What do you think?
Rate this book
La sala degli scrittori suicidi
“Un thriller psicologico sulla letteratura e sulla vita vissuta, sul mondo degli eroi e sull’agonia dello scrittore rimasto senza parole. Questo romanzo ci porta in giro nel mondo del mare, del tempo, dei libri. E in quello torbido dei poeti suicidi”.
Ethnos
L’intero romanzo è ambientato in un piccolo villaggio di montagna della provincia greca. Qui si incrociano le vite dei due protagonisti: Odisseas, un eccentrico scrittore sessantenne amante della solitudine, e Blues, una trentenne ateniese malinconica e introversa che lavora presso l’editore di Odisseas. Questi incarica la ragazza di prendere contatto con lo scrittore per proporgli di realizzare un documentario sulla sua vita, nella speranza che ciò possa stimolarlo a riprendere la scrittura da tempo abbandonata.
Dopo i primi burrascosi incontri, pian piano tra i due si instaura una relazione di reciproca fiducia e amicizia, tanto che lo scopo delle visite passa in secondo piano lasciando spazio a intime confidenze, angosce, desideri e passioni. Ora non è più solo Blues ad avere bisogno di Odisseas, ma lo stesso scrittore a necessitare della presenza della ragazza per portare a termine il suo ultimo e disperato progetto: il suicidio.
Sono tanti i punti di forza di questo romanzo: l’impietosa descrizione della provincia – resa in modo estremamente efficace nel contrasto tra la bellezza armonica dei paesaggi e le bassezze umane –, il rapporto tra i due protagonisti, carico di una tensione erotica che fatica però a emergere, la paura della vecchiaia e dell’innamoramento (inteso come legame che limiterebbe la propria libertà) e, infine, il dramma di Odisseas che si consuma non senza colpi di scena.
Ethnos
L’intero romanzo è ambientato in un piccolo villaggio di montagna della provincia greca. Qui si incrociano le vite dei due protagonisti: Odisseas, un eccentrico scrittore sessantenne amante della solitudine, e Blues, una trentenne ateniese malinconica e introversa che lavora presso l’editore di Odisseas. Questi incarica la ragazza di prendere contatto con lo scrittore per proporgli di realizzare un documentario sulla sua vita, nella speranza che ciò possa stimolarlo a riprendere la scrittura da tempo abbandonata.
Dopo i primi burrascosi incontri, pian piano tra i due si instaura una relazione di reciproca fiducia e amicizia, tanto che lo scopo delle visite passa in secondo piano lasciando spazio a intime confidenze, angosce, desideri e passioni. Ora non è più solo Blues ad avere bisogno di Odisseas, ma lo stesso scrittore a necessitare della presenza della ragazza per portare a termine il suo ultimo e disperato progetto: il suicidio.
Sono tanti i punti di forza di questo romanzo: l’impietosa descrizione della provincia – resa in modo estremamente efficace nel contrasto tra la bellezza armonica dei paesaggi e le bassezze umane –, il rapporto tra i due protagonisti, carico di una tensione erotica che fatica però a emergere, la paura della vecchiaia e dell’innamoramento (inteso come legame che limiterebbe la propria libertà) e, infine, il dramma di Odisseas che si consuma non senza colpi di scena.
- GenresLiterature
188 pages, Paperback
First published November 1, 2010
3 people are currently reading
56 people want to read
About the author
Eugenia Fakinou
11 books109 followersGreek: Ευγενία Φακίνου
Η Ευγενία Φακίνου είναι Ελληνίδα λογοτέχνης και γραφίστρια.
Η Ευγενία Φακίνου είναι Ελληνίδα λογοτέχνης και γραφίστρια.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
October 24, 2012
Παρ' όλο που έχω διαβάσει άλλα βιβλία της συγγραφέως και μου είχαν αρέσει (π.χ. Αστραδενή, Τυφλόμυγα), αυτό το βιβλίο με απογοήτευσε.
