«Η Αλίκη, η Κάτια και η Φανή. Μαζί, στην ίδια γειτονιά, μαζί στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο, μέρα νύχτα μαζί. Όταν παντρεύτηκαν, χάθηκαν, λες και η καινούρια ζωή τις ρούφηξε και τους πήρε τα μυαλά, σε άλλους τόπους, σε άλλες πόλεις, και πέταξαν και ξεχάστηκαν. »Η απόσταση αποκοίμισε τα αισθήματα και σιγά σιγά η φιλία καταχωνιάστηκε σαν βαλσαμωμένο πουλί στα μπαούλα της νεότητας που δε γυρίζει πίσω. Έμεινε εκεί σαν ρούχο περασμένης μόδας, που όμως είναι όμορφο, καινούριο και δε χαρίζεται ούτε πετιέται. Χθες το βράδυ, σε μια στιγμή που έπεσε σαν θεϊκή σταγόνα, σαν ουράνιο “πρέπει” αντάμωσης, το παιδικό άλμπουμ άνοιξε και το πατικωμένο λουλούδι δεν είχε ξεραθεί. Μύριζε υπέροχα όπως τότε, όπως πάντα μυρίζουν η φιλία και η αγάπη που είναι αληθινές».
Η Κάτια, η Αλίκη και η Φανή συνδέονται με βαθιά φιλία από τα παιδικά τους χρόνια. Ενώ κάποτε ήταν αχώριστες, στην πορεία της ζωής τους απομακρύνθηκαν. Παντρεύτηκαν και οι τρεις, αλλά, για διαφορετικούς λόγους η καθεμία απέτυχαν στους γάμους τους. Συναντιούνται μετά από χρόνια κι αποφασίζουν να κάνουν ένα καινούριο ξεκίνημα, έχοντας συνοδοιπόρο και συμπαραστάτη η μια την άλλη. Αρνούνται την κοινωνική καταξίωση και την οικονομική τους άνεση και ενώνουν τις τύχες τους σε μια προσπάθεια να ξανακερδίσουν τη χαμένη αθωότητα και τη νεανική ζωντάνια τους, αλλά και να βρουν την ισορροπία, την αυτογνωσία και την αυτοεκτίμηση που χρειάζονται για να εδραιώσουν τη μελλοντική ευτυχία τους.
Βαθμολογία 3/5 γιατί περίμενα περισσότερα από την Μαρινα Πετροπουλου. Οι Άδειες Κυριακές είναι ένα μυθιστόρημα που πραγματικά με άγγιξε και με την πλοκή, αλλά και με την γραφή του. Εδώ υπάρχει σχεδόν χαοτική διαφορά, σαν να μην ανήκει στην ίδια συγγραφέα. Αδιαφορη ιστορία, θαμποι ηρωες κι άδεια γραφή. Θέλω περισσότερα από την Μ. Πετρόπουλου γιατί ξέρω ότι σίγουρα έχει για να δώσει.
Αλίκη, Κάτια, Φανή. Τρεις φίλες αχώριστες από τα παιδικά τους χρόνια. Μεγάλωσαν μαζί, στην ίδια γειτονιά, στο ίδιο σχολείο, μέρα και νύχτα μαζί. Πάντα μαζί σε όλα. Στα εύκολα, στα δύσκολα, στις χαρές και τις λύπες, στις σκανδαλιές, στα προβλήματα. Σαν τους τρεις Σωματοφύλακες, όλοι για έναν και ένας για όλους.
Τα κορίτσια μεγάλωσαν, οι ζωές τους άλλαξαν, παντρεύτηκαν και χάθηκαν. Τα προβλήματα, οι γάμοι και οι κοινωνικές τους υποχρεώσεις, τις οδήγησαν σε διαφορετικούς δρόμους. Η φιλία τους καταχωνιάστηκε σαν βαλσαμωμένο πουλί στα μπαούλα της νεότητας που δεν γυρίζει πίσω. Η καθεμιά χαμένη στα μονοπάτια της προσωπικής της δυστυχίας, προσπαθούν να βρουν λύσεις και διέξοδο.
