What do you think?
Rate this book
Lady Anne Susuyor
Hector Hugh Munro...
Munro soyadını köklü bir İskoç ailesinden, Farsçada kadeh sunan anlamına gelen Saki takma adını ise Rubailer'den almıştır. Acı çektiği ve çok şey öğrendiği İngiltere, orta sınıfın en büyük uğraşısı olan can sıkıntısını tertiplemek ve sonsuza dek birtakım alışkanlıkları tekrarlamak demek olan Victoria dönemi İngilteresiydi. Munro, İngilizlere özgü acı bir nüktedanlıkla o dönem toplumunu hicvetti. Kozmopolit bir yaşam süren Saki, 1914 yılında, kırk dört yaşındayken İngiltere'nin Fransa'ya gönderdiği yüz gönüllü asker arasında yer aldı. Er olarak katıldığı savaşta, 1916 yılının kışında Beaumont-Hamel saldırısında vurularak öldü. Son sözlerinin "Put out that bloody cigaratte" olduğu söylenir. Savaşa gönderme yapmış olması muhtemeldir.
Jorge Luis Borges
Munro soyadını köklü bir İskoç ailesinden, Farsçada kadeh sunan anlamına gelen Saki takma adını ise Rubailer'den almıştır. Acı çektiği ve çok şey öğrendiği İngiltere, orta sınıfın en büyük uğraşısı olan can sıkıntısını tertiplemek ve sonsuza dek birtakım alışkanlıkları tekrarlamak demek olan Victoria dönemi İngilteresiydi. Munro, İngilizlere özgü acı bir nüktedanlıkla o dönem toplumunu hicvetti. Kozmopolit bir yaşam süren Saki, 1914 yılında, kırk dört yaşındayken İngiltere'nin Fransa'ya gönderdiği yüz gönüllü asker arasında yer aldı. Er olarak katıldığı savaşta, 1916 yılının kışında Beaumont-Hamel saldırısında vurularak öldü. Son sözlerinin "Put out that bloody cigaratte" olduğu söylenir. Savaşa gönderme yapmış olması muhtemeldir.
Jorge Luis Borges
123 pages, Paperback
Published June 1, 1998
4 people are currently reading
195 people want to read
About the author
Saki
1,669 books589 followersBritish writer Hector Hugh Munro under pen name Saki published his witty and sometimes bitter short stories in collections, such as
The Chronicles of Clovis
(1911).
His sometimes macabre satirized Edwardian society and culture. People consider him a master and often compare him to William Sydney Porter and Dorothy Rothschild Parker. His tales feature delicately drawn characters and finely judged narratives. "The Open Window," perhaps his most famous, closes with the line, "Romance at short notice was her specialty," which thus entered the lexicon. Newspapers first and then several volumes published him as the custom of the time.
His works include
* a full-length play, The Watched Pot , in collaboration with Charles Maude;
* two one-act plays;
* a historical study, The Rise of the Russian Empire , the only book under his own name;
* a short novel, The Unbearable Bassington ;
* the episodic The Westminster Alice , a parliamentary parody of Alice in Wonderland ;
* and When William Came: A Story of London under the Hohenzollerns , an early alternate history.
Oscar Wilde, Lewis Carroll, and Joseph Rudyard Kipling, influenced Munro, who in turn influenced A. A. Milne, and Pelham Grenville Wodehouse.
His sometimes macabre satirized Edwardian society and culture. People consider him a master and often compare him to William Sydney Porter and Dorothy Rothschild Parker. His tales feature delicately drawn characters and finely judged narratives. "The Open Window," perhaps his most famous, closes with the line, "Romance at short notice was her specialty," which thus entered the lexicon. Newspapers first and then several volumes published him as the custom of the time.
His works include
* a full-length play, The Watched Pot , in collaboration with Charles Maude;
* two one-act plays;
* a historical study, The Rise of the Russian Empire , the only book under his own name;
* a short novel, The Unbearable Bassington ;
* the episodic The Westminster Alice , a parliamentary parody of Alice in Wonderland ;
* and When William Came: A Story of London under the Hohenzollerns , an early alternate history.
Oscar Wilde, Lewis Carroll, and Joseph Rudyard Kipling, influenced Munro, who in turn influenced A. A. Milne, and Pelham Grenville Wodehouse.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 51 reviews
December 7, 2018
A tribute
My father cultivated my love of Saki, by reading aloud to me as a child.
There was always something of the pontificating Reginald about him.
