Το αγγελόκρουσμα

by Thomas Korovinis, Θωμάς Κοροβίνης

Το πεζογράφημα "Το αγγελόκρουσμα: Η τελευταία νύχτα του κυρ-Αλέξανδρου" του Θωμά Κοροβίνη είναι μια αυτοαφήγηση που ξεκινάει την επομένη της Πρωτοχρονιάς του 1911, όταν ο κυρ-Αλέξανδρος αρχίζει να εκμετρεί το ζην, παρακολουθεί όλη τη δοκιμασία του χαροπατημένου και κορυφώνεται δύο νύχτες μετά για να καταλήξει στο "θαύμα" του τέλους αυτού του ανεπανάληπτου θνητού, που έχει αυτοσυστηθεί ως "ξένος του κόσμου και της σαρκός", και ο οποίος παραδίνει την ψυχή του και μας αποχαιρετά κλείνοντας με το ίδιο του το χέρι τα μάτια του.

Το αφήγημα μπορεί να διαβαστεί είτε σε μοναχική αυτοακρόαση είτε μπροστά σε άλλους, ενώπιον του κοινού, ως μονόλογος. Ή να παρουσιαστεί ως πολυπρόσωπη θεατρική παράσταση όπου τους βασικούς ρόλους θα κρατούν οι τρεις πρωταγωνιστές: ο ίδιος ο κυρ-Αλέξανδρος, που ξεδιπλώνει τα αισθήματα, τους λογισμούς, τους απολογισμούς και τα οράματά του καθώς, εξομολογούμενος την τελευταία νύχτα της ζωής του, νιώθει το αγγελόκρουσμα του θανάτου· ο αναγνώστης και ιεροψάλτης, στον οποίο αναλογούν τα χωρία της εξοδίου ακολουθίας και των λοιπών εκκλησιαστικών κειμένων· και έτερος αναγνώστης, ο οποίος διαβάζει τα εμβόλιμα αποσπάσματα από διάφορα πεζά του Παπαδιαμάντη που έχουν διασπαρεί στο κυρίως κείμενο. Συμπληρωματικοί είναι οι ρόλοι των τεσσάρων αδελφάδων του, που παρευρίσκονται διακριτικά στη σκιαθίτικη κατοικία του μελλοθάνατου, καθώς και των φίλων του της Αθήνας και της Σκιάθου, λογίων, συμποτών, ταβερνιάρηδων, βιοπαλαιστών, ιερέων, ξωμάχων, αλλά και των ηρώων των αφηγημάτων του που τον επισκέπτονται απροσκάλεστοι την κρισιμότερη ώρα, όπως η Φραγκογιαννού και οι άλλοι.

33 pages, Paperback

First published August 1, 2012

About the author

(Greek: Θωμάς Κοροβίνης)

Reviews

[Elina · Rating 2 out of 5]

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί όμορφη γλώσσα προσπαθώντας να μοιάσει σε εκείνη του παπαδιαμάντη μιας και εκείνος αφηγείται, αλλά μου φάνηκε αρκετά επιτηδευμένη. Πολύ καταθλιπτικό αν και δεν άγγιξε την αλήθεια μέσα μου.

[Αλέξης Ζησιμόπουλος · Rating 3 out of 5]

Στις πρώτες σελίδες του πεζογραφήματος αυτού βρίσκεις την εξής φράση: «Μνήμη Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη», που μπορεί να είναι αρκετά δηλωτικό για το περιεχόμενο του έργου που ακολουθεί. Ο Θωμάς Κοροβίνης έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο γραφής και παρουσίασης της ιστορίας μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό και τοπικό πλαίσιο, με ευχάριστα και αξιοσημείωτα ηθογραφικά και λαογραφικά κείμενα σαν αποτέλεσμα. Το συγκεκριμένο βιβλίο, είναι κάτι το λίγο διαφορετικό. Ένας μονόλογος, ως τις τελευταίες στιγμές. Χωρίς να καταντά μακάβριος, μα ίσως λυτρωτικός. Δεν είμαι σίγουρος αν καταφέρνει αυτό που ξεκινά να πετύχει σαν ιστορία. Είναι μια αφήγηση που θα μπορούσε να σταθεί σαν θεατρικό μονόπρακτο και αυτό προσδίδει μια ιδιόρρυθμη ζωντάνια και χαρακτήρα στην αίσθηση που έχεις διαβάζοντας και δεν μου φάνηκε τόσο καταθλιπτικό, μα βασανίζεται από κάτι το επιτηδευμένο.

[Agra Publications * Εκδόσεις Άγρα · Rating 5 out of 5]

Το πεζογράφημα Το αγγελόκρουσμα ‒ Η τελευταία νύχτα του κυρ-Αλέξανδρου του Θωμά Κοροβίνη είναι μια αυτοαφήγηση που ξεκινάει την επομένη της Πρωτοχρονιάς του 1911, όταν ο κυρ-Αλέξανδρος αρχίζει να εκμετρεί το ζην, παρακολουθεί όλη τη δοκιμασία του χαροπατημένου και κορυφώνεται δύο νύχτες μετά για να καταλήξει στο «θαύμα» του τέλους αυτού του ανεπανάληπτου θνητού, που έχει αυτοσυστηθεί ως «ξένος του κόσμου και της σαρκός», και ο οποίος παραδίνει την ψυχή του και μας αποχαιρετά κλείνοντας με το ίδιο του το χέρι τα μάτια του.

Το αφήγημα μπορεί να διαβαστεί είτε σε μοναχική αυτοακρόαση είτε μπροστά σε άλλους, ενώπιον του κοινού, ως μονόλογος. Ή να παρουσιαστεί ως πολυπρόσωπη θεατρική παράσταση όπου τους βασικούς ρόλους θα κρατούν οι τρεις πρωταγωνιστές: ο ίδιος ο κυρ-Αλέξανδρος, που ξεδιπλώνει τα αισθήματα, τους λογισμούς, τους απολογισμούς και τα οράματά του καθώς, εξομολογούμενος την τελευταία νύχτα της ζωής του, νιώθει το αγγελόκρουσμα του θανάτου· ο αναγνώστης και ιεροψάλτης, στον οποίο αναλογούν τα χωρία της εξοδίου ακολουθίας και των λοιπών εκκλησιαστικών κειμένων· και έτερος αναγνώστης, ο οποίος διαβάζει τα εμβόλιμα αποσπάσματα από διάφορα πεζά του Παπαδιαμάντη που έχουν διασπαρεί στο κυρίως κείμενο. Συμπληρωματικοί είναι οι ρόλοι των τεσσάρων αδελφάδων του, που παρευρίσκονται διακριτικά στη σκιαθίτικη κατοικία του μελλοθάνατου, καθώς και των φίλων του της Αθήνας και της Σκιάθου, λογίων, συμποτών, ταβερνιάρηδων, βιοπαλαιστών, ιερέων, ξωμάχων, αλλά και των ηρώων των αφηγημάτων του που τον επισκέπτονται απροσκάλεστοι την κρισιμότερη ώρα, όπως η Φραγκογιαννού και οι άλλοι.