What do you think?
Rate this book
De edele kunst van het uitstellen: Filosofisch zelfhulpboek voor de onverbeterlijke uitsteller
Filosofisch zelfhulpboek voor de onverbeterlijke uitsteller
Dit is geen boek voor onvermoeibare multitaskers die elke klus ruim voor de deadline afronden. Zij vormen de uitzondering op de de meerderheid van ons bestaat uit hardnekkige uitstellers die het op het laatste moment laten aankomen. Voor hen komt dit boek als geroepen.
‘John Perry is de grappigste filosoof sinds Groucho Marx. Hij deelt zijn wijsheid met humor.’ – Thomas Cathcart, auteur van Heidegger en het hangbuikzwijn
Het klinkt misschien contra-intuïtief, maar je kunt juist veel bereiken door dingen uit te stellen. Je krijgt soms de beste ingevingen onder tijdsdruk en sommige problemen lossen zich vanzelf op als je ze op hun beloop laat. Er is bovendien een groot verschil tussen gestructureerde uitstellers die wel degelijk allerlei dingen gedaan krijgen (alleen niet altijd de dingen die ze gepland hadden te doen) en ‘gewoon’ luie mensen die niet eens komen tot het stellen van doelen.
Tijdens een ernstige aanval van uitstelgedrag schreef John Perry als afleiding het essay Uitstellen en toch iets gedaan krijgen. Het ging viral en hij won er de Ig Nobelprijs voor de Literatuur mee. Vervolgens werkte hij zijn essay uit tot dit inmiddels in 24 landen verschenen boek (terwijl hij eigenlijk aan een ander boek had moeten werken). Zelf is hij daarmee het levende bewijs dat uitstelgedrag tot goede resultaten kan leiden. In De edele kunst van het uitstellen leert hij ons op humoristische wijze de fijne kneepjes van ‘gestructureerd uitstellen’ en doet hij ons inzien dat uitstellen niet iets slechts hoeft te zijn!
Dit is geen boek voor onvermoeibare multitaskers die elke klus ruim voor de deadline afronden. Zij vormen de uitzondering op de de meerderheid van ons bestaat uit hardnekkige uitstellers die het op het laatste moment laten aankomen. Voor hen komt dit boek als geroepen.
‘John Perry is de grappigste filosoof sinds Groucho Marx. Hij deelt zijn wijsheid met humor.’ – Thomas Cathcart, auteur van Heidegger en het hangbuikzwijn
Het klinkt misschien contra-intuïtief, maar je kunt juist veel bereiken door dingen uit te stellen. Je krijgt soms de beste ingevingen onder tijdsdruk en sommige problemen lossen zich vanzelf op als je ze op hun beloop laat. Er is bovendien een groot verschil tussen gestructureerde uitstellers die wel degelijk allerlei dingen gedaan krijgen (alleen niet altijd de dingen die ze gepland hadden te doen) en ‘gewoon’ luie mensen die niet eens komen tot het stellen van doelen.
Tijdens een ernstige aanval van uitstelgedrag schreef John Perry als afleiding het essay Uitstellen en toch iets gedaan krijgen. Het ging viral en hij won er de Ig Nobelprijs voor de Literatuur mee. Vervolgens werkte hij zijn essay uit tot dit inmiddels in 24 landen verschenen boek (terwijl hij eigenlijk aan een ander boek had moeten werken). Zelf is hij daarmee het levende bewijs dat uitstelgedrag tot goede resultaten kan leiden. In De edele kunst van het uitstellen leert hij ons op humoristische wijze de fijne kneepjes van ‘gestructureerd uitstellen’ en doet hij ons inzien dat uitstellen niet iets slechts hoeft te zijn!
101 pages, Kindle Edition
Published June 6, 2023
1 person is currently reading
24 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
January 28, 2025
?Ik wilde weer eens iets over timemanagement weten, ook omdat ik zelf weer wat dingen irritant aan het uitstellen was ;-)
🤔Aardig boekje met humor en relativering geschreven. De filosofische uitweidingen over tijd, Corona en een dip gingen voor mij iets te ver. Als je goed leest kom je wel wat bruikbare tips tegen, maar als je voor de eerste keer iets over timemanagement wil lezen, raad ik je dit boek niet aan.
