Sinds een aantal maanden spreekt iedereen in de Parijse opera over het spook. De mysterieuze gedaante duikt op achter de coulissen, jaagt de toneelknechten en ballerina's de stuipen op het lijf en is de oorzaak van verscheidene 'ongelukken'. Een zangeres met stemproblemen, een vallende kroonluchter, moord ...
Over het spook maakt de jonge zangeres Christine zich geen zorgen, want ze wint de harten van het publiek met haar adembenemende solo's. En dat heeft ze te danken aan de zangles van de Stem, haar geheimzinnige, onzichtbare zangleraar. Maar die wil dat Christine haar grote liefde Raoul voor hem opgeeft.
Interessante bewerking, niet zozeer in de vertaling zelf, maar in de nieuwe structuur (minder flashbacks) en de keuze voor het weglaten van een aantal subplots. Sommige details klopten niet meer en ik vraag me af hoe en waarom Franck daarvoor gekozen heeft. Christine's krachtige personage wordt ook ondergesneeuwd, wat haar veel meer de "prinses in moeilijkheden" maakt dan in het originele verhaal.