What do you think?
Rate this book
Zeno #1
La coscienza di Zeno
Scrive Eugenio Montale che «Svevo è stato il maggior romanziere che l'Italia abbia dato dai tempi di Verga fino a oggi». La pubblicazione in edizione economica della Coscienza di Zeno dopo Una vita e Senilità permette al lettore di cogliere in successione gli elementi di collegamento tra i tre romanzi di Svevo. Infatti, nonostante il lungo intervallo di tempo trascorso tra la pubblicazione di Una vita (1892), di Senilità (1898) e quella della Coscienza di Zeno (1923), si può senz'altro affermare che Zeno è il fratello maggiore di Alfonso ed Emilio. Nella Coscienza di Zeno persiste infatti l'essenziale vocazione analitica del protagonista, il quale ha le stesse caratteristiche di «antieroe» incapace di «vivere come gli altri», l'uomo che sperimenta su di sè, in una gamma che va dalla disperazione tragica all'ironico sorriso di compatimento, la sua «assenza dalla vita». Non mancano però le note nuove: il contenuto autobiografico qui si manifesta nella formula del monologo interiore; c'è un intervento più maturo dell'esperienza psicanalitica e affiora una sorta di fine umorismo e insieme di razionale scetticismo tipico di Zeno rispetto al grigiore interiore degli altri personaggi sveviani. Per concludere con le parole di Montale, «La coscienza di Zeno è una grande commedia psicologica... Non esiste narratore moderno che più di Svevo abbia allargato la conoscenza dell'anima umana».
479 pages, Paperback
First published January 1, 1923
About the author
Italo Svevo
260 books495 followersAron Hector Schmitz, better known by the pseudonym Italo Svevo, was an Italian writer, businessman, novelist, playwright, and short story writer.
A close friend of Irish novelist and poet James Joyce, Svevo was considered a pioneer of the psychological novel in Italy and is best known for his classic modernist novel La coscienza di Zeno (1923), a work that had a profound effect on the movement.
A close friend of Irish novelist and poet James Joyce, Svevo was considered a pioneer of the psychological novel in Italy and is best known for his classic modernist novel La coscienza di Zeno (1923), a work that had a profound effect on the movement.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 1,813 reviews
April 25, 2021
Some novels are not only unique but also inimitable and I’m glad to say that Zeno's Conscience belongs to this extraordinary class of books.
Zeno is a huge soap bubble blown up with smugness – he has no will and goes where the wind carries him so he just keeps dodging and swerving in order not to burst. The outside world is reflected in his consciousness in bright and iridescent colours but this reflection is absolutely distorted.
Zeno is like this fly: he is tormented by both reality and imagination. He is beaten, he is in the blind alley, he feels ill, he fills moribund, he suffers from hypochondria so he decides that he must be healed with psychoanalysis.
But he manages to convalesce only when he is forced to face the real life and becomes bold enough to use his willpower…
How often we think that we live but actually we are just being blown by the wind.
I felt a shudder run through me at the vision of all that acid, but immediately afterwards I had a somewhat happier vision of life: I didn’t like lemons, but if they were to give me the liberty to do what I should do or wanted to do without suffering harm, freeing me from every other restraint, I would consume those countless lemons myself. Complete freedom consists of being able to do what you like, provided you also do something you like less. True slavery is being condemned to abstinence: Tantalus, not Hercules.
Zeno is a huge soap bubble blown up with smugness – he has no will and goes where the wind carries him so he just keeps dodging and swerving in order not to burst. The outside world is reflected in his consciousness in bright and iridescent colours but this reflection is absolutely distorted.
Late one night I had come home and, rather than go to bed, I had entered my little study and turned on the gas. In the light a fly began to torment me. I managed to give it a tap – a light one, however, to avoid soiling my hand. I forgot about it, but then I saw it in the center of the table as it was coming to. It was motionless, erect, and it seemed taller than before, because one of its little legs was paralyzed and couldn’t bend. With its two hind legs it assiduously smoothed its wings. It tried to move, but turned over on its back. It righted itself and stubbornly resumed its assiduous task.
Zeno is like this fly: he is tormented by both reality and imagination. He is beaten, he is in the blind alley, he feels ill, he fills moribund, he suffers from hypochondria so he decides that he must be healed with psychoanalysis.
Natural law does not entitle us to happiness, but rather it prescribes wretchedness and sorrow. When something edible is left exposed, from all directions parasites come running, and if there are no parasites, they are quickly generated. Soon the prey is barely sufficient, and immediately afterwards it no longer suffices at all, for nature doesn’t do sums, she experiments.
But he manages to convalesce only when he is forced to face the real life and becomes bold enough to use his willpower…
How often we think that we live but actually we are just being blown by the wind.
December 9, 2022
PSICOANALISI E AMBIGUITÀ, GIOIA E RIVOLUZIONE
Alberto Lionello nei panni di Zeno Cosini diretto da Daniele D’Anza (RAI 1) nel 1966. Quando serie e miniserie si chiamavano sceneggiati.
Credo di averlo letto tre volte, una probabilmente anche per studi universitari. E questa la ricordo in particolare perché iniziò e finì durante le ore di lavoro come guardiano notturno di un campus americano di Firenze.
Tre letture sempre accompagnate da numerose risate: si tratta di un romanzo molto molto divertente.
Si tratta di un romanzo splendido, per il quale potrei scomodare aggettivi assoluti. Dirò solo che per me è tra in cinque migliori libri del Novecento italiano.
Alberto Lionello/Zeno, l’ultima sigaretta, e una sorella Malfenti.
Tra il 1913 e il 1927 furono pubblicati i sette volumi della Recherche proustiana. Nel 1922 l’Ulisse di Joyce. Nel 1923 questo. Nel 1930 L’uomo senza qualità. Che altro aggiungere, che rimane da dire? In quel lasso di tempo furono pubblicati i pilastri della letteratura novecentesca. E non ne rimase per nessuno. Tutti a casa.
Il gioco (di incastri, rimandi, specchi, situazioni, equivoci, voci, doppi…) la fa da padrone tra queste pagine.
A cominciare dalla S. con cui si firma lo psicanalista malvagio, il professionista che Zeno paga per essere curato, e che si vendica perché il paziente ha sospeso la terapia, giudicandola inutile. Il dottore si presenta all’inizio del romanzo con una sorta di prefazione nella quale afferma che pubblica il diario del suo paziente per vendetta, per sbeffeggiarlo, ferirlo, danneggiarlo. Diario che il paziente ha scritto su richiesta dell’analista, come parte e strumento della terapia.
Come dicevo, questa prefazione è firmata S.: esse per Sigmund (Freud) o per Svevo (Italo) o per Schmitz (per tacere di Weiss, l’analista freudiano che andava per la maggiore a Trieste a quell’epoca).
Johnny Dorelli/Zeno disteso in seduta psicanalitica fuma davanti al suo terapeuta, Sergio Fantoni/Dott S. nella seconda versione televisiva, questa diretta da Sandro Bolchi, questa in due puntate, e questa per RAI 2. Sceneggiatura firmata dal triestino Tullio Kezich.
Il gioco prosegue con l’estremo gesto del padre morente. Il rapporto padre-figlio è stato conflittuale tutta la vita, il padre è probabilmente colui che nutre maggior sfiducia nel figlio (al punto che consegna l’azienda di famiglia nelle mani di terzi), l’anziano malato sul letto di morte sta per spirare, il giovane si avvicina per cercare forse una tardiva riconciliazione, e parte un gesto della mano del morente: cosa sarà, cos’è, una goffa carezza o uno schiaffo? Percosso fisicamente, ma ancor più ferito nell’anima, anche nell’ultimo istante di vita?!
Zeno si lega a un altro anziano, Giovanni Malfenti, che per lui diventa una specie di padre adottivo, col quale sembra creare quel rapporto filiale che gli è mancato col suo genitore. E allora, quale miglior modo per dimostrare stima e affetto che giocare al seduttore con tutte e quattro le sue figliole?! Suona alla porta, apre Augusta, la figlia meno attraente e quindi subito scartata dall’aspirante casanova – Anna viene scartata immediatamente dopo per ragioni anagrafiche, ha solo otto anni – e allora Zeno si dichiara nella stessa sera alle altre due sorelle, le più belle, Ada e Alberta (volendo, aggiungiamo il gioco della A iniziale di tutte e quattro le ragazze), ma viene respinto e quindi deve ripiegare proprio sulla prima incontrata, Augusta, la racchia, che tale certo non è, e ha un cuore grande come un continente. Si rivelerà la moglie ideale.
Così ideale da adattarsi anche all’amante che Zeno si procura e cura.
Johnny Dorelli/Zeno con Eleonora Brigliadori/Ada Malfenti.
No, Zeno Cosini non può certo passare come un campione di istanze femministe. Neppure femminili tout court.
Credo che sia comunque in buona compagnia, anche nell’olimpo degli scrittori: il primo che mi viene in mente è il grandioso Céline – direi che su questo aspetto possono andare a braccetto. Ma la compagnia è ben più nutrita.
Zeno è un fumatore incallito, persistente, resistente. Ma deve smettere, lo sa. E allora si inventa il giochino dell’ultima sigaretta, cioè dell’U.S.: ogni sigaretta diventa l’ultima, e così di fronte al prossimo stop, che è una fine, quella presunta ultima sigaretta non solo acquista una fragranza speciale, più particolare che unica, ma diventa anche il modo per eliminare il senso di colpa.
Cartolina del 1920 circa raffigurante Piazza della Borsa a Trieste.
Il cognato Guido gli ha portato via la sorella Malfenti che Zeno aveva puntato per prima: per questo meriterebbe odio e disprezzo eterni. La sorte, invece, spinge Guido a chiedere aiuto proprio a Zeno, e a chiederglielo proprio in quell’ambito nel quale Zeno è sempre stato considerato inetto da suo padre, gli affari.
Solo che Guido si rivela ben più inetto del presunto inetto Zeno, perde soldi tanto da essere spinto a simulare un suicidio per spingere la moglie ad aiutarlo economicamente. Suicidio simulato che invece riesce benissimo, l'uomo ci lascia le penne.
E la sorella Malfenti, Ada, che ha respinto Zeno e sposato Guido, contrae il morbo di Basedow che la imbruttisce alquanto. Compensazione fatale.
La Casa del Popolo (Narodni Dom), sede delle organizzazioni degli sloveni triestini, incendiato dai fascisti il 13 luglio 1920. Fu il battesimo dello squadrismo nero. Il Narodni Dom era al centro della città e accoglieva anche un bar, un albergo, una banca, un teatro.
Il diario di Zeno, quello che lo psicanalista S. pubblica per vendetta, è scritto per argomenti, non in ordine cronologico: argomenti che intitolano le sezioni, la divisione in capitoli. Quanto al tempo, lo abbraccia tutto, ma il paziente Zeno lo ha composto in soli tre giorni (!).
Zeno dice (e come dargli torto) che la vita attuale è inquinata alle radici (basta vedere tutti gli alberi che vengono giù a Roma sulla testa dei passanti): comprenderlo vuol dire essere sano. E quindi, se Zeno capisce d’essere sano, perché mai dovrebbe farsi curare dal dottor S.?
Se è stato malato, Zeno ne ha approfittato per acuire lo sguardo e andare più lontano con gli occhi della mente. Paradossalmente, sentirsi sani è una certezza dalla quale è meglio guarire ammalandosi.
Ma Zeno non è il gaudente che finora credo d’aver erroneamente dipinto: è un uomo che soffre. Il suo maggior problema mi pare essere il senso d’inadeguatezza, uno dei mali di quel e di questo secolo, patologia quanto mai attuale e contemporanea.
Ma chi è davvero pratico di sofferenza è anche un buon frequentatore, e utilizzatore (finale e iniziale), dell’ironia.
Zeno e il suo doppio dopo l’ennesima Ultima Sigaretta.
È mai possibile che l’autore di questo capolavoro, che raggiunge altezza tale da consentire di accostarlo non solo alla massima letteratura nazionale ma anche a quella mondiale, possa scrivere di sé quanto segue?!:
Io non sono un letterato. Più di trent’anni fa tentai di divenirlo e non vi riuscii… Naturalmente ciò non basterebbe a spiegare perché io non conosca meglio la mia madre lingua. Spiega però perché i primi capitoli di questo mio romanzo sieno scritti anche peggio dei susseguenti e ciò ad onta che sieno stati rifatti più volte. Che sia il nonno tedesco che m’impedisca di apparire meglio latino? Eppure io sempre onorai e anche studiai la mia lingua. Però dalla mia prima giovinezza fui sbalestrato nei paesi più varii e invece firenze – ad onta del lungo desiderio – non vidi che a cinquant’anni e Roma a sessanta… Ed è così che la lingua italiana per me restò definitivamente quella che si muove nella mia testa isolata… Già nella mia prima giovinezza i miei amici letterati mi dicevano l’ostrogoto. Perciò il mio pseudonimo Italo Svevo.
(Sì, Ettore Schmitz, nato nella Trieste porto fondamentale dell’imperialregia Austria-Ungheria, assume l’alias di Italo Svevo per accoppiare le sue due culture e lingue d’origine, prima l’italica, poi la tedesca).
Forse il suo presunto cattivo italiano spiega perché tra i suoi primi fan più accesi vi fu l’amico irlandese James Joyce.
Italo Svevo e James Joyce.
Alberto Lionello nei panni di Zeno Cosini diretto da Daniele D’Anza (RAI 1) nel 1966. Quando serie e miniserie si chiamavano sceneggiati.
Credo di averlo letto tre volte, una probabilmente anche per studi universitari. E questa la ricordo in particolare perché iniziò e finì durante le ore di lavoro come guardiano notturno di un campus americano di Firenze.
Tre letture sempre accompagnate da numerose risate: si tratta di un romanzo molto molto divertente.
Si tratta di un romanzo splendido, per il quale potrei scomodare aggettivi assoluti. Dirò solo che per me è tra in cinque migliori libri del Novecento italiano.
Alberto Lionello/Zeno, l’ultima sigaretta, e una sorella Malfenti.
Tra il 1913 e il 1927 furono pubblicati i sette volumi della Recherche proustiana. Nel 1922 l’Ulisse di Joyce. Nel 1923 questo. Nel 1930 L’uomo senza qualità. Che altro aggiungere, che rimane da dire? In quel lasso di tempo furono pubblicati i pilastri della letteratura novecentesca. E non ne rimase per nessuno. Tutti a casa.
Il gioco (di incastri, rimandi, specchi, situazioni, equivoci, voci, doppi…) la fa da padrone tra queste pagine.
A cominciare dalla S. con cui si firma lo psicanalista malvagio, il professionista che Zeno paga per essere curato, e che si vendica perché il paziente ha sospeso la terapia, giudicandola inutile. Il dottore si presenta all’inizio del romanzo con una sorta di prefazione nella quale afferma che pubblica il diario del suo paziente per vendetta, per sbeffeggiarlo, ferirlo, danneggiarlo. Diario che il paziente ha scritto su richiesta dell’analista, come parte e strumento della terapia.
Come dicevo, questa prefazione è firmata S.: esse per Sigmund (Freud) o per Svevo (Italo) o per Schmitz (per tacere di Weiss, l’analista freudiano che andava per la maggiore a Trieste a quell’epoca).
Johnny Dorelli/Zeno disteso in seduta psicanalitica fuma davanti al suo terapeuta, Sergio Fantoni/Dott S. nella seconda versione televisiva, questa diretta da Sandro Bolchi, questa in due puntate, e questa per RAI 2. Sceneggiatura firmata dal triestino Tullio Kezich.
Il gioco prosegue con l’estremo gesto del padre morente. Il rapporto padre-figlio è stato conflittuale tutta la vita, il padre è probabilmente colui che nutre maggior sfiducia nel figlio (al punto che consegna l’azienda di famiglia nelle mani di terzi), l’anziano malato sul letto di morte sta per spirare, il giovane si avvicina per cercare forse una tardiva riconciliazione, e parte un gesto della mano del morente: cosa sarà, cos’è, una goffa carezza o uno schiaffo? Percosso fisicamente, ma ancor più ferito nell’anima, anche nell’ultimo istante di vita?!
Zeno si lega a un altro anziano, Giovanni Malfenti, che per lui diventa una specie di padre adottivo, col quale sembra creare quel rapporto filiale che gli è mancato col suo genitore. E allora, quale miglior modo per dimostrare stima e affetto che giocare al seduttore con tutte e quattro le sue figliole?! Suona alla porta, apre Augusta, la figlia meno attraente e quindi subito scartata dall’aspirante casanova – Anna viene scartata immediatamente dopo per ragioni anagrafiche, ha solo otto anni – e allora Zeno si dichiara nella stessa sera alle altre due sorelle, le più belle, Ada e Alberta (volendo, aggiungiamo il gioco della A iniziale di tutte e quattro le ragazze), ma viene respinto e quindi deve ripiegare proprio sulla prima incontrata, Augusta, la racchia, che tale certo non è, e ha un cuore grande come un continente. Si rivelerà la moglie ideale.
