Η αλογόμυγα

by Νίκος Παπαδόπουλος

Ένα μυθιστόρημα με βία, σεξ, πολιτική και χιούμορ, που έχει για φόντο την Αθήνα του εγγύς μέλλοντος.

Η πορεία των τριών πρωταγωνιστών προς το σημείο συνάντησής τους, μια μέρα του Σεπτέμβρη του 2018, δίνει την αφορμή στον συγγραφέα, μέσα από τη δική του σαρκαστική ματιά, να μοιραστεί με τον αναγνώστη την αγωνία του για το αύριο και τη δυσοίωνη προοπτική του.

Θέματα και εικόνες της σημερινής καθημερινότητας, μέσα από έναν μεγεθυντικό φακό, προβάλλονται ως ένα ζοφερό ενδεχόμενο του μέλλοντός μας.

128 pages, Paperback

First published January 1, 2009

Reviews

[Nikos Karagiannakis]

Το διάβασα μονορούφι. Με έκανε να γελάσω (λατρεύω το σαρκαστικό χιούμορ), να εκνευριστώ (το κοντινό, σε σχέση με τη χρονολογία που γράφτηκε, μέλλον είναι τελείως δυστοπικό και ταυτόχρονα τόσο κοντά, δυστυχώς, στην καθημερινότητα) και να προβληματιστώ (είχε δίκιο τελικά ο Σωκράτης, ή όχι;).
Θα ήθελα να ήταν πιο μεγάλο σε έκταση, γιατί παρόλο που υπάρχει κορύφωση, χάνει σε ένταση γιατί δεν προλαβαίνει να τη χτίσει όσο χρειάζεται (ή καλύτερα όσο θα ήθελα).
Η ζημιά έγινε όμως γιατί παίρνουν σειρά το επόμενο (για το προηγούμενο, λόγω εξάντλησης της έκδοσης, μάλλον δεν έχω ελπίδες).

[Δημήτρης]

Η Αλογόμυγα είναι μια νουβέλα, ένα σφηνάκι διαδραδραματιζόμενο στην Αθήνα του 2018. Το 2018, πλέον, ανήκει στο παρελθόν, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο κυκλοφόρησε το 2009. Ο Νίκος Παπαδόπουλος, πλάθει μία κοντινώς μελλοντική Αθήνα και η αλήθεια είναι πως ανά στιγμές, οι προβλέψεις του πέφτουν πολύ κοντά.
Η υπόθεση (ένα σύστημα όλο και πιο δυστοπικό που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα) λειτουργεί περισσότερο ως βάρκα για την περιγραφή, του πώς φανταζόταν ο συγγραφέας ότι θα είναι η Αθήνα σχεδόν δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του βιβλίου, με οριακά μια cyberpunk εσάνς.
Ένα βιβλίο που δε σου αλλάζει τη ζωή, αλλά ο αναγνώστης σίγουρα θα περάσει ευχάριστα διαβάζοντάς του και θα υπάρξουν στιγμές που είτε θα γελάσει είτε θα μειδιάσει μπροστά στις ορθές προβλέψεις του συγγραφέα για την Αθήνα (προ 8ετίας πλέον).

3,5+/5

[Ευθυμία Δεσποτάκη]

ένα παράξενο σχεδόν κυβερνοπάνκ βιβλίο, με ενδιαφέρουσες ιδέες, αρκετά πολιτικοποιημένο, αλλά με αταίριαστα ελαφρύ τρόπο. Δεν ξετρελάθηκα, γιατί είχε αρκετά άκομψα σημεία. Έδινε την αίσθηση ότι το έγραψε κάποιος με την πρόθεση να γράψει εφ, χωρίς όμως να έχει ποτέ διαβάσει εφ.

[George K.]

Απόκτημα από το Παζάρι Βιβλίου του 2015 με κόστος μόλις δυο ευρώ, αποφάσισα φέτος να το διαβάσω επιτέλους. Ωραίο ήταν, συμπαθητικότατο μπορώ να πω, σχεδόν κυβερνοπάνκ, με ενδιαφέρουσες ιδέες και αρκετά πολιτικοποιημένο με σατιρική και καυστική διάθεση απέναντι στα κοινωνικοπολιτικά χάλια της σύγχρονης Ελλάδας, αλλά μου φάνηκε αταίριαστα ελαφρύ για το θέμα. Δηλαδή η γραφή μου άρεσε, ήταν ευκολοδιάβαστη και με χιουμοριστική διάθεση, αλλά ίσως δεν έδεσε καλά με τη θεματολογία. Γενικά, καλό, ό,τι πρέπει για να περάσει ευχάριστα και γρήγορα η ώρα, ωραία και η μικρού μεγέθους έκδοση (χωράει παντού!), αλλά μέχρι εκεί.

[Eleni Makridou]

Μια όχι και τόσο καλή προσπάθεια να καυτηριάσει την σημερινή πραγματικότητα στο παρελθόν. Ζώντας στο 2018 (το μέλλον του συγγραφέα) και αντιλαμβανόμενη τον κυνισμό για πολλά κινήματα-καταστάσεις που φαινόταν να χάνεται εύκολα ο έλεγχος στην Ελλάδα του τότε, δεν διασκέδασα όσο περίμενα με τις ακραίες καταστάσεις στις οποίες είχαν εμπλακεί οι πρωταγωνιστές του βιβλίου.