Schimmen, skoepen, wringen, kitsen, mollen, tokkelen. Welkom in het wonderlijke universum van Olaf Huncke: huisartsenzoon, enfant terrible en hoofdpersoon van Zalig uiteinde. Dirigent wil Olaf worden, en mocht dat niet lukken, dan toch minstens dichter. Samen met zijn vriend Ferdinand tast hij de grenzen van het toelaatbare af. 'Kijken wat er gebeurt' is hun levensmotto. Intussen is Olaf hopeloos verliefd op Céline, Ferdinands duistere zus, die echter gevoeliger blijkt voor de charmes van Olafs oudste broer niet in de laatste plaats vanwege diens Citroën DS Décapotable. Met zijn gewaagde thematiek en onnavolgbare stijl zuigt Viktor Frölke je mee in het verhaal van zijn jonge held. Zalig uiteinde is een onstuimige roman over de ontdekking van de liefde, lust en het grootse, meeslepende leven. Een tegendraads boek dat de lezer lang zal heugen.
Door dit verslag van jeugd in de buurt van Eindhoven komen er heel wat dapper verdrongen jeugdherinneringen bij me boven. Spatjes...plekken...nondeju!
Het is makkelijk je te verplaatsen in de hoofdpersoon. Wel bezigt de auteur soms wat belegen metaforen en uit de lucht vallende verhaalelementen. Maar over algemeen is dit heel prima te doen.
Het boek Zalig Uiteinde, geschreven door Victor Frölke, is misschien wel de beste representatie van de puberteit die ik ooit heb gezien. In dit boek, dat is uitgekomen in 2013, volgen we de huisartsenzoon Olaf Huncke, een energieke jongeman, die alle regels die zijn moeder hem voorlegt aan zijn laars lapt.
In dit boek gaat Olaf op elke mogelijke manier op ontdekking, eerst met zijn vriend Ferdi(nand), later met diens zus Céline. Tijdens zijn ontdekkingstochten naar de volwassen wereld, lapt hij alle regels die zijn moeder hem oplegt aan zijn laars. Olaf doet wat hij zelf wil, net zoals zijn oudere broers en zussen. De moeder van Olaf is een personage dat ronduit geniaal is vormgegeven, de manier waarop zij zich uit naar Olaf is labiel maar raadgevend tegelijk, waardoor je als lezer enorm veel waardering voor haar krijgt. Onder andere door deze vormgeving van Olafs moeder, Olaf en andere personages, krijgt dit boek een enorme zingevende functie. Elke keer krijgt Olaf het wel voor elkaar zich in de nesten te werken, en de situatie weer een totaal andere wending te geven. Op deze manier blijft het boek ontzettend humoristisch.
Een nadeel van dit boek vind ik de opbouw. Er is niet echt één grote duidelijke verhaallijn, maar meerdere kleine gebeurtenissen die tot de ontwikkeling van Olaf leiden. Soms probeert Frölke het verhaal net iets te snel weer een wending te geven, waardoor je tijdssprongen soms niet eens doorhebt. Vooral aan het einde van het verhaal schiet hij er echt doorheen. In Zalig uiteinde komt met name het basisconflict Passie versus Rede erg duidelijk naar voren, want ondanks dat Olafs moeder zijn best doet om de jongen te helpen, volgt hij toch zijn hart weer en gaat dingen proberen, die achteraf niet verstandig bleken te zijn.
Deze gebeurtenissen worden door Frölke erg creatief en origineel beschreven, door continu nieuwe benamingen te gebruiken; “Schimmen, skoepen, wringen, kitsen, mollen tokkelen.” Zoals de flaptekst zegt. Op deze manier kom je nog verder in de belevingswereld van de pubers in die tijd. Het boek is denk ik ook geschreven voor pubers, om ze te helpen met volwassen worden, en ze te steunen in de grote veranderingen die dit met zich meebrengt. Ik denk dat de pedagogische visie die Viktor Frölke in zijn boek wil leggen is: “Doe nog even lekker wat je wil en probeer je grenzen te ontdekken, je bent maar één keer jong, geniet daarvan”. Daar sluit ik me volledig bij aan.