Ок. Како да започнам?
Прво, имаме епска фантазија од македонска авторка. Романот е прилично оригинален, особено кога станува збор за содржината. „Сонцето под земја, кралството над него“ е содржаен роман, секоја страница е важна. Стилот на Елена е со помалку описи, а повеќе дијалог. Тоа не ми пречи. Фантастичните романи знаат да бидат многу досадни со опишување на каменот кој се наоѓал покрај патот. Стилот е јасен, разбирлив, лесно се следи дејството. Особено ми се допаѓа што секоја глава е именувана според ликот кој раскажува (односно POV).
Второ- ликовите. Ликовите се многубројни и тешко е да се каже кои се главни ликови, бидејќи сите имаат своја, клучна улога во дејството. Следиме поголем број на паралелни приказни вклучувајќи: Илина, Неда, Токиј и Марко, Ѕвездан, Вина, Давид и Аминта. Моите омилени ликови се Димитриј и Аминта. Димитриј беше опишан како храбар, разумен и цврст, вистински крал, способен монарх. Неговата смрт беше очекувана, но уживав во сцените кога беше тој присутен. Неговите мотиви ми беа сосема разбирливи и неговите постапки- правилни. Без разлика на тоа што Илина- најглупиот лик во целиот роман го уби (искрено додека читав постојано се прашував зошто имаме нејзин POV). Потоа, Аминта. Еден од покомплексните ликови во романот, уживав додека ги читав неговите глави. Покрај неговиот кукавичлок и недостиг на морални вредности, тој е еден од најинтересните, уметнички лик. Она што би можела да го наречам „лик со повеќе бои, повеќеслоен лик“. Ѕвездан, Марко и Токиј се ликови кои се уште треба да се развиваат, веројатно многу ќе се сменат во наредните делови. Неда- лик кој го имаме сретнато, но малку нејзиниот карактер е „превртен“. Би можела да кажам дека овде Елена „си играла“ со стеротипичната хероина во американските филмови и направила една нова верзија- каде таа е заслепена од својата должност, каде е храбра, но сурова, несочувствителна и длабоко во себе- несреќна. Давид е уште еден мистериозен лик, еден вид на антагонист (но не сосема) кој е бескрајно лојален на водачот на Копачите, Драгор, чија крајна цел и намера се се уште непознати. Дали е тој херој или антагонст? Ат-Ад не очекував да се открие како Плухт, но не сум ни премногу изненадена. Не знаеме доволно за него.
Трето- содржината. Уживав во редот на настаните и на приказните кои се испреплетуваа една со друга и формираа две или три страни- Марко/Димитриј, Драгор и Ат- Ад иако не е сигурно дали Ат-Ад е со Марко или против нив.
Ова беа главните работи кои ми оставија впечаток. Го чекаме следниот дел.