Κάποιες αδυναμίες στην γραφή της Φακίνου φάνηκαν σε όλο τους το μεγαλείο. Οι χαρακτήρες δεν έχουν αναπτυχθεί σωστά, δεν είναι πειστικοί. Δεν υπάρχει η απαραίτητη συνοχή πίσω από τις κινήσεις και τις αποφάσεις τους, πέφτουν συνεχώς σε αντιφάσεις. Αντί η συγγραφέας να μας αφήσει να βγάλουμε από μόνοι μας συμπεράσματα για τους δύο χαρακτήρες, οι σκέψεις τους και τα συναισθήματα τους περιγράφονται επιφανειακά σαν να είναι η συγγραφέας μέσα στο μυαλό τους π.χ. "ο τάδε ένοιωσε αμηχανία επειδή" κλπ κλπ (είναι πάντα καλύτερα να αποφεύγεται αυτό το είδος γραφής).
Η συγγραφέας προσπαθεί να μας παρουσιάσει τον πρωταγωνιστή, τον Οδυσσέα, ως ένα πολυταξιδεμένο, σοφό, πονεμένο και πολύξερο συγγραφέα, αλλά αποτυγχάνει οικτρά, με αποτέλεσμα να τον καταντήσει μία καρικατούρα, ένα δήθεν, ένα ψευτό-κουλτουριάρη χωρίς περιεχόμενο και χωρίς πυγμή, που προσπαθεί να εντυπωσιάσει την επισκέπτρια του, την Μπλουζ, με τις εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις.
Και όσο για τους κάτοικους του ελληνικού χωριού, δεν έχω ξανακούσει να λιντσάρουν κάποιον ομαδικώς μόνο και μόνο επειδή δεν ψωνίζει από το μπακάλικο του χωριού, ενώ ταυτόχρονα δίνουν πλήρη άφεση αμαρτιών σε έναν φονιά επειδή ισχυρίστηκε ότι "δεν το ήθελε, ήταν ατύχημα"! Δεν συμπεριφέρεται έτσι η ελληνική κοινωνία, δεν είναι λογικό.
Πάντως, δίνω 2 αστέρια επειδή έμαθα αρκετά πράγματα που δεν ήξερα για το έργο και κυρίως για τον θάνατο διαφόρων συγγραφέων.
Κάποιες αδυναμίες στην γραφή της Φακίνου φάνηκαν σε όλο τους το μεγαλείο. Οι χαρακτήρες δεν έχουν αναπτυχθεί σωστά, δεν είναι πειστικοί. Δεν υπάρχει η απαραίτητη συνοχή πίσω από τις κινήσεις και τις αποφάσεις τους, πέφτουν συνεχώς σε αντιφάσεις. Αντί η συγγραφέας να μας αφήσει να βγάλουμε από μόνοι μας συμπεράσματα για τους δύο χαρακτήρες, οι σκέψεις τους και τα συναισθήματα τους περιγράφονται επιφανειακά σαν να είναι η συγγραφέας μέσα στο μυαλό τους π.χ. "ο τάδε ένοιωσε αμηχανία επειδή" κλπ κλπ (είναι πάντα καλύτερα να αποφεύγεται αυτό το είδος γραφής).
Η συγγραφέας προσπαθεί να μας παρουσιάσει τον πρωταγωνιστή, τον Οδυσσέα, ως ένα πολυταξιδεμένο, σοφό, πονεμένο και πολύξερο συγγραφέα, αλλά αποτυγχάνει οικτρά, με αποτέλεσμα να τον καταντήσει μία καρικατούρα, ένα δήθεν, ένα ψευτό-κουλτουριάρη χωρίς περιεχόμενο και χωρίς πυγμή, που προσπαθεί να εντυπωσιάσει την επισκέπτρια του, την Μπλουζ, με τις εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις.
