What do you think?
Rate this book
Alle bessen kun je eten
‘Een veelbelovende student’ is ze. Zeggen haar vader, haar moeder en haar docenten. Wanneer ze voor een fotografieproject naar Spitsbergen vertrekt, wordt het tijd dat Jasmijn haar talent waarmaakt.
256 pages, Paperback
First published January 22, 2013
About the author
Gemma Venhuizen
7 books1 followerGemma Venhuizen (1985) is biologieredacteur en columnist bij NRC Handelsblad. Daarnaast is ze freelance wetenschapsjournalist en co-presentator van de wekelijkse podcast Onbehaarde Apen. Haar liefde voor de natuur is de rode draad in al haar werkzaamheden. Eerder verschenen van haar hand Licht (2017), IJstijden (2014) en Alle bessen kun je eten (alleen sommige maar één keer) (2013). In 2018 kwam Rotbeesten uit, waarin ze haar gelijknamige columnreeks herschreef voor kinderen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
March 10, 2013
Op grond van de beschrijving leek "Alle Bessen Kun Je Eten" een interessant boek te zijn. Dat kwam alleen al door de zinsnede "op zoek naar liefde bij -30 graden". Een temperatuur waarbij ik zelf al snel zou zijn uitgezocht om naar +30 af te reizen.
Volgens de achterflap gaat het boek over het leven buiten kaders, verlangen naar wat voorgoed voorbij is en wat nooit zal zijn, de angst voor verkeerde keuzes.
"Alle Bessen kun je eten" is de debuutroman van Gemma Venhuizen, in het dagelijks leven journalist en schrijfster van onder meer een wekelijkse column in de Volkskrant.
Het verhaal gaat over de 23-jarige Jasmijn. Voor een fotografieproject van haar opleiding wordt ze naar Spitsbergen gestuurd. Waarom ze deze opleiding volgt, is mij niet duidelijk geworden. Veel ambitie in die richting en vertrouwen in haar eigen fotografische kwaliteiten lijkt ze niet te hebben. Haar ervaringen op Spitsbergen worden afgewisseld met terugblikken op gebeurtenissen in haar leven en haar voettocht door Noorwegen. Een voettocht die duidelijk later plaatsvindt dan het fotografieproject. In Spitsbergen woont Jasmijn samen met een groep studenten in een appartement en vanaf het eerste moment is zonneklaar dat ze verliefd gaat worden op Lars. Al snel blijkt dat haar voettocht in Noorwegen alles met Lars te maken heeft.
Normaal gesproken vind ik verschillende verhaallijnen in een roman bijdragen aan de spanning. Dit boek is daarop een uitzondering. Juist door de verhaallijnen naast elkaar is de afloop geen verrassing meer. Het enige dat nog rest is de vraag hoe dat zo kon gebeuren, wat was de verwachting van Jasmijn bij het maken van de voettocht. Dat laatste wordt overigens nergens duidelijk, de lezer kan dit slechts vermoeden.
De hoofdpersoon Jasmijn ging mij gaandeweg het verhaal steeds meer tegenstaan. Wat een egocentrische zeurpiet. Alleen maar met zichzelf bezig, geen enkel empathisch vermogen. Pubergedrag. Geen daadkracht of zelfredzaamheid. Bij de eerste de beste tegenvaller terug naar papa en mama. Van de andere personages in het boek kan je niet zoveel vinden. Ze blijven oppervlakkig. Ook voor de schrijfster lijkt alles om Jasmijn te draaien. De ouders, haar medebewoners in het appartement, haar vriend, ze zijn allen slechts bijzaak.
Het boek zou moeten gaan over het maken van keuzes. Dat zegt Venhuizen zelf ook in een interview. Dromen versus de werkelijkheid en het loslaten van verwachtingen.
Als dat de bedoeling van de schrijfster was dan is dat wat mij betreft in het het boek niet tot uitdrukking gekomen. Ik zie Jasmijn geen keuzes maken, eerder het tegendeel. Zij laat zich leiden door regels van anderen, door een verliefdheid, door een leraar in haar opleiding. Het is het verhaal van een puber met zelfbeklag en liefdesverdriet.
De schrijfstijl van Venhuizen is luchtig, makkelijk leesbaar. Ze kan mooie sfeerbeschrijvingen van het landschap in Spitsbergen respectievelijk Noorwegen neerzetten. Het boek leest dan ook lekker weg. Leuk voor een regenachtige zondag in een luie stoel. Niet meer dan dat.
Jammer, een volgende roman van Gemma Venhuizen zal ik niet snel oppakken.
Ik schreef deze recensie voor de Vrouwenbibliotheek in Utrecht. Daar vind je nog veel meer boeken voor, door en over vrouwen. Dit is de website vrouwenbibliotheek.wordpress.com.
Volgens de achterflap gaat het boek over het leven buiten kaders, verlangen naar wat voorgoed voorbij is en wat nooit zal zijn, de angst voor verkeerde keuzes.
"Alle Bessen kun je eten" is de debuutroman van Gemma Venhuizen, in het dagelijks leven journalist en schrijfster van onder meer een wekelijkse column in de Volkskrant.