Così ideale da adattarsi anche all’amante che Zeno si procura e cura.
Johnny Dorelli/Zeno con Eleonora Brigliadori/Ada Malfenti.
No, Zeno Cosini non può certo passare come un campione di istanze femministe. Neppure femminili tout court.
Credo che sia comunque in buona compagnia, anche nell’olimpo degli scrittori: il primo che mi viene in mente è il grandioso Céline – direi che su questo aspetto possono andare a braccetto. Ma la compagnia è ben più nutrita.
Zeno è un fumatore incallito, persistente, resistente. Ma deve smettere, lo sa. E allora si inventa il giochino dell’ultima sigaretta, cioè dell’U.S.: ogni sigaretta diventa l’ultima, e così di fronte al prossimo stop, che è una fine, quella presunta ultima sigaretta non solo acquista una fragranza speciale, più particolare che unica, ma diventa anche il modo per eliminare il senso di colpa.
Cartolina del 1920 circa raffigurante Piazza della Borsa a Trieste.
Il cognato Guido gli ha portato via la sorella Malfenti che Zeno aveva puntato per prima: per questo meriterebbe odio e disprezzo eterni. La sorte, invece, spinge Guido a chiedere aiuto proprio a Zeno, e a chiederglielo proprio in quell’ambito nel quale Zeno è sempre stato considerato inetto da suo padre, gli affari.
Solo che Guido si rivela ben più inetto del presunto inetto Zeno, perde soldi tanto da essere spinto a simulare un suicidio per spingere la moglie ad aiutarlo economicamente. Suicidio simulato che invece riesce benissimo, l'uomo ci lascia le penne.
E la sorella Malfenti, Ada, che ha respinto Zeno e sposato Guido, contrae il morbo di Basedow che la imbruttisce alquanto. Compensazione fatale.
La Casa del Popolo (Narodni Dom), sede delle organizzazioni degli sloveni triestini, incendiato dai fascisti il 13 luglio 1920. Fu il battesimo dello squadrismo nero. Il Narodni Dom era al centro della città e accoglieva anche un bar, un albergo, una banca, un teatro.
Il diario di Zeno, quello che lo psicanalista S. pubblica per vendetta, è scritto per argomenti, non in ordine cronologico: argomenti che intitolano le sezioni, la divisione in capitoli. Quanto al tempo, lo abbraccia tutto, ma il paziente Zeno lo ha composto in soli tre giorni (!).
Zeno dice (e come dargli torto) che la vita attuale è inquinata alle radici (basta vedere tutti gli alberi che vengono giù a Roma sulla testa dei passanti): comprenderlo vuol dire essere sano. E quindi, se Zeno capisce d’essere sano, perché mai dovrebbe farsi curare dal dottor S.?
Se è stato malato, Zeno ne ha approfittato per acuire lo sguardo e andare più lontano con gli occhi della mente. Paradossalmente, sentirsi sani è una certezza dalla quale è meglio guarire ammalandosi.
Ma Zeno non è il gaudente che finora credo d’aver erroneamente dipinto: è un uomo che soffre. Il suo maggior problema mi pare essere il senso d’inadeguatezza, uno dei mali di quel e di questo secolo, patologia quanto mai attuale e contemporanea.
Ma chi è davvero pratico di sofferenza è anche un buon frequentatore, e utilizzatore (finale e iniziale), dell’ironia.
Zeno e il suo doppio dopo l’ennesima Ultima Sigaretta.
È mai possibile che l’autore di questo capolavoro, che raggiunge altezza tale da consentire di accostarlo non solo alla massima letteratura nazionale ma anche a quella mondiale, possa scrivere di sé quanto segue?!:
Io non sono un letterato. Più di trent’anni fa tentai di divenirlo e non vi riuscii… Naturalmente ciò non basterebbe a spiegare perché io non conosca meglio la mia madre lingua. Spiega però perché i primi capitoli di questo mio romanzo sieno scritti anche peggio dei susseguenti e ciò ad onta che sieno stati rifatti più volte. Che sia il nonno tedesco che m’impedisca di apparire meglio latino? Eppure io sempre onorai e anche studiai la mia lingua. Però dalla mia prima giovinezza fui sbalestrato nei paesi più varii e invece firenze – ad onta del lungo desiderio – non vidi che a cinquant’anni e Roma a sessanta… Ed è così che la lingua italiana per me restò definitivamente quella che si muove nella mia testa isolata… Già nella mia prima giovinezza i miei amici letterati mi dicevano l’ostrogoto. Perciò il mio pseudonimo Italo Svevo.
(Sì, Ettore Schmitz, nato nella Trieste porto fondamentale dell’imperialregia Austria-Ungheria, assume l’alias di Italo Svevo per accoppiare le sue due culture e lingue d’origine, prima l’italica, poi la tedesca).
Forse il suo presunto cattivo italiano spiega perché tra i suoi primi fan più accesi vi fu l’amico irlandese James Joyce.
Italo Svevo e James Joyce.
May 3, 2026
A Dead Honest Liar
Now Sunday arrived. I, who work so little, retained always a great respect for the holiday, which divides life into brief periods, making it more tolerable.
On his psychiatrist’s request, Zeno Cosini, a businessman from Trieste, describes six episodes in his life, self-analysing his actions, feelings and motives ostensibly dead honest. Zeno is a champion of good intentions and crooked reasoning. All his plans fail miserably: he doesn’t manage to stop smoking, when choosing among four sisters he marries just the one he doesn't want to marry, he loses his mistress by complicated lies, drives his business partner to despair, turns out to follow the wrong funeral procession... Zeno is an antihero, a schlemiel, an eccentric hypochondriac, but with his sublime self-mockery he condones his mistakes and weaknesses so disarmingly that I caught myself on almost every page on a lenient smile.
Egon Schiele, Harbor of Trieste, 1907
However it took me some time to attune to the rather slow pace of the novel, in the end I came to mostly enjoy Zeno’s tragicomic interior monologue which includes some satirical nods to Freud – and looking back on it, I still dream of visiting Trieste sometime.
Egon Schiele, Harbor of Trieste, 1908
Ofschoon ik bitter weinig werk heb ik toch altijd een grote eerbied behouden voor de rustdag, die het leven in kleine periodes onderverdeelt en het zodoende dragelijker maakt.
In opdracht van zijn psychiater beschrijft Zeno Cosini, zakenman uit Triëst, zes episoden uit zijn leven. Hij analyseert “goudeerlijk” zijn handelingen, gevoelens en motieven. Zeno is kampioen in goede voornemens en kromme redeneringen. Al zijn plannen mislukken jammerlijk: hij slaagt er niet in te stoppen met roken, kiest onder vier zussen net diegene tot vrouw die hij niet wil, verliest door gecompliceerde leugens zijn minnares, drijft zijn zakenpartner tot wanhoop, volgt de verkeerde begrafenisstoet… Zeno is een antiheld, een schlemiel met sublieme zelfspot, een excentrieke hypochonder, maar hij vergoelijkt zijn fouten en zwakheden zó ontwapenend, dat je jezelf bij zowat elke pagina op een toegeeflijke glimlach betrapt.
Een tragikomische monologue intérieur met een satirische knipoog naar Freud.
Now Sunday arrived. I, who work so little, retained always a great respect for the holiday, which divides life into brief periods, making it more tolerable.
On his psychiatrist’s request, Zeno Cosini, a businessman from Trieste, describes six episodes in his life, self-analysing his actions, feelings and motives ostensibly dead honest. Zeno is a champion of good intentions and crooked reasoning. All his plans fail miserably: he doesn’t manage to stop smoking, when choosing among four sisters he marries just the one he doesn't want to marry, he loses his mistress by complicated lies, drives his business partner to despair, turns out to follow the wrong funeral procession... Zeno is an antihero, a schlemiel, an eccentric hypochondriac, but with his sublime self-mockery he condones his mistakes and weaknesses so disarmingly that I caught myself on almost every page on a lenient smile.
Egon Schiele, Harbor of Trieste, 1907
However it took me some time to attune to the rather slow pace of the novel, in the end I came to mostly enjoy Zeno’s tragicomic interior monologue which includes some satirical nods to Freud – and looking back on it, I still dream of visiting Trieste sometime.
Egon Schiele, Harbor of Trieste, 1908
Ofschoon ik bitter weinig werk heb ik toch altijd een grote eerbied behouden voor de rustdag, die het leven in kleine periodes onderverdeelt en het zodoende dragelijker maakt.
In opdracht van zijn psychiater beschrijft Zeno Cosini, zakenman uit Triëst, zes episoden uit zijn leven. Hij analyseert “goudeerlijk” zijn handelingen, gevoelens en motieven. Zeno is kampioen in goede voornemens en kromme redeneringen. Al zijn plannen mislukken jammerlijk: hij slaagt er niet in te stoppen met roken, kiest onder vier zussen net diegene tot vrouw die hij niet wil, verliest door gecompliceerde leugens zijn minnares, drijft zijn zakenpartner tot wanhoop, volgt de verkeerde begrafenisstoet… Zeno is een antiheld, een schlemiel met sublieme zelfspot, een excentrieke hypochonder, maar hij vergoelijkt zijn fouten en zwakheden zó ontwapenend, dat je jezelf bij zowat elke pagina op een toegeeflijke glimlach betrapt.
Een tragikomische monologue intérieur met een satirische knipoog naar Freud.
August 16, 2025
Zeno is a good-hearted comic anti-hero. Everything works against him and just about everything he does to improve himself makes things worse. “I have, and have always had, a strong impulse to become better; this is perhaps my greatest misfortune.”
We start with a full chapter about him trying to quit smoking cigarettes. He keeps track of his “last cigarette” which must by now number in the hundreds. “I explained to him [his doctor] that giving up three meals a day seemed to me nothing compared with the task of making a fresh resolution every moment not to smoke another cigarette…I was really suffering from my resolutions much more than from the cigarettes.”
The novel is structured as a diary published by his doctor who was psychoanalyzing him. Zeno kept the account as part of his therapy. Much of the novel takes place in Trieste in northern Italy around the time of WW I.
Let's take his marriage. Zeno has an older friend, a businessman who takes him under his wing. The older man has three daughters of marriageable age. Zeno courts the two good-looking daughters and ignores the third one whom he considers ugly. Guess which daughter he marries? That’s how Zeno’s life goes.
Zeno goes into business with his brother-in-law, the man who married one of Zeno’s wife’s beautiful sisters. They're in the wholesale business. Neither man has any aptitude for business and they mainly chase the secretary around her desk. Luckily Zeno has a stream of money coming in from inherited wealth.
Zeno has an affair and he manages to develop a relationship where, when he is with his mistress, he wishes he were with his wife, and vice-versa.
I’m sure his shrink considered him a challenging case. LOL
Now, this is fascinating. The book was set about the time of WWI and it was published in Italy in 1923, way before atomic bombs. Here’s a prescient passage from the very last paragraph of the book: “When all the poison gases are exhausted, a man, made like all other men of flesh and blood, will in the quiet of his room invent an explosive of such potency that all the explosives in existence will seem like harmless toys beside it.” Wow.
I thought it was a good read and I enjoyed it, as I did another one of the author’s novels, Emilio's Carnival. My rating of 4 is a 4.5 for quality writing rounded down for being a bit overly lengthy and dragged out in places. This book, Confessions of Zeno, is also translated into English as Zeno’s Conscience. With 25,000 ratings, it's Svevo's most popular book on GR.
The author (1861-1928) was a relatively unknown writer even in Italy until James Joyce, who lived in Trieste for more than ten years, spoke highly of his work. [And, according to a comment by my Goodreads friend Nick Grammos, Svevo helped out Joyce financially.]
As we are told in the introduction to Emilio’s Carnival, Svevo himself was a model for Leopold Bloom in Ulysses, and Svevo’s red-blonde-haired wife inspired the character Anna Livia Plurabelle in Joyce’s novel Finnegans Wake. After praise from Joyce, Svevo, who had given up writing, went on to write this book that some consider his masterpiece, Confessions of Zeno. (Others think Emilio’s Carnival is his best work.) Svevo was a pioneer of the psychological novel in Italy.
Top photo of Trieste in the late 1800s from Wikimedia
The author on an Italian stamp from findyourstampsvalue.com
[Revised 8/15/25]
We start with a full chapter about him trying to quit smoking cigarettes. He keeps track of his “last cigarette” which must by now number in the hundreds. “I explained to him [his doctor] that giving up three meals a day seemed to me nothing compared with the task of making a fresh resolution every moment not to smoke another cigarette…I was really suffering from my resolutions much more than from the cigarettes.”
The novel is structured as a diary published by his doctor who was psychoanalyzing him. Zeno kept the account as part of his therapy. Much of the novel takes place in Trieste in northern Italy around the time of WW I.
Let's take his marriage. Zeno has an older friend, a businessman who takes him under his wing. The older man has three daughters of marriageable age. Zeno courts the two good-looking daughters and ignores the third one whom he considers ugly. Guess which daughter he marries? That’s how Zeno’s life goes.
Zeno goes into business with his brother-in-law, the man who married one of Zeno’s wife’s beautiful sisters. They're in the wholesale business. Neither man has any aptitude for business and they mainly chase the secretary around her desk. Luckily Zeno has a stream of money coming in from inherited wealth.
Zeno has an affair and he manages to develop a relationship where, when he is with his mistress, he wishes he were with his wife, and vice-versa.
I’m sure his shrink considered him a challenging case. LOL
Now, this is fascinating. The book was set about the time of WWI and it was published in Italy in 1923, way before atomic bombs. Here’s a prescient passage from the very last paragraph of the book: “When all the poison gases are exhausted, a man, made like all other men of flesh and blood, will in the quiet of his room invent an explosive of such potency that all the explosives in existence will seem like harmless toys beside it.” Wow.
I thought it was a good read and I enjoyed it, as I did another one of the author’s novels, Emilio's Carnival. My rating of 4 is a 4.5 for quality writing rounded down for being a bit overly lengthy and dragged out in places. This book, Confessions of Zeno, is also translated into English as Zeno’s Conscience. With 25,000 ratings, it's Svevo's most popular book on GR.
The author (1861-1928) was a relatively unknown writer even in Italy until James Joyce, who lived in Trieste for more than ten years, spoke highly of his work. [And, according to a comment by my Goodreads friend Nick Grammos, Svevo helped out Joyce financially.]
As we are told in the introduction to Emilio’s Carnival, Svevo himself was a model for Leopold Bloom in Ulysses, and Svevo’s red-blonde-haired wife inspired the character Anna Livia Plurabelle in Joyce’s novel Finnegans Wake. After praise from Joyce, Svevo, who had given up writing, went on to write this book that some consider his masterpiece, Confessions of Zeno. (Others think Emilio’s Carnival is his best work.) Svevo was a pioneer of the psychological novel in Italy.
Top photo of Trieste in the late 1800s from Wikimedia
The author on an Italian stamp from findyourstampsvalue.com
[Revised 8/15/25]
January 19, 2026
The Zeno Consciousness is the last of the three novels written by Italo Svevo. It was published in 1923 and finally brought fame to its author, thanks to the support of writers such as Valery Larbaud and James Joyce. The latter knew Italo Svevo in 1907 during a stay in Trieste, where Svevo (whose real name was Ettore Schmitz) was his pupil and friend. A few years later, Joyce made one of the models of the character Leopold Bloom in his novel Ulysses.
Zeno's Consciousness is one of the first novels to talk about psychoanalysis. Svevo even makes the spring of the book, since it is under his psychoanalyst's command that Zeno, the narrator, undertakes to write down (hum) a few years of his life. So, even if it is not strictly speaking the story of psychoanalysis, we can consider it close to it. But this is not the only interest of the book: full of finesse and naivety at the same time, Zeno's character is a formidable storyteller of his own life. His entourage and the society in which he evolves in this city, Trieste, are a crossroads of European commerce of the time and a town whose decline is near.
Zeno's Consciousness is one of the first novels to talk about psychoanalysis. Svevo even makes the spring of the book, since it is under his psychoanalyst's command that Zeno, the narrator, undertakes to write down (hum) a few years of his life. So, even if it is not strictly speaking the story of psychoanalysis, we can consider it close to it. But this is not the only interest of the book: full of finesse and naivety at the same time, Zeno's character is a formidable storyteller of his own life. His entourage and the society in which he evolves in this city, Trieste, are a crossroads of European commerce of the time and a town whose decline is near.
