Ταξιδεύοντας με το πλοίο, ο ξάδελφός μου κι εγώ σκύβαμε πού και πού απ' την κουπαστή και ταΐζαμε τα δελφίνια με μπούκλες που κόβαμε απ' τα μαλλιά μας. Εγώ πενθούσα, εκείνος έτρωγε πάντα το ρυζόγαλο με το χέρι. Και μια μέρα μου αφηγήθηκε το ακόλουθο παραμύθι.
Ο Ευγένιος Αρανίτσης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1955. Από το 1974 ζει στην Αθήνα. Από το 1978 εργάζεται στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία". Το 1976 ίδρυσε τις εκδόσεις "Άκμων", που διηύθυνε καθ' όλο το μήκος της διαδρομής τους. Έγραψε πολλά δοκίμια και άρθρα για την ελληνική και την ξένη λογοτεχνία, που αργότερα συγκεντρώθηκαν σε τρεις τόμους. Το 1986, σε συνεργασία με τον Οδυσσέα Ελύτη, εξέδωσαν το έργο "Το δωμάτιο με τις εικόνες". Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας το 2000 για το δοκίμιο του "Σε ποιον ανήκει η Κέρκυρα" (1999). Άλλα έργα του είναι: "Αφρική", 1988, "Ποιήματα και πράξεις", 1990, "Λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου", 1993 (στα γαλλικά από τις εκδόσεις Flammarion, 2007), "Ιστορίες που άρεσαν σε μερικούς ανθρώπους που ξέρω", 1995, "Η θάλασσα", 1998, "Orphan Drugs", 1999, "Ιψ ο Τυπογράφος: ο Ελύτης για παιδιά και ερωτευμένους", 2000, "Καλοκαίρι στον σκληρό δίσκο", 2002, "Late Antiquity", 2003.
“Αλλά η γριά ήταν έτοιμη για δράση. Και με το που διατυπώθηκε αυτός ο κομπασμός, πέταξε το μπαστούνι και πήδηξε αστραπιαία στη μπουκαμβίλια με ευκινησία βαβουίνου. Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια της Ντενίζ, γλίστρησε στο έδαφος χρησιμοποιώντας τον κορμό τον αναρριχητικού όπως ο ακροβάτης το σκοινί. Κι ένα σύννεφο από πέταλα λουλουδιών έπεσαν γύρω της απαλά, λόγω του τραντάγματος, σαν ρόδινη βροχή.” Σελ. 46
Δεν είναι από το σενάριο του «τίγρης και δράκος». Ο Αρανίτσης είναι φίλος των λέξεων, το ίδιο κι οι λέξεις με τον Αρανίτση. Μια υποδειγματική χορογραφία που με καθήλωσε γιατί φανερώνει άλλους τρόπους να βλέπεις, άλλους δρόμους, καθόλου πολυσύχναστους.
"Διότι έτσι ήταν γραφτό και ειπωμένο, μικρή μου ψευτοαγγλίδα: δηλαδή να διαβάζονται οι ήχοι και τα χρώματα να ακούγονται κι οι ευωδίες να περπατάνε με τα τέσσερα. "
Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα! Tο βιβλίο περιγράφει τη ζωή των κατοίκων της μυστηριώδους νήσου Κυμέριφου που βρίσκεται κάτω από τις Κυκλάδες (νοτ), και συγκεκριμένα του διαβόητου τοκογλύφου κι ιδιοκτήτη ξενοδοχείων Ιωακείμ Δουγκέρη και των τρίδυμων θυγατέρων του, τις οποίες σκοτώνει με περίεργους τρόπους η σατανική πρώην σύζυγος. Για να πάρετε μια ιδέα: - «Γλυπτική δεν γνώριζαν τι είναι. Λογοτεχνία είχαν ονομάσει τις δημόσιες σχέσεις. Και το άνθος του κισσού δεν το έβλεπε ποτέ κανείς. Τέλος, σύμφωνα με τον θρύλο, το οδικό δίκτυο του νησιού αναπαριστούσε λεπτομερώς το σχέδιο του ουράνιου θόλου. Ανάλογες μπούρδες έλεγαν οι ξεναγοί στα κοπάδια των τουριστών». - «Έτσι κυλούσε άφοβα η ζωή, για την οποία οι πάντες πίστευαν ότι αποτελούσε ένα θανάσιμο νόσημα που μεταδιδόταν με τη σεξουαλική επαφή».
φαντάζομαι ότι θέλει ικανότητα να φτιάξεις διήγημα με ανισόρροπες στιχομυθίες ,αλλά δεν μου αρέσουν γιατί δεν μπορώ ούτε να καταλάβω τι υπονοούν ούτε τι σατιρίζουν.