Ο τροχός του Χρόνου γυρνά, και οι Εποχές έρχονται και φεύγουν, αφήνοντας πίσω αναμνήσεις που γίνονται θρύλος. Ο θρύλος ξεθωριάζει και γίνεται μύθος· ακόμα και ο μύθος έχει ξεχαστεί από καιρό, όταν ξανάρχεται η Εποχή που τον γέννησε. Στην Τρίτη Εποχή, την Εποχή της προφητείας, ο Kόσμος και ο Χρόνος στέκουν μετέωροι. Όσα υπήρξαν, όσα θα υπάρξουν κι όσα υπάρχουν, ίσως πέσουν στη Σκιά.
Librarian Note: There is more than one author in the Goodreads database with this name.
Robert Jordan was the pen name of James Oliver Rigney, Jr., under which he was best known as the author of the bestselling The Wheel of Time fantasy series. He also wrote under the names Reagan O'Neal and Jackson O'Reilly.
Jordan was born in Charleston, South Carolina. He served two tours in Vietnam (from 1968 to 1970) with the United States Army as a helicopter gunner. He was awarded the Distinguished Flying Cross with bronze oak leaf cluster, the Bronze Star with "V" and bronze oak leaf cluster, and two Vietnamese Gallantry Crosses with palm. After returning from Vietnam he attended The Citadel where he received an undergraduate degree in physics. After graduating he was employed by the United States Navy as a nuclear engineer. He began writing in 1977. He was a history buff and enjoyed hunting, fishing, sailing, poker, chess, pool, and pipe collecting.
He described himself as a "High Church" Episcopalian and received communion more than once a week. He lived with his wife Harriet McDougal, who works as a book editor (currently with Tor Books; she was also Jordan's editor) in a house built in 1797.
Responding to queries on the similarity of some of the concepts in his Wheel of Time books with Freemasonry concepts, Jordan admitted that he was a Freemason. However, "like his father and grandfather," he preferred not to advertise, possibly because of the negative propaganda against Freemasonry. In his own words, "no man in this country should feel in danger because of his beliefs."
On March 23, 2006, Jordan disclosed in a statement that he had been diagnosed with cardiac amyloidosis, and that with treatment, his median life expectancy was four years, though he said he intended to beat the statistics. He later posted on his Dragonmount blog to encourage his fans not to worry about him and that he intended to have a long and fully creative life.
He began chemotherapy treatment at Mayo Clinic in Rochester, Minnesota, in early April 2006. Jordan was enrolled in a study using the drug Revlimid just approved for multiple myeloma but not yet tested on primary amyloidosis.
Jordan died at approximately 2:45 p.m. EDT on September 16, 2007, and a funeral service was held for him on Wednesday, September 19, 2007. Jordan was cremated and his ashes buried in the churchyard of St. James Church in Goose Creek, outside Charleston.
Αρχικά να ευχαριστήσω τις εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος για τα αντίτυπα.
Το πρώτο βιβλίο της σειράς χωρίζεται σε δύο τόμους, για να κάνει την ανάγνωση πιο ξεκούραστη. Προσωπικά, μου αρέσει που χωρίζεται γιατί στο πρώτο μέρος μαθαίνουμε τους χαρακτήρες και τον -υπέροχο- μαγικό κόσμο, για να μπούμε σταδιακά στην δράση, η οποία κορυφώνεται στο δεύτερο τόμο.
Αυτό που λάτρεψα στο βιβλίο είναι ο πανέξυπνος κόσμος που έχει δημιουργήσει από το μηδέν, και η ιδέα της μίας δύναμης. Δεν αναφέρω περισσότερα για το τελευταίο, για να αποφύγω τυχόν spoilers.
Οι χαρακτήρες ήταν όλοι τόσο εκπληκτικά γραμμένοι που πραγματικά δέθηκα μαζί τους. Απόλαυσα το γεγονός ότι ο καθένας είχε την θέση του στην ιστορία και δεν ακολουθούσαν απλά τον πρωταγωνιστή, ενώ ανανεωνόταν το ενδιαφέρον καθώς κυλούσε η ιστορία, γιατί γνωρίζαμε νέους χαρακτήρες εξίσου ενδιαφέροντες.