June 2, 2019
عالی بود. فوق العاده! از خوندنش لذت بردم. همین الان اتفاقی مطلع شدم که مترجم خوب کتاب ساعاتی قبل به رحمت ایزدی رفتهاند. خداوند روح ایشان را قرین رحمت و آرامش خود قرار دهد.
*******************************************************
تصور میکنم طعم و مزهی یک سیگار وقتی که آخرین سیگار باشد به مراتب بیشتر است. تمام سیگارها مسلما طعم و مزهی خود را دارند ولی ابدا شدت آنها به شدت طعم و مزهی آخرین سیگار نیست. مزهی آخرین سیگار بیشتر از این جهت است که شخص احساس میکند بالاخره به سست عنصری خود پایان داده است و آیندهای سرشار از سلامت و نیرو در انتظارش است. در حالی که سایر سیگارها اهمیت مخصوص به خودشان را دارا هستند و انسان با روشن کردن آنها آزاد بودن خود را اعلام میدارد. ولی آیندهای سرشار از سلامت و نیرو خیلی در دسترس نیست، البته امکان رسیدن به آن همیشه وجود دارد. ص18کتاب
در این دنیا آنقدر مسائل گوناگون وجود داردکه نه تنها بهتر است که انسان به آنها بخندد بلکه حتما وظیفه دارد که این کار را بکند. ص52 کتاب
تصور میکنم که همهی ما، چه در روح و چه در جسم خودمان، محلهای پنهانی و آسیب پذیری داریم که شرم و حیای ما نمیخواهد که چشم نامحرم به این محلها بیفتد. انسان به درستی نمیداند که این محلها در کجا قرار دارند ولی اطمینان دارد که وجود دارند. ص 97 کتاب
انسان یک نگاه را بهتر از یک حرف به خاطر میسپارد؛ زیرا در تمام فرهنگ لغات جهان کلمهای به تنهایی وجود ندارد که قدرت برهنه کردن زنی را دارا باشد، در حالی که یک نگاه چنین قدرتی را دارا است. ص 253 کتاب
اگر ما در یک نقطه از جهان خودمان را گرفتار و پابند کنیم، سرنوشتی جز پوسیدگی و انهدام نخواهیم داشت. باید جا به جا شد و در یک نقطه ساکن نبود. زندگی برای خود زهرهای کشندهای دارد که در مقابل آنها زهرهای دیگری هم وجود دارد که پادزهر آنها هستند. برای فرار از آثار کشنده اولیها چارهای جز چشیدن دومیها نیست. ص 342 کتاب
*******************************************************
تصور میکنم طعم و مزهی یک سیگار وقتی که آخرین سیگار باشد به مراتب بیشتر است. تمام سیگارها مسلما طعم و مزهی خود را دارند ولی ابدا شدت آنها به شدت طعم و مزهی آخرین سیگار نیست. مزهی آخرین سیگار بیشتر از این جهت است که شخص احساس میکند بالاخره به سست عنصری خود پایان داده است و آیندهای سرشار از سلامت و نیرو در انتظارش است. در حالی که سایر سیگارها اهمیت مخصوص به خودشان را دارا هستند و انسان با روشن کردن آنها آزاد بودن خود را اعلام میدارد. ولی آیندهای سرشار از سلامت و نیرو خیلی در دسترس نیست، البته امکان رسیدن به آن همیشه وجود دارد. ص18کتاب
در این دنیا آنقدر مسائل گوناگون وجود داردکه نه تنها بهتر است که انسان به آنها بخندد بلکه حتما وظیفه دارد که این کار را بکند. ص52 کتاب
تصور میکنم که همهی ما، چه در روح و چه در جسم خودمان، محلهای پنهانی و آسیب پذیری داریم که شرم و حیای ما نمیخواهد که چشم نامحرم به این محلها بیفتد. انسان به درستی نمیداند که این محلها در کجا قرار دارند ولی اطمینان دارد که وجود دارند. ص 97 کتاب
انسان یک نگاه را بهتر از یک حرف به خاطر میسپارد؛ زیرا در تمام فرهنگ لغات جهان کلمهای به تنهایی وجود ندارد که قدرت برهنه کردن زنی را دارا باشد، در حالی که یک نگاه چنین قدرتی را دارا است. ص 253 کتاب
اگر ما در یک نقطه از جهان خودمان را گرفتار و پابند کنیم، سرنوشتی جز پوسیدگی و انهدام نخواهیم داشت. باید جا به جا شد و در یک نقطه ساکن نبود. زندگی برای خود زهرهای کشندهای دارد که در مقابل آنها زهرهای دیگری هم وجود دارد که پادزهر آنها هستند. برای فرار از آثار کشنده اولیها چارهای جز چشیدن دومیها نیست. ص 342 کتاب
January 12, 2021
No acabé la novela con mucho entusiasmo, por mucho que me hiciera saber, a modo de la magdalena de Proust, todo lo que puede dar de sí una cajetilla de tabaco, al menos una de esas que ya no se fabrican y que llevaban gravada el sello del águila imperial. La lectura es interesante, nada aburrida, pero yo no he sabido conectar con ella como seguramente se merece.
Zeno es un personaje ridículo, hasta charlotiano en ocasiones, un enorme egoísta, caprichoso, incapaz de reprimir sus impulsos (y esto no siempre en su beneficio) ni de asumir responsabilidades, falto de voluntad para cualquier propósito puede ser muy cruel con los que le quieren, no hay más que ver la brutalidad con la que se relaciona sexualmente con Carla.
Zeno no dice la verdad sobre sí mismo, al menos, no directamente, pero no siempre miente. Al igual que a su mujer, Zeno nos calla algunas cosas, otras las maquilla tanto que roza la mentira, y otras, que sí son claramente falsas, se le escapan muy a pesar suyo. Creo que esto es en lo que radica una de las mejores bazas del libro, en cómo se dicen las cosas expresando otras muy distintas, y en las formas en las que el protagonista se oculta a los demás y se engaña a sí mismo, sin mucho éxito en ambos casos. De ahí la ironía del título que hace referencia a la doble conciencia de Zeno, como facultad para emitir un juicio moral sobre lo actos propios y como la defectuosa conciencia de sí mismo.
Zeno es un personaje ridículo, hasta charlotiano en ocasiones, un enorme egoísta, caprichoso, incapaz de reprimir sus impulsos (y esto no siempre en su beneficio) ni de asumir responsabilidades, falto de voluntad para cualquier propósito puede ser muy cruel con los que le quieren, no hay más que ver la brutalidad con la que se relaciona sexualmente con Carla.
Zeno no dice la verdad sobre sí mismo, al menos, no directamente, pero no siempre miente. Al igual que a su mujer, Zeno nos calla algunas cosas, otras las maquilla tanto que roza la mentira, y otras, que sí son claramente falsas, se le escapan muy a pesar suyo. Creo que esto es en lo que radica una de las mejores bazas del libro, en cómo se dicen las cosas expresando otras muy distintas, y en las formas en las que el protagonista se oculta a los demás y se engaña a sí mismo, sin mucho éxito en ambos casos. De ahí la ironía del título que hace referencia a la doble conciencia de Zeno, como facultad para emitir un juicio moral sobre lo actos propios y como la defectuosa conciencia de sí mismo.
October 14, 2020
Many books are famous for one thing – what’s the first thing anyone thinks of when remembering Proust’s 3000 page masterpiece? Oh yes, that’s the one where the guy dunks a madeleine in his tea. What about the 1000 page Don Quixote? Yeah, old crazy guy fights with a windmill. And Shakespeare’s masterpiece Hamlet? Oh, wait, I got this – to be or not to be. This goes for music too – what do people think of when they think of Beethoven? Da da da DAAH.
So sometimes Zeno’s Conscience is remembered as the one where the guy tries to quit smoking and fails miserably. Yes, that’s the first 30 pages. The next 410 pages are not much about smoking.
This is a novel that starts off really well, great comedy about smoking (yes!), looking after old cranky people, and a long section on getting married to the wrong sister. All excellent. But then this novel develops a leak, and the balloon starts slowing sinking, and even fans of Italo Svevo might concede that the section called “The Story of a Business Partnership” (134 pages) could be chopped without anyone crying their eyes out.
Here is my favourite joke in this comical book. Zeno has been pouring out his life story to a psychoanalyst, including his lustful desire for his wife’s two lovely sisters, and he is becoming increasingly convinced that psychoanalysis is total bollocks. Referring to his analyst, he says
I believe that he is the only one in this world who, hearing I wanted to go to bed with two beautiful women, would ask himself : Now let’s see why this man wants to go to bed with them.
But this book is stuffed with sly observations :
“You are my first lover,” she went on to say, “and I hope you will go on loving me.”
That information, that I was her first lover, a designation implying a possible second one, did not move me greatly. … Softly I murmured in her ear : “You’re my first lover…since my marriage.”
But also this book is stuffed with pages of slightly off-kilter waffling by Zeno, who can be located on the literary map somewhere equidistant between Oblomov and Charles Pooter in Diary of a Nobody. He rambles and rambles. And loses track of what he's talking about. Which sometimes isn't worth bothering with. Frankly, between you, me and the gatepost, Zeno Cosini can be a bit of a conceited bore.
I think if you cut the boring section completely out, and trim the rest down to a lean 280 pages, you have a splendid 4 star comedy. Alas, somehow, they never consulted me in 1923.
So sometimes Zeno’s Conscience is remembered as the one where the guy tries to quit smoking and fails miserably. Yes, that’s the first 30 pages. The next 410 pages are not much about smoking.
This is a novel that starts off really well, great comedy about smoking (yes!), looking after old cranky people, and a long section on getting married to the wrong sister. All excellent. But then this novel develops a leak, and the balloon starts slowing sinking, and even fans of Italo Svevo might concede that the section called “The Story of a Business Partnership” (134 pages) could be chopped without anyone crying their eyes out.
Here is my favourite joke in this comical book. Zeno has been pouring out his life story to a psychoanalyst, including his lustful desire for his wife’s two lovely sisters, and he is becoming increasingly convinced that psychoanalysis is total bollocks. Referring to his analyst, he says
I believe that he is the only one in this world who, hearing I wanted to go to bed with two beautiful women, would ask himself : Now let’s see why this man wants to go to bed with them.
But this book is stuffed with sly observations :
“You are my first lover,” she went on to say, “and I hope you will go on loving me.”
That information, that I was her first lover, a designation implying a possible second one, did not move me greatly. … Softly I murmured in her ear : “You’re my first lover…since my marriage.”
But also this book is stuffed with pages of slightly off-kilter waffling by Zeno, who can be located on the literary map somewhere equidistant between Oblomov and Charles Pooter in Diary of a Nobody. He rambles and rambles. And loses track of what he's talking about. Which sometimes isn't worth bothering with. Frankly, between you, me and the gatepost, Zeno Cosini can be a bit of a conceited bore.
I think if you cut the boring section completely out, and trim the rest down to a lean 280 pages, you have a splendid 4 star comedy. Alas, somehow, they never consulted me in 1923.
June 8, 2024
Zeno Zeno Zeno, where do I begin! Life in Trieste was not going good was it, and you really did have some problems didn't you my dear old fellow; not only were attempts to cure your smoking sickness an utter disaster, after being introduced to his daughters by Giovanni Malfenti you would end up with both a lovely wife in Augusta but also a desirable mistress in Carla, and not have true feelings for either one of them. And the reason? - you were in love with Augusta's sister Ada but she didn't feel the same way about you, and would end up being charmed by Guido while he played the violin and they would go on and tie the knot. Another issue was Guido who you secretly despised for winning over Ada, would become your business partner where things did not exactly go according to plan, after financial difficulties Guido would take drastic measures that would leave you in limbo. Your psychoanalyst thinks your memoirs are a good source of therapy and would help with your neuroses, what would he know! Looking back on the events through five interrelated stories, concerning the death of your father, your marriage and career and the feeble way in which you tried to give up smoking because you just could not resist that so called last cigarette it was a complete joy reading about your history in a way that acutely identified the paradoxes of human behaviour, whether that be yourself or others. Italo Svevo has done a wonderful job in telling your tale, with exquisite lyrical writing and some memorable moments that were most charming, often humorous, and at times deeply profound. And, unlike Joyce's Ulysses, which left me wanting to pull my hair out in clumps, this modernism classic was quite easy to follow in comparison. Sadly, what I had hoped would be an inspiration for me in my own desperate attempts to ditch the coffin nails things could be better. Now, where did I leave that blasted ashtray!
September 8, 2019
I love this novel so much!
The main character is not particularly likeable, and the plot is as dull as a regular neurotic life confession can be, so what is there to love, really?
It is the perfect mix of self-delusion and honesty that is the curse of most people who try to think and reflect on their actions and habits, only to be tricked by their thoughts and habits over and over again. Do we own our thoughts, or do they own us? Hard to tell, I think (and my thoughts immediately pick up on that and spin a thread).
Quitting smoking can be a satisfying task for a lifetime if you realise that "smoking the last cigarette" is a pleasure you can't resist!
The main character is not particularly likeable, and the plot is as dull as a regular neurotic life confession can be, so what is there to love, really?
It is the perfect mix of self-delusion and honesty that is the curse of most people who try to think and reflect on their actions and habits, only to be tricked by their thoughts and habits over and over again. Do we own our thoughts, or do they own us? Hard to tell, I think (and my thoughts immediately pick up on that and spin a thread).
Quitting smoking can be a satisfying task for a lifetime if you realise that "smoking the last cigarette" is a pleasure you can't resist!
July 29, 2019
Ο Ζήνωνας Κοζίνι, ένας Τεργεστίνος, κατ’ευφημισμόν επιχειρηματίας, είναι ο αναξιόπιστος αφηγητής της ιστορίας μας και ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου,
αυτός που κάνει ψυχανάλυση στην ψυχανάλυση του, επιζητώντας αυτοκατανόηση.
Ο Σβέβο, αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο, για να εξιστορήσει την παλινδρομική περιπέτεια του μεσήλικα πλέον Ζήνωνα, μέσα απο μια φάρσα ενδοσκόπησης και μια κωμικά θλιβερή εξομολόγηση της νεανικής του συνείδησης.
Ο Ζήνωνας. γράφει ημερολόγιο ζωής, έχοντας εμπιστευτεί κάποιον ψυχαναλυτή που αντιπαθεί θανάσιμα, αλλά παλεύει να αποδείξει, όντας δέσμιος του νευρωτικού του εαυτού, πως αυτή η θλιβερή εικόνα γελοίας ηθικής αναμόρφωσης, αποδεικνύει την ατομική του ελευθερία.
Απολαυστικός, υποχόνδριος, ψυχωτικός, ιδιοτελής, κοσμικός, μοντέρνος, φαντασιόπληκτος.
Ενας τέλειος, πλούσιος αστός που δεν ευθύνεται για τίποτα.
Το μυθιστόρημα λαμβάνει χώρα κάποτε,
πριν τον μεγάλο πόλεμο, στην Τεργέστη.
Οι απεικονίσεις της ανθρώπινης καθημερινότητας είναι εκπληκτικές, σύγχρονες, διαχρονικές.
Ο Σβέβο γράφει με μια υποχωρητική, κρυστάλλινη σαφήνεια.
Η μεγαλοφυΐα στο γράψιμο αυτό έγκειται κυρίως στην τεχνική πως όλα προέρχονται απο την οπτική του Ζήνωνα.
Μέσα απο αυτόν γνωρίζουμε έντονα και παραστατικά, τους υπόλοιπους χαρακτήρες, τις ανθρώπινες αντιδράσεις, τους διαλόγους με οικογένεια, συγγενείς και φίλους και τους νόμους που διέπουν συνειδησιακά την παράξενη λογική του Ζήνωνα με τις μεταδοτικές του αυταπάτες.
Σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν αξιοθαύμαστοι κατάλογοι ανατροπών.
Η αποτυχημένη θεραπεία του καταγγέλει με την μορφή πρωταρχικού μηνύματος πως η ψυχανάλυση είναι σκέτη ανοησία.
Ίσως εκείνη την εποχή οι ισχυρισμοί του συγγραφέα για την παρωδία της ψυχανάλυσης να επέφεραν αντιδραστικές κριτικές σύμφωνα με την νοημοσύνη της τότε προοδευτικής θεωρίας.
Σήμερα και απολύτως προφητικά ο Σβέβο αναγνωρίζεται ως τέλειος αναλυτής της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.
Μήπως πότε και ποιός βελτιώθηκε ή θεραπεύτηκε απο την αποτελεσματικότητα της ομιλίας προς τον ψυχαναλυτή χωρίς φαρμακευτική συνοδεία με δόξες και τιμές για κάθε ψυχολογικό σύμπλεγμα.
Παρόλα αυτά ο Ζήνωνας δεν χάνει τον ενθουσιασμό του για τη ζωή και την αξιοθρήνητη αγάπη του για την ανθρωπότητα.