Het verhaal gaat over de 23-jarige Jasmijn. Voor een fotografieproject van haar opleiding wordt ze naar Spitsbergen gestuurd. Waarom ze deze opleiding volgt, is mij niet duidelijk geworden. Veel ambitie in die richting en vertrouwen in haar eigen fotografische kwaliteiten lijkt ze niet te hebben. Haar ervaringen op Spitsbergen worden afgewisseld met terugblikken op gebeurtenissen in haar leven en haar voettocht door Noorwegen. Een voettocht die duidelijk later plaatsvindt dan het fotografieproject. In Spitsbergen woont Jasmijn samen met een groep studenten in een appartement en vanaf het eerste moment is zonneklaar dat ze verliefd gaat worden op Lars. Al snel blijkt dat haar voettocht in Noorwegen alles met Lars te maken heeft.
Normaal gesproken vind ik verschillende verhaallijnen in een roman bijdragen aan de spanning. Dit boek is daarop een uitzondering. Juist door de verhaallijnen naast elkaar is de afloop geen verrassing meer. Het enige dat nog rest is de vraag hoe dat zo kon gebeuren, wat was de verwachting van Jasmijn bij het maken van de voettocht. Dat laatste wordt overigens nergens duidelijk, de lezer kan dit slechts vermoeden.
De hoofdpersoon Jasmijn ging mij gaandeweg het verhaal steeds meer tegenstaan. Wat een egocentrische zeurpiet. Alleen maar met zichzelf bezig, geen enkel empathisch vermogen. Pubergedrag. Geen daadkracht of zelfredzaamheid. Bij de eerste de beste tegenvaller terug naar papa en mama. Van de andere personages in het boek kan je niet zoveel vinden. Ze blijven oppervlakkig. Ook voor de schrijfster lijkt alles om Jasmijn te draaien. De ouders, haar medebewoners in het appartement, haar vriend, ze zijn allen slechts bijzaak.
Het boek zou moeten gaan over het maken van keuzes. Dat zegt Venhuizen zelf ook in een interview. Dromen versus de werkelijkheid en het loslaten van verwachtingen.
Als dat de bedoeling van de schrijfster was dan is dat wat mij betreft in het het boek niet tot uitdrukking gekomen. Ik zie Jasmijn geen keuzes maken, eerder het tegendeel. Zij laat zich leiden door regels van anderen, door een verliefdheid, door een leraar in haar opleiding. Het is het verhaal van een puber met zelfbeklag en liefdesverdriet.
De schrijfstijl van Venhuizen is luchtig, makkelijk leesbaar. Ze kan mooie sfeerbeschrijvingen van het landschap in Spitsbergen respectievelijk Noorwegen neerzetten. Het boek leest dan ook lekker weg. Leuk voor een regenachtige zondag in een luie stoel. Niet meer dan dat.
Jammer, een volgende roman van Gemma Venhuizen zal ik niet snel oppakken.
Ik schreef deze recensie voor de Vrouwenbibliotheek in Utrecht. Daar vind je nog veel meer boeken voor, door en over vrouwen. Dit is de website vrouwenbibliotheek.wordpress.com.
February 25, 2019
Titel en beschrijvingen van omgeving mooier dan het verhaal.
April 29, 2021
Loved it!
June 3, 2013
Haar hele toekomst lijkt uitgestippeld, ze moet alleen nog een fotografieproject “doen” in Spitsbergen. Ze moet het eerst even opzoeken, Spitsbergen maar dan pakt ze de koffers en laat vriend en familie achter in Nederland. Jasmijn gaat als een soort “Bridget Jones” het avontuur tegemoet. Ik heb gelachen, kippenvel gehad. Ze switcht heen en weer tussen haar tijd in Spitsbergen naar haar jeugd in Nederland. Soms best lastig want ik wilde alleen maar weten hoe het verder zou gaan. Je begrijpt wel beter hoe Jasmijn in elkaar zit. Het boek leest vlot als een chicklit, opwindend als een avontuur en er zit een vleugje spanning in. De spanning begint als haar vriend uit Nederland via de telefoon bekend dat hij vreemd is gegaan. Gelukkig is daar Lars en ze wordt stapelverliefd. Ze wordt opgenomen in een groep studenten/onderzoekers en voelt zich thuis in het koude land. Ze maakt dingen mee waarvan ze van tevoren echt niet over na had gedacht.
Als een van haar nieuwe vrienden onder een lawine terechtkomt vindt de groep steun bij elkaar. Dan komt het moment dat ze terug naar huis moet, zonder de mooie foto’s want haar camera is stuk. Thuis stelt ze iedereen teleur, haar ouders, haar vriend en haar docent en aan het einde van het verhaal kiest ze voor zichzelf en leg je het boek met een zucht weg. Heerlijk gelezen!
Als een van haar nieuwe vrienden onder een lawine terechtkomt vindt de groep steun bij elkaar. Dan komt het moment dat ze terug naar huis moet, zonder de mooie foto’s want haar camera is stuk. Thuis stelt ze iedereen teleur, haar ouders, haar vriend en haar docent en aan het einde van het verhaal kiest ze voor zichzelf en leg je het boek met een zucht weg. Heerlijk gelezen!
November 12, 2018
Eén van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb met prachtige teksten.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews