What do you think?
Rate this book
THEBW #2
THNBW
Als Samantha de roze plastic bol van haar beste vriendin Erin krijgt, is ze superblij. Die bol kan acht wensen in vervulling laten gaan, en laat ze dat nou net nodig hebben. Een acteercarrière komt je namelijk niet zomaar aanwaaien.
Het enige probleem is dat ze aan Erin en Lindsay heeft beloofd de bol te gebruiken om het dramatische huwelijk van haar ouders te redden. Als ze wenst dat haar moeder de date van haar leven krijgt en stiekem ook nog even wenst dat zijzelf ontdekt zal worden door een producent uit Hollywood heeft ze er vertrouwen in dat alles goed komt. Maar als blijkt dat haar moeder op date gaat met een jeugdvlam – player eersteklas – in plaats van met haar vader en zijzelf gevraagd wordt door een studént van de toneelacademie in Hollywood, Florida, lijkt ze nog verder van huis te zijn dan eerst. En ze heeft nog maar een paar wensen over om alles op te lossen…
Het enige probleem is dat ze aan Erin en Lindsay heeft beloofd de bol te gebruiken om het dramatische huwelijk van haar ouders te redden. Als ze wenst dat haar moeder de date van haar leven krijgt en stiekem ook nog even wenst dat zijzelf ontdekt zal worden door een producent uit Hollywood heeft ze er vertrouwen in dat alles goed komt. Maar als blijkt dat haar moeder op date gaat met een jeugdvlam – player eersteklas – in plaats van met haar vader en zijzelf gevraagd wordt door een studént van de toneelacademie in Hollywood, Florida, lijkt ze nog verder van huis te zijn dan eerst. En ze heeft nog maar een paar wensen over om alles op te lossen…
- GenresYoung Adult
303 pages, Paperback
First published May 22, 2012
1 person is currently reading
70 people want to read
About the author
Risa Green
12 books61 followersYou would think that writing a bio would be an easy thing for a writer to do, but there’s not much that’s harder than trying to convey a sense of who you are in three lines or less. I’ve always admired those writers who are able to come up with hilarious little vignettes about their pets or their strange obsession with Cheetos, and yet, hard as I try, I just can’t find a way to make myself sound that off-beat and quirky. Because I suppose when it comes down to it, I’m not. At the same time, though, I hate those “official” bios that just list where I grew up and where I went to school, and where I live now, because really, what does that tell anyone about me? Nothing. So because I have the space for it, I’ll just tell my story, which, if you’re interested in knowing anything about me all, will probably fulfill all of your curiosity and then some.
I lived my entire life before college in the same house in a suburb of Philadelphia called Ambler. I loved to read, and whenever I found a book that really spoke to me I would read it over and over and over again, and somehow, I never got tired of it. Most of Judy Blume’s books fell into this category for me (particularly Are You There God, It’s Me Margaret), as did Bridge to Terabithia, a book called The Girl With the Silver Eyes, and my all time favorite YA book, The Westing Game. I was a good student, though better at English and writing than I was at math, and although I like to think of myself as athletic, the truth is that I am not particularly coordinated or fast, and I don’t have what my husband likes to call “heart” when it comes to sports. So after dabbling in field hockey and lacrosse in middle school (more because I thought the uniforms looked cool than because I was good at either of them, which I wasn’t), I became a cheerleader. It was very 1980’s. I also was president of my class for three years, which I enjoyed at the time but I now kind of regret, because twenty years later, it turns out that I am the one responsible for planning our class reunion, which is something I distinctly do not recall being told when I was seventeen.
Until I was ten, I used to spend every summer “down the shore” with my family in Atlantic City (I am dating myself here, but I still remember when the first casino in AC had it’s grand opening), and after that I went to sleep away camp, which, as anyone who knows me will tell you, I am rabidly passionate about. When I got older, I had part-time jobs during the school year at Baskin-Robbins and at a Hallmark store, and I spent a lot of time hanging around in the parking lot of McDonald’s with my friends, because there wasn’t a whole lot else to do in Ambler. I couldn’t wait to get out of there, and I always imaged that I would go to college somewhere far away and experience a different part of the country, but I fell in love with the University of Pennsylvania, which was just forty minutes from my house. When I decided to go there, I made my parents swear that they would treat me like I was in California; no visiting, and I would only come home on official school breaks. Which lasted for about six months, until I discovered that it was actually quite convenient to go home and do my laundry, rather than wait all day for a dryer to open up in my dorm.
At Penn, I double-majored in English with a concentration on 20th century literature, and American Civilization, which is sort of like American History but from a social and cultural perspective. I always enjoyed writing and much preferred research papers to tests, but I never did take a creative writing course during college, probably because I never really imagined that I would ever become a writer. During my senior year at Penn, I met a guy from Los Angeles who eventually became my husband, and after I graduated I went to law school at Georgetown University in Washington, D.C.