Υποστηρίζει με πάθος πως η θεραπεία αποκλείεται να μας θεραπεύσει απο την ασθένεια.
Θα ήταν σαν να προσπαθούσαμε να κλείσουμε όλες τις «τρύπες» του ανθρώπινου σώματος.
Αυτό γρήγορα και αποτελεσματικά θα μας θανάτωνε.
Διότι, αυτές οι «τρύπες» είναι αυτές οι «ατέλειες»,
είναι οι ασθένειες και τα πάθη που μας κρατούν ζωντανούς. κάνοντας την ζωή ευχάριστη με προσδιορισμό νοήματος και σκοπού.
Στην ουσία «η συνείδηση του Ζήνωνα» είναι η αφήγηση ενός τύπου που κοιτάζει το παρελθόν του και αντικρίζει με φρίκη μια συνηθισμένη άνευ ζωής, ζωή.
Ένας αποτυχημένος άνδρας με γελοίες, τυχαίες επιτυχίες. Ένας ανάξιος θριαμβευτής, που μοιραία καταστρέφει ο,τι καταγίνεται.
Παρά την αυτόανάλυση, την ενδοσκόπηση της εμπειρίας του και την απορρόφηση των λανθασμένων επιτυχιών του, αυτός εξακολουθεί αμείλικτα να παραπλανά και να ξεφεύγει απο το είναι του.
Δέσμες αντιφάσεων, κωμικοτραγικές απείθαρχες δυσκολίες και μια μεγαλοπρέπεια ποικιλίας στις παραδόσεις που αφηγούνται θρυλικά και
αστεία τραγικές, συμβολικές ιστορίες.
Ο τρόπος για να ζεις αναλύεται μέσα απο την συνείδηση του Ζήνωνα τραγελαφικά και εύθυμα
Η ζωή είναι ένα αστείο που σκεπάζεται απο ένα πέπλο δακρύων.
😈
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
αυτός που κάνει ψυχανάλυση στην ψυχανάλυση του, επιζητώντας αυτοκατανόηση.
Ο Σβέβο, αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο, για να εξιστορήσει την παλινδρομική περιπέτεια του μεσήλικα πλέον Ζήνωνα, μέσα απο μια φάρσα ενδοσκόπησης και μια κωμικά θλιβερή εξομολόγηση της νεανικής του συνείδησης.
Ο Ζήνωνας. γράφει ημερολόγιο ζωής, έχοντας εμπιστευτεί κάποιον ψυχαναλυτή που αντιπαθεί θανάσιμα, αλλά παλεύει να αποδείξει, όντας δέσμιος του νευρωτικού του εαυτού, πως αυτή η θλιβερή εικόνα γελοίας ηθικής αναμόρφωσης, αποδεικνύει την ατομική του ελευθερία.
Απολαυστικός, υποχόνδριος, ψυχωτικός, ιδιοτελής, κοσμικός, μοντέρνος, φαντασιόπληκτος.
Ενας τέλειος, πλούσιος αστός που δεν ευθύνεται για τίποτα.
Το μυθιστόρημα λαμβάνει χώρα κάποτε,
πριν τον μεγάλο πόλεμο, στην Τεργέστη.
Οι απεικονίσεις της ανθρώπινης καθημερινότητας είναι εκπληκτικές, σύγχρονες, διαχρονικές.
Ο Σβέβο γράφει με μια υποχωρητική, κρυστάλλινη σαφήνεια.
Η μεγαλοφυΐα στο γράψιμο αυτό έγκειται κυρίως στην τεχνική πως όλα προέρχονται απο την οπτική του Ζήνωνα.
Μέσα απο αυτόν γνωρίζουμε έντονα και παραστατικά, τους υπόλοιπους χαρακτήρες, τις ανθρώπινες αντιδράσεις, τους διαλόγους με οικογένεια, συγγενείς και φίλους και τους νόμους που διέπουν συνειδησιακά την παράξενη λογική του Ζήνωνα με τις μεταδοτικές του αυταπάτες.
Σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν αξιοθαύμαστοι κατάλογοι ανατροπών.
Η αποτυχημένη θεραπεία του καταγγέλει με την μορφή πρωταρχικού μηνύματος πως η ψυχανάλυση είναι σκέτη ανοησία.
Ίσως εκείνη την εποχή οι ισχυρισμοί του συγγραφέα για την παρωδία της ψυχανάλυσης να επέφεραν αντιδραστικές κριτικές σύμφωνα με την νοημοσύνη της τότε προοδευτικής θεωρίας.
Σήμερα και απολύτως προφητικά ο Σβέβο αναγνωρίζεται ως τέλειος αναλυτής της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.
Μήπως πότε και ποιός βελτιώθηκε ή θεραπεύτηκε απο την αποτελεσματικότητα της ομιλίας προς τον ψυχαναλυτή χωρίς φαρμακευτική συνοδεία με δόξες και τιμές για κάθε ψυχολογικό σύμπλεγμα.
Παρόλα αυτά ο Ζήνωνας δεν χάνει τον ενθουσιασμό του για τη ζωή και την αξιοθρήνητη αγάπη του για την ανθρωπότητα.
Υποστηρίζει με πάθος πως η θεραπεία αποκλείεται να μας θεραπεύσει απο την ασθένεια.
Θα ήταν σαν να προσπαθούσαμε να κλείσουμε όλες τις «τρύπες» του ανθρώπινου σώματος.
Αυτό γρήγορα και αποτελεσματικά θα μας θανάτωνε.
Διότι, αυτές οι «τρύπες» είναι αυτές οι «ατέλειες»,
είναι οι ασθένειες και τα πάθη που μας κρατούν ζωντανούς. κάνοντας την ζωή ευχάριστη με προσδιορισμό νοήματος και σκοπού.
Στην ουσία «η συνείδηση του Ζήνωνα» είναι η αφήγηση ενός τύπου που κοιτάζει το παρελθόν του και αντικρίζει με φρίκη μια συνηθισμένη άνευ ζωής, ζωή.
Ένας αποτυχημένος άνδρας με γελοίες, τυχαίες επιτυχίες. Ένας ανάξιος θριαμβευτής, που μοιραία καταστρέφει ο,τι καταγίνεται.
Παρά την αυτόανάλυση, την ενδοσκόπηση της εμπειρίας του και την απορρόφηση των λανθασμένων επιτυχιών του, αυτός εξακολουθεί αμείλικτα να παραπλανά και να ξεφεύγει απο το είναι του.
Δέσμες αντιφάσεων, κωμικοτραγικές απείθαρχες δυσκολίες και μια μεγαλοπρέπεια ποικιλίας στις παραδόσεις που αφηγούνται θρυλικά και
αστεία τραγικές, συμβολικές ιστορίες.
Ο τρόπος για να ζεις αναλύεται μέσα απο την συνείδηση του Ζήνωνα τραγελαφικά και εύθυμα
Η ζωή είναι ένα αστείο που σκεπάζεται απο ένα πέπλο δακρύων.
😈
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
October 10, 2020
رواية طويلة يكتب فيها السيد زينو مذكراته في محاولة للتخلص من إدمان التدخين
الكتابة كنوع من أنواع العلاج والتحليل النفسي بحسب نصيحة الطبيب
السيد زينو شخصية غريبة, يحكي عن حياته وعلاقاته, ويكشف عن نفسه وأفكاره ويعترف بالأخطاء والأكاذيب
يعرض سفيفو صورة عامة وواقعية للحياة بجمالياتها وآلامها, بأسلوب جميل يجمع بين الجد والسخرية
الترجمة سلسة لكن السرد متفاوت ما بين المتعة والملل أحيانا بسبب الإطالة
الكتابة كنوع من أنواع العلاج والتحليل النفسي بحسب نصيحة الطبيب
السيد زينو شخصية غريبة, يحكي عن حياته وعلاقاته, ويكشف عن نفسه وأفكاره ويعترف بالأخطاء والأكاذيب
يعرض سفيفو صورة عامة وواقعية للحياة بجمالياتها وآلامها, بأسلوب جميل يجمع بين الجد والسخرية
الترجمة سلسة لكن السرد متفاوت ما بين المتعة والملل أحيانا بسبب الإطالة
February 16, 2018
Triest in Trieste
An amazing tour de force of sustained irony, sending up everything from male feelings of superiority to psychoanalysis.
It is, I suppose, never easy being a successful businessman; or for that matter even an unsuccessful one. Dealing with the vagaries of commercial life on top of the usual quanta of personal tensions is bound to produce certain idiosyncrasies and, well, 'tics' in a person of taste and discernment. Just look at Donald Trump.
What better way to expiate these little personality defects than a sort of literary therapy? Write it all down so it becomes visible, conscious, and therefore subject to the will. Again, let Trump be our guide.
Ah, if it were only that straightforward. One's life is just so....intractable, implacable. One feels like one is in the midst of a more or less permanent sigh. Without Twitter it was of course infeasible to be fully virile in Trieste of the 1920's And that's not even considering the possibility of man-flu.
An amazing tour de force of sustained irony, sending up everything from male feelings of superiority to psychoanalysis.
It is, I suppose, never easy being a successful businessman; or for that matter even an unsuccessful one. Dealing with the vagaries of commercial life on top of the usual quanta of personal tensions is bound to produce certain idiosyncrasies and, well, 'tics' in a person of taste and discernment. Just look at Donald Trump.
What better way to expiate these little personality defects than a sort of literary therapy? Write it all down so it becomes visible, conscious, and therefore subject to the will. Again, let Trump be our guide.
Ah, if it were only that straightforward. One's life is just so....intractable, implacable. One feels like one is in the midst of a more or less permanent sigh. Without Twitter it was of course infeasible to be fully virile in Trieste of the 1920's And that's not even considering the possibility of man-flu.
February 19, 2017
i never read something boring like this before doesn't have any subject or story on it just wasting your time
January 4, 2019
زنو هیچ وجدانی ندارد
---
من سیگاری نیستم و اگر بخواهم یکی از دوستانم را از شر سیگار راحت کنم یک جلد کتاب وجدان زنو به او هدیه میدهم. بهترین انگیزه برای ترک را نه یک پزشک، نه یک روانشناس و نه یک فرد سیگاری که موفق به ترک شده، بلکه یک تاجر پرمشغله میانسال اهل تریست نوشته است. البته کسی که خودش نتوانست سیگار را ترک کند. نام او ایتوره اشمیتز است که با نام ادبی ایتالو اسووو کتاب وجدان زنو را که سومین و آخرین رمانش بوده به رشته تحریر درآورده است. کتابی که خیلیها آن را شاهکاری کمیک در ردیف دون کیشوت قرار میدهند. مایه اصلی کتاب او فقدان نیروی اراده است و اینکه چگونه، فردی با ذات و طبیعت خیالپرداز شانس کمی در مقابل وسوسههای شگفتانگیز و سرسخت واقعیت زندگی دارد. زنو کوزینی، یک تاجر سکولار و بورژوا، اراده خود را در مقابل عادت تسخیرکننده سیگار کشیدن، مشکلات پدر و پسری، پیچیدگیهای یافتن نامزد، خیرخواهی و عیاشی، نظم تجارت و رفاقت در گود مبارزه قرار میدهد
سبک روایی رمان واقعا جذاب است، روش داستانگویی از طریق خودآزمایی روانی؛ زنو خود را مدام میسنجد و به زور خود را بر سر چند راهیهای اخلاقی قرار میدهد. کتاب میتوانست به جای "وجدان زنو" نام "اعترافهای زنو" داشته باشد چون زنو به تمام تصمیمها، خطاها، لغزشها و حتی افکارش اعتراف میکند. یک بی اراده مطلق است!
کتاب از شش بخش تشکیل شده: مشکلات ترک سیگار، مشکلات ارتباط با پدر، مشکلات انتخاب همسر، مشکلات گرم نگهداشتن زناشوئی، مشکلات تجارت و مشکلات رواندرمانی. مترجم توضیح میدهد: ردپای تفکرات شوپنهاور به وضوح در رمان مشهود است. وجدان زنو به زیبایی تعریف میکند که اگر به کل زندگی نگاه کنیم جز تراژدی چیزی نمیبینیم در حالیکه اگر به جزییات آن دقت کنیم کمدی جلوهگر میشود. در حقیقت زنو هم مانند شوپنهاور معتقد است که زندگی بین درد و ملال دارد تاب میخورد.
در خواندن وجدان زنو درمییابیم که در همراهی مردی به سر میبریم با فلسفه ذهنی پیچیده و سلیقهای منحرف ولی نه خارج از عرف که عموما بر اساس تجارب سختش با زنان شکل گرفته است. جملههای جالب زیادی در مورد زنان دارد. بزرگترین پرسش فروید این است زنان چه میخواهند؟ زنو یکی از بهترین پاسخها را در آستین دارد: برای مردان سخت است که درک کنند زنان چه میخواهند چون گهگاه خود زنان هم نمیدانند!
ماجرای چاپ کتاب هم جالب است. اسووو قبل از این کتاب دو رمان دیگر نوشته بود که موفقیت خاصی برایش در بر نداشت. بعد از 25 سال دوباره دست به نوشتن برد و نتیجه این کتاب شد. او در 61 سالگی کتاب را نوشت و با هزینه شخصی خودش آن را چاپ کرد، ولی در ایتالیا با سردی با کتاب برخورد شد و نقدهای ناامید کننده دریافت کرد. در آن زمان او برای خودش و همسرش یک معلم زبان انگلیسی خصوصی استخدام کرده بود. آن معلم زبان کسی نبود جز حضرت جیمز آگوستین آلویسیوس جویس کبیر! (فکر کن زبان انگلیسی را از جویس یاد بگیری!!!) (خیلیها میگویند شخصیت بلوم در یولیسیس جنبههایی از شخصیت اسووو را به ارث برده است)..... خلاصه، جویس رمان را میخواند و بسی مشعوف میشود و به اسووو پیشنهاد میدهد که نسخههایی برای بزرگان ادبیات اروپا مانند تی اس الیوت، فورد مادوکس فورد، مالری لاربو و ... بفرستد. رمان موجی از تشویق و تحسین در محافل بزرگان به وجود آورد.
ماجرای ترجمه کتاب هم جالب است، چاپ اول کتاب در سال 1363 با ترجمه مرتضی کلانتریان از سوی نشر آگاه چاپ شد. دیگر کتاب چاپ نشد تا 20 سال بعد مترجم به طور شخصی چاپ دوم کتاب را انجام داد. الان کتاب به شدت کمیاب است. حالا دلیل این اتفاقها چیست مشخص نیست. عجیب است که چنین شاهکاری در ایران مهجور مانده.
اسووو پنج سال بعد از موفقیت رمانش در تصادف اتومبیل از دنیا رفت و در آخرین نفسهایش تقاضای آخرین سیگار را کرد! و البته بعد از مرگش عیار رمانش بیشتر مشخص شد و همگان دریافتند که با یک رمان مدرن شاهکار طرف هستند. شاهکاری که نویسنده آن از پذیرفتن کلیشهها، انتزاعها، توضیحات شبهعلمی-فلسفی معنی زندگی و اینکه چگونه زندگی کنیم خودداری کرد. زندگی در وجدان زنو همچنان یک معمای غیرقال حل باقی مانده است و اسووو به ناامیدی ما میخندد و از نمایش خودش لذت میبرد، و البته، ما هم وقتی این رمان را میخوانیم همچین حسی داریم: شوخطبعی در ناامیدی! معجونی از تحقیر ستیزهگر فلوبر برای بورژوازی و صدای طنز خشمگین داستایفسکی در افشاگری شمرده شمرده اسووو از اثرات فرسایشی سرخوردگی روزمرگی و بیارادگی. کتاب به صورت تضمینی آدرنالین خواننده را پایین میآورد که حداقل در کوتاه مدت باعث میشود بین یک نیاز قوی و ارضای آن کمی فاصله بیاندازید.
