Samuel is zestien en zwaar autistisch. Hij spreekt niet en vermijdt elke vorm van contact. Wanneer Rani zijn nieuwe buurmeisje wordt, verandert er echter iets. Rani kan prachtig zingen. Met de klank van haar stem bereikt ze iets waar anderen niet in slagen: ze komt binnen in Samuels stille wereld.
Luc Descamps is een Belgisch schrijver. Hij schrijft voornamelijk jeugdboeken. Hij is met name bekend door de boekenreeks De donkere getallen, gericht op kinderen van 10 tot 14 jaar.
Luc Descamps studeerde moderne talen, en werkte als leraar Nederlands, Engels en Duits. Hij schreef enkele boeken voor volwassenen, waaronder over een omstreden verbrandingsoven in Wilrijk. Meer succes had hij echter met jeugdboeken. In 2001 bracht hij De dodelijke pijp uit. Daarna begon hij met het schrijven van de reeks De donkere getallen. In het totaal schreef hij 38 boeken, waaronder acht gidsen. De boeken die hij schrijft zijn onder te verdelen in drie categorieën: waargebeurde verhalen, realistische verhalen en avonturenverhalen.
Hij heeft een zoon, Timo Descamps, waarmee hij een nieuwe serie Eilanden schrijft.
3,5 sterren. Erg mooi, compact verhaal over autisme, prachtig in beeld gebracht, sterke schrijfstijl en ook goed leesbaar. Stukken beter dan Gewoon kwetsbaar. Uitgebreide recensie: http://thebookreview.nl/recensies/con...
De eerste 3/4de waren een ça va verhaal, een beetje simplistisch maar een boodschap dat je mensen moet accepteren zoals ze zijn. Een boodschap die daarna teniet wordt gedaan door het feit dat Samuel's vader hem pas accepteert wanneer hij een piano-savant blijkt te zijn.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Wauw wat een boek! De auteur weet heel goed de gedachten van iemand met autisme weer te geven. Dit boek laat maar zien dat je iets kan zijn of doen ook al heb je een beperking.
Mooie young-adult novelle over autisme, gelezen op aanraden van Vivian. Hoewel wat simplistisch, is de boodschap duidelijk en zijn de personages sympathiek.
het was wel met een beetje romantiek het hoofdpersonage is 16 en heeft autisme hij kan niet praten en nog niet eens oog contact maken tot dat zijn buurmeisje komt .....
Toen ik vertrok vanochtend wist ik al dat ik met dit boek niet toe zou komen tijdens de reisuren. En dus had ik een ander boek in mijn tas gestopt voor wanneer het uit was. Maar ik ben niet aan het andere boek toegekomen. Want toen ik dit boek dichtsloeg, en de tranen over mijn wangen rolden middenin de bus, had ik er niet zo'n behoefte aan om meteen een ander boek open te slaan. Ik wilde dit verhaal laten bezinken, laten doordringen en ik wilde dat het zich vast kon zetten in het diepst van mijn ziel.
Gewoon Anders biedt een hele eerlijke, rauwe kijk op Autisme. Enerzijds volgen we Samuel, een jongen met Autisme die vooral behoefte heeft aan veiligheid en structuur, aan de bekende weg, aan vertrouwen. Anderzijds volgen we de wereld om hem heen: Zijn moeder, die hem kost wat kost wil beschermen en verzorgen. Zijn vader, die maar moeilijk kan verkroppen dat zijn zoon anders is. En zijn nieuwe beste vriendin Rani, die Samuel weet te bereiken waar de hele wereld faalt. Het boek biedt hiermee een heel compleet plaatje, wat heel erg bijdraagt aan het begrip voor zowel Samuel zelf als zijn omgeving.
Het verhaal is heel toegankelijk en makkelijk opgeschreven. Het leest heerlijk makkelijk weg en is niet moeilijk te begrijpen, zonder dat het simplistisch of saai wordt. De personages, en vooral hun groei en ontwikkeling, zijn ongelooflijk boeiend en weten, ondanks het gebrek aan echte actie, continue de aandacht vast te houden en vooral heel erg te ontroeren.
Het halve boek heb ik met tranen in mijn ogen gelezen. Mijn broertje heeft niet deze extreme vorm van Autisme, maar er waren heel veel elementen en kleine dingen die ik heel erg herkende van hem en van de klasgenootjes waarmee hij naar school ging. Het grootste herkenbare punt was overigens vooral de pet. Als ik oude foto's kijk, dan heeft mijn broertje altijd een pet op. En wellicht, in al die jaren, is dit de eerste keer dat ik er een uitleg voor gezien heb, want mijn broertje heeft me die nooit kunnen geven.
En als muziektherapeute, was het nog eens extra ontroerend dat de muziek, die altijd een hele grote rol in mijn eigen leven heeft gespeeld, inderdaad waarmaakte wat ons tijdens de studie altijd beloofd is. Muziek dringt veel dieper door dan woorden. Muziek sijpelt tussen de gaten in de muur door, het glipt onder gesloten deuren door en het komt binnen in een stuk waar geen enkel woord, geen enkel gesprek ooit kan komen. En het was ongelooflijk ontroerend hoe muziek letterlijk de werelden van zoveel mensen kan veranderen.
