Matrimonio al mare

by Abdelkader Benali

Dopo anni di vita in Olanda, Lamarat Minar torna a Touarirt in Marocco per il matrimonio della sorella Rebecca con lo zio Mosa. I festeggiamenti sono alle porte quando zio Mosa scompare e il babbo mette di forza Lamarat sulle sue tracce. Non si può certo disonorare la famiglia né spezzare il cuore alla sposa e regalare argomenti alle malelingue: lo zio va ricondotto al focolare. Con l'aiuto di un taxista lo zio Mosa viene stanato al Lolita, uno dei bordelli più famosi della costa... Esuberante come Lamarat, Abdelkader Benali racconta con il piglio della storia di cappa e spada i due mondi in cui è cresciuto: quello olandese e quello maghrebino.

Genres: Fiction, Literature, Dutch Literature, School, Morocco

208 pages, Paperback

First published January 1, 1996

About the author

Benali was born in Morocco, but came to Rotterdam at the age of four. Later he moved to Amsterdam. Except novels and plays Benali also writes articles and reviews for various Dutch newspapers and magazines.

Reviews

[Tea Jovanović · Rating 5 out of 5]

Holanđani imaju sjajnu književnost... Nažalost, usled nedostatka dobrih prevodilaca i čitača, malo se holandskih pisaca prevodi... Kad god vidite da je na prevodu s flamanskog ili holandskog potpisana Ivana Šćepananović znajte da je dobra knjiga u pitanju... :)

[Maartje · Rating 2 out of 5]

Wat een vreemd, onlogisch, chaotisch boek met een vreemd einde..

[Amira Abdelhadi · Rating 4 out of 5]

Dit boek heb ik gekozen omwille van de origines van de schrijver. We hebben dezelfde cultuur en daarom was ik benieuwd om mijn cultuur te bekijken vanuit een ander perspectief. Wel, het was raar en niet raar. Met raar bedoel ik, er zijn veel gelijkheden, waardoor ik moest stoppen om eventjes te kunnen lachen, maar eigenlijk waren er meer ongelijkheden. Het boek gaat namelijk over Lamarat en zijn zus, Nederlanders met Marokkaanse origine, die op het punt is om met zijn oom te trouwen. Iets wat mij meteen in verwarring bracht. Nooit heb ik gehoord over (in dit geval een Marokkaanse) meid dat zal trouwen met haar oom. In het verhaal wordt er verteld hoe Lamarat alles ervaart, van het begin (voor zijn geboorte) tot na de bruiloft. Er is een probleem: hun oom is een rokkenjager. Hij gaat naar prostituees, en net op de dag waar hij ging trouwen met Rebekka, verdween hij. 'Zomaar, foetsie, naar de hoeren.'en als opdracht van zijn vader moest Lamarat de bruiloft (zonder bruidegom) verlaten en zo, zonder enige aanwijzing zoeken naar zijn oom. Door de taxichauffeur, Chalid Blik op de Weg, kwam hij meer te weten over zijn oom dan ooit: zijn oom is een hoerenverslaafde. Dus besloot hij om naar de fameuze Lolita-bar/hotel te gaan en zoals voorspeld vond hij uiteindelijk zijn oom. Hij was boven zijn bier. Dus sleurde hij hem mee, terug naar hun dorpje waar de bruiloft plaats nam. Helaas verliep het niet zoals verwacht, de woedende, smoorverliefde Rebekka nam een wending; ze besloot om haar verloofde-maar-bijna-echtgenoot's geslachtsorgaan af te snijden, of allesinds een stuk ervan. Uiteindelijk is er een stuk dat zich 10 jaar later afspeelt, waar we te weten komen dat de oom uiteindelijk sterft. Het was een topper, het deed me denken aan anekdotes. De schrijfstijl van Abdelkader Benali is totaal anders dan ik had verwacht. Veel verzorgder, maar soms gebruikt hij veel te lange zinnen (er was een zin van 2 pagina's lang). Iets is zeker, als je niet uit Noord-Afrika komt, zou je verschillende dingen niet begrijpen. Maar wat ik zeker kan zeggen is dat het een aanrader is, voor mensen die graag boeken van een hoger niveau lezen.