---
من سیگاری نیستم و اگر بخواهم یکی از دوستانم را از شر سیگار راحت کنم یک جلد کتاب وجدان زنو به او هدیه میدهم. بهترین انگیزه برای ترک را نه یک پزشک، نه یک روانشناس و نه یک فرد سیگاری که موفق به ترک شده، بلکه یک تاجر پرمشغله میانسال اهل تریست نوشته است. البته کسی که خودش نتوانست سیگار را ترک کند. نام او ایتوره اشمیتز است که با نام ادبی ایتالو اسووو کتاب وجدان زنو را که سومین و آخرین رمانش بوده به رشته تحریر درآورده است. کتابی که خیلیها آن را شاهکاری کمیک در ردیف دون کیشوت قرار میدهند. مایه اصلی کتاب او فقدان نیروی اراده است و اینکه چگونه، فردی با ذات و طبیعت خیالپرداز شانس کمی در مقابل وسوسههای شگفتانگیز و سرسخت واقعیت زندگی دارد. زنو کوزینی، یک تاجر سکولار و بورژوا، اراده خود را در مقابل عادت تسخیرکننده سیگار کشیدن، مشکلات پدر و پسری، پیچیدگیهای یافتن نامزد، خیرخواهی و عیاشی، نظم تجارت و رفاقت در گود مبارزه قرار میدهد
سبک روایی رمان واقعا جذاب است، روش داستانگویی از طریق خودآزمایی روانی؛ زنو خود را مدام میسنجد و به زور خود را بر سر چند راهیهای اخلاقی قرار میدهد. کتاب میتوانست به جای "وجدان زنو" نام "اعترافهای زنو" داشته باشد چون زنو به تمام تصمیمها، خطاها، لغزشها و حتی افکارش اعتراف میکند. یک بی اراده مطلق است!
کتاب از شش بخش تشکیل شده: مشکلات ترک سیگار، مشکلات ارتباط با پدر، مشکلات انتخاب همسر، مشکلات گرم نگهداشتن زناشوئی، مشکلات تجارت و مشکلات رواندرمانی. مترجم توضیح میدهد: ردپای تفکرات شوپنهاور به وضوح در رمان مشهود است. وجدان زنو به زیبایی تعریف میکند که اگر به کل زندگی نگاه کنیم جز تراژدی چیزی نمیبینیم در حالیکه اگر به جزییات آن دقت کنیم کمدی جلوهگر میشود. در حقیقت زنو هم مانند شوپنهاور معتقد است که زندگی بین درد و ملال دارد تاب میخورد.
در خواندن وجدان زنو درمییابیم که در همراهی مردی به سر میبریم با فلسفه ذهنی پیچیده و سلیقهای منحرف ولی نه خارج از عرف که عموما بر اساس تجارب سختش با زنان شکل گرفته است. جملههای جالب زیادی در مورد زنان دارد. بزرگترین پرسش فروید این است زنان چه میخواهند؟ زنو یکی از بهترین پاسخها را در آستین دارد: برای مردان سخت است که درک کنند زنان چه میخواهند چون گهگاه خود زنان هم نمیدانند!
ماجرای چاپ کتاب هم جالب است. اسووو قبل از این کتاب دو رمان دیگر نوشته بود که موفقیت خاصی برایش در بر نداشت. بعد از 25 سال دوباره دست به نوشتن برد و نتیجه این کتاب شد. او در 61 سالگی کتاب را نوشت و با هزینه شخصی خودش آن را چاپ کرد، ولی در ایتالیا با سردی با کتاب برخورد شد و نقدهای ناامید کننده دریافت کرد. در آن زمان او برای خودش و همسرش یک معلم زبان انگلیسی خصوصی استخدام کرده بود. آن معلم زبان کسی نبود جز حضرت جیمز آگوستین آلویسیوس جویس کبیر! (فکر کن زبان انگلیسی را از جویس یاد بگیری!!!) (خیلیها میگویند شخصیت بلوم در یولیسیس جنبههایی از شخصیت اسووو را به ارث برده است)..... خلاصه، جویس رمان را میخواند و بسی مشعوف میشود و به اسووو پیشنهاد میدهد که نسخههایی برای بزرگان ادبیات اروپا مانند تی اس الیوت، فورد مادوکس فورد، مالری لاربو و ... بفرستد. رمان موجی از تشویق و تحسین در محافل بزرگان به وجود آورد.
ماجرای ترجمه کتاب هم جالب است، چاپ اول کتاب در سال 1363 با ترجمه مرتضی کلانتریان از سوی نشر آگاه چاپ شد. دیگر کتاب چاپ نشد تا 20 سال بعد مترجم به طور شخصی چاپ دوم کتاب را انجام داد. الان کتاب به شدت کمیاب است. حالا دلیل این اتفاقها چیست مشخص نیست. عجیب است که چنین شاهکاری در ایران مهجور مانده.
اسووو پنج سال بعد از موفقیت رمانش در تصادف اتومبیل از دنیا رفت و در آخرین نفسهایش تقاضای آخرین سیگار را کرد! و البته بعد از مرگش عیار رمانش بیشتر مشخص شد و همگان دریافتند که با یک رمان مدرن شاهکار طرف هستند. شاهکاری که نویسنده آن از پذیرفتن کلیشهها، انتزاعها، توضیحات شبهعلمی-فلسفی معنی زندگی و اینکه چگونه زندگی کنیم خودداری کرد. زندگی در وجدان زنو همچنان یک معمای غیرقال حل باقی مانده است و اسووو به ناامیدی ما میخندد و از نمایش خودش لذت میبرد، و البته، ما هم وقتی این رمان را میخوانیم همچین حسی داریم: شوخطبعی در ناامیدی! معجونی از تحقیر ستیزهگر فلوبر برای بورژوازی و صدای طنز خشمگین داستایفسکی در افشاگری شمرده شمرده اسووو از اثرات فرسایشی سرخوردگی روزمرگی و بیارادگی. کتاب به صورت تضمینی آدرنالین خواننده را پایین میآورد که حداقل در کوتاه مدت باعث میشود بین یک نیاز قوی و ارضای آن کمی فاصله بیاندازید.
October 8, 2019
Best book ever about quitting smoking! Absolutely brilliant prose and excellent characters!
July 27, 2024
نباید نسبت به آدمها ترحم داشت، چون اگر تسلیم چنین احساسی بشویم انتهایش نامعلوم است و جز ملال و دردسر بهرهای نصیبمان نخواهد شد. ارمغان طبیعت شادی و خوشبختی نیست بلکه رنج و بدبختی است.
.
لااقل از یک چیز اطمینان دارم: نوشتن بهترین وسیلهای است که از طریق آن انسان گذشتهای را حیات میبخشد که دیگر نمیتواند رنجافزا باشد و در حالی فرار میکند که تحملش غیرممکن است.
.
کتاب زندگی یک مرد از زبان خودش است. زندگیای پر از چالشها و انحرافات عاطفی و کاری... در صفحهی اول کتاب متنی از روانکاو او میخوانیم که دوست دارد بیمارش که همان راوی است برگردد، درمانش را ادامه دهد. بیماری که چندان قابل اعتماد نیست و کسی نمیتواند از راست و دروغ زندگیاش سر در بیاورد...
خودش با میل خودش برای جلسات روانکاوی اقدام میکند و در بیان جملاتی باورنکردنی در فصل آخر کتاب آنها را به باد انتقاد و مسخره میگیرد.
او میگوید تئوری مندرآوردی روانکاوش (که مشکل اساسی او بوده است) نمیتواند دوران کودکی او را خدشهدار کند و آن را از لطافت تهی سازد. کودکیای که سرشار از عشق و احترام به پدر و مادرش بوده است و مابقی زندگی او....
.
لااقل از یک چیز اطمینان دارم: نوشتن بهترین وسیلهای است که از طریق آن انسان گذشتهای را حیات میبخشد که دیگر نمیتواند رنجافزا باشد و در حالی فرار میکند که تحملش غیرممکن است.
.
کتاب زندگی یک مرد از زبان خودش است. زندگیای پر از چالشها و انحرافات عاطفی و کاری... در صفحهی اول کتاب متنی از روانکاو او میخوانیم که دوست دارد بیمارش که همان راوی است برگردد، درمانش را ادامه دهد. بیماری که چندان قابل اعتماد نیست و کسی نمیتواند از راست و دروغ زندگیاش سر در بیاورد...
خودش با میل خودش برای جلسات روانکاوی اقدام میکند و در بیان جملاتی باورنکردنی در فصل آخر کتاب آنها را به باد انتقاد و مسخره میگیرد.
او میگوید تئوری مندرآوردی روانکاوش (که مشکل اساسی او بوده است) نمیتواند دوران کودکی او را خدشهدار کند و آن را از لطافت تهی سازد. کودکیای که سرشار از عشق و احترام به پدر و مادرش بوده است و مابقی زندگی او....
June 27, 2019
تا به حال کتابی نخواندهام که میانمایگی را به این خوبی وصف کرده باشد. داستان از زبان "زنو" تعریف میشود که در حال کاویدن روان خود، وقایع زندگیاش را برایمان بازگو میکند. عمیقترین افکار و احساساتش را در میان میگذارد و شما را از توجیهات مسخرهای که برای میانمایگیاش میتراشد، مطلع میکند. نکته اینجاست که "زنو" نه هیولاست، نه آنقدرها دور است. میانمایگی، خطری است که در کمین همه ماست. بارها خودخواهیهایمان را در لباس دیگرخواهی به وجدانمان قالب کردهایم، هزاران توجیه و تفسیر مضحک برای بیارادگیهای آشکارمان دست و پا کردهایم و شاید حتی اندازه زنو هم به آنها فکر نکرده باشیم. آدم، عادتهایش را معمولا بدون فکر تکرار میکند! اگر کمی از خودمان فاصله بگیریم و درونیاتمان در این دورههای میانمایگی را از دور نظاره کنیم، همانقدر خندهدار است که گاهی درونیات زنو خندهدار میشود. چندین بار، با صدای بلند به آنها خندیدم.
داستان کتاب، بسیار روان و پرکشش است و اگر تا به حال اسم آن را نشنیده بودید، از شهرت نه چندان زیاد آن، بیشتر متعجب خواهید شد، وقتی بدانید که "جیمز جویس" کسی است که با ترجمه این کتاب، آن را به نویسندگان فرانسوی معرفی میکند و تحسین آنها را برمیانگیزد. از آن کتابهاست که حیف میشود آدم بمیرد و آن را نخوانده باشد!
داستان کتاب، بسیار روان و پرکشش است و اگر تا به حال اسم آن را نشنیده بودید، از شهرت نه چندان زیاد آن، بیشتر متعجب خواهید شد، وقتی بدانید که "جیمز جویس" کسی است که با ترجمه این کتاب، آن را به نویسندگان فرانسوی معرفی میکند و تحسین آنها را برمیانگیزد. از آن کتابهاست که حیف میشود آدم بمیرد و آن را نخوانده باشد!
December 8, 2008
Zeno’s Conscience is fantastic. It’s also very strange. The first and third chapters are ferociously funny, some of the funniest prose I’ve ever read—if nothing else, the casual reader could fly through the first chapter, which hilariously dissects the protagonists addiction to cigarettes and his countless attempts to quit. Yet there’s an intense sadness and despair in other places. (It’s been said that Zeno is almost a prototype for Woody Allen’s cinematic schlemiel persona. I would add that there’s a healthy dose of “Interiors” amongst the “Sleeper” slapstick and “Manhattan” angst.) The pacing is also uneven. There is no plot to speak of and therefore no thrust—after the first three chapters, the book seems to slow down almost to a crawl. However, what keeps you going in spite of this aimlessness is both the humor and the psychological insight into the characters.
What makes this book so psychologically profound is that rather than just revealing the minutiae of how we behave, with precision that reminds one of the accomplishments of authors like Tolstoy or Chekhov, Svevo goes further and shows how these behaviors are concealed and interpreted by people. The book is told in first-person narration but by taking the form of confessions to a psycho-analyst, the accuracy of the biography falters and the text becomes riddled with lies.
These aren’t just your ordinary, bold-faced lies. These are the subtle, familiar lies, the lies we tell ourselves to feel better about who we are, to justify our actions, to give us the confidence to go through things for which we wouldn’t ordinarily have the strength, to convince ourselves we feel the opposite of how we really feel. And while Zeno admits to lying quite often, he also does not realize that he’s lying more than he thinks he is. He can’t help it. He is a weak, weak character constantly thwarted by his lack of will and curious inclination to self-sabotage—in everything he attempts to do, he almost always achieves the opposite result, not because of outside influences but because of his very own actions. Yet despite Zeno’s farcical extremes, he appears simultaneously as a very real person. Who hasn’t visualized goals to the point where they seem somehow already accomplished yet fails miserably to achieve them in the face of reality? And who wouldn’t try to protect his ego from a constant assault of failures and unrequited desires by fudging the truth slightly? Zeno is a petty, neurotic bourgeois idiot but his foibles are familiar.
I would say that this book should be more popular—but actually it is. In Italy, this book is required reading in some schools. Yet the unorthodox genre, lack of plot, and length are legitimate obstacles to a more widespread audience. If Svevo had trimmed about a hundred pages from the latter half of the book, his masterpiece now might be as popular and well-known in America as Ulysses, whose main character, Leopold Bloom, was perhaps inspired by a certain Italian Jew whom Joyce tutored while visiting the Austrian town of Trieste.
Those last two conjectures can be left to the Svevo scholars. For the readers, there are the comic pleasures and unsettling truths of Zeno’s Conscience.
What makes this book so psychologically profound is that rather than just revealing the minutiae of how we behave, with precision that reminds one of the accomplishments of authors like Tolstoy or Chekhov, Svevo goes further and shows how these behaviors are concealed and interpreted by people. The book is told in first-person narration but by taking the form of confessions to a psycho-analyst, the accuracy of the biography falters and the text becomes riddled with lies.
These aren’t just your ordinary, bold-faced lies. These are the subtle, familiar lies, the lies we tell ourselves to feel better about who we are, to justify our actions, to give us the confidence to go through things for which we wouldn’t ordinarily have the strength, to convince ourselves we feel the opposite of how we really feel. And while Zeno admits to lying quite often, he also does not realize that he’s lying more than he thinks he is. He can’t help it. He is a weak, weak character constantly thwarted by his lack of will and curious inclination to self-sabotage—in everything he attempts to do, he almost always achieves the opposite result, not because of outside influences but because of his very own actions. Yet despite Zeno’s farcical extremes, he appears simultaneously as a very real person. Who hasn’t visualized goals to the point where they seem somehow already accomplished yet fails miserably to achieve them in the face of reality? And who wouldn’t try to protect his ego from a constant assault of failures and unrequited desires by fudging the truth slightly? Zeno is a petty, neurotic bourgeois idiot but his foibles are familiar.
I would say that this book should be more popular—but actually it is. In Italy, this book is required reading in some schools. Yet the unorthodox genre, lack of plot, and length are legitimate obstacles to a more widespread audience. If Svevo had trimmed about a hundred pages from the latter half of the book, his masterpiece now might be as popular and well-known in America as Ulysses, whose main character, Leopold Bloom, was perhaps inspired by a certain Italian Jew whom Joyce tutored while visiting the Austrian town of Trieste.
Those last two conjectures can be left to the Svevo scholars. For the readers, there are the comic pleasures and unsettling truths of Zeno’s Conscience.
October 20, 2017
Difficult to assign points to a book which I wanted to throw away most of the time I was reading it and ended up greatly admiring. It is the narrative of the life of a man living in Trieste at the end of the 19th century and the tumultuous beginning of the 20th. He presents us with all of the details of his foibles, bad decisions and excuses for himself. We meet his father, his wife and her family, and his friends and acquaintances. Often the story moves slowly as we watch the protagonist agonize over simple decisions and, almost inevitably, make a hurried, rash decision. Often these decisions are quickly discarded. Other times, the action moves on quickly, out of the protagonist's control. He, along with the reader, must suffer the consequences,
I did not find it easy to read this book. Italo Svevo has given us a character in his protagonist, Zeno, who is often erratic, detestable and self centred. It would be nice to be able to say that Zeno is, despite his faults, still loveable. I greatly disliked this character. His first person narrative was that of a person whom I would not like to know. I often put the book aside… but I always came back to it. Despite all of my frustrations, I needed to discover what the outcome of Zeno’s dishonesty, muddled thinking, self centredness, selfishness, manipulating, rationalizing and irresponsibility would be. The ending is at once surprising and consistent with the character. Zeno manages to redeem himself.
I enjoyed the pastiche of psychoanalysis which was extremely popular at the time this book was published in 1923. There is also a great deal of social commentary and a wonderful sense of Trieste before the Great War. The writing is wonderful and I am really impressed with the translation.
I did not find it easy to read this book. Italo Svevo has given us a character in his protagonist, Zeno, who is often erratic, detestable and self centred. It would be nice to be able to say that Zeno is, despite his faults, still loveable. I greatly disliked this character. His first person narrative was that of a person whom I would not like to know. I often put the book aside… but I always came back to it. Despite all of my frustrations, I needed to discover what the outcome of Zeno’s dishonesty, muddled thinking, self centredness, selfishness, manipulating, rationalizing and irresponsibility would be. The ending is at once surprising and consistent with the character. Zeno manages to redeem himself.
I enjoyed the pastiche of psychoanalysis which was extremely popular at the time this book was published in 1923. There is also a great deal of social commentary and a wonderful sense of Trieste before the Great War. The writing is wonderful and I am really impressed with the translation.
