Κάπου εκεί έξω που βρίσκεται η αλήθεια ή λίγο πιο μακριά και περισσότερο κοντά στον σουρεαλισμό και τους συμβολισμούς υπάρχει ένα βιβλιοπωλείο μοναδικό και αναντικατάστατο στον κόσμο όλο.
Σε αυτό το μπαρόκ πέρασμα όλων των ειδών τα πλάσματα που ανήκουν στην ανθρώπινη ράτσα και που η ιδιοτροπία τους ξεπερνά κατά πολύ το λόγο του γραπτού κειμένου στο οποίο αναφέρονται ως χαρακτήρες, δικαιώνονται.
Τα αδημοσίευτα, αδιάβαστα βιβλία που γράφονται
απο κάθε άσημη, ιδιότροπη, μοναχική, σοφή, τρελή, παρακατιανή, υπερήλικη ή ανήλικη συγγραφική δεινότητα ψυχής και πνεύματος φυλάσσονται - προστατεύονται και καταχωρίζονται σε ατέλειωτες λίστες λογοτεχνικού πρωτόκολλου με ζήλο,
24 ώρες την ημέρα,
7 μέρες την εβδομάδα,
από έναν θεματοφύλακα που τα θεωρεί θησαυρό.
Είναι το δικό του κρυμμένο απο την λογική παλάτι, απομονωμένο, παράδοξο, μοναχικό και αντικοινωνικό, σαν φρούριο γραπτής φαντασίας που πλήττει την φωτιά της πραγματικότητας και της αλήθειας ενός ανελέητου, πληγωμένου και εμπόλεμου σύμπαντος γνώριμο σε σκλαβωμένους υλιστές και τρελούς ονειροπόλους.
Σε αυτό το ανέκδοτο και αόρατο για τους ορθολογιστές κτήριο των πεθαμένων βιβλίων, δεν απαιτείται σκέψη ή ανάλυση.
Νέες δυνατότητες εισβάλουν πάνω σε σελίδες βιβλίων που αλλάζουν με κάθε φύσημα που ελευθερώνει αναζωογονημένες σκέψεις και φαντασιακές πράξεις, μέσα σε αυτόν τον κόσμο που τον αναζητούμε αναβαθμισμένο και καλύτερο αλλά δυστυχώς δεν τον αλλάζουμε ποτέ.
Οι άνθρωποι μπορούν να έρθουν να δώσουν προσωπικά δεδομένα στον υπάλληλο και να τοποθετήσουν οι ίδιοι τα βιβλία τους στο ράφι και στη συνέχεια να καθίσουν για ώρες διαβάζοντας άλλα μη εκτιμημένα βιβλία.
Μια βιβλιοθήκη που δεν έχει ώρες, ποτέ δεν κλείνει
τις πόρτες του και ο θεματοφύλακας δεν αφήνει ποτέ
τη θέση του, ανοιχτό το μαγαζάκι των αποτυχημένων της τέχνης, ή των μοναδικών δημιουργών, μέρα και νύχτα, μέσα σε μια σπάνια ανία προβλέψιμης φαντασιακής πραγματικότητας σε περίπτωση που κάποια φτωχή ψυχή θέλει να φέρει το βιβλίο της εκεί, στις παρακαταθήκες των ατομικών λησμονημένων ιδεών της συλλογικότητας.
Αυτή είναι η εναρκτήρια διάθεση που δημιουργεί το συγκεκριμένο βιβλίο όταν πραγματεύεται το βιβλιόραμα της βιβλιοθήκης των δωρητών και τον απεγνωσμένα βολεμένο υπάλληλο της.
Στη συνέχεια όμως αυτό το πειραματικό πόνημα αντικουλτούρας προσπαθεί με ζέση να γραφτεί αστραφτερά, χιουμοριστικά και μεγαλόπρεπα απο τον δημιουργό του μα δεν τα καταφέρνει.
Πέφτει σε ιδεοληπτικές επαναλήψεις μονοδιάστατων και ψυχρών ιδεών, όπως η ακαταμάχητη θηλυκότητα της ηρωίδας μας, πολλές σεξιστικές αποχρώσεις περί ομορφιάς και ηδονικών αναλογιών στο γυναικείο σώμα, όπως και σοβαρές εκκλήσεις για σθεναρή σεξουαλικότητα τους αναγνώστες.
Ακόμα και αν ήταν εν είδει αστεϊσμού, παραμένουν αποτυχημένες διαφημίσεις για αστραφτερά χαμόγελα και άτοπο χιούμορ πάνω σε ενοχλητικές καταστάσεις που ως βιωματικές θα απέρριπταν κάθε ικμάδα για καλόπιστα χαχανητά ευτυχίας και τακτοποιημένης κατάληξης στις ζωές και τις ψευδαισθήσεις των χαρακτήρων.
😉
2.5⭐️
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.