[Danny · Rating 3 out of 5]

This thing looks nice and cute with its sub 200-pages, but I wouldn't read it before bedtime while your cognitive powers are dwindling. It's a page-turner alright, but mostly hanks to its ability to make me turn back and read the same page over again.

Abdelkader Benali's novel itself is an interesting take on life in between countries, reflecting his own Moroccan background in the Netherlands. You get an insight into some of the contrasts between village and city, traditions and modernity as we visit one and the other through the protagonist Lamarat who needs to seek out his uncle for a wedding by the sea.

However, there is no doubt about the fact that the writing style is the most striking element in the novel. With a sort of stream-of-consciousness third person narrator that left me both fascinated and disorientated, and oftentimes both, this book requires focus. Either that or it's me who has become overly conditioned to academic writing that this sort of creative liberty is completely alien to me.

Regardless, happy I gave this a read, and it's understandably among the important works within migration literature.

[Tidde Van Mourik · Rating 2 out of 5]

Ik kan me heel goed voorstellen dat Abdelkader Benali later best een goede schrijver is geworden - aan ideeën ontbrak 't m niet in ieder geval - maar dit is gewoon geschreven door een kind. Heel veel meer kan ik er niet van maken. Te chaotisch, te veel, te 'grappig' in stijl en dan eigenlijk altijd te flauw. Dit klinkt misschien heel pretentieus maar ik voelde tijdens het lezen dat 'ie het gewoon niet heel serieus nam en daar kan ik heel slecht tegen. Welja! Volgende!

[Sabine · Rating 2 out of 5]

Deze viel me tegen. En da's jammer; van een boek dat genomineerd was voor de ene literaire prijs en een andere in de wacht gesleept heeft had ik meer verwacht.

De jeugd van de jongeman Lamerat wordt beschreven, tot aan het moment dat zijn zusje gaat trouwen - met zijn oom - wat niet helemaal volgens plan verloopt. Benali vertelt het verhaal naar mijn zin niet samenhangend genoeg, met teveel onnodige details en met te lange bijzinnen. Nee, ik ben geen fan.

[Adrian Florin · Rating 4 out of 5]

finalul? perfect

[Desca Ang · Rating 3 out of 5]

WHAT IS THE ONLY DISEASE MOST MEN AFRAID THE MOST? It is ONEGINA, a disease when a man will have to stick only for a vagina. Then meet Lamarat and the sister Rebekah, Moroccan descendants living in the Netherland.
⠀
Lamarat and his sister return to Morocco as she is about marrying their uncle, Mosa. But Most is missing before the wedding. Lamarat then is given a task to retrieve Mosa and returns him to the village where the wedding takes place. Through a help from Chalid, the taxi driver, Lamarat finds out that his uncle is a womaniser who often visits the local brothel - Lolita (I know right! Such a name for a brothel). Therefore, when the notion about getting married comes up, the uncle experiences that-onegina-disease and runaway.
⠀
“…let me tell you, ...Last night, I stay there in the courtyard and tried to count the number of breasts I’ve fondled in Lolita’s. I think of ever one of them as my personal possession. God, how many breasts do you suppose I’ve fondled? Count ‘em, Chalid: one hundred, two hundred, maybe a hundred thousand. Do you know what I mean or don’t you? It’s impossible to count ‘em, because I’ve tweaked so many. Did it hurt? Nah, course not, it feels good to fondle them, to be a man.God, the tricks we used to use, wondering how long they’d stay firm, ... Soon I am going to have only one woman. After tonight I’ll have only one pair of breasts to feast my hands on. What’ll it be like? You think I’ll get depressed?Say something,Chalid,you always have a fitting answer for everything. Say a comforting word..."
⠀
Lamarat finds Mosa in Lolita and tries to drag him back to the village but the sister who is so madly in love and furious comes up and takes a turn by cutting off a small part of Mosa's genital.The epilogue tells a story of ten years later when Mosa eventually dies.
⠀
The book is supposed to be a fun book to read yet the translation is quite hard to be digested making some sentences losing their essence.But I love the anecdotes used - they're funny.The book may be well-written in Dutch but it’s quite hard to follow the English version.Too bad- because this book can be so entertaining.
⠀

[Maikel · Rating 2 out of 5]

De melancholie die mensen met twee culturele achtergronden ervaren, is tragisch: zij dromen van een land (al dan niet symbolisch) dat niet bestaat in de wetenschap dat het niet bestaat. Benali hanteert een bonte, slingerende schrijfstijl. Die is verfrissend, maar maakt het verhaal ook traag en meanderend. Met een veelvoud aan uitweidingen en zinnen van soms een halve pagina lang kon het boek mij helaas niet genoeg boeien om de aandacht vast te houden.

[Eugene Authier · Rating 1 out of 5]

Wat vind ik dit een verwarrend en chaotisch geschreven boek.  Onsamenhangend,  je hebt geen idee wiens gedachten er verteld worden en wanneer in de tijd. Is dit nu de vader, de zoon, de taxichauffeur,  de oom?
Het enige positieve is dat deze kwelling maar 160 pagina's duurt. Hij gaat gauw de weggeefkast in.

[Nisa · Rating 1 out of 5]

Erg chaotisch, gelezen als lezen voor de lijst boek voor school. Geen verhaallijn, allemaal details over iemands dorp met niets interessants.

[Jolieg G · Rating 1 out of 5]

Wat een vreemd boek en wat veel woorden om iets duidelijk te maken.
Is me erg tegengevallen maar heb het voor de uitdaging uitgelezen...
Ben blij dat ik aan een nieıuw boek kan beginnen.

Soms erg lange zinnen.... af en toe platvloers...
Heb twee andere boeken van hem gelezen en was daar ook niet echt van onder de indruk..
en toch wil ik meer van hem lezen... wat tegendraads dus.

[Marie-José · Rating 2 out of 5]

A very confusing style of writing, but it gives an interesting insight in emigrated family life and the balance between the old and the new country. I think I understand a bit more how things work for families from Marroco in the Netherlands

[Sophiene · Rating 2 out of 5]

Wat had ik een moeite om dit uit te lezen zeg. Absoluut niet mijn smaak van schrijven. Dacht dat ik het mooier zou vinden, jammer...

[Fou Assa · Rating 5 out of 5]

Ik weet nog goed dat ik me in 1997 ergens aan de andere kant van de wereld in Zuid Amerika bevond. Ik was al bijna 4 maanden op reis toen ik in Caracas bij bizar toeval op een receptie belandde van de Nederlandse ambassadeur. Het ‘feestje’ speelde zich af in een kolossale villa van de Nederlandse directeur van de ING Bank aldaar. In de leeskamer van het huis stond een Steinway & Sons vleugel. Ik herinner me dat nog goed omdat ik de moeder van mijn vriendinnetje destijds er vaak over heb horen praten. Ze is pianojuf. Op een leesstoel lag een paar dagen oude Volkskrant uitgeklapt met in vol ornaat een artikel over Bruiloft aan zee van Abdelkader Benali. Iets over een Marokkaans boek kan ik me nog vaag herinneren. Ook herinner ik me de lof en dat de beste man prijzen had gewonnen of genomineerd was. Er ging iets van trots door me heen. Een Marokkaanse jongeman die het speelveld op het hoogste niveau betreden had.