Al met al een grote aanrader voor iedereen die bereid is om anders naar mensen te kijken, om te denken in wat iemand kan en niet in wat iemand niet kan en om te denken in liefde.
Luc Descamp signeerde het boek met de boodschap.. Laat je raken... en dat deed het! Heel mooi hoe de wereld van iemand met autisme werd beschreven en ook de ruwe wereld en de kijk van die 'perfecte' wereld tegenover iemand met autisme.. maar ook hoe een eerste blik met wat meer begrip bij een tweede en derde blik ook iemand dichter kan brengen voor die andere, en mooie rustige, wereld. Heel mooi! En muziek is een wereld op zich... wie kan nu niet genieten van dat ene mooie nummer die zoveel betekend.. geef maar toe, we hebben er allemaal één, dat nummer of stem die ons raakt tot in het diepste van onze ziel...we hebben allemaal een beetje Samuel in ons!
Biografie Descamps studeerde moderne talen en werkte als leraar Nederlands, Engels en Duits. Hij schreef enkele boeken voor volwassenen, waaronder over een omstreden verbrandingsoven in Wilrijk. Meer succes had hij echter met jeugdboeken. In 2001 bracht hij De dodelijke pijp uit. Daarna begon hij met het schrijven van de reeks De donkere getallen. In het totaal schreef hij 50 boeken, waaronder acht gidsen. De boeken die hij schrijft zijn onder te verdelen in drie categorieën: waargebeurde verhalen, realistische verhalen en avonturenverhalen. Descamps houdt af en toe auteurslezingen om het lezen bij de jeugd te bevorderen. Hij heeft een diploma gehaald van leraar Nederlands, Duits en Engels op het niveau van regent.
"Tijdens het lezen van dit boek krijg je inzicht in de leefwereld van een persoon met autisme. " Doordat de hoofdpersonage autist is, leer je hierover zeer veel. In heel het boek weet je wat hij voelt, hoe hij denkt,..... Hierdoor krijg je een beter inzicht van hoe autisten leven en wat ze voelen. Ik heb bij het lezen veel bijgeleerd hierover.
"De cursieve stukken zijn afwisselend Rani’s gedachten en die van Samuel terwijl de gewone tekst eerder observerend is en van personage naar personage springt. Dit biedt hem de mogelijkheid om enkele cliché denkbeelden over autisten naar voren te laten komen. Hij weet perfect de vooroordelen omtrent deze gedragsstoornis te kaderen en er menselijkheid tegenover te plaatsen. " Het is waar dat er veel clichés voorkomen in het boek. Maar de schrijver verwoord dit op een positieven manier. Dit zet ons aan het denken, waardoor we een ander beeld van autisten krijgen. Ik denk dat dit een goed idee is, het kan mensen die autisten slecht bekijken misschien doen veranderen van mening.
" De personages vertonen een interessante evolutie wat maakt dat je als lezer met een warm gevoel kan achterblijven." Doordat Samuel doorheen het boek evolueert, en iemand toestaat in zijn wereld, die zelfs een vriendin wordt geeft je een goed gevoel. Hij was ook zeer goed in het schrijven van dingens, of zelfs piano spelen. Het geeft je hoop voor autistische mensen.
"[gewoon] Anders is een hoopvol boek waarin alle mogelijke moeite wordt gedaan om lezers een treffend inzicht te geven in de wereld van een persoon met autisme, maar waar tegelijkertijd ook aandacht uitgaat naar de impact hiervan op de omgeving." In het boek leer je zeer veel over autistische mensen maar niet enkel over hun. Je ziet ook hoe zijn omgeving hiermee omgaat. Je leert bij het lezen van dit boek hoe de familie moet omgaan met een autistische jongen, hoe ze hun gedrag moeten aanpassen voor Samuel. Dit is ook zeer interessant om te weten.
"Soms begin je met het lezen van een boek waarvan je, na het lezen van de laatste pagina, met een zucht het boek dicht doet en denkt, jammer het verhaal is uit, wat was het een mooi, goed en pakkend verhaal. Dit is zo'n boek." Het is waar dat je op het einde van het boek nog zou willen verder lezen. Dat er nog iets komt. Je zou de evolutie van Samuel verder willen lezen, weten hoedat hij later wordt. Je leeft echt mee met hem waardoor ik het jammer vind dat ik niet weet wat er later met hem zal gebeuren.
"Zij wil dat zijn vader erachter zal komen dat hij wel tot iets in staat is, zij wil dat hij gehoord en gezien word." Bij het lezen van het boek denk ik dat de schrijver ons wou aantonen dat autistische mensen meer kunnen dan wat we denken. In dit boek is Samuel bijvoorbeld een zeer goede schrijven en kan heel goed piano spelen. Hij toont dus aan dat ze iets kunnen, dat ze voor iets dienen en dat ze evenveel respect verdienen dan ons. Ze zijn gewoon anders.