Και όσο για τους κάτοικους του ελληνικού χωριού, δεν έχω ξανακούσει να λιντσάρουν κάποιον ομαδικώς μόνο και μόνο επειδή δεν ψωνίζει από το μπακάλικο του χωριού, ενώ ταυτόχρονα δίνουν πλήρη άφεση αμαρτιών σε έναν φονιά επειδή ισχυρίστηκε ότι "δεν το ήθελε, ήταν ατύχημα"! Δεν συμπεριφέρεται έτσι η ελληνική κοινωνία, δεν είναι λογικό.
Πάντως, δίνω 2 αστέρια επειδή έμαθα αρκετά πράγματα που δεν ήξερα για το έργο και κυρίως για τον θάνατο διαφόρων συγγραφέων.
June 8, 2020
Μέρος τρίτο από το δανεισμό τριών βιβλίων που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα επέλεγα να διαβάσω: Από Φακίνου, είχα διαβάσει μόνο την Ντενεκεδούπολη, ίσως το πρώτο μου βιβλίο. Μια χαρά το Οδυσσέας και Μπλουζ. Απλή και γοητευτική γραφή, χωρίς φιοριτούρες, ενδιαφέροντες χαρακτήρες.
January 30, 2023
Δύο άνθρωποι, ένα σκηνικό, μια ιστορία. Μα είναι μόνο μια; Μέσα σ αυτό το βιβλίο μπλέκονται ένα ολόκληρο χωριό, φάροι, ρολόγια και συγγραφείς με ένα κοινό χαρακτηριστικό στον τρόπο που βλέπουν τη ζωή. Η αξία της ζωής, η αξία της δημιουργίας, η σημασία του να αγαπάς και κυρίως να αγαπιέσαι. Όλα τα αγγίζει η πένα της συγγραφέως. Με πλοκή ενδιαφέρουσα. Διατηρώ μια ένσταση για το τέλος που μου φάνηκε πιο απότομο απ αυτό που ήθελα αν και ως κατάληξη ήταν αυτή που επιθυμούσα. Ένα βιβλίο που θα ξαναδιάβαζα!
January 31, 2023
Πριν λίγο καιρό είχα διαβάσει της κυρίας Φακίνου το Πλανόδιοι θεριστές μου είχε αρέσει πολύ γι αυτό επέλεξα να διαβάσω άλλο ένα δικο της βιβλίο. Είναι μια ενδιαφέρον ιστορία ίσως και ρομαντική θα την χαρακτήριζα ανάμεσα στον Οδυσσέα και την Μπλουζ που ένιωσα περισσότερο φιλικό το κλίμα μεταξύ τους παρα ερωτικο.Μια ενδιαφέρουσα ιστορία με ωραίες περιγραφες που μιλάει για την μοναξιά την αγάπη και κυρίως την σημασια του να αγαπιέσαι . Μου άρεσε που αναφέρεται σε πολλούς γνωστούς ποιητές και συγγραφείς Έλληνες και ξένους. Η αλήθεια είναι ότι δεν γνώριζα πως όλοι αυτοί ήταν αυτόχειρες. Ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα μιας και είναι σχετικά μικρό
September 24, 2019
Εξαιρετικό και καλογραμμένο!
March 25, 2017
Μετά την ευχαριστη πρώτη επαφή με το έργο της Φακινού τους Πλανόδιους Θεριστές, ήρθε η απογοήτευση.
Οι χαρακτήρες δεν ήταν πιστευτοί, η πρωταγωνίστρια βαρετή, κάποια περιστατικά του βιβλίου υπερβολικά, πχ ο φόβος των ξενοδόχων για το Κόκκινο σπίτι. Βέβαια κάποιες εικόνες είναι πολύ δυνατές, θα μου μείνει σίγουρα αυτή του τρελού που έψαχνε την αγάπη του...
Είμαι σίγουρη όμως ότι έχει γράψει πολύ καλύτερα και θα τα προσπαθήσω στο μέλλον.