Een jaar later kocht ik het boek. Het verhaal gaat over een jongeman, Lamarat die terugkeert naar Marokko vanuit Nederland. Zijn zus zal daar gaan trouwen met Mosa, haar oom. Mosa een rokkenjager en notoire hoerenloper ziet zijn vrijgezellenbestaan in duigen vallen en kiest het hazepad. Zomaar foetsie op de dag van de bruiloft. Lamarat krijgt van zijn vader de opdracht Mosa terughalen om de eer te redden. Samen met, wie anders dan een taxichauffeur in Marokko, de super bijdehante Chalid de allesweter halen ze de oom Mosa weer terug. Het verrassende slot speelt zich jaren later af. Het is een uiterst geestig verhaal. Schokkend soms. Het is ook een schakelverhaal. Niet op de automatische piloot te doen. Een modern sprookje verteld vanuit het perspectief van een Nederlander met Marokkaanse roots. Heel veel herkenning als je Nederlandse Marokkaan bent maar ook uitermate plezierig te lezen zonder die achtergrond. Abdelkader schrijft in een stijl die doet vermoeden dat hij de lat hoog wilde leggen. Als je hem in zijn jongere jaren weleens hebt zien en horen spreken, dan weet je wat ik bedoel. Er is en soort drift die ik ontzettend goed herken bij mijzelf. Namelijk, het heel veel ineens willen zeggen, en dat ook nog in hele korte tijd. Dat groeit er overigens uit trouwens. Benali is inmiddels een ervaren rot.
Voor Bruiloft aan zee moet je wel je best doen. Het is soms lastig te volgen. Dat geef ik ruiterlijk toe, maar als je eenmaal in het ritme komt dan weet je dat je te maken hebt met een schrijver die zijn woorden voorzichtig afweegt. Geleidelijk aan proef je de melancholieke tweestrijd van een mens die leeft in twee tegengestelde werelden. Je wordt ingezogen in de familiegeschiedenis van de hoofdpersonages en krijgt hierdoor mooi inzicht in de inmiddels vaak benoemde schaamte- en schande cultuur. Het is een nostalgisch verhaal over oude en nieuwe tradities, over het maakbare leven van migranten uit het magische Marokko en de houdbaarheid van cultuur. Een debuutroman om meer dan trots op te zijn.
Abdelkader Benali is wat mij betreft inmiddels ongrijpbaar. Eredivisie materiaal. Ik volg hem met veel plezier!

[Socrate · Rating 2 out of 5]

Lamarat Minar nu locuia în Iwojen, spre deosebire de Halid, bărbatul cu dinți maronii, șoferul taxiului alb marca Mercedes, care, grație meseriei lui cunoștea fiece deal, fiece culme și fiece văiugă din acel ținut. Halid știa chiar și de unde veneau toate zumzetele respective, bâzâitul care în după-amiaza aceea răzbătea din orișice agavă, țârâitul stăruitor al greierilor. Halid, șoferul de taxi, era omul care străbătea toate drumurile, nu îndrăznea să se-nsoare și credea că scaunele de grădină sunt pentru puțoi. Într-un fel sau altul, Halid își mai putea aduce aminte chiar și de figura lui Lamarat Minar, fiul fiului tatălui din acel sătuc de la malul mării, băiatul care nu mai călcase în Iwojen de la vârsta de zece ani. Halid își aducea aminte bine de Lamarat, de unde se vede imediat că locuitorii acelui ținut, cu excepția morților, și-au cultivat un obicei bolnăvicios ― acela de a nu uita nimic. Și încă un lucru pe care nu-l uitase Halid ― „hârbul șoselelor”, cum îl numeau șchiopii, orbii și surzii care, ascunși cu toții prin cârciumi și prin curți interioare, își spălau picioarele pe care nu le puteau mișca, vedea sau auzi (dar le puteau mirosi), ținându-le sub un robinet și îndepărtând ritualic jegul dintre degete ― era nașterea aceluiași Minar, într-un sat din Iwojen, într-o casă pătrată, în clipa în care bunica făcea clătite pentru puturoasa de noră-sa. Șoferul de taxi povestea despre nașterea aceea oricui era dornic s-asculte și să dea cinci dirhami pentru drumul prin ținutul Iwojen până la orășelul F. De la graniță. Așa cum putea povesti și despre cordonul ombilical și despre iuțeala bătrânei ― de câte ori nu auzise el minciuna aceea adevărată pe care între timp o credea toată lumea ―, de unde se vedea că băiatul păstrase o oarecare legătură cu acel ținut asemenea unui hrean cu frunze bogate care, în mod straniu, cu cât creștea mai departe de rădăcină, cu atât devenea mai roditor, încăpățânându-se să crească și într-un pământ tare ca piatra și uscat.