Τέλος, από την αρχή του βιβλίου καταλαβαίνουμε ότι ο συγγραφέας είναι αρκετά επηρεασμένος από τον Τόλκιν, πράγμα λογικό για την εποχή που γράφτηκε. Το λέω αυτό για να εξηγήσω πώς το βιβλίο στην αρχή είναι αρκετά αργό, χωρίς όμως να χάνεις το ενδιαφέρον. Αυτό όμως συνεχίζει και πιο κάτω στο βιβλίο, και το παρατηρούμε όταν «τραβάει» το ταξίδι.
Συνοψίζοντας, αν και αργό στην αρχή, αξίζει πάρα πολύ. Γίνονται τόσα πολλά πράγματα στην πορεία, γνωρίζεις υπέροχα σκιαγραφημένους χαρακτήρες και έναν εκπληκτικό μαγικό κόσμο, ενώ το τέλος σε αφήνει άναυδο και πάνω από όλα σε συγκινεί. Διαβάστε το!
Η άποψή μου είναι πως όλη αυτή η σειρά βιβλίων είναι ότι καλύτερο έχει γραφτεί στο χώρο της υψηλής φαντασίας μετά τον Tolkien. Μου έχει κάνει μάλιστα τόσο ιδιαίτερη εντύπωση που λιγότερο από ένα χρόνο αφού την τελείωσα την πιάνω από την αρχή, με μία πιο χαλαρή και αργή ανάγνωση. Οπότε μου δίνεται η ευκαιρία να γράψω κάποια πράγματα για κάθε ένα βιβλίο ξεχωριστά.
Εδώ είμαστε στην αρχή, στο πρώτο βιβλίο που μας βάζει στην ιστορία και μας προετοιμάζει για το μεγαλείο που θα ακολουθήσει. Η αρχή του είναι καθαρά Tolkien-ική. Βρίσκουμε τους ήρωες μας να ζούμε σε ένα ειδυλλιακό χωριό, όπου τίποτα περίεργο δεν συμβαίνει και που αγνοούν τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο και φυσικά δεν έχουν ιδέα για το κακό που έρχεται. Από εκεί ξεκινάνε οι νεαροί ήρωες μας διστακτικά το ταξίδι τους χωρίς να ξέρουν τι τους επιφυλάσσει η μοίρα και πόσο αλλαγμένοι θα γυρίσουν πίσω - αν ποτέ γυρίσουν. Γρήγορα, όμως, παίρνουν το βάπτισμα του πυρός και αποδέχονται το ρόλο που πρέπει να παίξουν στη σωτηρία του κόσμου. Μέσα από αυτό το ταξίδι και μέσα από τις υπέροχες περιγραφές του συγγραφέα αρχίζει να ξετυλίγεται μπροστά μας ένας μαγικός κόσμος γεμάτος θαυμάσια πράγματα αλλά και πολλούς κινδύνους. Με λίγα λόγια πρόκειται για ένα βιβλίο που ξεκινά με ιδανικό τρόπο τη σειρά.