And he probably wanted me to be a wily Saki child, outwitting the adults - with the exception of himself.
I regularly read the stories through early adulthood.
Later, Saki faded to a fond memory - but one I always intended to return to.
In recent weeks, I’ve been dipping in and out of the stories again, and I told my father.
We chatted and he mentioned this was his favourite (though neither Reginald nor children feature).
Of course, I read it.
Of course, I loved it.
I wish I’d told him that before it was suddenly too late.
This one’s for you, Daddy.
I miss you.
Image: With my father, July 2018
The Story
The opening line shows how Saki influenced Wodehouse - another love my father inculcated in me and who I need to revisit:
“Egbert came into the large, dimly lit drawing-room with the air of a man who is not certain whether he is entering a dovecote or a bomb factory, and is prepared for either eventuality.”
Egbert and Lady Anne are an aging couple. The script of their relationship is familiar but not necessarily predictable. Each has their role. Egbert’s is supplicant and peace-maker.
“By way of breaking whatever ice might be floating on the surface he made a remark about a dim religious light. He or Lady Anne were accustomed to make that remark between 4.30 and 6 on winter and late autumn evenings.”
But something is wrong. Differently so.
“As a rule Lady Anne’s displeasure became articulate and markedly voluble after four minutes of introductory muteness.”
Egbert tries to surmise what, and defaults to small talk, feeding the cat, and eventually to apologies. To no avail.
“To get the worst of an argument with her was no new experience. To get the worst of a monologue was a humiliating novelty.”
My Father
SPOILER for story is implied below...
My father loved fierce, intelligent, informed debate and didn’t suffer fools gladly, if at all.
I am my father’s daughter.
We are/were (which tense?) both opinionated and we disagreed on many things.
But we enjoyed sparring, and it didn’t make us doubt our love for each other.
The twist in the story is comically dark and maybe a bit predictable.
But in the circumstances, it is horribly apt as well.
My father would have appreciated that.
But he can’t.
I must try.
I could win arguments now, but as Saki and Egbert knew, there would be no joy in that.
It’s a cliché because it’s true:
You only really appreciate what you have when you’ve lost it.
I am lost right now.
More Saki
I'm gradually collating reviews of Saki short stories under The Best of Saki, HERE, as I read them in a rambling way, over several weeks and months.
You can find his stories, free, on Gutenberg. For example, HERE. Most are very short.
My father cultivated my love of Saki, by reading aloud to me as a child.
There was always something of the pontificating Reginald about him.
And he probably wanted me to be a wily Saki child, outwitting the adults - with the exception of himself.
I regularly read the stories through early adulthood.
Later, Saki faded to a fond memory - but one I always intended to return to.
In recent weeks, I’ve been dipping in and out of the stories again, and I told my father.
We chatted and he mentioned this was his favourite (though neither Reginald nor children feature).
Of course, I read it.
Of course, I loved it.
I wish I’d told him that before it was suddenly too late.
This one’s for you, Daddy.
I miss you.
Image: With my father, July 2018
The Story
The opening line shows how Saki influenced Wodehouse - another love my father inculcated in me and who I need to revisit:
“Egbert came into the large, dimly lit drawing-room with the air of a man who is not certain whether he is entering a dovecote or a bomb factory, and is prepared for either eventuality.”
Egbert and Lady Anne are an aging couple. The script of their relationship is familiar but not necessarily predictable. Each has their role. Egbert’s is supplicant and peace-maker.
“By way of breaking whatever ice might be floating on the surface he made a remark about a dim religious light. He or Lady Anne were accustomed to make that remark between 4.30 and 6 on winter and late autumn evenings.”
But something is wrong. Differently so.
“As a rule Lady Anne’s displeasure became articulate and markedly voluble after four minutes of introductory muteness.”
Egbert tries to surmise what, and defaults to small talk, feeding the cat, and eventually to apologies. To no avail.
“To get the worst of an argument with her was no new experience. To get the worst of a monologue was a humiliating novelty.”
My Father
SPOILER for story is implied below...
My father loved fierce, intelligent, informed debate and didn’t suffer fools gladly, if at all.
I am my father’s daughter.
We are/were (which tense?) both opinionated and we disagreed on many things.
But we enjoyed sparring, and it didn’t make us doubt our love for each other.
The twist in the story is comically dark and maybe a bit predictable.
But in the circumstances, it is horribly apt as well.
My father would have appreciated that.
But he can’t.
I must try.