[André · Rating 4 out of 5]

Citaat : Toen pas heb ik hem gegrepen en gezegd: 'Beste oom vandaag is het grote feest weet je wel...Ga je nu mee?'
Review : Het verhaal dat hij in Bruiloft aan zee wordt verteld, via een 'ik' die het van horen zeggen heeft, is dat van Lamarat Minar, een jongeman van twintig jaar die vanuit Nederland met zijn familie terugkeert naar het dorp van zijn geboorte, Touarirt, een vlek aan zee. Zijn zusje zal daar trouwen met een oom van hen, dat ligt althans in de bedoeling, maar wanneer het dorpje volgelopen is met gasten blijkt de bruidegom er tussenuit gepiept te zijn. Lamarat Minar is een taxi ingestapt en naar Melilliaar gereden, omdat hij van zijn vader de opdracht gekregen heeft diens broer (dus Lamarats oom) Mosa te gaan zoeken. Mosa is op zijn eigen drie dagen durende huwelijksfeest plotseling verdwenen. Hij zou gaan trouwen met Rebekka, zijn nichtje en Lamarats jongere zusje, welke aan hem was uitgehuwelijkt.Oom Mosa ziet echter hevig op tegen de bruiloft. Als vrijgezel kan hij nog ongegeneerd naar de hoeren gaan, maar als getrouwd man moet hij zich houden aan de mores van de godsdienst. De taxi wordt bestuurd door Chalid Blik Op De Weg, die iedereen in de omgeving kent en op die manier een mooie rooie draad kan vormen in het boek. Aan Lamarat de taak om de oom op te sporen en de eer te redden, die van zijn zus, zijn vader, zijn familie. De traditie staat op het spel. Maar die traditie, daar heeft de jongen weinig meer mee op, na een jeugd in Nederland. En het moederland, dat is voornamelijk de plek waar vader af en toe een koelkast heenstuurt, of een stapel tuinstoelen met knikkende plastic poten die hij zich heeft laten aansmeren door lepe deurverkopers. Bruiloft aan zee is een boek met vele stemmen die een nogal ingewikkeld maar wel hilarisch verhaal vertellen. Maar gaandeweg krijg je door dat al deze personen een schakeltje vormen naar een bloedstollende ontknoping.

[Moniek Baars · Rating 4 out of 5]

Verticale en horizontale sprongen in tijd en verhaallijnen, over een jongen die ervoor moet zorgen dat de bruiloft van zijn zusje met zijn oom door kan gaan. Lekkere premisse waar ik van alles van vind natuurlijk, maar gek genoeg is incest niet een van de thema's. Wat dan wel? Lastig, maar lust en verval zitten daar zeker bij. Benali ratelt maar door en door, het is even wennen maar daarna fascinerend. Ook hoe hij met tijd omgaat, verticaal, horizontaal, heen en weer, op en neer. Gedachten zijn zinnen, flitsend, snel. Het is echt heel snel, zeker voor een verhaal dat in 1996 uitkwam. Benali was 21 toen dit boek werd gepubliceerd.