Πρώτα από όλα ο συγγραφέας έχει κραυγαλέα δανειστεί ιδέες απο τον Μεγάλο Τολκιν, σε βαθμό που νομίζεις οτι διαβάζεις τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Γι' αυτο και τα 3.5 αστέρια. Είπαμε, ο Τολκιν εχει εμπνεύσει πολλούς αλλά όχι και έτσι. Σίγουρα ο συγγραφεας χρησιμοποιεί και δικές του ιδέες (ευτυχώς δεν περιλαμβάνουν δαχτυλίδι, τουλάχιστον ως τώρα), όμως οι ομοιότητες με τον Άρχοντα σου αποσπούν την προσοχή. Το βιβλίο ξεκινά με αργό ρυθμό, καθώς ο συγγραφέας προσπαθεί να σου δώσει μια ιδέα για το τι εχει συμβεί στον κόσμο που διαδραματίζεται η ιστορία. Οι 100 πρώτες σελίδες μου φάνηκαν μαρτύριο. Καθολου εξέλιξη, αναλυτικές περιγραφές, δεκάδες χαρακτήρες και πολλά ονόματα που στο καθένα αντιστοιχεί κι άλλο όνομα ή χαρακτηρισμός. Ευτυχώς που στο τέλος του βιβλίου υπάρχει αναλυτικό γλωσσάρι με επεξηγήσεις όρων και χρήσιμες πληροφορίες για τον κόσμο του Jordan. Πληροφορίες που ειναι δύσκολο, ως ακατόρθωτο, να συγκεντρώσεις μόνο απο το κυρίως κείμενο του βιβλίου. Κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει οδηγία στην αρχή του βιβλίου και να προτρέπει τον αναγνώστη να ξεκινήσει την ανάγνωση απο το γλωσσάρι. Χωρίς αυτό δεν θα είχα καταλάβει και πολλα. Πρέπει να παραδεχτώ οτι ο λογος που συνέχισα να διαβάζω πέραν τις 100 σελίδες είναι η υψηλή βαθμολογία στο Goodreads. Λέω: "δεν μπορεί τόσοι αναγνώστες να έχουν κάνει λάθος". Και πράγματι, όταν η συντροφιά του δαχτυλιδιού (εεεε... η ομάδα των πρωταγωνιστών ήθελα να πω), φεύγει επιτέλους από το χωριό, ξεκινά η δράση. Πάλι, μην περιμένατε εντυπωσιακά πράγματα, αλλά σε σχέση με ότι έχει προηγηθεί αυτό που συμβαίνει το λες και δράση. Ή τέλος πάντων συνειδητοποιείς οτι η ιστορία εξελίσσεται. Το μεγάλο ατού του βιβλίου είναι η γλαφυρή γλώσσα του συγγραφέα (μάλλον κι αυτό απο τον Τολκιν το δανείστηκε) με τις πολύ ωραίες περιγραφές, σε βαθμό να μη χορταίνεις να το διαβάζεις. Βέβαια, η ανάγνωση γίνεται ακόμα πιο απολαυστική από τη στιγμή που καταλάβεις τον κόσμο του Jordan και αποκτήσεις μια ιδέα για τα γεγονότα που τον σημάδεψαν. Οι διάλογοι είναι, επίσης, πολύ καλά δουλεμένοι, με αποτέλεσμα να παρασύρεσαι από την ιστορία. 3.5 αστέρια λοιπόν, κι αν ο συγγραφέας στηριζόταν περισσότερο σε δικές του ιδέες άνετα θα έβαζα 5.
Το είδος φαντασίας που μου αρέσει. Πλούσια κοσμοπλασια, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, ένα σκοτεινό ταξίδι σε έναν κόσμο άγνωστο, που ξετυλίγεται σιγά σιγά μπροστά μας. Αν θα έπρεπε να αναφέρω ένα αρνητικό είναι το γεγονός πως υπάρχουν ορισμένα σημεία που θυμίζουν σκανδαλωδώς το Fellowship of the Ring. Όμως, το βιβλίο είναι τόσο δυνατό (ειδικά στις σκηνές καταδίωξης και όταν εμφανίζεται ξαφνικός κίνδυνος, όπως και όταν αναπτύσσεται το υπέροχο lore) που προσπερνάς άνετα αυτό το στοιχείο και απολαμβάνεις στον μέγιστο βαθμό το έργο του Ρόμπερτ Τζόρνταν. Εννοείται πως πολύ σύντομα θα συνεχίσω με τον Β' τόμο!
