Ein heißer Sommer in Norwegen. Beim Blumengießen bemerkt Studentin Sonja einen Schatten im Haus der verreisten Nachbarn. Sie schöpft Verdacht und ruft die Polizei.
Als die junge Polizistin Snø dem Hinweis nachgeht, scheint in dem idyllischen Viertel alles mit rechten Dingen zuzugehen. Aber ein ungutes Gefühl bleibt. Snø will noch einmal mit Sonja sprechen, doch die ist spurlos verschwunden. Wurde sie Zeugin eines Verbrechens und nun zum Schweigen gebracht? Oder weisen die zahlreichen Vermisstenfälle der letzten Monate auf einen Serientäter hin?
Snø treibt die Ermittlungen voran und stellt schon bald fest, wie brisant der Fall wirklich ist. Denn eine der Spuren führt sie bis in die obersten Kreise der norwegischen Ölindustrie – und plötzlich muss Snø um ihr Leben fürchten.
Der erste Fall für die norwegische Polizistin Snø; als Printausgabe und Hörbuch bei SAGA Egmont erhältlich sowie als eBook bei dotbooks.
Unni Maria Lindell is a Norwegian author, best known for her crime novels, who has also written a collection of poems and several children's and young adult books.
Lindell worked as a journalist before she became an author. Her first book, Den grønne dagen ("The green day") was published in 1986. One of Lindell's most prominent characters is detective Cato Isaksen.
Lindell was awarded the Mads Wiel Nygaards Endowment in 1998 and the Critics' Prize for the year's best children's or youth literature. In 1999 she received the Riverton Prize (Rivertonprisen), am annual literature award given to the best Norwegian detective story.
Op een warme zomeravond hoort de negentienjarige Sonja Jansen vreemde geluiden uit het huis van de buren komen en ziet ze een gestalte achter het keukenraam. Dat is nogal verontrustend, want de buren zijn op vakantie. Ze besluit de politie te bellen.
De melding komt terecht bij de net afgestudeerde politieagente Lydia Winther, bijnaam Sneeuw, en haar partner. Zij ontdekken niets verdachts bij het huis en na een kort onderzoek vertrekken ze weer. Maar Sneeuw heeft er geen goed gevoel bij en besluit een paar dagen later terug te gaan. Dan blijkt Sonja spoorloos verdwenen.
Terwijl Sneeuw op zoek gaat naar Sonja, ontdekt ze dat de vermissing onderdeel is van een veel grotere zaak. Een die vertakkingen heeft tot in de machtige Noorse olie-industrie, en zelfs tot in het privéleven van Sneeuw.
'Het lege huis' is het eerste deel van een nieuwe serie met Lydia Winther in de hoofdrol, maar ze wordt liever 'Sneeuw' genoemd. Ik had eerlijk gezegd nog nooit iets van Unni Lindell gelezen, dus ik was erg benieuwd naar haar schrijfstijl.
Dit verhaal heeft meerdere verhaallijnen en je leest onder andere over Sonja. Ze hoort vreemde geluiden uit het huis van haar buren komen en schakelt de politie in. Sneeuw duikt op de zaak, maar ze zien niets verdachts bij het huis. Maar dan raakt Sonja plotseling vermist en niet veel later wordt er opeens de hand van een vrouw gevonden... Is het Sonja? Of is er misschien een ander slachtoffer gevallen?
Deze fragmenten vond ik erg goed en spannend en ik was heel erg benieuwd wie er achter deze moord zat (en of het slachtoffer Sonja was). Al gauw blijkt dat er meer vreemde dingen zijn gebeurd met verschillende vrouwen. Hebben deze zaken allemaal met elkaar te maken? Ook lees je meer over het verleden van Sneeuw en deze ontwikkelingen vond ik ook erg interessant.
Toch vond ik 'Het lege huis' een klein beetje tegenvallen. Het begin is namelijk heel erg goed en spannend, maar daarna zwakt het weer wat af. Er worden namelijk al snel een aantal dingen duidelijker en hierdoor vond ik sommige stukken toch wat trager dan dat ik had gehoopt. Toch wil ik zeker meer werk van Unni Lindell lezen!