De hoofdpersoon is Lamarat, opgegroeid in 'Ollanda, ook wel eens Deutschland genoemd, van ouders die natuurlijk een huis laten bouwen in een stukje onherbergzaam Marokko. Aan zee, dat wel. Zijn oom bouwt het en houdt toezicht, in ruil daarvoor zoekt de vader van Lamarat (altijd de vader genoemd) een vrouw zodat oom Mosa ook naar het noorden kan. De vader zoekt niet ver, zijn eigen dochter is immers voorradig. Nu is Mosa een klaploper en een hoerenloper, en toch zegt de zus na een ommetje door het park dat ze Oké, met hem zal trouwen en beweert ze daarna, die drie keer dat ze hem ziet, dat ze van hem houdt. En de zus is niet bepaald een lieverdje, dus vraag me niet hoe dat werkt. De taxichauffeur is trouwens ook een fascinerend type, hij is de verbindende factor omdat hij iedereen kent, en Lamarat helpt om zijn ladderzatte oom te vinden op de dag van zijn bruiloft, want Mosa is ervandoor gegaan. Dat de zus uiteindelijk bij zee een stuk van Mosa's lul afsnijdt, hem de zee insleurt en hem daar neukt, is verrassend.

Marokko is een redelijk achterlijk land, schrijft de jonge Benali. De wc is buiten, wel even opletten dat je niet in de poep van een ander trapt. Niemand wil er wonen, maar ja, het was de droom van de vader, de reden (zoals hij iedereen voorhield) dat hij naar het noorden trok: geld verdienen voor een huis in Marokko.

Hard wennen aan de stijl, maar smakelijk.

[Aquilegia · Rating 4 out of 5]

Het is niet het korte wonderlijke verhaal van die ene dag in Marokko dat Lamarat, inmiddels inwoner van Nederland, met de taxi heen en weer terug naar het dorp aan zee gaat. Het zijn de korte anekdotes, bekentenissen, de beschrijvingen van de bewoners, de gewoontes, de familiale geschiedenis in brokjes en beetjes die het boek maken. De kronkelige taal, die rondjes maakt, heen en terug, maakt vrolijk als de dansen en de lokale lekkernijen op een bruiloft. Taxichauffeur Chalid hoort het aan en zegt nooit wat hij denkt.

'Er werd een feest gegeven in een huis, met overal flessen en glaasjes thee voor de gasten, aangeboden door de bruidegom, betaald door de broer, overal vlees met heel veel saus, aangeboden door de man die dankzij zijn vrouw ,... , ook naar de West verhuizen mocht' blz. 35

'De grote weg op. Hoe lang is nog de weg weg weg. Langs de kant van de weg zag Lamarat jongens op stenen zitten, achter stapels zwarte emmers met cactusvruchten, gele, rode en groene. Geef me een paar Dirham en je krijgt de hele emmer. Controleer wel altijd of er onder in de emmer geen bedorven spul is verstopt.' blz. 83

' ",... , dit zijn de enige twee waarheden in het leven en weet je waar ik ze vandaan heb, nou raad eens?" Lamarat raadde en raadde maar kwam er niet uit: "Toe maar , zeg het dan." "Uit het spel, uit de dobbelstenen; Hoe vaker ik gooi hoe meer heldere momenten, hoe meer ik speel en hoe minder ik praat des te gelukkiger ik ben," ' blz. 114

[Phoenix Evers · Rating 4 out of 5]

‘Wie eenmaal binnen is komt nooit meer buiten, wie eenmaal buiten is wordt van binnen afgeschoten’