I could win arguments now, but as Saki and Egbert knew, there would be no joy in that.
It’s a cliché because it’s true:
You only really appreciate what you have when you’ve lost it.
I am lost right now.
More Saki
I'm gradually collating reviews of Saki short stories under The Best of Saki, HERE, as I read them in a rambling way, over several weeks and months.
You can find his stories, free, on Gutenberg. For example, HERE. Most are very short.
August 30, 2025
Egbert began to feel depressed. Lady Anne was not drinking her tea. Perhaps she was feeling unwell. But when Lady Anne felt unwell she was not wont to be reticent on the subject.
Lady Anne 'says' a lot even by not saying anything in an afternoon spat, and her husband Egbert tries his best to patch over the disagreement over tea. In a parallel arc, their cat Don Tarquinio(!) tries to get at their bird.
The character sketches are remarkable, drawn with just Egbert's statements and questions. The social commentary is also superb. But the best thing of this short story is the twist at the end.
🌟🌟🌟🌟🌟
[One star for the premise; One star for the characters; One star for the plot; One star for the world-building; One star for the writing - Five stars in total. ]
Lady Anne 'says' a lot even by not saying anything in an afternoon spat, and her husband Egbert tries his best to patch over the disagreement over tea. In a parallel arc, their cat Don Tarquinio(!) tries to get at their bird.
The character sketches are remarkable, drawn with just Egbert's statements and questions. The social commentary is also superb. But the best thing of this short story is the twist at the end.
🌟🌟🌟🌟🌟
[One star for the premise; One star for the characters; One star for the plot; One star for the world-building; One star for the writing - Five stars in total. ]
November 8, 2018
Questi racconti sono come le ciliegie: ne assaggi una e ti vien voglia di mangiarne un'altra e poi un'altra e un'altra ancora! Sarcasmo, cattiveria pura in alcuni casi, stupore, e che stupore scioccano il lettore, nel senso positivo del termine. I bambini non sono mai stai così cattivi, ma sono deliziosi così!
E i grandi si riscoprono burloni di humor nero. Il primo della raccolta è un secchio di acqua gelata e prepara il lettore, lo mette in guardia a quello che si dovrà aspettare nei successivi, ma non sarà mai abbastanza preparato.
I miei preferiti? La reticenza di Lady Anne, La finestra aperta, Becchime per le quaglie e la cura della non-Quiete. Forse dovrei farla anch'io.
Il mio primo Saki e sono sicura non l'ultimo.
E i grandi si riscoprono burloni di humor nero. Il primo della raccolta è un secchio di acqua gelata e prepara il lettore, lo mette in guardia a quello che si dovrà aspettare nei successivi, ma non sarà mai abbastanza preparato.
I miei preferiti? La reticenza di Lady Anne, La finestra aperta, Becchime per le quaglie e la cura della non-Quiete. Forse dovrei farla anch'io.
Il mio primo Saki e sono sicura non l'ultimo.
January 4, 2016
"Benim için bir tek şey yap, Siredni Vaştar"
keşke yazarın daha çok kitabı olsa Türkçe'de
sade dil, fantastik kurgular, gerçeğin, duyguların saf hali..
Saki okumak keyifli ve mutluluk verici :))
keşke yazarın daha çok kitabı olsa Türkçe'de
sade dil, fantastik kurgular, gerçeğin, duyguların saf hali..
Saki okumak keyifli ve mutluluk verici :))
October 4, 2022
Saki takma adını kullanan İskoç Hector Hugh Munro’dan çok keyifli 12 hikaye. Hepsinde sosyal mesaj var, Basit ama eğlenceli öyküler. I.Dünya Savaşı’nda hayatını kaybetmesi üzücü. Öykü sevenlere özellikle öykü yazmak isteyenlere öneririm.
April 30, 2016
Ne kadar naif ve zarif bir üslup bu! Öykülerin güzelliği de ayrı elbette, ama okudukça insanı mutlu etmesi ayrı güzel.
Read
March 7, 2021Saki enteresan bir kişilik. Bu mahlasın ardındaki gerçek adı Hector Hugh Munro, şimdiki Myanmar sınırlarında yer alan Akyab'da (Sitwe) doğmuş. Bir sömürge eseri adeta. Ancre savaşında bir Alman keskin nişancı tarafından vurularak öldürülmüş.
