Η εμπλοκή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελεί βασικό αίτιο εκείνων που συνέβησαν στη χώρα μας κατά τη δεκαετία του 1940 - και εν πολλοίς ακόμη και των μετέπειτα. Η μελέτη, κατά συνέπεια, της σχεδόν αδιάσπαστης σειράς των κατά τον Κ΄ αιώνα ελληνικών "δραμάτων" πρέπει να αρχίσει από την προσέγγιση του φαινομένου το οποίο ονομάστηκε, προσφυώς, Κωνσταντινισμός και αυτό επιβάλλει τη διερεύνηση της υφής και του χαρακτήρα αυτού του -διαχρονικώς- εκπληκτικού φαινόμενου. Δεδομένου λοιπόν ότι -έως τώρα τουλάχιστον- υπάρχει συμφωνία ως προς το ότι ο Κωνσταντινισμός υπήρξε μορφή Φασισμού, στο ανά χείρας κείμενο επιχειρείται η απάντηση στο ερώτημα εάν ο Φασισμός αυτός ήταν πρωτογενής ή, αντιθέτως, ιδεώδης.
O Δημήτρης Μιχαλόπουλος (γεν. 1η Μαΐου 1952, στην Αθήνα) είναι Έλληνας ιστορικός. Με διαδοχικές υποτροφίες σπούδασε στην Ιταλική Σχολή Αθηνών (1964-1970), στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1970-1974) και στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales του Παρισιού, όπου και αναγορεύτηκε, το 1978, διδάκτορας Ιστορίας.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ταξινόμησε τα Ιστορικά Αρχεία του Πολεμικού Ναυτικού (1979-1980). Μέλος του ιδιαίτερου γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Καραμανλή, κατά τα έτη 1980-1981, δίδαξε στη συνέχεια, ως λέκτορας και μετά ως επίκουρος καθηγητής Διπλωματικής Ιστορίας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1982-1994). Υπήρξε διευθυντής του Μουσείου Βούρου-Ευταξία της Πόλης των Αθηνών από το 1990 έως το 2000 και του Ιδρύματος Ιστορίας του Ελευθέριου Βενιζέλου και της αντίστοιχης εθνικής περιόδου κατά το διάστημα 2004-2011.
Σήμερα παραμένει διοικητικός σύμβουλος αυτού του τελευταίου. Κατά τα τελευταία χρόνια ασχολείται συστηματικά με το ζήτημα του Εθνικού Διχασμού.
Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί από όλους όσοι μελετούν την περίοδο του "Εθνικού Διχασμού" (ο γνωστός ευφημισμός για τον Εμφύλιο Πόλεμο του 1915-17). Η ματιά του συγγραφέα απλώνεται πάνω στον κοινωνικο-πολιτικό χάρτη της Ευρώπης του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα και, πράγμα που κάνει το ανάγνωσμα ακόμα πιο ενδιαφέρον, δε φοβάται να αγγίξει το αθέατο θρησκευτικό υπόστρωμα ιστορικών γεγονότων και πολιτικών θεωριών που χάραξαν την ιστορία της Ευρώπης (σε αυτό θυμίζει κάπως Vladimir Moss). Ο αναγνώστης ίσως ρισκάρει να περάσει από την τυπική διαδικασία εξαγωγής συμπερασμάτων, πάνω στη συγκεκριμένη περίοδο, στην αναγωγή τους σε δριμύ σχολιασμό των όσων βιώνουν τα ταλαίπωρα μεσαία στρώματα των δυτικών κοινωνιών σήμερα, τον 21ο αιώνα.