Ik las ‘Bruiloft aan zee’ voor mijn leeslijst en vond het een briljant boek. Het verhaal is heel compact, maar de manier waarop het verteld wordt is ontzettend uitgebreid. Ik vond de personages boeiend, en het boek gaf een mooie inkijk in de Marokkaanse cultuur.
Het centrale thema was voor mij wel het conflict tussen de Marokkanen die het land verlaten en naar ‘de west’ emigreren, en degene die achterblijft. Het boek zegt niet dat het een beter is dan het ander, en focust op de positieve en de negatieve gevolgen van de emigratie.
Ik vond het verhaal zelf niet heel spannend, omdat er niet zoveel gebeurde. Maar ik ben wel heel blij dat ik door gelezen heb want het einde was echt fantastisch, ik heb gewoon moeten lachen omdat het zo bizar was.
Ik heb twee minpunten: de zinnen waren zo complex af en toe dat ik delen niet goed kon volgen, maar dat had ergens ook weer iets. Ook was de chronologie raar, de schrijver sprong van tijdlijn naar tijdlijn, van plek naar plek en van personage naar personage.
Uiteindelijk vond ik het wel een goed boek en geef ik het vier sterren. Zeker een aanrader voor je leeslijst, maar ook leuk om gewoon zo te lezen.

[Saskia · Rating 2 out of 5]

Eindelijk las ik het debuut van Benali. In dezelfde periode ging ik immers naar een lezing van hem. In beiden trof ik de meanderende zijpaden en beeldspraak aan. Door het vuur van de lezing, kon ik de roman meer waarderen. Door de constructie van de roman, kreeg ik iets meer grip op de lezing. Maar tussen beide zat natuurlijk wel een half mensenleven.

Deze roman heeft onvolkomenheden. Benali was duidelijk nog jong en op zoek naar verteltechniek. Het plot is chaotisch en uiteindelijk plat en ongeloofwaardig. De karakters ontwikkelen zich nauwelijks, het conflict komt niet dieper dan de beschrijving op de achterflap. Blijft over de sfeer van migranten voor vertrek en erna op bezoek in de streek van herkomst. Die is sterk. Grappig, schurend, tikje verdrietig soms. De vader die tientallen ondeugdelijke plastic tuinstoelen helemaal naar Marokko sleept bijvoorbeeld. Lachwekkend, maar je voelt ook de ergernis van de zoon.
Maar dat redt het boek niet.

[Charlotte · Rating 3 out of 5]

Ik heb ambivalente gevoelens t.o.v. dit boek - ik vind het verhaal erg mooi, de manier waarop het geschreven is, spreekt me echter niet aan.
Het boekje vertelt het verhaal van Lamarat die in Marokko op zoek gaat naar zijn oom die met zijn zusje zou trouwen maar voor de bruiloft gevlucht is. Tegelijkertijd lees je de geschiedenis van de vader en de moede van Lamarat die naar Nederland zijn verhuisd. Dit alles is prachtig, alleen de stijl...

Benali schrijft in spreektaalachtige zinnen die soms alinea's lang zijn - vaak moet ik twee, drie keer lezen voordat ik alle zijsprongetjes heb begrepen, heb kunnen inkaderen en weet wie ook alweer wie is. Dat bemoeilijkt het lezen wel. De zijsprongetjes herkende ik nog wel van De marathonloper, toen had ik er minder problemen mee, maar waarschijnlijk had ik toen minder moeite om het lopende verhaal te volgen.

[Erika Vecchietti (LaGattara) · Rating 4 out of 5]

Un romanzo interessante, sia per la vicenda in sé (un matrimonio che va in fumo per colpa dello sposo, irriducibile puttaniere, che fugge prima delle nozze), sia per l'ambientazione (Nador, accanto al porto franco spagnolo di Melilla) e i protagonisti (una famiglia di origini marocchine trapiantata in Olanda, paese che in Marocco viene assimilato alla Germania o, più in generale, al Nord). Bella la polifonia della turba degli invitati allo sfortunato matrimonio, così come dei personaggi che ruotano intorno a Lamarat, fratello della sposa che viene spedito, insieme al tassista Chalid, a recuperare lo sposo fuggiasco, che altri non è che suo zio Mosa. Finale inaspettato e riuscito. Il continuo sfalsamento temporale e di prospettiva del racconto rende un po' faticoso seguire il filo della narrazione. Per altre lingue si riscontra, nel giudizio dei lettori, alcune difficoltà di traduzione, su cui non mi pronuncio per non aver accesso all'originale neerlandese.

