Nazim Hikmet was born on January 15, 1902 in Salonika, Ottoman Empire (now Thessaloníki, Greece), where his father served in the Foreign Service. He was exposed to poetry at an early age through his artist mother and poet grandfather, and had his first poems published when he was seventeen.
Raised in Istanbul, Hikmet left Allied-occupied Turkey after the First World War and ended up in Moscow, where he attended the university and met writers and artists from all over the world. After the Turkish Independence in 1924 he returned to Turkey, but was soon arrested for working on a leftist magazine. He managed to escape to Russia, where he continued to write plays and poems.
In 1928 a general amnesty allowed Hikmet to return to Turkey, and during the next ten years he published nine books of poetry—five collections and four long poems—while working as a proofreader, journalist, scriptwriter, and translator. He left Turkey for the last time in 1951, after serving a lengthy jail sentence for his radical acts, and lived in the Soviet Union and eastern Europe, where he continued to work for the ideals of world Communism.
After receiving early recognition for his patriotic poems in syllabic meter, he came under the influence of the Russian Futurists in Moscow, and abandoned traditional forms while attempting to “depoetize” poetry.
Many of his works have been translated into English, including Human Landscapes from My Country: An Epic Novel in Verse (2009), Things I Didn’t Know I Loved (1975), The Day Before Tomorrow (1972), The Moscow Symphony (1970), and Selected Poems (1967). In 1936 he published Seyh Bedreddin destani (“The Epic of Shaykh Bedreddin”) and Memleketimden insan manzaralari (“Portraits of People from My Land”).
Hikmet died of a heart attack in Moscow in 1963. The first modern Turkish poet, he is recognized around the world as one of the great international poets of the twentieth century.
"Διαβάζω βιβλία: μέσα τους βρίσκω εσένα, ακούω τραγούδια: μέσα τους εσύ."
"Να ζεις, είναι μια υπόθεση γεμάτη ελπίδα, αγαπημένη μου, να ζεις, είναι μια υπόθεση σοβαρή, όπως και το να σ' αγαπώ..."
"Είναι ωραίο να σε σκέφτομαι, γεμάτος ελπίδα, είναι σα ν' ακούω το πιο ωραίο τραγούδι απ' την πιο ωραία φωνή του κόσμου. Μα εμένα η ελπίδα πια δε μου φτάνει, εγώ δε θέλω ν' ακούω πια τραγούδια θέλω να τραγουδήσω..."
"Μα εμείς είμαστε ακόμα παιδιά που με μάτια ολάνοιχτα τρέχουν ξυπόλητα κάτω απ' τον ήλιο, χέρι-χέρι..."
Τα τρία αστέρια τα δικαιολογώ στη βάση ότι η λυρική γραφή βασισμένη σε εικόνες και συνειρμούς δεν είναι το δικό μου δυνατό σημείο. Μια ποιητική συλλογή που διαβάζεται κατανοητά εντός μιας ώρας Πρόκειται για ένα ημερολόγιο επιστολών του Ναζίμ Χικμέτ προς τη σύζυγό του όσο βρισκόταν στη φυλακή. Ο Χικμέτ περιπλέκει με έναν πολύ ενδιαφέροντα και επίγειο τρόπο τις ανθρωπιστικές του αντιλήψεις, το επαναστατικό πνεύμα με τον έρωτα προς τη γυναίκα του και την καθημερινότητα στην Κωνσταντινούπολη. Είναι πολύ όμορφο να παρατηρεί κάποιος το πώς αλλάζουν οι εικόνες στην ποίηση του περνώντας από τη μια εποχή στην άλλη (καθώς είναι χρονολογημένα όλα). Όλα τα ποιήματα διατρέχει ένα παρόμοιο ύφος, ωστόσο βλέπουμε τη μετάπτωση από την αισιοδοξία στο θυμό, στην απελπισία, στη νοσταλγία κ.ο.κ. Περιέχει το πιο γνωστό ποίημα του Χικμέτ (η πιο όμορφη θάλασσα...) Πολύ όμορφο ανάγνωσμα
Η πιο ωραία θάλασσα: αυτή που ακόμα δεν ταξιδέψαμε. Το πιο ωραίο παιδί: ακόμα δε μεγάλωσε. Οι πιο ωραίες μέρες μας: αυτές που ακόμα δε ζήσαμε. Κι ο πιο ωραίος λόγος που θέλω να σου πω: αυτός που ακόμα δε σου είπα...»
"Διαβάζω: στα βιβλία εισαι εσύ τραγούδια ακούω, μέσα τους εσύ στο ψωμί μου το καθημερινό, εσύ αντικρυ μου στέκεσαι δουλευοντας, κοντά μου είσαι εσύ Που εισαι πάντα και παντού δίπλα μου και δεν μπορώ να σου μιλήσω και δεν μπορώ να σε ακούσω ΕΣΥ η γυναικα μου χήρα οχτω χρόνια τωρα"