Read
June 25, 2023I'm sorry, but even after a second read I didn't manage to find this a compelling novel. Twenty years ago I gave up half way, and now I haven't gotten much further. Mind you, I acknowledge that this is an extremely interesting piece of literature. The extensive self-analysis of protagonist Zeno Cosini is worth the effort just to see how an older man (he is 57 when he writes this down) mercilessly fillets himself: his weaknesses, addictions, hypochondria, etc. are exposed in great detail. The sometimes feverish, neurotic narration involuntarily brings to mind Gogol, Dostoyevsky and Pirandello, and at one point the "self-tormenter" of our time, Karl Ove Knausgaard, also enters the picture, although that is a comparison that does not quite hold. After all, Zeno is an unreliable narrator through and through, who tries to talk himself out of everything, and is therefore primarily out for self-justification. He even bends himself in such a way that it becomes comical. Hence perhaps in many reviews the references to the inherent humour in this novel. Another relevant layer: the regular references to psychoanalysis (which, by the way, would lie at the basis of this writing) and to medical science in general, but all with a distinctly sarcastic undertone.
When I reread the above, I keep wondering how come I couldn't fully enjoy this and didn't finish it. For once I have no answer, I don't know, sorry.
When I reread the above, I keep wondering how come I couldn't fully enjoy this and didn't finish it. For once I have no answer, I don't know, sorry.
February 21, 2021
Είναι πάντα μια ευχάριστη έκπληξη να ανακαλύπτεις ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό από όσα έχεις διαβάσει ως τώρα. Η ευχάριστη έκπληξη νούμερο δύο είναι ότι το συγκεκριμένο ήταν και πολύ πιο εύκολο στην ανάγνωση από ότι το περίμενα με όσα διάβαζα περί σύνδεσης με Τζόυς και μοντερνισμού (Καμία σχέση εκτός από την παρέα που έκαναν οι δύο μεταξύ τους)
Ο Ζήνων ένας τελείως αναξιόπιστος αφηγητής ψυχαναλύει τον εαυτό του από την ανάποδη αποδομώντας την ψυχανάλυση. Απολαυστικότατο !
ΥΓ Πραγματικά αξίζει ειδική μνεία στην εξαιρετική μεταφράστρια. Της χρωστάμε πολλά για την παρακαταθήκη που άφησε
Ο Ζήνων ένας τελείως αναξιόπιστος αφηγητής ψυχαναλύει τον εαυτό του από την ανάποδη αποδομώντας την ψυχανάλυση. Απολαυστικότατο !
ΥΓ Πραγματικά αξίζει ειδική μνεία στην εξαιρετική μεταφράστρια. Της χρωστάμε πολλά για την παρακαταθήκη που άφησε
July 11, 2023
4 star
ایتالو اُسوِوو در این اثر به نوعی فلسفه شوپنهاور را تدریس می کند و می توان وجدان زنو را به اعتباری دایره المعارف فلسفه شوپنهاور تلقی کرد
حال شوپنهاور و ایتالو اسووو در این اثر چه می گویند؛؛
اول: حرکت انسان در این جهان همانند پادولی است که یک طرف آن رنج و درد است و طرف دیگر ملال و اندوه( هیچ لذت اصیلی وجود ندارد و لذت ها هم بعد از مدتی، لذتی به بار نمی آورند و حس رخوت و ملال بعد از آنست که می ماند)
دوم: اگر ما چیزی می خواهیم برای آن نیست که دلیلی بر آن پیدا کرده ایم، بلکه چون آن را می خواهیم برایش دلیل پیدا میکنیم( که به کرّات در داستان نویسنده تلویحا به این امر اشاره میکند)
سوم: برای قانع ساختن شخص نه از راه منطق بلکه باید به منافع شخصی و امیال و خواست اراده او رجوع کرد
چهارم: در موقع حساب ( و انتخاب بین یک عمل در مقابل عمل دیگر) بیشتر به نفع خود اشتباه میکنیم تا به زیان خویش؛ بدون اینکه کوچکترین قصد خیانت را داشته باشیم
پنجم: انسان با تولید مثل بر مرگ و نابودی فایق می آید و اراده به تولید مثل به قدری قوی است که از هرگونه نظارت عقل و اندیشه مبری است
ششم: عشق فریب طبیعت است و عاملی است برای ادامه مسیر طبیعت
هفتم: ما جهان را به همان زشتی و فساد که بازیافته بودیم ترک خواهیم کرد
هشتم: جهان مبتنی بر رنج و درد است زیرا خواست و اراده انسان بیشتر از توان و قدرت اوست، انسان آرزو بسیار دارد و قدرت محدود برای برآورده کردن آنها
نهم: سعادتمندی، کمتر خواستن و کمتر طلب کردن است
دهم: انسان برای دوری از رنج و ملال، بهتر است که ارده اش بر طلب کردن و میلش برای بیشتر خواستن را افسار ببندد
یازدهم: در همه حال انسان در رنج و درد و ملال و کسالت است، لذت امری موقتی است، انسان در این دنیا نه راه پس دارد و نه راه پیش هر دو راه به رنج ختم می شود، مانند خارپشتانی هستیم که برای گرم شدن بهم می چسبیم، اگر بهم بچسبیم خار دیگری را باید تحمل کرد اگر نچسبیم از سرما رنج خواهیم برد
دوازدهم: زندگی ، مرگی است که هر آن به تاخیر می افتد و ترس از مرگ آغاز فلسفه و علت نهایی ادیان است ( علت اعتقاد به بقای روح، میل به جاودانگی در انسان است)
سیزدهم: خودکشی، امری بیهوده و عبث است زیرا حیات کلی اجتماع را مختل نمی کند. در برابر یک مرگ عمدی ، هزاران تولد غیر عمدی وجود دارد... طبیعت به خودکشی می خندد ، زیرا کسی که خودکشی می کند تصور میکند که می تواند رنج را متوقف کند ولی این مسیر و فرایند تولد و درد و رنج انسان ادامه دارد و با خودکشی متوقف نمی شود
چهاردهم: راهی برای گریز از درد و رنج نیست مگر کمتر خواستن، قناعت کردن و بهره گیری از عقل برای کنترل اراده( اراده ای که همه چیز میخواهد)
فلسفه نیچه علیه فلسفه شوپنهاور
از رنجت فرار نکن، رنجت را درک کن
زندگیِ هر کسی ممکن است پُر از درد و رنج باشد، ولی نحوهٔ واکنشِ ماست که حرف آخر را میزند. شوپنهاور میگوید از امیال خود بکاهید و تسلیمِ زندگی شوید. اما نیچه واکنشی هنرگرایانه را در قبال مصائبِ زندگی پیشنهاد میدهد و میگوید با رنجها روبهرو شوید.
امیل چوران فیلسوفِ رومانیایی نوشته است: «اگر آدمهای خوشبختی روی زمین زندگی میکنند، چرا بیرون نمیآیند و فریاد خوشحالی سر نمیدهند و خوشبختیشان را در خیابانها جار نمیزنند؟» بعضیها زندگیهای بهتری دارند، اما رنج در زندگیِ همه هست. قرنها پیشرفت گرچه از برخی رنجهای بشر کاسته، اما لزوما بشر را خوشبختتر نکرده است. چرا هنوز رنج وجود دارد و بهترین رویکرد در قبالش چیست؟
آرتور شوپنهاور فیلسوف آلمانی ــ که عقایدِ بدبینانهاش در کتابِ «متعلقات و ملحقات» منتشرۀ ۱۸۵۱، بسیار محبوب شد ــ پاسخی تاثیرگذار به این پرسش داد. او نوشت: «زندگیْ کسبوکاریست که دخلش به خرجش نمیرسد». به نظرِ او آرزوهای آدم بیشتر از چیزیست که دنیا بتواند ارضاء کند و برای همین، همهٔ آدمها دچار نوعی کسریِ همیشگی هستند.
یک نسل بعد، فردریش نیچه که خود را شاگرد شوپنهاور میدانست، ردّیهای تند و تیز مطرح کرد. او همْ همگانیبودنِ رنج را قبول داشت، اما معتقد بود که شوپنهاور جوابِ مناسبی به آن نداده است. درواقع فکر میکرد که شوپنهاور ترسو بود؛ نیچه به جای آنکه مثلِ یک حسابدار، لذتها و دردها را جمع و تفریق کند، فکر میکرد روبهروشدن با رنجْ اهمیتی حیاتی در زندگی دارد: چون «چکش و ابزاریست که میتوان با آن یک جفتْ بال برای خود درست کرد». تضاربِ این دو دیدگاه، به درک بهترِ ما از مسئلهٔ رنج کمک میکند. آیا هدفِ زندگی این است که لذتهای ما بیشتر از دردهای ما باشد؟ یا برای سنجشِ زندگیمان، راهی وجود دارد که کمتر ماشینی باشد؟
شوپنهاور در دورهای مینوشت که اولین ترجمههای متونِ بودایی به زبانهای غربی ظاهر شده بود، و او به نوعی این ایدهٔ بودایی که میگوید «زندگی یعنی رنج» را قبول داشت ــ یعنی رنجْ جوهرِ حیات است. چیزهایی که لذت میدانیم، برای رفعِ موقتِ رنجهاست؛ مثلا آشامیدن و خوردن برای تسکینِ تشنگی و گرسنگیست. درواقع، رنجها همیشه برمیگردند و مسکّنهای آنها هم همیشه موقتیست. و کارِ لذتها این است که مدام در حال خنثیکردنِ دردها باشند. برای همینْ همیشه کم میآوریم.
اما برای شوپنهاور، منبع واقعی رنج بشر، مسئلهٔ «زمانآگاهی» است ــ همان چیزی که ما را از حیوانات متمایز میکند. بههرحال تمام موجودات زنده دچار لذتها و دردهای جسمانی میشوند، اما حیوانات چون در بندِ گذشته و آینده نیستند، از نگرانی و اضطرابِ اضافی آزادند. آدمها افسوس میخورند که گذشته را نمیتوان عوض کرد، و به آینده امیدوارند که آن هم معمولا به جایی نمیرسد. شوپنهاور با ارجاع به برهانِ ژان-ژاک روسو، گفت که خودآگاهیِ انسان باعث تشدید دردهای زندگی شده است بدون آنکه بر لذتهایش بیفزاید. و حتی وقتی به آرزوهامان میرسیم، نمیتوانیم حفظشان کنیم. عشق میپژمرَد، دوستیْ میمیرد، دستاوردها و داراییهای مادی بعد از مدتی دیگر ارضاءکننده نیستند.
به نوشتهٔ او، زمان همه چیز را به نیستی میکشد و بیارزش میکند. اگر آن زمانی را که صرفِ امید بستن و آرزوکردنِ چیزی میکنیم و برای باختنش تاسف میخوریم ــ کاری که هیچ حیوانی نمیکند ــ با ساعاتی مقایسه کنیم که واقعا لذتش را تجربه میکنیم، متوجهِ اصل موضوع میشویم. به عقیدهٔ او، خلقتِ بشر، نوعی اشتباه است. ضمیرِ خودآگاه مثل همان ظرفِ آبِ سوراخیست که همیشه دوست دارد پُر باشد، اما هرگز نمیتواند.
به عقیدهٔ شوپنهاور، تنها کاری که در این مورد میتوان کرد این است که امیال و آرزوهامان را محدود کنیم ــ همانطور که چند قرن قبل، فلاسفهٔ رواقی (البته به دلایل دیگری) گفتهاند؛ هرچه کمتر بخواهیم، کمتر عذابِ نیافتن یا باختن را میکشیم. زندگیْ جهنم است اما میتوانیم «اتاقی ضدحریق» برای خودمان بسازیم تا وقتی که عذابش تمام شود. به عقیدهٔ او، تسلیمشدنْ آدم را از همهٔ نگرانیها و اضطرابها میرهانَد.
برای نیچه، همهٔ اینها راهنمای انفعال و نیهیلیسم [پوچانگاری] بود. او حتی شوپنهاور و شاگردانش را متهم کرد که فرهنگِ آلمان را در اواخر قرن نوزدهم به ورطهٔ ترحمجویی و رومانتیسم تنزل دادند. البته نیچه منکر این نبود که حیاتِ بشر پُر از رنج است. حتی حرفهای شوپنهاور را دربارهٔ منشأ رنج قبول داشت، و نظریهٔ زمانآگاهی را پذیرفت. اما «اتاقِ ضدحریقی» را که شوپنهاور میگفت باید دنبالش باشیم، نیچه امری بیهوده میدانست. چون آن را زندگی در انکار میدانست: انکارِ وضع بشر. به نظر او نباید از چشمِ دنیا پنهان شوی، بلکه راهی برای زیستن در آن پیدا کنی، و حتی قدردانِ وجود داشتنَت باشی. و به خیالِ نیچه، علیرغم اینکه وجودداشتنْ درد دارد، میتوان به این قدردانی رسید.
چگونه؟ نیچه از تراژدیهای یونان و دیگر هنرهای تراژیک مدرن الهام گرفت، مثلا داستانهای داستایِفسکی: «آنها چیزهای زشتی را نمایش میدهند، اما در این زشتی، لذتی مییابند». چرا از آثارِ تراژیک یا از شخصیتهای داستایفسکی لذت میبریم؟ مگر سادیسم داریم که از رنجِ دیگران لذت میبریم؟ اصلا. این آثارِ هنری به ما یاد میدهند که رنج و لذت را نباید تفکیک کرد و مثل شوپنهاور آنها را حساب و کتاب (جمع و تفریق) کرد. همهٔ خوشیهای ما به رنجِ ما تنیده است. عمق و معنای حیات، با غلبه بر رنج به دست میآید. بدون تجربهٔ تنهایی، عشق را در عمل درک نمیکنید؛ و زیبایی را بدون تجربهٔ زشتی؛ و ایمان را بدونِ شککردن. و این دردهاست که لذتها را معنادار میکند.
شوپنهاور میخواهد از قیدِ زمان فرار کند، اما نیچه میگوید «لذتِ رسیدن» را هم بپذیریم. درد و مرگْ سرنوشتِ همگان است، اما برخلاف حیوانات، ما فرصت داریم که آن را به چیزی دیگر تبدیل کنیم که هیچ حیوانی نمیتواند. به عقیدهٔ نیچه، جُستنِ لذت در آینده، [زمانِ] حالِ شما را خراب میکند. و حتی از بدترین رنجها میتوان چیزهای زیبا خلق کرد. البته این رویکرد، دردِ ما را از بین نمیبرد، اما رنج میتواند جزئی از یک کل باشد. از نظر نیچه، شوپنهاور که خودش به بدبینی معروف بود، آنقدر قوی نبود که به «بدبینیِ فعال» برسد: یعنی سطحی از بدبینی که کماکان رنجِ انسان را دستِبالا میگیرد اما در مواجهه با رنجْ سقوط نمیکند.
