Αν δεν το έβρισκα σε αστεία τιμή σε ένα παζάρι των εκδόσεων Νεφέλη τον περασμένο Ιούλιο, πιθανότατα αυτό το μικρό διαμαντάκι θα ξέφευγε για πολύ καιρό από τα ραντάρ μου. Πρόκειται για ένα ιλαροτραγικό διήγημα, έξυπνα και σπιρτόζικα γραμμένο, με απρόβλεπτο όσο και ξεκαρδιστικό φινάλε, το οποίο αναδεικνύει με τον τρόπο του κάποιες από τις παθογένειες της ελληνικής επαρχίας. Διαβάζεται με μια ανάσα, προσφέρει γέλιο και αναγνωστική απόλαυση, σε βάζει και σε κάποιες σκέψεις. Καλό, καλό!
Ουτε που το χα ακούσει ποτε. Ο τύπος των ιστοριών που μ αρέσουν: μ αρχή μέση και τελος, όπου ζεις με τους χαρακτήρες χωρίς αυτοί να αναλύονται διεξοδικά. Η ουσία παραμείνει στο δραμα.
Στο έργο μας έχουμε τρεις βασικούς χαρακτήρες: Τη χήρα Ερασμία, την κόρη της Ματούλα και τον Αργύρη, τον “συμβολαιογράφο” και μήλον της έριδος ανάμεσα σε μάνα και κόρη! Έχουμε ουσιαστικά ένα ιδιόμορφο ερωτικό τρίγωνο, φτιαγμένο – μεταξύ άλλων – από τραγικότητα, ειρωνεία και μαύρο χιούμορ. Τρεις ζωές διαφορετικές αλλά μοναδικά συνδεδεμένες μεταξύ τους, ζουν κάτω απ’ το ίδιο σπίτι, μοιράζονται το ίδιο τραπέζι και τα βράδια βασανίζονται από ερωτικό πόθο – ο καθένας με τον τρόπο του και για τους δικούς του λόγους. Όταν οι χαρές της ζωής είναι λίγες και η πίεση και το βάρος της χωρίς νόημα καθημερινότητας υπερισχύουν των γαλήνιων στιγμών, τότε οι συνθήκες -μες τις οποίες οι άνθρωποι συμβιώνουν – θα προσφέρουν ευκαιρίες ώστε τα πράγματα να φτάσουν εκεί που ίσως κανένας άμεσα εμπλεκόμενος να μην έβαζε με το νου του ότι θα έφταναν.
Έτσι και στην ιστορία του Νίκου Βασιλειάδη, κανένας από τους ήρωες μας δεν βάζει με το νου του την κατάληξη της μεταξύ τους ιστορίας. Απ’ τον τρόπο εξιστόρησης των γεγονότων συμπεραίνουμε πως κανένας δεν ζει με σκοπό να καταστρέψει σε μια στιγμή όσα έχτιζε για κόπο με χρόνια. Όμως οι άνθρωποι είμαστε παράδοξα πλάσματα, μες τα πάθη και τις αδυναμίες μας. Λες και κάποιες φορές προτιμούμε την αυτοκαταστροφή από την πλήρη αδράνεια, προκειμένου να νιώσουμε πως είμαστε ακόμη παρόντες στη ζωή που συχνά δείχνει να μας προσπερνά χωρίς να μας δίνει πολλή σημασία. Έτσι ο κάθε “ανθρωπάκος”, ο κάθε ήρωας της καθημερινότητας δίπλα μας και γύρω μας, θα έρθει η στιγμή που θα ζητήσει αποδείξεις ότι βρίσκεται ακόμη εδώ, παρών στη ζωή που δεν συνεχίζει χωρίς αυτόν αλλά μαζί μ’ αυτόν. Και τότε κάποιοι – μάλλον λίγοι – θα επιλέξουν το ωφέλιμο και το δύσκολο, ενώ οι περισσότεροι θα πάνε με το εύκολο και το άσχημα ανατρεπτικό.
Διαβάστε το βιβλίο ενθυμούμενοι πως οι περισσότεροι από εμάς, δεν είμαστε τόσο απλά κατηγοριοποιημένοι σε καλούς και κακούς ανθρώπους. Είμαστε απλά άνθρωποι και αυτό συμπεριλαμβάνει πολλά, μα πρώτα και πάνω απ’ όλα μια βαθιά μας ανάγκη: Να κουνάμε το δάχτυλο μας απέναντι στα σφάλματα των άλλων, ξεχνώντας πως κι εμείς μαζί με τους άλλους αμαρτάνουμε καθημερινά μ’ ένα σωρό τρόπους.
Ένας μονόλογος που περιγράφει 3 εκπληκτικά δομημένους ήρωες. Μία ιστορία ελληνική με ηθογραφικά στοιχεία της επαρχίας που ξεδιπλώνεται μέσα από μία έξυπνη γραφή που ξέρει να ισορροπεί την κωμωδία με το δράμα και τη λύπη. Εξαιρετικό κείμενο, εξαιρετική και η μεταφορά του στη σκηνή από την Υρώ Μανέ σε σκηνοθεσία του Γ. Καραμίχα.
Ένα ιλαροτραγικό διήγημα το οποίο περιγράφει τις παθογένειες της Ελληνικής οικογένειας και κοινωνίας γενικότερα με έξυπνο και χιουμοριστικό τρόπο. Σίγουρα προκαλεί γέλιο αλλά και σκέψεις για την Ελλάδα του χθες αλλά και του σήμερα. Πολύ καλό.