Με το βιβλιο αυτο μπαινεις σε εναν νεο θαυμασιο, σκοτεινο κοσμο, οπου μυθικες φιγουρες, τολμηροι ηρωες, μαγοι και τερατα μπλεκονται. Πολλα προσωπα ειναι ανγνωρισιμες φιγουρες της παγκοσμιας μυθολογιας, αλλα οχι. Ενα βιβλιο που διαβαζεται με ενδιαφερον, με αγωνια, δημιουργει εικονες για εναν αγνωστο γνωστο κοσμο. Τον κοσμο της φαντασιας, οπως μας τον ανοιξε ο Τολκιν αλλα και τα αναγνωσματα της παγκοσμιας μυθολογιας. με φοβισε στο να το ξεκινησε ο ογκος του εργου. Ομως με τον πρωτο τομο το πρωτο βημα εγινε....
Αισθάνομαι ενθουσιασμένη με το πρώτο βιβλίο μιας συναρπαστικής ιστορίας, επικής φαντασίας. (Εύχομαι να μη μείνω με τον ενθουσιασμό στο χέρι με τα επόμενα βιβλία όπως έμεινα με τις φτωχές αποτυπώσεις του βιβλίου στην οθόνη). Ο κόσμος του βιβλίου είναι γεμάτος με τα παράξενα όντα που οι εθισμένοι στο είδος τρελαίνονται να ακούν. Υπάρχει το απίστευτο παρεάκι που συνταξιδεύει στο χάρτη και αντιμετωπίζει ποικίλες καταστάσεις και περιπετειώδεις αναμετρήσεις, η ηρωίδα με τις υπερφυσικές δυνάμεις που τους προστατεύει, ο σύντροφος που προστατεύει εκείνην. Οι χαρακτήρες είναι αξιολάτρευτοι και η περιγραφή εθιστική.
Ακολουθείται βεβαίως το μοτίβο της μάχης του καλού και του κακού που εδώ αντιπροσωπεύονται από το Φως και το Σκοτάδι. (Αντί για "Θεέ μου", "Φως μου"). Ακόμα οι σκοποί του καθενός ήρωα δεν είναι σαφώς διαχωρισμένοι και αν υπάρχουν κρυμμένα χαρτιά μένει να δούμε στη συνέχεια…
Η ιστορία ξεκινάει με αργό ρυθμό , είναι σημεία στα οποία δεν υπάρχει ενδιαφέρον , ωστόσο καθώς προχωράει και ο αναγνώστης γνωρίζει καλύτερα τους χαρακτήρες , τον κόσμο , και καθώς έρχονται νέες αποκαλύψεις και το μυστήριο ξετυλίγεται , σε πωρώνει αρκετά και σε κάνει να θες να το προχωρήσεις παρακάτω .
Στον πρώτο τόμο , η συντροφιά η οποία κατευθύνεται κυνηγημένη προς στην Ταρ Βάλον , αυξάνεται και στην συνέχεια χωρίζεται.
Νέοι εχθροί εμφανίζονται στο διάβα τους και το μυστήριο μεγαλώνει.
Το Κεφάλαιο 19 και η Σαντάρ Λογκόθ , ήταν το σημείο στο οποίο το ενδιαφέρον αυξήθηκε για μένα .
Ακόμα και το τέλος του πρώτου τόμου , σε αφήνει με ένα φοβερό γεγονός και την προσμονή να το προχωρήσεις παρακάτω .
Καθώς ήρθα σε επαφή με τον κόσμο , έχω την αίσθηση πως δεν θέλω να τον παρατήσω , με ανοιχτά μέτωπα , για αυτό αγόρασα και το δεύτερο βιβλίο που αφορά Το Μεγάλο Κυνήγι του Κέρας του Βαλίρ το οποίο ξυπνάει τους νεκρούς .
Από την περιγραφή και μόνο , σου σηκώνεται η τρίχα .
Ευελπιστώ και η συνέχεια να είναι το ίδιο ανάλογη ,με το τέλος του πρώτου τόμου , του πρώτου βιβλίου .
Δεν έχει σχέση με Τόλκιν , ο τρόπος γραφής , δεν υπάρχουν εδώ πολυ σέλιδες περιγραφές του περιβάλλοντος ούτε της χλωρίδας χαρακτηριστικό του Τόλκιν .