[Tedi Teodora · Rating 3 out of 5]

O carte interesantă, dar care nu m-a impresionat. Mi-a plăcut prima jumătate din cartea, dar finalul m-a dezamăgit. Accentul se pune pe personajele masculine, cele feminine nu sunt importante in luatul deciziilor. Ele sunt acolo sa se căsătorească, sa faca copii sau pe post de femei usoare. Intr-un mic sătuc marocan, la malul mării are loc o nunta. Tatăl lui Lamarat își marita fiica, pe nume Rebeca, cu fratele lui, pe nume Mosa. Aceasta nunta începe foarte ciudat, pentru ca mirele dispare din peisaj. Lamarat este trimis de tatăl său sa își găsească unchiul și sa îl aducă înapoi la nunta. Asa aflăm povestea lui Lamarat, a părinților lui, a lui Mosa și a taximetristului, Halid, care știe toate secretele din sat.

[Marianne Steenvoorde · Rating 4 out of 5]

'Bruiloft aan zee'- de debuutroman van Abdelkader Benali - is een hilarische opeenvolging van gebeurtenissen rond het bruiloftsfeest van een in Nederland geboren dochter van een arbeidsmigrant en haar in Marokko achtergebleven oom en dit alles aan elkaar geknoopt door ritten in een oude taxi met een chauffeur die iedereen in de streek kent (inclusief alle verhalen, roddels, schandalen van geboorte tot overlijden). Hierdoor leren we de levens en gewoonten kennen van drie generaties met alle bijbehorende culturele verschillen en misverstanden. En dat alles in een wervelende taal met veel verbasteringen van Nederlandse liedjes en andere taalgrapjes. Met veel plezier gelezen.

[Umut Koyuncu · Rating 1 out of 5]

Geen structuur, nauwelijks punctuatie, aan een stuk door geschreven, pagina’s lange alinea’s… erg frustrerend en lastig om tot het einde door te lezen. Verhaallijnen lijken ook afgeraffeld en eindigen onlogisch.
Een enorm creatieve berg aan woorden en verhalen - een unieke manier van schrijven, maar erg vermoeiend om te lezen en te begrijpen.
Alsof je kijkt door de ogen van een hoog sensitieve, snel afgeleide persoon met concentratieproblemen.

[MAKU · Rating 1 out of 5]

Dit boek vond ik helemaal niet fijn om te lezen en ik ben dan ook halverwege gestopt. Het is een aaneenschakeling van gedachten van verschillende personages en een kwart van de tijd weet je niet zeker van wie. Dat maakt het echt moeilijk om te lezen en te volgen, terwijl het gegeven van het verlaten van jouw thuisland voor een ander leven ' in het Noorden' wel een goede basis is voor een verhaal over botsende culturen.

[Lauri van Oosterom · Rating 2 out of 5]

Wat een tegenvaller. Vanwege alle prijzen en lovende beoordelingen had ik vrij hoge verwachtingen van dit boek, maar die werden niet waargemaakt. Het is een lastig te volgen en soms erg onlogisch verhaal. Om sommige delen heb ik best moeten glimlachen, maar andere delen vond ik erg saai en langdradig. Jammer!

[Fritz · Rating 3 out of 5]

Een bizar boek wat met verve en een soort manische drift geschreven lijkt. Ogenschijnlijk zonder samenhang en ratelend van associatie naar associatie.

Wel gaaf en vermakelijk. Benali is een erudiete geest en dit boek maakt weer eens duidelijk wat gegoochel met woorden teweeg kan brengen

[Steef · Rating 2 out of 5]

Ik wil meer sterren geven, want het verhaal is goed. Maar toch kan ik me er niet toe zetten omdat, zoals zoveel reviewers hier zeggen, de vertelstijl rommelig is. Tegen het einde werd het wel beter, maar voor zo'n kort boek duurt het veel te lang om in het verhaal te komen.