τό περίπτερο στό δεξί πεζοδρόμι
εἶναι γεμάτο λυρισμό καί ποίηση
ἀρκεῖ νά ῥίξεις μιά κρυφή ματιά
στόν ἔφηβο πού λαμπαδιάζει μέσα
Αυτή η ποιητική συλλογή με τα 171 μικρά ποιήματα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και παράξενη συνάμα. Αν κανείς έχει παρακολουθήσει συνεντεύξεις του Ντίνου Χριστιανόπουλου, μπορεί να αντιληφθεί ότι τα ποιήματά του αυτά τον αντιπροσωπεύουν απολύτως ως προσωπικότητα. Πάντα σαρκαστικός, ευθύβολος και «αντιηρωικός» καταφέρνει να πετάει τα βέλη του, τα μικρά του ποιήματα, στον αναγνώστη ο οποίος μπαίνει στο στόχαστρο γυρνώντας την κάθε σελίδα χωρίς να ξέρει πού θα τον χτυπήσει ο ἑκηβόλος ποιητής. Ηδονικά ερωτικός, χωρίς να κρύβει την ομοφυλοφιλία του, δοξάζει και το Κορμί και το Σαράκι που καταβροχθίζει το κορμί και τον έρωτα.
ὅπου καί να ταξιδέψω, ἡ Ἑλλάδα μέ πληγώνει
τόσες πληγές
μόνο τό νόμπελ μπόρεσε νά τίς γιατρέψει
----------
[σέ φίλο ἀνορθόγραφο]
εἶναι τόσο δασύτριχος ὁ ἔρωτάς σου
πού δίκαια τόν γράφεις μέ δασεία
---------
«εἶναι βαθιές οἱ ῥίζες»
καυχήθηκαν τά δέντρα στή μπουλντόζα
---------
καί τί δέν κάνατε γιά νά μέ θάψετε
ὅμως ξεχάσατε πώς εἶμαι σπόρος
----------
μοῦ ἀρέσουν τά τρισύλλαβα σέ -ίδι
ἀπίδι
ξεφτίδι
σκουπίδι
καί ἄλλα