Οι χαρακτήρες δεν ήταν πιστευτοί, η πρωταγωνίστρια βαρετή, κάποια περιστατικά του βιβλίου υπερβολικά, πχ ο φόβος των ξενοδόχων για το Κόκκινο σπίτι. Βέβαια κάποιες εικόνες είναι πολύ δυνατές, θα μου μείνει σίγουρα αυτή του τρελού που έψαχνε την αγάπη του...
Είμαι σίγουρη όμως ότι έχει γράψει πολύ καλύτερα και θα τα προσπαθήσω στο μέλλον.
March 12, 2022
Πέρασε και δεν ακούμπησε δυστυχώς.Δεν ξέρω καν τι μου έφταιγε,πάντως είμαι σίγουρη πως σε 2 μήνες δε θα θυμάμαι τίποτα από το βιβλίο.
October 21, 2020
La sala degli scrittori suicidi è un gran bel libro per chi ha bisogno di una lettura leggera, sebbene la trama faccia intendere ben altro. La scrittura semplice, affascinante e senza fronzoli permette di leggerlo in poco tempo. I personaggi sono affascinanti e ben descritti, così come l'ambientazione. Consigliato a chi ama la letteratura neogreca e a chi cerca letture non troppo impegnative.
Voto 3.5/5
Voto 3.5/5
July 13, 2025
Απλή, όμορφη γραφή που σε κρατάει και σου δημιουργεί αγωνία για το τι θα ακολουθήσει. Οι χαρακτήρες είναι καλά αναπτυγμένοι, φτιαγμένοι. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, αλλά κατά τη γνώμη μου όχι τόσο ολοκληρωμένη.
Το βιβλίο τελειώνει και εσύ μένεις με την ιδέα ότι θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να συνεχιστεί, να υπάρχει ακόμα κάτι. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι ένα απολαυστικό μυθιστόρημα.
Το βιβλίο τελειώνει και εσύ μένεις με την ιδέα ότι θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να συνεχιστεί, να υπάρχει ακόμα κάτι. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι ένα απολαυστικό μυθιστόρημα.
September 12, 2021
Ένα μυθιστόρημα αρκετά καλογραμμένο αν και σε μερικά σημεία το βρήκα βαρετό. Αρκετό μυστήριο γύρω από το κόκκινο σπίτι και τον ιδιοκτήτη του. Ιδιαίτερη ιστορία παρόλο που δεν συγκλονίζει.
December 19, 2014
Revisionare e curare Il treno delle nuvole del grande Odisseas Alexiou, perlopiù caldeggiarne la scrittura, è l'iniziativa più felice di Blues. Sono, infatti, giorni cupi. E, non meno importante, è il pensiero dominante del suo editore. Un'opera, poi, così promettente, incomprensibilmente abbandonata: incontrarlo è la scelta giusta! Il pretesto di realizzare un documentario sulla vita di Alexiou la anima e la spinge addirittura tra le montagne. Essere l'unica cliente dell' “Agriturismo La Lavanda” non può sorprenderla. È inverno ma è a Kerasotopo che bisogna trovarsi. «La casa rossa con la torretta si distingueva tra gli alberi, e la aspettava»...