Smaken er ulik. Noen elsker denne romanen, andre liker den ikke. Den er svært ulik hennes to siste «Jeg vet hvor du bor» og «Dronen» i form av at Unni Lindell i denne boken har skrapt bort alt som jeg mener gir liv til en fortelling og til karakterer. Her fortelles det nøyaktig hvor vaser står i bokhylla og hvilket merke et sofabord har, og vi får vite hva karakterene gjør eller sier. Men ingenting mer. Det er uhyre maksimalistisk i skildring av menneskers utseende, og ditto minimalistisk skildret når det kommer til deres følelser. Vi får vite hva de tenker, og hvordan de reagerer rent fysisk, men ikke noe om hva som egentlig foregår på innsiden.
For meg ble dette svært flatt, kaldt og følelsesløst. Jeg savner nerve og lidenskap i både språk og historie. Og det er en krevende øvelse å følge disse karakterenes tanker. De springer hit og dit hele veien, og skifter fokus i et absurd tempo. Ofte helt irrasjonelle flyktige tanker uten noen forklaring på hvorfor de faktisk tenker slik. Elsket de to forrige bøkene hennes. Rivertonprisvinnende «Dronen» er en nytelse i både språk, litterært uttrykk og spenning. Denne boka er den rake motsetning. Usammenhengende, springende og uten livsgnist og sjel. Litt flatt. Litt kjedelig. Og veldig rart at samme forfatter kan skrive så ulikt fra en bok til en annen ... Litterært vakkert, spennende og gripende i 2018. Skjematisk, oppramsende flat referatstil i 2020.
Enda en god krim av Dronningen selv ! Jeg liker Snø og gleder meg til og lese bok med både Snø og Marian , kanskje Kato kan komme med en sak til dem !!
Het duurde best een tijd voor ik in het verhaal kwam. Op zich een goed boek met een interessante case. De hoofdpersoon Sneeuw is eveneens intrigerend. 3,5 ster.
Boka inneholder flere interessante bestanddeler, men dessverre drukner de i forstyrrende elementer. Man blir ofte kastet ut av "suspension of disbelief" av fullstendig urealistiske hendelser og skillinger. Karakterene har potensiale, men også de er desverre preget av de urealistiske skildringene. Personlig er jeg ikke fan av den allvitende fortellerstilen, men det er jo mer personlig preferanse.
Tycker det var svårt att lära känna personerna, främst för att de kännetecknades av vad de gjorde mer än vad de kände och tänkte. Hade också lite svårt med att hålla ordning på alla namn. Språket var kortfattat och ytligt och passade mig inte heller. Betyget 3 är en svag 3:a.
Unni Lindell schrijft knap. Want het is héél knap om een thriller te schrijven die me zo weinig boeit dat het me een biet zal wezen wat er verder gebeurt, erger nog, wat er überhaupt aan de hand is. Het was een worsteling om alleen al de eerste pagina's door te lezen. Ik dacht dat de boeken met Marian Dahle erg waren. Gaap. Wansmaak.
Ich hab schon lange nicht mehr mit einem Buch so zu kämpfen, wie mit diesem. Der Ansatz ist gut… es gab gute Momente… eklige Momente und die Einbindung der Ölindustrie war sehr interessant. Jedoch hätte man viel mehr draus machen können. Vor allem der Schreibstil war nichts für mich.
Aber worum geht es… Ein heißer Sommer in Norwegen. Beim Blumengießen bemerkt Studentin Sonja einen Schatten im Haus der verreisten Nachbarn. Sie schöpft Verdacht und ruft die Polizei. Als die junge Polizistin Snø dem Hinweis nachgeht, scheint in dem idyllischen Viertel alles mit rechten Dingen zuzugehen. Snø will noch einmal mit Sonja sprechen, doch die ist spurlos verschwunden. Wurde sie Zeugin eines Verbrechens und nun zum Schweigen gebracht? Oder weisen die zahlreichen Vermisstenfälle der letzten Monate auf einen Serientäter hin? Snø treibt die Ermittlungen voran und stellt schon bald fest, wie brisant der Fall wirklich ist. Denn eine der Spuren führt sie bis in die obersten Kreise der norwegischen Ölindustrie – und plötzlich muss Snø um ihr Leben fürchten.