Bu eserin neden Borges'in koleksiyonuna girdiğini anlıyorum. Fantastik bir zihnin dolambaçlarında yaratılmış öyküler. Kimi sürpriz sonuyla, kimi insanın karnını ağrıtan atmosferiyle her birisi özgün öyküler. Yerel mitolojilerden, kendinden önceki fantastik edebiyattan etkilenmiş öyküler.
Bu eserin neden Borges'in koleksiyonuna girdiğini anlıyorum. Fantastik bir zihnin dolambaçlarında yaratılmış öyküler. Kimi sürpriz sonuyla, kimi insanın karnını ağrıtan atmosferiyle her birisi özgün öyküler. Yerel mitolojilerden, kendinden önceki fantastik edebiyattan etkilenmiş öyküler.
December 22, 2020
Bazı hikayelerin içine girmekte zorlansam dahi genel itibariyle beğendiğimi söyleyebilirim. Düşündürücü ve güzel mesajlar veren hikayeler vardı. Kısa hikaye sevenlere tavsiye edebilirim..
April 20, 2019
Bildiğiniz üzere Babil Kitaplığı çeşitli yazarların kısa öykülerinden oluşan Jorge Luis Borges’in hazırladığı bir seçki. Şu ana dek seçkiden sanırım dört ya da beş tanesini okudum ve hepsinden fevkalade memnun kaldım.
Saki’nin hayat hikayesini detayına kadar yazmak isterdim ama bu pek mümkün değil fakat detaylı bir biyografi için Notos’un İnsanlar, hayvanlar ve yırtıcı hayvanlar kitabını alabilirsiniz. Yaklaşık yedi sayfalık bir biyografi var ve gerçekten yazarın bu öykülere nasıl ulaştığını kanıtlıyor. Teyzeleriyle yaşamak zorunda bırakıldığı ve sürekli baskıcı bir şekilde yetiştirildiği için neredeyse tek dostları hayvanlarmış. Bu sebeple öykülerinde hayvanlara oldukça yer vermiş. Diğer yandan I. Dünya Savaşı çıktığında gönüllü olarak askere yazıldı. Onun sakin, içe kapanık ve insanları alaya alan bakış açısının ardında gizli bir ölüm isteği olabileceğine değinmişler. Bu sebeple de savaşa gönüllü katıldığını söylüyorlar. 1916 yılının 14 Kasım’ında Hector Hugh “Saki” Munro’nun vaziyet aldığı siperde, yanındakine “Söndür şu uğursuz sigarayı!” diye haykırdığı duyuldu. Aradan bir saniye geçmeden başına aldığı kurşunla yere yığıldı…
Toplamda on iki öyküden oluşan kitap -kimse kusura bakmasın- harika! Burada kendisine bir parça hayran olduğumu itiraf etmem gerekir. Okudukça hayranlığım artmaya başladı. Her öyküde hem güldüm hem de acınası yaşamları okudukça ibret aldım. O günlerden bu günlere hiçbir şeyin değişmediğini ve bu tip insanlardan Saki’nin sivri diliyle intikam aldığını düşünmeden edemedim. Hani bazı kitaplarda nefret ettiğiniz, tiksindiğiniz insanlar vardır ya işte Saki bunlardan bir bir dalga geçe geçe intikam alıyor. Onları hep küçük düşürüyor ve insanların ne kadar basit olduğunu gözler önüne seriyor. Bu öyküleri okudukça öyküdeki karakterleri hayatınızdaki bazı insanlara benzetiyorsunuz ve kendinizdeki o basit, avam noktalarınızı keşfedip hayatta ne kadar da anlamsız şeyler için efor kaybettiğinizi anlıyorsunuz. Hem ders veren hem de etrafınızda sizi sürekli çileden çıkaran insanlar gibi olanların hak ettiğini alması bakımından ferahlatıyor. Hayvanların bazıları küstah, bazıları düz hayvan bile olsa çocuklar için başka değerleri var. Çocukların ve hayvanların yetişkinlerden daha yetişkin olduklarını anlatmış Saki.
Özellikle; Lady Anne Susuyor, Gabriel-Ernest, Tobermory, Derisi ve Gerisi, Açık Pencere, Siredni Vaştar, Araya Girenler adlı öyküleri kesinlikle okumalısınız. Zaten bu öyküleri okuduktan sonra daha fazlasını okumak isteyeceksiniz.