و برای همین هم مثلا از نظر نیچه، شخصیتِ دونکیشوت مظهرِ این نوع بدبینیِ فعال بود. به عقیدهٔ نیچه، سروانتس (خالق دونکیشوت) مردی فعال و هدفمند در دنیایی بیرحم و خشن بود که بهرغمِ رنج و شکست و نهایتا مرگ، اهدافش را دنبال کرد ــ بدون آنکه حتی یک بار، لذتها و دردهایش را جمع و تفریق کند. به عقیدهٔ نیچه، کتابِ سروانتس تاریخچهٔ طولانی رنجهای اوست، و حتی «کتابی بسیار شاد است»، نه به این خاطر که بدبینی را آموزش میدهد، بلکه چون رویکردِ صحیح به مشکلاتِ زندگی را نمایش میدهد
نقد بخش انتهایی از : جاشوا دینستاگ
ایتالو اُسوِوو در این اثر به نوعی فلسفه شوپنهاور را تدریس می کند و می توان وجدان زنو را به اعتباری دایره المعارف فلسفه شوپنهاور تلقی کرد
حال شوپنهاور و ایتالو اسووو در این اثر چه می گویند؛؛
اول: حرکت انسان در این جهان همانند پادولی است که یک طرف آن رنج و درد است و طرف دیگر ملال و اندوه( هیچ لذت اصیلی وجود ندارد و لذت ها هم بعد از مدتی، لذتی به بار نمی آورند و حس رخوت و ملال بعد از آنست که می ماند)
دوم: اگر ما چیزی می خواهیم برای آن نیست که دلیلی بر آن پیدا کرده ایم، بلکه چون آن را می خواهیم برایش دلیل پیدا میکنیم( که به کرّات در داستان نویسنده تلویحا به این امر اشاره میکند)
سوم: برای قانع ساختن شخص نه از راه منطق بلکه باید به منافع شخصی و امیال و خواست اراده او رجوع کرد
چهارم: در موقع حساب ( و انتخاب بین یک عمل در مقابل عمل دیگر) بیشتر به نفع خود اشتباه میکنیم تا به زیان خویش؛ بدون اینکه کوچکترین قصد خیانت را داشته باشیم
پنجم: انسان با تولید مثل بر مرگ و نابودی فایق می آید و اراده به تولید مثل به قدری قوی است که از هرگونه نظارت عقل و اندیشه مبری است
ششم: عشق فریب طبیعت است و عاملی است برای ادامه مسیر طبیعت
هفتم: ما جهان را به همان زشتی و فساد که بازیافته بودیم ترک خواهیم کرد
هشتم: جهان مبتنی بر رنج و درد است زیرا خواست و اراده انسان بیشتر از توان و قدرت اوست، انسان آرزو بسیار دارد و قدرت محدود برای برآورده کردن آنها
نهم: سعادتمندی، کمتر خواستن و کمتر طلب کردن است
دهم: انسان برای دوری از رنج و ملال، بهتر است که ارده اش بر طلب کردن و میلش برای بیشتر خواستن را افسار ببندد
یازدهم: در همه حال انسان در رنج و درد و ملال و کسالت است، لذت امری موقتی است، انسان در این دنیا نه راه پس دارد و نه راه پیش هر دو راه به رنج ختم می شود، مانند خارپشتانی هستیم که برای گرم شدن بهم می چسبیم، اگر بهم بچسبیم خار دیگری را باید تحمل کرد اگر نچسبیم از سرما رنج خواهیم برد
دوازدهم: زندگی ، مرگی است که هر آن به تاخیر می افتد و ترس از مرگ آغاز فلسفه و علت نهایی ادیان است ( علت اعتقاد به بقای روح، میل به جاودانگی در انسان است)
سیزدهم: خودکشی، امری بیهوده و عبث است زیرا حیات کلی اجتماع را مختل نمی کند. در برابر یک مرگ عمدی ، هزاران تولد غیر عمدی وجود دارد... طبیعت به خودکشی می خندد ، زیرا کسی که خودکشی می کند تصور میکند که می تواند رنج را متوقف کند ولی این مسیر و فرایند تولد و درد و رنج انسان ادامه دارد و با خودکشی متوقف نمی شود
چهاردهم: راهی برای گریز از درد و رنج نیست مگر کمتر خواستن، قناعت کردن و بهره گیری از عقل برای کنترل اراده( اراده ای که همه چیز میخواهد)
فلسفه نیچه علیه فلسفه شوپنهاور
از رنجت فرار نکن، رنجت را درک کن
زندگیِ هر کسی ممکن است پُر از درد و رنج باشد، ولی نحوهٔ واکنشِ ماست که حرف آخر را میزند. شوپنهاور میگوید از امیال خود بکاهید و تسلیمِ زندگی شوید. اما نیچه واکنشی هنرگرایانه را در قبال مصائبِ زندگی پیشنهاد میدهد و میگوید با رنجها روبهرو شوید.
امیل چوران فیلسوفِ رومانیایی نوشته است: «اگر آدمهای خوشبختی روی زمین زندگی میکنند، چرا بیرون نمیآیند و فریاد خوشحالی سر نمیدهند و خوشبختیشان را در خیابانها جار نمیزنند؟» بعضیها زندگیهای بهتری دارند، اما رنج در زندگیِ همه هست. قرنها پیشرفت گرچه از برخی رنجهای بشر کاسته، اما لزوما بشر را خوشبختتر نکرده است. چرا هنوز رنج وجود دارد و بهترین رویکرد در قبالش چیست؟
آرتور شوپنهاور فیلسوف آلمانی ــ که عقایدِ بدبینانهاش در کتابِ «متعلقات و ملحقات» منتشرۀ ۱۸۵۱، بسیار محبوب شد ــ پاسخی تاثیرگذار به این پرسش داد. او نوشت: «زندگیْ کسبوکاریست که دخلش به خرجش نمیرسد». به نظرِ او آرزوهای آدم بیشتر از چیزیست که دنیا بتواند ارضاء کند و برای همین، همهٔ آدمها دچار نوعی کسریِ همیشگی هستند.
یک نسل بعد، فردریش نیچه که خود را شاگرد شوپنهاور میدانست، ردّیهای تند و تیز مطرح کرد. او همْ همگانیبودنِ رنج را قبول داشت، اما معتقد بود که شوپنهاور جوابِ مناسبی به آن نداده است. درواقع فکر میکرد که شوپنهاور ترسو بود؛ نیچه به جای آنکه مثلِ یک حسابدار، لذتها و دردها را جمع و تفریق کند، فکر میکرد روبهروشدن با رنجْ اهمیتی حیاتی در زندگی دارد: چون «چکش و ابزاریست که میتوان با آن یک جفتْ بال برای خود درست کرد». تضاربِ این دو دیدگاه، به درک بهترِ ما از مسئلهٔ رنج کمک میکند. آیا هدفِ زندگی این است که لذتهای ما بیشتر از دردهای ما باشد؟ یا برای سنجشِ زندگیمان، راهی وجود دارد که کمتر ماشینی باشد؟
شوپنهاور در دورهای مینوشت که اولین ترجمههای متونِ بودایی به زبانهای غربی ظاهر شده بود، و او به نوعی این ایدهٔ بودایی که میگوید «زندگی یعنی رنج» را قبول داشت ــ یعنی رنجْ جوهرِ حیات است. چیزهایی که لذت میدانیم، برای رفعِ موقتِ رنجهاست؛ مثلا آشامیدن و خوردن برای تسکینِ تشنگی و گرسنگیست. درواقع، رنجها همیشه برمیگردند و مسکّنهای آنها هم همیشه موقتیست. و کارِ لذتها این است که مدام در حال خنثیکردنِ دردها باشند. برای همینْ همیشه کم میآوریم.
اما برای شوپنهاور، منبع واقعی رنج بشر، مسئلهٔ «زمانآگاهی» است ــ همان چیزی که ما را از حیوانات متمایز میکند. بههرحال تمام موجودات زنده دچار لذتها و دردهای جسمانی میشوند، اما حیوانات چون در بندِ گذشته و آینده نیستند، از نگرانی و اضطرابِ اضافی آزادند. آدمها افسوس میخورند که گذشته را نمیتوان عوض کرد، و به آینده امیدوارند که آن هم معمولا به جایی نمیرسد. شوپنهاور با ارجاع به برهانِ ژان-ژاک روسو، گفت که خودآگاهیِ انسان باعث تشدید دردهای زندگی شده است بدون آنکه بر لذتهایش بیفزاید. و حتی وقتی به آرزوهامان میرسیم، نمیتوانیم حفظشان کنیم. عشق میپژمرَد، دوستیْ میمیرد، دستاوردها و داراییهای مادی بعد از مدتی دیگر ارضاءکننده نیستند.
به نوشتهٔ او، زمان همه چیز را به نیستی میکشد و بیارزش میکند. اگر آن زمانی را که صرفِ امید بستن و آرزوکردنِ چیزی میکنیم و برای باختنش تاسف میخوریم ــ کاری که هیچ حیوانی نمیکند ــ با ساعاتی مقایسه کنیم که واقعا لذتش را تجربه میکنیم، متوجهِ اصل موضوع میشویم. به عقیدهٔ او، خلقتِ بشر، نوعی اشتباه است. ضمیرِ خودآگاه مثل همان ظرفِ آبِ سوراخیست که همیشه دوست دارد پُر باشد، اما هرگز نمیتواند.
به عقیدهٔ شوپنهاور، تنها کاری که در این مورد میتوان کرد این است که امیال و آرزوهامان را محدود کنیم ــ همانطور که چند قرن قبل، فلاسفهٔ رواقی (البته به دلایل دیگری) گفتهاند؛ هرچه کمتر بخواهیم، کمتر عذابِ نیافتن یا باختن را میکشیم. زندگیْ جهنم است اما میتوانیم «اتاقی ضدحریق» برای خودمان بسازیم تا وقتی که عذابش تمام شود. به عقیدهٔ او، تسلیمشدنْ آدم را از همهٔ نگرانیها و اضطرابها میرهانَد.
برای نیچه، همهٔ اینها راهنمای انفعال و نیهیلیسم [پوچانگاری] بود. او حتی شوپنهاور و شاگردانش را متهم کرد که فرهنگِ آلمان را در اواخر قرن نوزدهم به ورطهٔ ترحمجویی و رومانتیسم تنزل دادند. البته نیچه منکر این نبود که حیاتِ بشر پُر از رنج است. حتی حرفهای شوپنهاور را دربارهٔ منشأ رنج قبول داشت، و نظریهٔ زمانآگاهی را پذیرفت. اما «اتاقِ ضدحریقی» را که شوپنهاور میگفت باید دنبالش باشیم، نیچه امری بیهوده میدانست. چون آن را زندگی در انکار میدانست: انکارِ وضع بشر. به نظر او نباید از چشمِ دنیا پنهان شوی، بلکه راهی برای زیستن در آن پیدا کنی، و حتی قدردانِ وجود داشتنَت باشی. و به خیالِ نیچه، علیرغم اینکه وجودداشتنْ درد دارد، میتوان به این قدردانی رسید.
چگونه؟ نیچه از تراژدیهای یونان و دیگر هنرهای تراژیک مدرن الهام گرفت، مثلا داستانهای داستایِفسکی: «آنها چیزهای زشتی را نمایش میدهند، اما در این زشتی، لذتی مییابند». چرا از آثارِ تراژیک یا از شخصیتهای داستایفسکی لذت میبریم؟ مگر سادیسم داریم که از رنجِ دیگران لذت میبریم؟ اصلا. این آثارِ هنری به ما یاد میدهند که رنج و لذت را نباید تفکیک کرد و مثل شوپنهاور آنها را حساب و کتاب (جمع و تفریق) کرد. همهٔ خوشیهای ما به رنجِ ما تنیده است. عمق و معنای حیات، با غلبه بر رنج به دست میآید. بدون تجربهٔ تنهایی، عشق را در عمل درک نمیکنید؛ و زیبایی را بدون تجربهٔ زشتی؛ و ایمان را بدونِ شککردن. و این دردهاست که لذتها را معنادار میکند.
شوپنهاور میخواهد از قیدِ زمان فرار کند، اما نیچه میگوید «لذتِ رسیدن» را هم بپذیریم. درد و مرگْ سرنوشتِ همگان است، اما برخلاف حیوانات، ما فرصت داریم که آن را به چیزی دیگر تبدیل کنیم که هیچ حیوانی نمیتواند. به عقیدهٔ نیچه، جُستنِ لذت در آینده، [زمانِ] حالِ شما را خراب میکند. و حتی از بدترین رنجها میتوان چیزهای زیبا خلق کرد. البته این رویکرد، دردِ ما را از بین نمیبرد، اما رنج میتواند جزئی از یک کل باشد. از نظر نیچه، شوپنهاور که خودش به بدبینی معروف بود، آنقدر قوی نبود که به «بدبینیِ فعال» برسد: یعنی سطحی از بدبینی که کماکان رنجِ انسان را دستِبالا میگیرد اما در مواجهه با رنجْ سقوط نمیکند.
و برای همین هم مثلا از نظر نیچه، شخصیتِ دونکیشوت مظهرِ این نوع بدبینیِ فعال بود. به عقیدهٔ نیچه، سروانتس (خالق دونکیشوت) مردی فعال و هدفمند در دنیایی بیرحم و خشن بود که بهرغمِ رنج و شکست و نهایتا مرگ، اهدافش را دنبال کرد ــ بدون آنکه حتی یک بار، لذتها و دردهایش را جمع و تفریق کند. به عقیدهٔ نیچه، کتابِ سروانتس تاریخچهٔ طولانی رنجهای اوست، و حتی «کتابی بسیار شاد است»، نه به این خاطر که بدبینی را آموزش میدهد، بلکه چون رویکردِ صحیح به مشکلاتِ زندگی را نمایش میدهد
نقد بخش انتهایی از : جاشوا دینستاگ
August 31, 2018
[2,5*]
Κατηγορία βιβλίου “twas ok”.
Αν και η ιδέα να βάλει κάποιος ως πρωταγωνιστή έναν μανιακό καπνιστή που αυτοψυχαναλύεται (ενώ παρατάει την ψυχανάλυση γιατί θεωρεί ότι θεραπεύτηκε), που νομίζει ότι είναι πετυχημένος επιχειρηματίας (εντερπρενέρ θα τον λέγαμε το σωτήριο έτος 2018) και νομίζει ότι είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος(μαντέψτε, δεν είναι) στα κατάλληλα χέρια θα μπορούσε να δώσει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, εδώ δεν έγινε κάτι τέτοιο.
Είχε μερικές φιλοσοφικές προεκτάσεις και γέλασα κάποιες φορές, δε θα το αρνηθώ, αλλά όχι τόσες ώστε να πω ότι μιλάμε για ένα καυστικό βιβλίο. Νομίζω ότι αυτό που με κούρασε ήταν η διαρκής πρωτοπρόσωπη αφήγηση και η γραφή που (προσωπικά) μου έδωσε την αίσθηση της παλαιάς κοπής ανάγνωσμα. Όσον αφορά τον χαρακτηρισμό του μεταμοντέρνου δεν τον κατάλαβα, αλλά γενικά δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει μεταμοντέρνο (meta, με ειδοποιούν να λέω απ’ το κοντρόλ).
Εντύπωση μου προκαλεί που ο James Joyce, ο οποίος υπήρξε δάσκαλός του, προώθησε αυτό το βιβλίο, και γενικότερα οποιαδήποτε σύγκριση με τον μεγάλο Ιρλανδό. Το μόνο κοινό στοιχείο ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο ήταν τα πάθη τους: ο μεν Joyce heavy drinker, ο δε Svevo heavy smoker.
Αν και ο χαρακτηρισμός «ο Ιταλός Proust» θα έπρεπε να με προϊδεάσει (μαντέψτε ποια δεν είναι φαν του), αλλά οι Αντίποδες με τις γενικά ενδιαφέρουσες επιλογές τους και τα ωραία τους εξώφυλλα με παρέσυραν.
Σε καμία περίπτωση, δεν πρόκειται για ένα βιβλίο που μετάνιωσα που το διάβασα, αλλά θα μπορούσα να ζήσω, όπως αποδείχθηκε, και χωρίς να το διαβάσω.
Κατηγορία βιβλίου “twas ok”.
Αν και η ιδέα να βάλει κάποιος ως πρωταγωνιστή έναν μανιακό καπνιστή που αυτοψυχαναλύεται (ενώ παρατάει την ψυχανάλυση γιατί θεωρεί ότι θεραπεύτηκε), που νομίζει ότι είναι πετυχημένος επιχειρηματίας (εντερπρενέρ θα τον λέγαμε το σωτήριο έτος 2018) και νομίζει ότι είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος(μαντέψτε, δεν είναι) στα κατάλληλα χέρια θα μπορούσε να δώσει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, εδώ δεν έγινε κάτι τέτοιο.
Είχε μερικές φιλοσοφικές προεκτάσεις και γέλασα κάποιες φορές, δε θα το αρνηθώ, αλλά όχι τόσες ώστε να πω ότι μιλάμε για ένα καυστικό βιβλίο. Νομίζω ότι αυτό που με κούρασε ήταν η διαρκής πρωτοπρόσωπη αφήγηση και η γραφή που (προσωπικά) μου έδωσε την αίσθηση της παλαιάς κοπής ανάγνωσμα. Όσον αφορά τον χαρακτηρισμό του μεταμοντέρνου δεν τον κατάλαβα, αλλά γενικά δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει μεταμοντέρνο (meta, με ειδοποιούν να λέω απ’ το κοντρόλ).
Εντύπωση μου προκαλεί που ο James Joyce, ο οποίος υπήρξε δάσκαλός του, προώθησε αυτό το βιβλίο, και γενικότερα οποιαδήποτε σύγκριση με τον μεγάλο Ιρλανδό. Το μόνο κοινό στοιχείο ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο ήταν τα πάθη τους: ο μεν Joyce heavy drinker, ο δε Svevo heavy smoker.
Αν και ο χαρακτηρισμός «ο Ιταλός Proust» θα έπρεπε να με προϊδεάσει (μαντέψτε ποια δεν είναι φαν του), αλλά οι Αντίποδες με τις γενικά ενδιαφέρουσες επιλογές τους και τα ωραία τους εξώφυλλα με παρέσυραν.
Σε καμία περίπτωση, δεν πρόκειται για ένα βιβλίο που μετάνιωσα που το διάβασα, αλλά θα μπορούσα να ζήσω, όπως αποδείχθηκε, και χωρίς να το διαβάσω.
