Εάν η λογική χαλαρώσει, ο Φόνος εξέρχεται. Η στιγμή αυτή ενδέχεται να φτάσει για τον καθένα μας, ειδωλολάτρη Αλέξανδρε (Παπαδιαμάντη). Ο Φόνος μας υπόσχεται μέθεξη σε ιδιότητες θεού: δικαιούχοι σε διακοπή ζωής. Συσταίνεται ως θύρα προς τα Μυστήρια, προτείνεται ως το εισιτήριο για το Άδυτο, το χωρίς επιστροφή Επέκεινα, όπου ο φονέας γίνεται μύστης, εταίρος των θεών. Ο σύζυγος, θέλω να φαντάζομαι, καλοσώρισε μ΄ ευγνωμοσύνη τη φυλάκιση, εξιλασμό ελάχιστον, φορτίο αλαφρύ σαν πεταλούδα μπροστά στο βάρος του παραλίγο φόνου. Δεν πέρασε στο Επέκεινα και χαίρει. Σωφροσύνη κατανοητή. (Πλην: η σύζυγος; Τι φρονεί;) Ο Ρασκόλνικοφ αποτόλμησε τον φόνο. Άραγε μετάνιωσε; Ή έκτοτε μας κοιτάζει υπερόπτης, Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς (Ντοστογιέβσκη);
Η «Έκθεσις ιδεών» είναι ένα ανθολόγιο κειμένων του Παύλου Μάτεσι που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ματιές σε θέματα καθημερινά, μικρά και μεγάλα. Σχόλια δηκτικά, καθηλωτικά, ανατρεπτικά και συχνά αιρετικά, όπως το κείμενο «Ο αθλητισμός ως παρασιτισμός». Χιούμορ δυνατό, άλλοτε καλά κρυμμένο και άλλοτε αίφνης αναδυόμενο από μια κατά τα άλλα αθώα φράση. Ποιος θα μπορούσε όμως να αντιπαραθέσει επιχειρήματα στις καχεκτικές από συντηρητισμό, σοβαροφάνεια και σεμνοτυφία θέσεις του συγγραφέα;
Η «Έκθεσις ιδεών» είναι πραγματικά μία εικαστική έκθεση, όπου τα εκθέματα είναι ο σύγχρονος Έλληνας, η σύγχρονη ελληνική κοινωνία, οι συνήθειές τους και οι παραξενιές τους, αλλά και ίδιος ο συγγραφέας. Άριστος χειρισμός της γλώσσας, με απαράμιλλη ισορροπία ανάμεσα στη δημοτική και την καθαρεύουσα, η οποία δεν είναι στείρα, αλλά δίνει νέα πνοή στην καθομιλουμένη. Πλούτος λέξεων (διαβάστε το μαζί με ένα λεξικό στο χέρι), μαεστρία στη σύνταξη, κέντημα στα νοήματα.
Πολύ ωραία η σουρεαλ γραφή του Μάτεσι, μικρά και όμορφα κειμενάκια που όμως δεν παρουσιάζουν καμία σύνδεση μεταξύ τους. Ελαφρώς κουραστικό και βαρετό από κάποια στιγμή κι έπειτα. Νομίζω πως διαβάζεται καλύτερα αποσπασματικά.
Σουρεαλιστική, σαρκαστική γραφή, υπέροχες λέξεις, άγνωστες ή καλύτερα, λιγότερα χρησιμοποιημένες στην καθομιλουμένη λέξεις, που σε κάνουν να ψάχνεις το νόημα της πρότασης διαβάζοντάς την και δεύτερη φορά. "Τα ελαφρά τραγουδάκια του κυρίου Μαρσέλ Προυστ" και "Ηρώον της Αγνώστου Θεταρίνας" , μαγευτικά απλά.