Öyküler:
Lady Anne Susuyor
Masalcı Amca
Tavan Arası
Gabriel- Ernest
Tobermory
Derisi ve Gerisi
Dinlenmeme Kürü
Mowsle Borton’da Huzur
Bıldırcın Yemi
Açık Pencere
Siredni Vaştar
Araya Girenler
Saki’nin hayat hikayesini detayına kadar yazmak isterdim ama bu pek mümkün değil fakat detaylı bir biyografi için Notos’un İnsanlar, hayvanlar ve yırtıcı hayvanlar kitabını alabilirsiniz. Yaklaşık yedi sayfalık bir biyografi var ve gerçekten yazarın bu öykülere nasıl ulaştığını kanıtlıyor. Teyzeleriyle yaşamak zorunda bırakıldığı ve sürekli baskıcı bir şekilde yetiştirildiği için neredeyse tek dostları hayvanlarmış. Bu sebeple öykülerinde hayvanlara oldukça yer vermiş. Diğer yandan I. Dünya Savaşı çıktığında gönüllü olarak askere yazıldı. Onun sakin, içe kapanık ve insanları alaya alan bakış açısının ardında gizli bir ölüm isteği olabileceğine değinmişler. Bu sebeple de savaşa gönüllü katıldığını söylüyorlar. 1916 yılının 14 Kasım’ında Hector Hugh “Saki” Munro’nun vaziyet aldığı siperde, yanındakine “Söndür şu uğursuz sigarayı!” diye haykırdığı duyuldu. Aradan bir saniye geçmeden başına aldığı kurşunla yere yığıldı…
Toplamda on iki öyküden oluşan kitap -kimse kusura bakmasın- harika! Burada kendisine bir parça hayran olduğumu itiraf etmem gerekir. Okudukça hayranlığım artmaya başladı. Her öyküde hem güldüm hem de acınası yaşamları okudukça ibret aldım. O günlerden bu günlere hiçbir şeyin değişmediğini ve bu tip insanlardan Saki’nin sivri diliyle intikam aldığını düşünmeden edemedim. Hani bazı kitaplarda nefret ettiğiniz, tiksindiğiniz insanlar vardır ya işte Saki bunlardan bir bir dalga geçe geçe intikam alıyor. Onları hep küçük düşürüyor ve insanların ne kadar basit olduğunu gözler önüne seriyor. Bu öyküleri okudukça öyküdeki karakterleri hayatınızdaki bazı insanlara benzetiyorsunuz ve kendinizdeki o basit, avam noktalarınızı keşfedip hayatta ne kadar da anlamsız şeyler için efor kaybettiğinizi anlıyorsunuz. Hem ders veren hem de etrafınızda sizi sürekli çileden çıkaran insanlar gibi olanların hak ettiğini alması bakımından ferahlatıyor. Hayvanların bazıları küstah, bazıları düz hayvan bile olsa çocuklar için başka değerleri var. Çocukların ve hayvanların yetişkinlerden daha yetişkin olduklarını anlatmış Saki.
Özellikle; Lady Anne Susuyor, Gabriel-Ernest, Tobermory, Derisi ve Gerisi, Açık Pencere, Siredni Vaştar, Araya Girenler adlı öyküleri kesinlikle okumalısınız. Zaten bu öyküleri okuduktan sonra daha fazlasını okumak isteyeceksiniz.
Öyküler:
Lady Anne Susuyor
Masalcı Amca
Tavan Arası
Gabriel- Ernest
Tobermory
Derisi ve Gerisi
Dinlenmeme Kürü
Mowsle Borton’da Huzur
Bıldırcın Yemi
Açık Pencere
Siredni Vaştar
Araya Girenler
November 3, 2017
La biografia di Saki, pseudonimo di Hector Hugh Munro, può aiutare a ben contestualizzare questi 12 brevi racconti sottilmente crudeli, e forse basta, per questo, la bella introduzione di Borges (da leggere rigorosamente dopo i racconti).
Racconti brevi, dicevamo, in puro stile british, ognuno dei quali offre una divertita prospettiva su tratti specifichi della società vittoriana, ma anche più in generale della società, e di tutti i perfidi meccanismi ai quali la saggia innocenza infantile è solita ribellarsi. Quello che che colpisce nei racconti è soprattutto il divertimento. Sono racconti che, spesso, fanno ridere, e lo dico da lettore poco propenso al riso. Lo stile inglese mi ha talvolta portato alla mente Woodehouse o Jerome, ma la brevità dei racconti, l'acidità delle trovate, la freschezza dello sguardo li pongono, per il mio gusto, uno scalino sopra alle opere dei suoi ben più famosi colleghi. Non parlerò dei racconti che sono belli da scoprire individualmente, posso però dire di un mio stupito divertimento, di una curiosità, di una gioia iconoclasta che i racconti ispirano, e di un paio d'ore passate molto piacevolmente scoprendo un autore che vorrei approfondire.