I moved to Los Angeles and got marrie
I lived my entire life before college in the same house in a suburb of Philadelphia called Ambler. I loved to read, and whenever I found a book that really spoke to me I would read it over and over and over again, and somehow, I never got tired of it. Most of Judy Blume’s books fell into this category for me (particularly Are You There God, It’s Me Margaret), as did Bridge to Terabithia, a book called The Girl With the Silver Eyes, and my all time favorite YA book, The Westing Game. I was a good student, though better at English and writing than I was at math, and although I like to think of myself as athletic, the truth is that I am not particularly coordinated or fast, and I don’t have what my husband likes to call “heart” when it comes to sports. So after dabbling in field hockey and lacrosse in middle school (more because I thought the uniforms looked cool than because I was good at either of them, which I wasn’t), I became a cheerleader. It was very 1980’s. I also was president of my class for three years, which I enjoyed at the time but I now kind of regret, because twenty years later, it turns out that I am the one responsible for planning our class reunion, which is something I distinctly do not recall being told when I was seventeen.
Until I was ten, I used to spend every summer “down the shore” with my family in Atlantic City (I am dating myself here, but I still remember when the first casino in AC had it’s grand opening), and after that I went to sleep away camp, which, as anyone who knows me will tell you, I am rabidly passionate about. When I got older, I had part-time jobs during the school year at Baskin-Robbins and at a Hallmark store, and I spent a lot of time hanging around in the parking lot of McDonald’s with my friends, because there wasn’t a whole lot else to do in Ambler. I couldn’t wait to get out of there, and I always imaged that I would go to college somewhere far away and experience a different part of the country, but I fell in love with the University of Pennsylvania, which was just forty minutes from my house. When I decided to go there, I made my parents swear that they would treat me like I was in California; no visiting, and I would only come home on official school breaks. Which lasted for about six months, until I discovered that it was actually quite convenient to go home and do my laundry, rather than wait all day for a dryer to open up in my dorm.
At Penn, I double-majored in English with a concentration on 20th century literature, and American Civilization, which is sort of like American History but from a social and cultural perspective. I always enjoyed writing and much preferred research papers to tests, but I never did take a creative writing course during college, probably because I never really imagined that I would ever become a writer. During my senior year at Penn, I met a guy from Los Angeles who eventually became my husband, and after I graduated I went to law school at Georgetown University in Washington, D.C.
I moved to Los Angeles and got marrie
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
June 10, 2019
Ik heb het eerste deel van deze serie niet gelezen, maar ben zeker wel van plan deel 1 ook te kopen!
De verhaallijn is interessant, het is goed geschreven en leest makkelijk weg. Het boek heeft een mooie boodschap: geluk is het belangrijkste.
Ik heb me geen moment verveeld tijdens dit boek. De schrijfstijl is goed ik heb het boek in 1 dag verslonden.
Niet alleen een boek voor tieners maar zeker ook leuk voor volwassenen!
De verhaallijn is interessant, het is goed geschreven en leest makkelijk weg. Het boek heeft een mooie boodschap: geluk is het belangrijkste.
Ik heb me geen moment verveeld tijdens dit boek. De schrijfstijl is goed ik heb het boek in 1 dag verslonden.
Niet alleen een boek voor tieners maar zeker ook leuk voor volwassenen!
September 2, 2013
THNBW, of Toen Het NOG Bizarder Werd, gaat verder waar THEBW (Toen Het Echt Bizar Werd) ophield. Erin heeft de roze kristallen bol die ze van haar overleden tante Kiki heeft geërfd, doorgegeven aan haar vriendin Samantha en nu is het Samantha’s beurt om met behulp van een paar wensen haar leven weer op de rails te krijgen. En een paar wensen heeft ze: allereerst moet het huwelijk van haar ouders natuurlijk gered worden, maar zelf zou ze ook wel erg graag een beroemde Hollywoodfilmster willen worden. En een leuke jongen aan de haak slaan is natuurlijk ook nooit verkeerd. Maar zoals in THEBW ook al bleek: de bol heeft een erg bijzondere manier van wensen vervullen…
Naast Samantha’s wensen zijn er echter ook nog andere dingen waar Erin, Samantha en Lindsay zich druk om maken: hoe werkt de kristallen bol bijvoorbeeld? Waarom mag je maar acht vragen stellen? En wie was de persoon die Erins tante Kiki de bol gaf? De drie hartsvriendinnen gaan op jacht naar informatie, in de hoop de raadselen rondom de mysterieuze kristallen bol op te lossen, maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan!