Οι περιγραφές του περιβάλλοντος ωστόσο είναι υπεραρκετές , μου αρέσουν και οι αναφορές στο φαγητό όπως και στην κουλτούρα φυλών αν και στον πρώτο τόμο ουσιαστικά είδαμε μόνο τους " Μάρτυρες " με αναφορά στους "Αελίτες" . Επίσης είδαμε χαρακτήρες με μαγικές ιδιότητες πχ δυνατότητα επικοινωνίας με Λύκους .
Μετά από όλα όσα άκουγα για αυτή τη σειρά, είπα να δώσω ευκαιρία. Και να επενδύσω τον χρόνο και τα χρήματα που απαιτεί (όπως και να το κάνουμε τα 14 διπλά βιβλία πάνω από 400 σελίδες το καθένα, είναι πολλά). Δε θα πω ότι δεν άξιζε. Αλλά ειλικρινά, με αυτό εδώ το πρώτο μέρος του πρώτου βιβλίου, δυσκολεύομαι πάρα πολύ να καταλάβω γιατί τόσος ντόρος. Προφανώς και έχει να δώσει πάρα πολλά. αλλά... Για αρχή, οι 300 σχεδόν πρώτες σελίδες κυλάνε εξαιρετικά αργά. ο μόνος λόγος που συνέχισα ήταν γιατί έπρεπε να καταλάβω τι μαγεία βρίσκουν σε αυτό πολλοί από τους φίλους μου. Και οι διαβεβαιώσεις τους ότι από ένα σημείο και μετά βρίσκει τον δρόμο του. Και όντως αυτό γίνεται. Με αφήνει με ανοιχτό το στόμα; Μάλλον όχι. Δεύτερον, ο συγγραφέας μάλλον μόλις είχε διαβάσει τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και σκέφτηκε "ωραία, εγώ πως θα έγραφα αυτό το κομμάτι... ή εκείνο.... ή το άλλο". Δε λέω πως αντιγράφει τον Άρχοντα, αλλά σίγουρα τον έχει επηρεάσει (σιγά το νέο, όλους μας δεν μας επηρέασε;) και φαίνεται ξεκάθαρα. θα μπορούσα να εκθέσω αναλυτικά σε ιδέες που δανείστηκε και χρησιμοποίησε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αλλά θα αρκεστώ στο: μια συντροφιά (όχι του Δαχτυλιδιού, μια άλλη από το χωριό!) τρέχει να ξεφύγει από τους απεσταλμένους του Σκοτεινού ( όχι Άρχοντα, άλλος τελείως διαφορετικός) που τους διεκδικεί. Οκ, κλασική ιστορία αναμέτρησης καλού και κακού, προσπαθεί να παίξει με γκρίζους χαρακτήρες, αλλά σε αυτό το πρώτο μέρος αυτό δεν πετυχαίνεται. Από εκεί και πέρα, οι γλαφυρότητα στην γραφή του jordan είναι το μόνο που με κράτησε μέχρι να γίνουν πραγματάκια. Ελπίζω στο δεύτερο μέρος να συνεχίσει την ανοδική πορεία και να με κάνει να ξεχάσω την αρχή. Ως τότε...
Αν και αργό, όσον αφορά στην πλοκή, αρχικά , το ενδιαφέρον μου για την συνέχεια ενισχύθηκε από τη μέση του βιβλίου και ύστερα .
Οι περιγραφές είναι ρεαλιστικές, η γλώσσα πλούσια και εικονοπλαστική. Οι ήρωες όλοι ασκούν μια γοητεία και γεννούν προσδοκίες με κορυφαία την Μουαραίν.
Το θέμα βασισμένο στο δίπολο Καλού - Κακού πάντα θα προσελκύει αναγνώστες, ιδιαίτερα αν βασίζεται στο μεταφυσικό στοιχείο! Πόσο μάλλον όταν η συγγραφική πένα καταγράφει μ' επιτυχία τα δρώμενα !