Voto: 7,5
Racconti brevi, dicevamo, in puro stile british, ognuno dei quali offre una divertita prospettiva su tratti specifichi della società vittoriana, ma anche più in generale della società, e di tutti i perfidi meccanismi ai quali la saggia innocenza infantile è solita ribellarsi. Quello che che colpisce nei racconti è soprattutto il divertimento. Sono racconti che, spesso, fanno ridere, e lo dico da lettore poco propenso al riso. Lo stile inglese mi ha talvolta portato alla mente Woodehouse o Jerome, ma la brevità dei racconti, l'acidità delle trovate, la freschezza dello sguardo li pongono, per il mio gusto, uno scalino sopra alle opere dei suoi ben più famosi colleghi. Non parlerò dei racconti che sono belli da scoprire individualmente, posso però dire di un mio stupito divertimento, di una curiosità, di una gioia iconoclasta che i racconti ispirano, e di un paio d'ore passate molto piacevolmente scoprendo un autore che vorrei approfondire.
Voto: 7,5
February 11, 2016
saki'nin kara mizahına bayıldım
January 11, 2019
Saki'nin sadece Tobermory öyküsünü üniversitede kısa öykü dersinde okumuştum. 15 sene öncesine tekabül ediyor. Sadece güzel bir öykü olduğunu hatırlıyordum. Lady Anne Susuyor'un içinde bu öykü de var ama başarılı olan tek öykü bu değil. Saki kısa öykü formülünü başarılı bir şekilde uygulamış, hem tek oturuşta okunuyor öyküler hem de merak duygusunu doğru oranda kamçılıyor. Bir resim yüzünden çıldıran bir adamdan tutun da insan kılığındaki bir kaplana kadar oldukça özgün öyküler var kitapta. Borges'in seçtiği öykülerden okuduklarım arasındaki en başarılı derleme açık ara budur. İronisi de cabası!
December 7, 2016
İtilmiş birinin mizahi sadizmi.
December 31, 2017
Öykü insanı olmamama rağmen çok beğendim. Vermek istediği mesajlar net ve sade. Dili de akıcı. Daha ne olsun.
Hafif fantastik öykü okumak isteyenlere öneririm.
Hafif fantastik öykü okumak isteyenlere öneririm.
October 9, 2024
The fact that all, or certainly all of the best, stories by Saki are individually listed on goodreads allows me to sing the praises of a works I fell in love with at 12 when a English textbook at school included his story the 'Lumber Room'. There are no other authors or stories that over 50 years later I still regularly reread with pleasure.
The Reticence of Lady Anne is one of Saki's more minor masterpieces - but saying that is minor is only possible in relation to his greatest works, like Tombermoy or Sredni Vashtar - it is barely a literary judgement never mind a criticism. It is really more like saying one Faberge egg is more wonderful than another; and a Faberge analogy is actually quite apposite for Saki's stories. They are beautifully crafted with a gem like perfection. For example, from The Reticence of Lady Anne:
"The page-boy, who had Renaissance tendencies, had christened him Don Tarquino (please see footnote *1 below). Left to themselves, Egbert and Lady Anne would unfailingly have called him Fluff, but they were not obstinate."
or,
"Temptations came to him, in middle age, tentatively and without insistence, like a neglected butcher-boy who asks for a Christmas box in February for no hopeful reason then that he didn't get one in December."
If for you sentences like these are the literary equivalent of "...eating foie gras to the sound of trumpets..." then reading Saki is a pleasure that is physical as well as mental. The Reticence of Lady Anne is for me, like all Saki's stories, a reason for living.
I would also suggest that he should be studied by any potential writer to learn how to say so much in so few words.
*1 It is almost certain that the page-boy's Renaissance tendencies and the name Don Tarquino are in-joke about Frederick Rolfe's 1901 novel Don Tarquino.