Ander perspectief
Waar THEBW nog vanuit het perspectief van Erin was geschreven en precies liet zien wat zij allemaal meemaakte, ongeacht of haar vriendinnen erbij waren, is het perspectief in THNBW verschoven naar dat van Samantha. En ook al zijn Erin en Samantha beste vriendinnen, qua karakter lijken ze totaal niet op elkaar. Samantha is een heel ander persoon: geen studiebol zoals Erin, maar een meisje dat constant met haar uiterlijk bezig is en door haar moeder gepusht wordt om model te worden. Ze heeft daardoor ook heel andere problemen dan Erin. Waar Erin vooral de dood van haar tante Kiki probeerde te verwerken en nog nooit een echt vriendje had gehad, heeft Samantha last van een erg ongelukkige thuissituatie. Ze wil niets liever dan actrice worden, al vindt haar moeder dat maar onzin, en haar ouders lijken elkaar niet meer te zien staan. Dit maakt THNBW een heel ander boek dan zijn voorganger: het verhaal is net zo hilarisch als deel 1, maar met een totaal ander karakter.
Wil je de gehele recensie lezen? Klik dan hier:
http://www.fantasywereld.nl/recensies...
Naast Samantha’s wensen zijn er echter ook nog andere dingen waar Erin, Samantha en Lindsay zich druk om maken: hoe werkt de kristallen bol bijvoorbeeld? Waarom mag je maar acht vragen stellen? En wie was de persoon die Erins tante Kiki de bol gaf? De drie hartsvriendinnen gaan op jacht naar informatie, in de hoop de raadselen rondom de mysterieuze kristallen bol op te lossen, maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan!
Ander perspectief
Waar THEBW nog vanuit het perspectief van Erin was geschreven en precies liet zien wat zij allemaal meemaakte, ongeacht of haar vriendinnen erbij waren, is het perspectief in THNBW verschoven naar dat van Samantha. En ook al zijn Erin en Samantha beste vriendinnen, qua karakter lijken ze totaal niet op elkaar. Samantha is een heel ander persoon: geen studiebol zoals Erin, maar een meisje dat constant met haar uiterlijk bezig is en door haar moeder gepusht wordt om model te worden. Ze heeft daardoor ook heel andere problemen dan Erin. Waar Erin vooral de dood van haar tante Kiki probeerde te verwerken en nog nooit een echt vriendje had gehad, heeft Samantha last van een erg ongelukkige thuissituatie. Ze wil niets liever dan actrice worden, al vindt haar moeder dat maar onzin, en haar ouders lijken elkaar niet meer te zien staan. Dit maakt THNBW een heel ander boek dan zijn voorganger: het verhaal is net zo hilarisch als deel 1, maar met een totaal ander karakter.
Wil je de gehele recensie lezen? Klik dan hier:
http://www.fantasywereld.nl/recensies...
June 30, 2013
Na het uitlezen van het eerste boek, gelijk het tweede boek besteld omdat het soms gewoon heerlijk is om wat lichtere, vrolijkere kost op je nachtkastje te hebben liggen. Ik heb er geen spijt van en na 3 uurtjes lezen was het boek uit en had ik een glimlach op mijn gezicht. Beide boeken kennen een belangrijke moraal en een hele mooie boodschap, maar wat ik extra bijzonder vind is dat allebei de boeken duidelijk een heel ander karakter hadden en ook een andere insteek.
Waar Erin de nerd was die graag die ene leuke jongen wilde, is Samantha een beetje volwassener en had ik ook het idee dat het boek dat was. De thema's die aangestipt werden waren iets volwassener, maar ook de reacties van Samantha op de situatie en hoe ze probeerde deze te beïnvloeden. Daardoor beviel deel 2 me eigenlijk NOG beter dan deel 1, mede omdat de hoofdpersoon me iets beter lag. Ook de verhaallijn vond ik heel interessant en minder "teenie" dan het vorige deel, vooral de eindconclusies en de afloop van het verhaal getuigde echt van een volwassenheid, die in het vorige boek duidelijk nog niet aanwezig was, wat deels ook komt omdat Samantha ook een jaar ouder is dan Erin.
Wat ik interessant vind is dat er eigenlijk weinig echt spectaculairs gebeurt in het boek, maar dat het toch onderhouden, boeiend en interessant blijft. De dialogen voelen echt en natuurlijk en de situaties zijn dat ook. Eigenlijk kan je je gewoon voorstellen dat je zelf in de situatie zou zitten en dat je het dan precies zo zou doen als deze meiden het aanpakken.
Al met al heb ik er erg van genoten, maar het is geen pakkend, aangrijpend verhaal wat je niet loslaat, vandaar maar 4 sterren. Het is een lekker vrolijk tussendoortje, dat smaakt naar nog een bol ijs :D
Waar Erin de nerd was die graag die ene leuke jongen wilde, is Samantha een beetje volwassener en had ik ook het idee dat het boek dat was. De thema's die aangestipt werden waren iets volwassener, maar ook de reacties van Samantha op de situatie en hoe ze probeerde deze te beïnvloeden. Daardoor beviel deel 2 me eigenlijk NOG beter dan deel 1, mede omdat de hoofdpersoon me iets beter lag. Ook de verhaallijn vond ik heel interessant en minder "teenie" dan het vorige deel, vooral de eindconclusies en de afloop van het verhaal getuigde echt van een volwassenheid, die in het vorige boek duidelijk nog niet aanwezig was, wat deels ook komt omdat Samantha ook een jaar ouder is dan Erin.