November 13, 2014
یک رمان روانکاوانهی دوستداشتنی. ایتالیاییها ایرانیترین اروپاییهان و تو همین رمان هم میشه دید که چقدر خلق و خوشون مثل ماست. اسووو تکنیک خاصی برای تعریف کردن داستانش نداره. توی چند بخش، اول از کودکیش میگه، بعد از عشق و ازدواج، و بعد هم از کار و تجارت. خود نویسنده هم مشخص هست که موقع نوشتن فصلهای یک و سه با شوق و ذوق این کار رو کرده. به تبع خواننده هم موقع خوندن این فصلها شوق و ذوق رو حس میکنه و لذت میبره.
اما چیزی که توی رمان برام جالب بود دقیقا همون چیزی بود که تو خوندن زندگینامهها توجهم رو جلب میکرد. توی زندگینامهها به مرور که نویسنده به زمان حال نزدیک میشه صداقتش رو از دست میده و کاملا مشخص هست که در حال توجیه اعمال خودش هست. این رمان هم از این مساله فارغ نبود. هرچقدر که نویسنده با صداقت و بیداوری رمان رو شروع کرده بود آخر کار داشت تبدیل میشد به همون آدم توجیهگر
...
اما چیزی که توی رمان برام جالب بود دقیقا همون چیزی بود که تو خوندن زندگینامهها توجهم رو جلب میکرد. توی زندگینامهها به مرور که نویسنده به زمان حال نزدیک میشه صداقتش رو از دست میده و کاملا مشخص هست که در حال توجیه اعمال خودش هست. این رمان هم از این مساله فارغ نبود. هرچقدر که نویسنده با صداقت و بیداوری رمان رو شروع کرده بود آخر کار داشت تبدیل میشد به همون آدم توجیهگر
...
June 9, 2025
OK, here’s my confession: Many years ago, I used to smoke. I guess I started smoking during my youth just because my parents hated it. Later I smoked even though my partner hated it. At certain periods I admitted I was smoking, at other periods I said I didn’t. A few times I stopped smoking for a few years and then started again. Did I have to quit smoking because others didn’t like it? At the end I just stopped smoking when I wanted to, without announcing it.
Zeno Cosini’s confessions are quite different. Zeno, a middle-aged grumpy Italian businessman, became obsessed by his unsuccessful attempts to quit smoking. His immense frustration led him to find a doctor to help him even though he tells the doctor:
Not long ago I discussed here with one of my dear GR friends the complexity of reading a book about a protagonist one doesn’t like. I must confess I thought Zeno wasn’t a nice person either. It took me quite a few hundreds of pages to understand that I like him nevertheless, exactly because of his honesty about his shady, unpleasant, sometimes even nasty, sides, while I wanted to assume he was indeed honest.
One should bear in mind that Zeno wasn’t so open about himself towards everybody. He wrote his confessions for his psychoanalyst as part of his therapy. At the end something happened which led Zeno’s psychoanalyst to publish these confessions, but obviously you’ll have to read this book to discover what it was…
Moritz von Schwind / ‘Der Traum des Gefangenen’, 1836, via Wikimedia Commons
After more than 500 pages of openhearted confessions I was full of joy when I reached the last part of the novel which explained everything in the context of Zeno’s psychoanalysis. The pieces of the puzzle fell into the right place. This novel is fascinating not only because of what Zeno tells us about his life, but because of the subtle interaction between psychoanalyst and patient: At the end all themes of life repeat themselves between them. Zeno wrote:
Just like Svevo I could have written a lot more about this book, but:
Zeno Cosini’s confessions are quite different. Zeno, a middle-aged grumpy Italian businessman, became obsessed by his unsuccessful attempts to quit smoking. His immense frustration led him to find a doctor to help him even though he tells the doctor:
'I suppose you don't believe I need a cure and can't understand why I take it so seriously.' p.27The doctor asked Zeno at a certain point of time to write down his memories. This gave him the chance to think and write freely about his parents, his family, his marriage, his mistress, friends, business etc. The reader may often think: What does all this has to do with smoking?
Not long ago I discussed here with one of my dear GR friends the complexity of reading a book about a protagonist one doesn’t like. I must confess I thought Zeno wasn’t a nice person either. It took me quite a few hundreds of pages to understand that I like him nevertheless, exactly because of his honesty about his shady, unpleasant, sometimes even nasty, sides, while I wanted to assume he was indeed honest.
One should bear in mind that Zeno wasn’t so open about himself towards everybody. He wrote his confessions for his psychoanalyst as part of his therapy. At the end something happened which led Zeno’s psychoanalyst to publish these confessions, but obviously you’ll have to read this book to discover what it was…
Moritz von Schwind / ‘Der Traum des Gefangenen’, 1836, via Wikimedia Commons
After more than 500 pages of openhearted confessions I was full of joy when I reached the last part of the novel which explained everything in the context of Zeno’s psychoanalysis. The pieces of the puzzle fell into the right place. This novel is fascinating not only because of what Zeno tells us about his life, but because of the subtle interaction between psychoanalyst and patient: At the end all themes of life repeat themselves between them. Zeno wrote:
'If only he knew how we tend to talk about things for which we have the words all ready, and how we avoid subjects that would oblige us to look up words in the dictionary!' p.536Zeno explained what happens during psychoanalysis and thus during this novel:
'… neither the same images nor the same words ever repeat themselves. It ought to be called by another name, psychical adventure, perhaps. Yes, that is just what it is. When one starts such an analysis, it is like entering a wood, not knowing whether one is going to meet a brigand or a friend. Nor is one quite sure which it has been, after the adventure is over.' p.551Except for the fact we all know by now that smoking is unhealthy, only very little has changed since Svevo has published this book in 1923. Zeno’s stream of consciousness could have been written just now. In his own way Zeno struggled with the same themes as you do. This may be the reason you might tend to forget how extremely modern this book was and is: Psychoanalysis was new at that time, just like the use of a stream of consciousness as a literary technique. No wonder that James Joyce, Svevo’s friend, appreciated this book. Zeno’s confessions are those of Svevo, partly fictionalized, just like Karl Ove Knausgård ‘My Struggle’ novels which were written almost a century later.
Just like Svevo I could have written a lot more about this book, but:
'I must put a stop to all this folly, unless I want to end in a lunatic asylum.' p.554Read it!
April 22, 2021
“Life is neither ugly nor beautiful, but it’s original.” p. 330
Original. That could be the best word to describe this book. Odd. Oddly daring. Frustrating. Frustratingly candid. Funny and poignantly sad also come to mind.
Published in Italy in 1923 when Svevo was 62 years old. It tells the perspective of aging Zeno who has numerous issues at hand. He tries to give up smoking, tries to deal with his father’s death, talks most unflattering about his marriage and his mistress and the sad business venture with his brother in law. All ending up with psychoanalysis. In short an autobiography.
The problem with Zeno is that he really had bad character flaws. He was very jealous, very conceited, a big baby, a hypochondriac, and very demanding. He falls in love with one woman, Ada, she rejects him, asks her sister Alberta, gets rejected, and settles with the third, Augusta. The fourth is a child so there was no more options. He maintains that he still loves Ada and even has an affair with another woman, Carla, just to prove... I am not sure. His love? His conceit? His womanizer abilities?
He goes into business with the Ada’s husband Guido, to stay close to her. Creepy. He also states that he is poor at business. The worst part is the brother in law is even worse at business. A truly disastrous outcome.
Several times I wondered about the man but then Zeno did something that I said, hold on. Maybe he isn’t so bad? In fact as the book carries on, Zeno himself changes and something “decent” comes out of him.
Now the book has the oddest start. The doctor that helps Zeno with psychoanalysis, writes the Preface. He publishes the autobiography in revenge so that our dear Zeno can realize the lies and truths he has written about. Except Zeno notes that everyone lies, especially him. It’s true. Is it all a lie?
It’s other claim to fame is that James Joyce loved this book. Svevo knew Joyce when Joyce lived in Trieste, where the book takes place. He even gave Svevo an unfinished copy of Dubliners to proof. Perhaps there is a little of a Joycean literature in the character of Zeno?
In the end, I can applaud this book for being, for lack of a better word, original.
Maybe 3.5.
Original. That could be the best word to describe this book. Odd. Oddly daring. Frustrating. Frustratingly candid. Funny and poignantly sad also come to mind.
Published in Italy in 1923 when Svevo was 62 years old. It tells the perspective of aging Zeno who has numerous issues at hand. He tries to give up smoking, tries to deal with his father’s death, talks most unflattering about his marriage and his mistress and the sad business venture with his brother in law. All ending up with psychoanalysis. In short an autobiography.
The problem with Zeno is that he really had bad character flaws. He was very jealous, very conceited, a big baby, a hypochondriac, and very demanding. He falls in love with one woman, Ada, she rejects him, asks her sister Alberta, gets rejected, and settles with the third, Augusta. The fourth is a child so there was no more options. He maintains that he still loves Ada and even has an affair with another woman, Carla, just to prove... I am not sure. His love? His conceit? His womanizer abilities?
He goes into business with the Ada’s husband Guido, to stay close to her. Creepy. He also states that he is poor at business. The worst part is the brother in law is even worse at business. A truly disastrous outcome.
Several times I wondered about the man but then Zeno did something that I said, hold on. Maybe he isn’t so bad? In fact as the book carries on, Zeno himself changes and something “decent” comes out of him.
Now the book has the oddest start. The doctor that helps Zeno with psychoanalysis, writes the Preface. He publishes the autobiography in revenge so that our dear Zeno can realize the lies and truths he has written about. Except Zeno notes that everyone lies, especially him. It’s true. Is it all a lie?
It’s other claim to fame is that James Joyce loved this book. Svevo knew Joyce when Joyce lived in Trieste, where the book takes place. He even gave Svevo an unfinished copy of Dubliners to proof. Perhaps there is a little of a Joycean literature in the character of Zeno?
In the end, I can applaud this book for being, for lack of a better word, original.
Maybe 3.5.
January 23, 2026
La coscienza di Zeno è unanimamente considerato un capolavoro della letteratura italiana. Complesso, arguto, avanguardista, un capolavoro lo è di sicuro e per quanto riguarda quell’appartenenza alla letteratura italiana, certamente anche questa è fuori di discussione. Eppure, riguardo a quest’ultima etichetta c’è un “ma”: sebbene La coscienza di Zeno entri di diritto nella letteratura italiana, non si può negare che sia anche un romanzo propriamente mitteleuropeo. A questa categoria si può ascrivere per diverse ragioni, innanzitutto geografiche e di appartenenza.
Italo Svevo, all’anagrafe Aron Hector Schmitz, nasce a Trieste nel 1861 da madre friulana e padre triestino di origini ungherese. La famiglia fa parte di quella ricca borghesia ebraica concentrata nell’Europa centrale che costituisce uno dei punti di riferimento della cultura mitteleuropea. In quest’ambiente il piccolo Hector cresce e riceve un’educazione bilingue che lo porterà in Baviera per frequentare una scuola commerciale, dove perfezionerà il tedesco.
La sua appartenenza a questa borghesia, l’esser nato a Trieste – va ricordata che la città all’epoca ci era stata sottratta andando a confluire in quel grande e multiculturale impero noto come austro-ungarico – e l’aver scelto questa sua città come teatro delle vicende narrate ne La coscienza di Zeno fa del romanzo un buon esempio di letteratura mitteleuropea.
Mitteleuropeo, La coscienza di Zeno, lo è anche, e soprattutto, per quelle sue atmosfere dell’epoca, lo Zeitgeist, che così bene riesce a cogliere. Zeno, da bravo figlio del suo tempo, la impersona a pieno questa cultura e non si sa mai che possa, con il suo personalissimo modo di fare, svelare anche qualcosa sul nostro presente.
Trovate la recensione completa sul Blog: https://giochilinguistici.it/la-cosci...
Italo Svevo, all’anagrafe Aron Hector Schmitz, nasce a Trieste nel 1861 da madre friulana e padre triestino di origini ungherese. La famiglia fa parte di quella ricca borghesia ebraica concentrata nell’Europa centrale che costituisce uno dei punti di riferimento della cultura mitteleuropea. In quest’ambiente il piccolo Hector cresce e riceve un’educazione bilingue che lo porterà in Baviera per frequentare una scuola commerciale, dove perfezionerà il tedesco.
La sua appartenenza a questa borghesia, l’esser nato a Trieste – va ricordata che la città all’epoca ci era stata sottratta andando a confluire in quel grande e multiculturale impero noto come austro-ungarico – e l’aver scelto questa sua città come teatro delle vicende narrate ne La coscienza di Zeno fa del romanzo un buon esempio di letteratura mitteleuropea.
Mitteleuropeo, La coscienza di Zeno, lo è anche, e soprattutto, per quelle sue atmosfere dell’epoca, lo Zeitgeist, che così bene riesce a cogliere. Zeno, da bravo figlio del suo tempo, la impersona a pieno questa cultura e non si sa mai che possa, con il suo personalissimo modo di fare, svelare anche qualcosa sul nostro presente.
Trovate la recensione completa sul Blog: https://giochilinguistici.it/la-cosci...
December 29, 2024
Update: Finished. Bumping up a star because I feel a bit wistful thinking about it.
I read about half of this. It’s a sound, workmanlike, unspectacular book. There’s hardly any poetry or excitement, nor is there intended to be. It’s told as a series of autobiographical essays written by Zeno for his psychoanalyst. They (the “chapters”) are very long, the middle ones averaging over a hundred pages.
I really liked the chapter about the death of his father.
I read about half of this. It’s a sound, workmanlike, unspectacular book. There’s hardly any poetry or excitement, nor is there intended to be. It’s told as a series of autobiographical essays written by Zeno for his psychoanalyst. They (the “chapters”) are very long, the middle ones averaging over a hundred pages.
I really liked the chapter about the death of his father.
July 29, 2022
Il punto positivo di questo libro è che ha rappresentato davvero bene un certo "tipo" di uomo.
Motivo per cui, non mi è piaciuto e vi dirò di più, se avessi avuto questo volume in formato cartaceo, probabilmente l'avrei buttato dalla finestra.
All'inizio ci presenta il protagonista, questo uomo che non riesce mai a prendere una decisione e portarla avanti. Fa tutto per dispetto e percorre solamente la via più facile per ogni cosa.
Si crede malato immaginario e va da un specialista per smettere di fumare, cosa che non farà mai.
Lui gli dice di scrivere un diario della sua vita e così, ripercorreremo tutte le tappe più importanti che l'hanno segnata.
Dal fallimento in campo amoroso, al fallimento lavorativo, al fallimento come persona.
Le parti che più ho odiato sono le parti relative alle giustificazioni.
Ogni singola volta che trovava un pretesto per non fumare.
Ogni singola volta che trovava una scusa per tradire la moglie.
Ogni singola volta che falliva finanziariamente.
Ogni singola volta che " è sempre colpa degli altri" .
Per non parlare dell'ultima giustificazione nel finale, che mi ha fatto cadere le... braccia.
Insomma, un personaggio che ho odiato con tutto il cuore e che se lo avessi avuto nella mia vita, probabilmente lo avrei spellato vivo.
Il che mi fa riflettere e mi fa dubitare del mio voto ( 2 stelle) .
Dovrei votare in base ai sentimenti che mi ha fatto provare, o dovrei votare in base alla bravura dell'autore che è stato in grado di scriverlo?
Motivo per cui, non mi è piaciuto e vi dirò di più, se avessi avuto questo volume in formato cartaceo, probabilmente l'avrei buttato dalla finestra.
All'inizio ci presenta il protagonista, questo uomo che non riesce mai a prendere una decisione e portarla avanti. Fa tutto per dispetto e percorre solamente la via più facile per ogni cosa.
Si crede malato immaginario e va da un specialista per smettere di fumare, cosa che non farà mai.
Lui gli dice di scrivere un diario della sua vita e così, ripercorreremo tutte le tappe più importanti che l'hanno segnata.
Dal fallimento in campo amoroso, al fallimento lavorativo, al fallimento come persona.
Le parti che più ho odiato sono le parti relative alle giustificazioni.
Ogni singola volta che trovava un pretesto per non fumare.
Ogni singola volta che trovava una scusa per tradire la moglie.
Ogni singola volta che falliva finanziariamente.
Ogni singola volta che " è sempre colpa degli altri" .
Per non parlare dell'ultima giustificazione nel finale, che mi ha fatto cadere le... braccia.
Insomma, un personaggio che ho odiato con tutto il cuore e che se lo avessi avuto nella mia vita, probabilmente lo avrei spellato vivo.
Il che mi fa riflettere e mi fa dubitare del mio voto ( 2 stelle) .
Dovrei votare in base ai sentimenti che mi ha fatto provare, o dovrei votare in base alla bravura dell'autore che è stato in grado di scriverlo?
Displaying 1 - 30 of 1,813 reviews