The Reticence of Lady Anne is one of Saki's more minor masterpieces - but saying that is minor is only possible in relation to his greatest works, like Tombermoy or Sredni Vashtar - it is barely a literary judgement never mind a criticism. It is really more like saying one Faberge egg is more wonderful than another; and a Faberge analogy is actually quite apposite for Saki's stories. They are beautifully crafted with a gem like perfection. For example, from The Reticence of Lady Anne:
"The page-boy, who had Renaissance tendencies, had christened him Don Tarquino (please see footnote *1 below). Left to themselves, Egbert and Lady Anne would unfailingly have called him Fluff, but they were not obstinate."
or,
"Temptations came to him, in middle age, tentatively and without insistence, like a neglected butcher-boy who asks for a Christmas box in February for no hopeful reason then that he didn't get one in December."
If for you sentences like these are the literary equivalent of "...eating foie gras to the sound of trumpets..." then reading Saki is a pleasure that is physical as well as mental. The Reticence of Lady Anne is for me, like all Saki's stories, a reason for living.
I would also suggest that he should be studied by any potential writer to learn how to say so much in so few words.
*1 It is almost certain that the page-boy's Renaissance tendencies and the name Don Tarquino are in-joke about Frederick Rolfe's 1901 novel Don Tarquino.
August 1, 2020
Cuentos breves, una escritura pulcra sin muchos adornos, profundamente ingeniosos e irónicos. La mayoría cargados de un humor negro bastante perturbador.
Borges obviamente lo describe mejor que yo en el prólogo:
"Con una suerte de pudor, Saki da un tono de trivialidad a relatos cuya intima trama es amarga y cruel."
Borges obviamente lo describe mejor que yo en el prólogo:
"Con una suerte de pudor, Saki da un tono de trivialidad a relatos cuya intima trama es amarga y cruel."
September 11, 2021
Oldukça keyifli hikayeler.
July 16, 2016
A menudo los amantes de literatura clásica corremos el riesgo de tomarnos demasiado en serio. Afortunadamente, Saki nos ofrece el perfecto antídoto para deshacernos de esa arrogante e inútil importancia personal con cuentos como el demoledor “La puerta abierta“, “Tobermory” y "Mixtura para codornices". Necesario.
August 13, 2017
Otra serie de cuentos de Saki en la que también están algunos de los leídos en Crónicas de Clovis, pero es igual. Casi todos los he vuelto a leer porque la mayoría tal como los leo los olvido. Los cuentos son realmente ingeniosos, crueles, sorprendentes, algunos con párrafos muy bien escritos, fáciles de leer y releer.
June 28, 2018
Hector Hugh Munro,1904 yılında kullanmaya başlıyor Saki adını.Çocukluğunda yaşadıkları ve sonrasında savaşa katılmasının da etkisiyle yazdıkları biçimleniyor.
12 öykünün bulunduğu “Lady Anne Susuyor” bu izleri taşıyor.
Hayali öğeler,hayvanlar ve çocuklar masal tadında bir anlatımla karşımıza çıkarken; Siredni Vaşnar,Masalcı Amca ve Araya Girenler en beğendiğim öyküler oldu.
12 öykünün bulunduğu “Lady Anne Susuyor” bu izleri taşıyor.
Hayali öğeler,hayvanlar ve çocuklar masal tadında bir anlatımla karşımıza çıkarken; Siredni Vaşnar,Masalcı Amca ve Araya Girenler en beğendiğim öyküler oldu.
November 11, 2014
Yine kısa öykülerden oluşan güzel bir kitaptı. Özellikle son öykü çok hoşuma gitti. Başına bir bela geldiğinde önceki davranışlarından vazgeçmeye karar versen bile zaman seni dinlemeyecektir. Çok az insan ikinci bir şansa sahip olurmuş...
November 30, 2015
Çok yaratıcı hikayeler.
September 29, 2018
Su gibi akıp giden, gerçek üstü hikayelerin nabız gibi her sayfasında attığı , bir solukta okunabilecek bir kitap.okurken yüzünüzden muzip bir gülümseme eksik olmayacak. Sanki yazar ile bir kış günü beş çayında oturmuşsunuz da anılardan söz açılmış ve sırası gelmişken bahsedeyim diyerek her öyküden keyifle bahsetmiş gibi bir his veriyor. Babil kitaplığı sevenlerin elinin altında bulunması iyi olur. Çünkü zihnimizde inşa ettiğimiz babil kulesinin eksik ve ufak parçalarından birisi de sakinin kelimeleridir.