Μια επίσημη δεξίωση γίνεται η αφορμή της επανασύνδεσης των τριών γυναικών, όπου ξαναγίνονται αχώριστες όπως πρώτα. Αποφασίζουν να συγκατοικήσουν στο καινούργιο σπίτι της Φανής και να ξεκινήσουν μια νέα ζωή, εφόσον οι σύζυγοι και των τριών ήταν μακριά και έτσι ενώνουν τις μοναξιές τους. Στην παρέα τους μπαίνει και η σπιτονοικοκυρά της Φανής, η Κάρμεν, ένας άνθρωπος έξω καρδιά, γεμάτη ζωντάνια, αινιγματική, μπριόζα. Μια γυναίκα μυστήριο, σαν ένα κλειστό ημερολόγιο που κρύβει μέσα του πολύτιμα μυστικά. Οι ζωές και των τεσσάρων γυναικών θα αλλάξει ριζικά, καθώς νέα πρόσωπα εισβάλουν στις ζωές τους, ενώ κάποια άλλα από το παρελθόν έρχονται να διαταράξουν τις ισορροπίες…
Το 2005 το βιβλίο αυτό μεταφέρθηκε στην μικρή οθόνη, έγινε σειρά με τον ομώνυμο τίτλο και πρωταγωνιστές τους: Ναταλία Δραγούμη, Μαρί Κωνσταντάτου, Κατερίνα Λέχου, Τάνια Τσανακλίδου κ.α.
Το βιβλίο αυτό θα το βαθμολογήσω με πολύ μεγάλη επιείκεια για τους εξής λόγους: Όταν το πρωτοδιάβασα το 2006, θυμάμαι πως μου άρεσε πάρα πολύ. Ξαναδιαβάζοντάς το φέτος, η πρώτη φράση που είπα ήταν: «Τώρα αλήθεια;» Στα 17 χρόνια που πέρασαν και έχοντας διαβάσει δεκάδες βιβλία, συνειδητοποίησα πως έχουν αλλάξει πράγματα και καταστάσεις και οι απαιτήσεις μου σαν αναγνώστρια έχουν αυξηθεί. Το στόρι ήταν ανάλαφρο, τίποτα το ιδιαίτερο, πρωτότυπο ή ξεχωριστό. Οι πρωταγωνιστές άχρωμοι, άνευροι, αδιάφοροι, ρηχοί. Μια καλή νεράιδα υπήρχε πάντα στη ζωή τους και όσα σοβαρά προβλήματα και αν αντιμετώπιζαν, αυτή τους τα έλυνε με το μαγικό ραβδάκι της και μετά ζούσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Σε πολλά σημεία δεν υπήρχε αληθοφάνεια και πολλά πράγματα δεν ευσταθούν. Εντάξει, δεν θα πάει για το Νόμπελ λογοτεχνίας, όμως διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα, επομένως 7 / 10 από εμένα.
✒️«Η ζωή θα σε βγάλει εκεί που πρέπει, μην το ζορίζεις. Το φαΐ που σου δίνει είναι ρευστό, καυτό και λίγο. Πρέπει να το τρως αργά – αργά με μικρό κουτάλι, σαν γλυκό του κουταλιού, και να το ευχαριστιέσαι. Αν το φας με το κουτάλι της σούπας, τελειώνει γρήγορα και καίγεσαι. Αν προσπαθήσεις με μαχαίρι και πιρούνι, μένεις νηστικός με το φαΐ μπροστά σου.» (σελίδα 173)
Δυστυχώς ήταν το πρώτο βιβλίο της Πετροπουλου και θα είναι και το τελευταίο. Πλοκή προβλέψιμη, προβλήματα χρόνων που λύνονται σε λίγα λεπτά ως διά μαγείας, και χαρακτήρες που ξεκινούν και παραμένουν αδιάφοροι ως το τέλος. Επίσης, λεπτομέρειες που βγάζουν μάτι μένουν ανεξήγητες, όπως για παράδειγμα πώς γίνεται μια πάμπλουτη να πηγαίνει στο ίδιο σχολείο με τις άλλες δύο, σε καμία περίπτωση πλούσιες φίλες της, ή πως ένα μωρό εξαφανίστηκε από προσώπου γης κι ένα άλλο εμφανίστηκε από το πουθενά και κανείς δεν αναρωτήθηκε.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Καλούτσικο μιθυστόρημα. Δεν θα αλλάξει τη ζωή κανενός αλλά διαβάζεται γρήγορα και εύκολα. Εναλλακτικός τίτλος: 40αρες σε απόγνωση. 'I can relate' θα έλεγα εγώ στα αγγλικά . Είναι η ιστορία 4 γυναικών - 3 φίλες και η σπιτονοικοκυράς τους - που έχοντας φτάσει τα 40 κάνουν τον απολογισμό της ζωής τους και δεν είναι ευχαριστημένες. Μια εκ των 4 αποφασίζει να νοικιάσει ένα μεγάλο σπίτι σε μια ελληνική παραδοσιακή γειτονιά και οι δυο άλλες φίλες της αποφασίζουν να την ακολουθήσουν και να μείνουν και οι τρεις μαζί. Στο σημείο αυτό να διευκρινήσω οτι η συγγραφέας δεν έχει ιδέα απο flatshare. Μένουνε οι τρεις τους μαζί και δεν τσακώνονται για τα πιάτα και για το ποιανής σειρά είναι να καθαρίσει το μπάνιο και σιγά σιγά τα προβλήματά τους λύνονται απο μόνα τους.