Wat ik interessant vind is dat er eigenlijk weinig echt spectaculairs gebeurt in het boek, maar dat het toch onderhouden, boeiend en interessant blijft. De dialogen voelen echt en natuurlijk en de situaties zijn dat ook. Eigenlijk kan je je gewoon voorstellen dat je zelf in de situatie zou zitten en dat je het dan precies zo zou doen als deze meiden het aanpakken.
Al met al heb ik er erg van genoten, maar het is geen pakkend, aangrijpend verhaal wat je niet loslaat, vandaar maar 4 sterren. Het is een lekker vrolijk tussendoortje, dat smaakt naar nog een bol ijs :D
July 1, 2013
GOODREADS FIRST READ:
Ik ben dit boek beginnen te lezen op 1) de dag van mijn laatste examens, 2) de dag dat ik te horen kreeg dat ze de avond ervoor één van de paardjes waar ik voor zorg hebben laten inslapen, 3) de maand dat mijn 14-jarige hond geopereerd is aan kanker. Met andere woorden: ik had echt iets vrolijks nodig en alhoewel ik niet lachend over de grond ben beginnen rollen, zoals de waarschuwing 'train je lachspieren' deed vermoeden, had dit boek zeker een gevoel voor humor, I like.
Maar het beste van heel het boek vond ik, jaja echt waar..., het verhaal. Meer bepaald het feit dat het hoofdpersonage ontdekt dat ze ook gewoon vrienden kan zijn met jongens en op die manier ontdekt dat haar 'crush' geen vriendjesmateriaal was maar wel BFF-materiaal. Raad ik dit boek aan voor tieners? Jazeker! Raad ik dit boek aan voor twintigers die een zware periode achter de rug hebben? Ja, ook voor twintigers.
P.S.: Als ik die kristallen bol had wenste ik nu een goede uitslag. Zou dat wel goed komen? Dat ik mijn lieve Suzy terug zou kunnen zien en dat Lady nooit meer een gezwel krijgt durf ik niet eens te wensen. Zou dat zelfs wel kunnen? Geef me een Roze Kristallen Bol en ik zoek het voor je uit.
Ik ben dit boek beginnen te lezen op 1) de dag van mijn laatste examens, 2) de dag dat ik te horen kreeg dat ze de avond ervoor één van de paardjes waar ik voor zorg hebben laten inslapen, 3) de maand dat mijn 14-jarige hond geopereerd is aan kanker. Met andere woorden: ik had echt iets vrolijks nodig en alhoewel ik niet lachend over de grond ben beginnen rollen, zoals de waarschuwing 'train je lachspieren' deed vermoeden, had dit boek zeker een gevoel voor humor, I like.
Maar het beste van heel het boek vond ik, jaja echt waar..., het verhaal. Meer bepaald het feit dat het hoofdpersonage ontdekt dat ze ook gewoon vrienden kan zijn met jongens en op die manier ontdekt dat haar 'crush' geen vriendjesmateriaal was maar wel BFF-materiaal. Raad ik dit boek aan voor tieners? Jazeker! Raad ik dit boek aan voor twintigers die een zware periode achter de rug hebben? Ja, ook voor twintigers.
P.S.: Als ik die kristallen bol had wenste ik nu een goede uitslag. Zou dat wel goed komen? Dat ik mijn lieve Suzy terug zou kunnen zien en dat Lady nooit meer een gezwel krijgt durf ik niet eens te wensen. Zou dat zelfs wel kunnen? Geef me een Roze Kristallen Bol en ik zoek het voor je uit.
September 11, 2015
Net zoals het eerste boek niet heel erg speciaal, maar je vliegt er wel doorheen als je het leest! De personages blijven helaas een beetje oppervlakkig en de grapjes zijn niet zo leuk, maar misschien komt dat ook wel omdat er veel verloren gaat in de vertaling.
May 25, 2013
Wat 'n geweldig komisch boek weer. Het boek zorgt weer voor de nodige lachbuien (en vreemde blikken). Kan niet wachten op het volgende deel. :)
May 22, 2013
Heerlijk boek! Heb hard gelachen. De gebeurtenissen kunnen zo bekend voorkomen
May 16, 2013
Was weer een leuk boek, in een ruk uitgelezen. Grappig en onvoorspelbaar. Leuk voor 13+
Displaying 1 - 8 of 8 reviews