Meneer de Burgemeester begint waar Meneer Doktoor in 1964. Peter Vandekerckhove interviewde meer dan veertig burgemeesters. De jongste is 62, de oudste 90 jaar. Velen zijn niet langer actief in de politiek en vertellen zonder schroom geheimen uit het kabinet van de burgemeester. Pakkende verhalen over sociaal dienstbetoon en ruimtelijke ordening, over pensenkermissen en machtsmisbruik, over de kerkfabriek en het dragen van de sjerp. Ontroerende getuigenissen over de tijd dat een burgemeester nog een burgervader was. Sommigen zijn nog altijd actief in de politiek en kandideren, ook al zijn ze diep in de zeventig, opnieuw voor het burgemeesterschap. Zij getuigen hoe de Vlaamse gemeentes in de voorbije 50 jaar veranderd de tijd van meneer doktoor, meneer pastoor en meneer de notaris is definitief voorbij. De functie van burgemeester werd alsmaar technischer en aan meer regels gebonden.
Deze burgemeesters verschillen grondig van hun politieke kleur uiteraard, maar ook hun aanpak en hun studieniveau. En toch. Over één ding zijn ze het roerend de federale politiek kan volgens hen veel leren van de gemeentepolitiek, waar de burgervader dicht bij 'zijn' mensen staat.
Volksfiguren als burgemeesters hebben uiteraard veel interessante dingen te zeggen. Qua anekdotes zat het dus goed. Alleen miste ik een rode draad. Het was soms lastig om telkens van de ene naar de andere burgemeester te springen. Een grotere inbreng van de auteur zelf, met achtergrondinformatie bijvoorbeeld, kon voor de nodige cement zorgen.
Eigenlijk is dit een 3,5 voor mij, maar aangezien Goodreads dat niet toelaat, kies ik puur instinctief toch voor een 3, omdat het geheel beter uitgewerkt kon worden. Als tv-programma kwam deze materie beter tot zijn recht.