สงครามชีวิต

by ศรีบูรพา

Genres: Fiction

304 pages, Paperback

First published January 1, 1932

Reviews

[MT]

#ละเหียกใจ
- อารมณ์เหมือนเลื่อนอ่านทวิตชาวเฟมินิสชาวลิเบอรัลที่มันไม่มีอะไรเลยนอกจากพูดๆแต่ชายเป็นใหญ่ สิทธิมนุษยชนแบบเยอะมากๆจนรู้สึกว่าคำเหล่านั้นได้สิ้นสุดตัวเองแล้วด้วยการเป็นdiscourseเปล่าๆ ไม่มีค่าหรือsenseอะไรอีกแล้วในทวิตภพสำหรับเรา (แต่ถ้าอยู่ในบริบทอื่นก็อีกเรื่อง) พระนางคู่นี้คือความละเหียกจัยถึงที่สุด พวกคุณรับรู้การมีอยู่ของความโหดร้ายในประเทศแล้วได้ประสบกับมันแต่ทำไมถึงไม่พยายามที่จะเข้าใจหรือหาทางอยู่กับมันจริงๆสักทีนอกจากตัดพ้อมากๆsympatizedมากๆต่อทุกสิ่ง อือ เอาเห้อะ เขาเขียนจดหมายนิ ไม่น่าไปด่า

[Putthichart Madaeng · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นความเหลื่อมล้ำทางสังคมได้เป็นอย่างดี สำนวนภาษาสวยตามสไตล์ศรีบูรพา
บางคอมเมนท์อาจจะมองว่าแทนที่ตัวละครจะเอาแต่บ่น ทำไมถึงไม่รู้จักปรับตัวที่จะอยู่กับความโหดร้ายในสังคมให้ได้ (แล้วทำไมคนเราต้องทนอยู่กับความโหดร้ายกันนะ ในเมื่อแก้ปัญหาได้) และส่วนตัวมองว่าตัวละครก็ต่อสู้เต็มที่แล้ว แต่เพราะเค้าเป็นคนจน เลยทำได้เท่านี้ ซึ่งสมเหตุสมผลดีค่ะ
ตอนจบทำเอาจุกเหมือนกัน หน่วงไปพักนึงเลย

[Murainik_ · Rating 3 out of 5]

จริงๆให้3.5ดาว แต่ปัดลงเพราะรู้สึกว่าตอนอ่านไม่ได้จอยขนาดนั้น มีความเนือยๆสไตล์จดหมาย แต่แตะประเด็นสังคมเริ่ดอยู่ ชอบที่สุดคือตอนจบ แบบเออ พีคดีสะเทือนใจดี ใครจะไม่อยากหลุดพ้นจากชีวิตแบบนี้อ่าเนอะ เลยให้เพิ่มมา.5

[Morakod · Rating 5 out of 5]

เคยคิดว่างานเขียนวิชั่นหญิงโดยซ้ายชายสื่อไม่ถึง แต่ขอยอมรับว่างานของศรีบูรพากับการเขียนเรื่องความเท่าเทียม บทบาทหน้าที่ลูกผู้ชายที่กัดกินชายหนุ่มและหญงสาวที่ถูกมองว่าอ่อนแอได้ดีค่ะ อ่านหน้าของเพลินกับระพินทร์แล้วสัมผัสถึงความรู้สึกของตัวละครผ่านตัวหนังสืออย่างลึกซึ้ง

[May Sa · Rating 3 out of 5]

เกือบจะdnfละเพราะเนือยมาก แต่หลังๆ สนุกเลย ตอนจบก็ตามนั้น อยู่กับความเป็นจริงที่แท้

[Bell]

ระพินทร์ไปคบกับดุสิตเถอะ 😞

[Radit Panjapiyakul · Rating 4 out of 5]

นิยายในรูปแบบจดหมายตอบโต้ระหว่างคู่รัก เสนอมุมมองที่เห็นใจคนยากไร้ ด้วยตัวเอกระพินทร์และเพลินที่เป็นคนจน แต่ก็เป็นคนจนที่มีการศึกษา มีมุมมองความคิดแบบปัญญาชน พูดคุยกันผ่านจดหมายที่มีการสอดแทรกแนวคิดวิพากษ์สังคมไทยในยุคสมัยนั้น สำนวนการเขียนของศรีบูรพามีความงดงามหมดจด เนื้อเรื่องอาจจะดูธรรมดา แต่มีบทสรุปที่ตราตรึงใจ (น่าประหลาดใจ?)
ฉบับที่อ่านเป็นของสำนักพิมพ์ดอกหญ้า มีการสปอยล์เนื้อหาตั้งแต่ปก ถึงคำนำ รวมทั้งการเอาข้อความในแต่ละบท ยกมาใส่ไว้นำหน้าบท ไม่รู้ว่าเพื่ออะไร
แถมยังใช้ปกที่ออกจะหวานแหววเกินเนื้อเรื่อง

[รพีพัฒน์ อิงคสิทธิ์ · Rating 4 out of 5]

แปร่งๆ ปนๆ แบบเกลียดชังทุนนิยม แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเงื้อมมืออำนาจเงิน