Wie schon geschrieben… ich hatte meine Probleme mit diesem Buch. Der Ansatz mit der Ölindustrie war super… das hat mich am Anfang an dem Buch gereizt… aber ich finde man hätte mehr draus machen können. Die Auflösung des Falls war etwas vorhersehbar und auch ein wenig lahm, wenn ich das mal so schreiben darf. Der Einblick in Snøs Vergangenheit und in ihre Psyche war mit einer der besten Teile der Geschichte. Ein wenig unvorhersehbar, das hat mir gefallen. Ich bin, wie geschrieben keine Freundin des Schreibstils geworden, vor allem die wirklich vielen verschiedenen Charaktere waren irgendwann einfach zu viel. Auch wenn es ein wenig später eine Auflösung und die Zusammenhänge zu dem Figuren kamen, hat es mich beim lesen gestört. Für mich war dieses Buch nichts… jedoch waren in der Leserunde auch einige Leute dabei, die dieses Buch mochten. Also wenn dich die Inhaltsangabe angesprochen hat… Probier es ruhig aus! Wäre ja langweilig, wenn wir alle die selben Bücher mögen würden. 😁
eneste som drar ned er at en 23 år gammel jente som bor i sentrum i 2020 aldri ville brukt bil som transportmiddel til jobb, eller brukt face som primære sosial medium.
Het was lang stil rond Unni Lindell maar nu is een nieuw boek van haar verschenen, de eerste in een serie. Unni Lindell woont en werkt in Noorwegen en wordt de Noorse queen of crime genoemd. Het is wel bijzonder dat ik als groot fan van Scandinavische thrillers nog nooit iets van haar gelezen of gezien heb. Wellicht kennen jullie haar wel van de serie rond Cato Isaksen. Een aantal van haar boeken is ook verfilmd. Ik ben dus heel benieuwd naar dit boek.
De hoofdpersoon in deze serie is Lydia Winther, die door iedereen Sneeuw wordt genoemd. Een bijnaam die haar overleden broer haar gegeven heeft. Lydia is net afgestudeerd aan de politieacademie en wordt niet echt voor vol aangezien. Marit Nilsen is haar collega die haar vooral wijst op de regels en de protocollen. Intuïtie wordt niet gewaardeerd. De negentienjarige Sonja is alleen thuis om in eenzaamheid en rust te studeren voor haar herexamens. Zij zorgt voor de tuin van de buren. Op een avond hoort Sonja vreemde geluiden en lijkt of het kelderraam is afgeplakt met papier. Als ze probeert in het huis te kijken, ziet ze een vaag iemand achter het keukenraam. Ze doet een melding bij de politie. Sneeuw en Marit komen kijken, maar ontdekken niets verdachts. Door Sneeuw haar intuïtie, zit het haar niet lekker en daarom kan ze het toch niet helemaal loslaten. Omdat Sonja niet als vermist is opgegeven, is er echter geen politiezaak waar ze aan kan werken. Sneeuw kan niet anders dan zich storten op een oude verdwijningszaak, een cold case. Een recente vondst van een lichaam brengt de cold case weer tot leven. Hoe Unni Lindell deze verhaallijnen bij elkaar brengt, mag je zelf lezen.