January 24, 2020
Maravilloso cuentista, muy feliz de haberlo leído. Cada cuento que leía me dejaba sorprendido este señor. La sutileza, creatividad y perspicacia de los relatos son absloutamente exquisitos. Te transportan a un ambiente extraño, incómodo, curioso, con sensaciones difusas; te llevan por una montaña rusa de sentimientos y cuando te estás acomodando en una sensación, llega el giro final y te deja con una risa ahogada. Sumado a todo esto, nos deja una implícita reflexión de las pretensiones y actitudes absurdas humanas. Muy recomendado.
April 24, 2025
Compilación de cuentos de distinto nivel, pero atrapantes todos ellos.
Ácid y despreocupadamente tortuoso, Saki da un tono de trivialidad a sus relatos cuya íntima trama es amarga y cruel. Con su ausencia de énfasis por momentos recuerda a Wilde en esa crítica a la Bretaña victoriana regida por la organización del tedio y la repetición infinita de los hábitos.
Si me dan a elegir: “Los intrusos”, “Sredni Vashtar y “La puerta abierta” son antología de antologías.
No desperdicias minutos al leerlo...
Ácid y despreocupadamente tortuoso, Saki da un tono de trivialidad a sus relatos cuya íntima trama es amarga y cruel. Con su ausencia de énfasis por momentos recuerda a Wilde en esa crítica a la Bretaña victoriana regida por la organización del tedio y la repetición infinita de los hábitos.
Si me dan a elegir: “Los intrusos”, “Sredni Vashtar y “La puerta abierta” son antología de antologías.
No desperdicias minutos al leerlo...
December 7, 2017
La acidez con que Saki trata la cruel ironía de la vida es un ejercicio viejo, pero nadie lo realizó con los escalofríos que Saki provoca: Wilde nos enternece hasta las lágrimas y Twain nos divierte a cada frase, e incluso Bierce espanta con cada historia. Pero sólo Saki hace sentir que reírse está mal, que la fantasía tiene tintes oscuros y tenebrosos y que más vale no ilusionarse mucho con la vida. Sredni Vashtar será siempre uno de los mejores cuentos que he leído.
May 25, 2020
-"Sana gerekli olan." dedi arkadaşı,"bir dinlenmeme kürü."
+"Dinlenmeme kürü mü?"
-"Sürdürdükleri gerilimli ve kaygılı hayattan dolayı sinirleri harap olan insanların dinlenme kürleri aldıklarını duymuşsundur;eh sen de aşırı dinlenme ve sükunette muzdarip olduğuna göre,bu tedavinin tam tersine ihtiyacın var."
"İnsan düşüncelerinde imkansıza yer vermeyegörsün bir kere,imkanlar hemen hemen sınırsız görünüyordu."
+"Dinlenmeme kürü mü?"
-"Sürdürdükleri gerilimli ve kaygılı hayattan dolayı sinirleri harap olan insanların dinlenme kürleri aldıklarını duymuşsundur;eh sen de aşırı dinlenme ve sükunette muzdarip olduğuna göre,bu tedavinin tam tersine ihtiyacın var."
"İnsan düşüncelerinde imkansıza yer vermeyegörsün bir kere,imkanlar hemen hemen sınırsız görünüyordu."
January 9, 2020
Novela de relatos de humor negro de 151 páginas, donde la elegancia de escritura victoriana de Saki contrasta con tramas oscuras que a la vez nos sorprenden y nos obligan a mantener un intervalo de respiración contenida, antes de iniciar el siguiente relato. Me habían recomendado a este autor, y realmente me he llevado una grata sorpresa que sin duda hará que continúe buscando más obras del mismo. Os lo recomiendo sin duda.
March 27, 2025
5 estrellas: El marco, Sredni Vashtar, La reticencia de lady Anne, El cuarto trastero
4.5 estrellas: Tobermory, La cura de desasosiego, La puerta abierta
4 estrellas: Mixtura para codornices, El narrador de cuentos
3.5 a 3 estrellas: Los intrusos, Gabriel-Ernest, La paz de Mowsle Barton
Leído en marzo de 2025.
4.5 estrellas: Tobermory, La cura de desasosiego, La puerta abierta
4 estrellas: Mixtura para codornices, El narrador de cuentos
3.5 a 3 estrellas: Los intrusos, Gabriel-Ernest, La paz de Mowsle Barton
Leído en marzo de 2025.
December 2, 2023
No conocía a Saki y ha sido un descubrimiento para mí. Uno de los libros que más he disfrutado de la colección seleccionada por Borges. Un maestro del cuento, entre el humor inteligente, la crítica social y un punto siniestro.
Displaying 1 - 30 of 51 reviews