Un piccolo villaggio nel cuore della Grecia, che ospita Blues e nasconde Odisseas: due solitudini indecifrabili e assolutamente singolari. Tuttavia non ancora determinate. Perché è chiaro fin da subito che la scrittrice, prima o poi, vorrebbe legarle! Ma sull'incontro incombe un’ombra, che rabbuia i paesani imbronciati dell’impenetrabile scrittore. Sembra proprio che bassezze e brutture debbano richiamare la nostra attenzione ad ogni costo. E per annunciarne l’intensità, e pericolosità, la scrittrice greca è abile. Affrontiamo le prime perplessità di Blues: perché tante “esagerazioni” e “maldicenze” sull’edificio rosso abitato da Odisseas? È stata una fabbrica di candele? Come mai di notte lo sentono urlare? È realmente un “demonio a caccia di sottane”? Il paese lo sta tenendo alla larga? Le curiosità messe in campo sono già irresistibili. Non bastano, però, le allusioni. Afferrati dalle prime righe, condotti in un chiuso paesino di provincia, Evghenìa Fakinu ci mostra le radici del pregiudizio. La giovane e l'uomo balzano presto anch’essi in primo piano, capaci di intrigare soprattutto per situazioni e condizioni legate alle rispettive e forti doti artistiche e all’attraente – ebbene, sì – vita del tanto famigerato Odisseas. Per incoraggiare la scrittura del quale, Blues si lascerà trascinare nel più strambo dei tour, attraverso le sale della vistosa casa rossa di Kerasotopo, dedicate alle grandi passioni e alle ossessioni dell'uomo, lungo il quale entrambi solo apparentemente perseguiranno obiettivi sempre più distanti. Tra drammi e timori, ipotesi suicide e attimi di commozione, il segreto di una “sala” aprirà gli occhi dei due protagonisti sulla meraviglia degli incontri e dell'amore. Come non condividere, allora, il commento della “Critique”? “È un libro che si divora velocemente e, nonostante tutto, alla fine lascia un sapore dolce, così com'è la vita”.
http://www.mangialibri.com/node/12628
Un piccolo villaggio nel cuore della Grecia, che ospita Blues e nasconde Odisseas: due solitudini indecifrabili e assolutamente singolari. Tuttavia non ancora determinate. Perché è chiaro fin da subito che la scrittrice, prima o poi, vorrebbe legarle! Ma sull'incontro incombe un’ombra, che rabbuia i paesani imbronciati dell’impenetrabile scrittore. Sembra proprio che bassezze e brutture debbano richiamare la nostra attenzione ad ogni costo. E per annunciarne l’intensità, e pericolosità, la scrittrice greca è abile. Affrontiamo le prime perplessità di Blues: perché tante “esagerazioni” e “maldicenze” sull’edificio rosso abitato da Odisseas? È stata una fabbrica di candele? Come mai di notte lo sentono urlare? È realmente un “demonio a caccia di sottane”? Il paese lo sta tenendo alla larga? Le curiosità messe in campo sono già irresistibili. Non bastano, però, le allusioni. Afferrati dalle prime righe, condotti in un chiuso paesino di provincia, Evghenìa Fakinu ci mostra le radici del pregiudizio. La giovane e l'uomo balzano presto anch’essi in primo piano, capaci di intrigare soprattutto per situazioni e condizioni legate alle rispettive e forti doti artistiche e all’attraente – ebbene, sì – vita del tanto famigerato Odisseas. Per incoraggiare la scrittura del quale, Blues si lascerà trascinare nel più strambo dei tour, attraverso le sale della vistosa casa rossa di Kerasotopo, dedicate alle grandi passioni e alle ossessioni dell'uomo, lungo il quale entrambi solo apparentemente perseguiranno obiettivi sempre più distanti. Tra drammi e timori, ipotesi suicide e attimi di commozione, il segreto di una “sala” aprirà gli occhi dei due protagonisti sulla meraviglia degli incontri e dell'amore. Come non condividere, allora, il commento della “Critique”? “È un libro che si divora velocemente e, nonostante tutto, alla fine lascia un sapore dolce, così com'è la vita”.
http://www.mangialibri.com/node/12628
October 29, 2025
Καλογραμμένο και ευχάριστο στην ανάγνωση, με ένα τέλος που μου θα ταίριαζε καλύτερα σε μια κωμόπολη των Η Π.Α. παρά σε ένα ελληνικό χωριό, αλλά που όμως αφήνει ένα πολύ ωραίο μύνημα: αυτό που μοιάζει με καταστροφή μπορεί να είναι η θετικότερη εξέλιξη και να ξαναφέρει τα πράγματα στη σωστή τους ρότα.
Δεν είναι του είδους μου, αλλά το απόλαυσα !
4-/5
Δεν είναι του είδους μου, αλλά το απόλαυσα !
4-/5
Displaying 1 - 12 of 12 reviews