Ik begrijp nu wel waarom Unni Lindell de Noorse queen of crime wordt genoemd. Het boek heeft veel verschillende verhaallijnen die door ieder hoofdstuk heen lopen. Dit brengt diepe lagen in het boek die allemaal bij elkaar komen aan het einde van het boek. Wat ik ook knap vind is dat het boek een echt einde heeft, maar er toch nog wat losse draadjes zijn die maken dat ik wil weten hoe het verder gaat. Gelukkig kan ik me tot die tijd vermaken met de boeken uit andere series van haar. In het begin moet je er door de verschillende verhaallijnen wel echt even inkomen, maar ben je daar eenmaal daar doorheen, is het stoppen met lezen een uitdaging. De schrijfstijl is prettig en de hoofdstukken zijn kort. Soms bestaat een hoofdstuk uit maar drie alinea’s die elk een van de verhaallijnen beschrijven. Je leert Sneeuw goed kennen in dit eerste boek en in de loop van dit boek wordt steeds meer duidelijk over haar verleden. Haar persoonlijke ontwikkeling wordt goed vormgegeven, je wil die ontwikkeling blijven volgen. Kortom, een erg goed boek dat ik zeker kan aanraden. Ik geef daarom 4 sterren.
Nja, detta var inte Lindells bästa bok. Blev nästan lite av en besvikelse för jag hade för mig om att hennes böcker brukar vara bättre.
För det första tyckte jag att boken var lite rörig, framförallt mot slutet och jag tycker inte att man fick nån förklaring till allt. Eller så kan man läsa det mellan raderna men att jag inte uppfattade det.
Sen retade jag mig på Snö. Hon var duktig och sådär men hon är ju jättekonstig när det gäller Hay. Håller på och försöka uppmana honom att vara otrogen mot sin fru. "Ja, men hon tror ju att du är otrogen så då kan du ju lika gärna vara det", eller nåt sånt sa hon ju. Och jag tycker inte att han har gjort några närmanden mot Snö eller på nåt sätt visat att han skulle vara intresserad av henne. Och sen förstod jag inte riktigt varför det där med hennes bror var med, det hade inte så mycket med övriga händelser att göra.
På det stora hela är det en bra bok. Men jag har så otroligt svårt för alla de meningar som känns halva, svar som inte svarar på de frågor som ställts, information som inte har något med något annat att göra. Kan vara översättning som inte gör originalet rättvisa, men det stör mig i läsningen och jag fastnar inte i historien.
Zeer mooie kaft die goed past bij het verhaal. Een titel die niet beter kon gekozen worden. De start van een nieuwe politieagent, Lydia, ook genaamd Sneeuw. Een oproep voor een leeg huis waar toch iemand zou zijn. Een nieuwe opdracht. Een cold case. Daarna helpen bij een andere politie eenheid. Dus veel verhaallijnen die elkaar gaan vinden. Zeer zeker een aanrader.
Fantastisch spannend, maatschappelijke problemen worden behandeld temidden van persoonlijke levens, gevoelens en emoties. Tot op het einde geweldig knap geschreven, hoe je wilt weten hoe het afloopt en door de verschillende ontknopingen tegelijkertijd kun je niet stoppen met lezen. Een verfilming waard.
-absolutt en god bok!! Men igjen, litt for mange navn å holde styr på, så merker at det var mye jeg misset eller ikke fikk med meg. Men hadde jeg hatt styr på alt tipper jeg at jeg hadde likt boka enda mer. For storyen er ganske bra!! Og den har en jevn spenningskurve syns jeg, hvor alt leder opp til de siste 100 sidene i boka.
Snø Winther er en fersk politibetjent med god intuisjon. Et nabovarsel fra 19 år gamle Sonja om at noen er inne i nabohuset mens eierne er bortreist sørger for at Snø etterhvert blir viklet inn i en kompleks historie med bortføring, drap, manipulering av dokumenter mm.
[4.0/5.0] Heseblesende non-stop action fortalt med ekstremt presise og korte setninger. En nærmest kynisk fortellerstemme. Allikevel er karakterene levende og troverdige. Fokus hopper fra karakter til karakter på en effektiv og virkningsfull måte. Gøy!
Boek komt heeeeel traag op gang en is op bepaalde delen ook voorspelbaar (bijv. Wie Teddy is). Ook het broer-deel is wat gek en ook niet echt opgelost (?). Enkel de laatste 80 pagina's geven wat versnelling.