KanjerGuusje is het verhaal van een bijzonder meisje met een zeldzame vorm van kanker, meebeleefd en verteld door haar vader. De verdrietige maar ook de mooie momenten tijdens het ziekteproces worden indringend weergegeven. Je wordt niet alleen meegetrokken in alles wat Guusje mee moet maken en beleeft, maar ook wordt duidelijk wat dit betekent voor ouders, broers en zussen, vrienden en vriendinnen en alle anderen die nauw betrokken zijn. Doordat alle gebeurtenissen zo open verteld worden, is het aangrijpend voor iedereen. Het is een boek met een boodschap aan de wereld en het maakt de cirkel rond doordat de opbrengst van die boodschap weer gebruikt zal worden om andere kinderen met kanker te helpen tijdens hun ziekteproces. Een boek dat iedereen van professional tot leek gelezen moet hebben.
Guusje, waar moet ik beginnen? Dit meisje is zo ontzettend dapper geweest, ze mag met recht een Kanjer worden genoemd met een dikke vette hoofdletter K.
Dit boek straalt zo ontzettend veel liefde uit, de laatste twee hoofdstukken waren slikken.
Zo aangrijpend! Zoveel respect voor de vader die dit boek zo geschreven heeft dat je wilt blijven lezen, ondanks dat je weet hoe het afloopt. Wat is Guusje dapper!! #eenechtekanjer
Kanjer Guusje, het boek met de blogs die de vader van Guusje heeft geschreven toen Guusje ziek werd, kanker kreeg. Ik kende het blog, las wel eens mee en was dus benieuwd naar dit boek. Dat deze als e-book verkrijgbaar was vond ik een groot pluspunt!
Het boek begon wat moeizaam voor mij. Ik irriteerde me op sommige punten aan de vader van Guusje, Lowie. Zo schrijft hij op een dag: 'Loes [zusje van Guusje] is de hele dag thuis in verband met een studiedag van leerkrachten van de basisschool. Erg vervelend voor mij.' Onbegrijpelijk vind ik dit. Hij geeft alles op voor Guusje, maar vergeet hierbij dat hij nog andere kinderen heeft en laat deze in mijn ogen ook links liggen, in het begin. Zo schrijft hij ook: 'Anton staat startklaar. Hij wil graag zijn spreekbeurt oefenen. Generale voor morgen. Daar heeft papa echt zin in. Ik kan er niet onderuit.' Ik snap dat het heel zwaar is om je kind te zien vechten tegen deze ziekte en dat dat bergen energie kost, maar ik vind het onbegrijpelijk als je dan je andere kinderen op deze manier benadert. Zo vind hij het ook erg dat zijn kinderen geen torenhoge cijfers halen in deze periode en hij spreekt ze hier ook op aan. Begrijpelijk lijkt het mij dat deze kinderen ook veel mee krijgen van de ziekte van Guusje en begrijpelijk dat ze zich dan minderen kunnen concentreren. Ze halen allemaal hun jaar, dat is iets om trots op te zijn. Dit hoeft niet met 9-ens en 10-en en al helemaal niet in deze situatie. Alles bij elkaar maakte dit het voor mij moeilijk om door te lezen. De eerste helft vond ik dan ook voornamelijk irritant en niet interessant, al helemaal niet emotioneel.
Wanneer Guusje terug thuis komt gaat het beter. Lang niet meer zo vaak van zulke opmerkingen. Ik vond het einde zeer emotioneel en heb hier ook wel degelijk wat tranen gelaten. Zo'n jong meisje met een heel leven nog voor zich, geteisterd door een ziekte die we het liefst allemaal kwijt zouden raken.
Als Lowie in dezelfde stijl had doorgeschreven als het begin stuk, had dit boek van mij nooit 3 sterren gehad. Het is dat hij zijn schrijfstijl aanpaste, dat maakte dat ik doorlas en het de moeite waard vond.
Tranen met tuiten, het hele boek door...het laat je voelen hoe het moet voelen om je kind te verliezen en dan nog is het niet te bevatten hoe moeilijk dit moet zijn. Het zet je wereld voor heel even stil...
mooi, ontroerend, de pijn van een gezin bij de aftakeling van hun dochter, hun zusje aan de vreselijke rotziekte .... er is plaats voor alle gevoelens, zonder melig te worden.... maar wel puur
This entire review has been hidden because of spoilers.
mooi verteld verhaal over ziekte van 10 jarig meisje. leest goed weg. ondanks dat de schrijfstijl soms wat tuttelend overkwam, is het een uit het hart geschreven boek.