MW28/1/25
🤔Aardig boekje met humor en relativering geschreven. De filosofische uitweidingen over tijd, Corona en een dip gingen voor mij iets te ver. Als je goed leest kom je wel wat bruikbare tips tegen, maar als je voor de eerste keer iets over timemanagement wil lezen, raad ik je dit boek niet aan.
MW28/1/25
August 4, 2024
Grappig en herkenbaar
January 16, 2026
The Art of Procrastination. John Perry
In de blurb las ik dit: “Sommige problemen lossen zich vanzelf op als je ze op hun beloop laat.” Voilà, dat is nu al jaren mijn levensfilosofie. In deze ben ik een volgeling van Quintus Fabius Maximus Cunctator. Hij was de Romeinse veldheer in de 2de Punische oorlog (218 – 201 VC) tegen Hannibal. Fabius trok na de nederlaag van Rome bij het Trasimeense meer zijn legers terug en lokte Hannibal heel Italië door, zonder een definitieve veldslag aan te gaan, hoewel de Romeinse senaat hier op aandrong en hem bedacht met de bijnaam Cunctator (de Treuzelaar). Maar uiteindelijk moest Hannibal, na jaren achter de Romeinse lokeenden te zijn aangehold, uitgeput en uitgehongerd met zijn gedecimeerd leger terug afdruipen naar Carthago, en was de Romeinse Republiek gered.
Nog iemand die in deze richting denkt is Nassim Nicholas Taleb. Hij is een voorstander van rustig afwachten in veel gevallen, en een tegenstander van het steeds maar ongeduldig ingrijpen, die manie om altijd alles onder eigen controle te houden (een illusie trouwens), en noemt dit “naïef interventionisme”.
Ik had dus gehoopt hier een pleidooi te vinden voor terughoudendheid, goed doordachte passiviteit. En inderdaad, in hfdst. 8, Bijkomende Voordelen, gaat het een beetje die richting uit.
”Een bijkomend voordeel van uitstellen is, dat een belangrijke taak die boven aan je lijstje staat, soms gewoon verdwijnt.”
Vandaar ook het motto van het boek: “Stel niet uit tot morgen wat je ook overmorgen nog kunt doen.” (Mark Twain)
Maar helaas, verder dan deze twee diepe wijsheden komt hij niet. Jammer.
Daardoor valt het boek een beetje tussen twee stoelen: ofwel drijf je de procrastinatie door tot in het absurde, tot in een soort Monty Pythonesk nihilisme, wat ik gehoopt had, want dan is het niet ernstig bedoeld en kan het echt grappig worden, ofwel ga je werkelijk proberen mensen efficiënter te leren werken door het opleggen van regeltjes en voorschriftjes, en dan wordt het al gauw een saai zelfhulpboek. Perry valt tussen de twee, door reële adviezen te geven op een jolig toontje. En tussendoor nog flink in de echte filosofie te duiken.
Want wat die filosofen allemaal bedenken! Ik snap het meestal niet. Het is te moeilijk voor mij. Ik hou van orde, overzichtelijkheid, eenvoud en van de banale dagelijkse realiteit. Ik ga ophouden met filosofie te proberen lezen.
Neem nu p. 60, de twee ikken: is één ik nog niet moeilijk genoeg?
Nog zoiets: is tijd wel echt? Dat komt niet van onze John Perry, maar van ene McTaggart: die heeft daarover een verhandeling geschreven met als conclusie: “Tijd bestaat niet.” Nochtans, als ik op het nippertje mijn trein moet halen, heb ik sterk de indruk dat tijd wel bestaat, en nogal prangend ook. Of, stel dat ik op het examen filosofie van Prof. McTaggart een uur te laat kom, en als uitleg geef “tijd bestaat niet”, dan vrees ik toch het ergste voor mijn puntentotaal.
In de blurb las ik dit: “Sommige problemen lossen zich vanzelf op als je ze op hun beloop laat.” Voilà, dat is nu al jaren mijn levensfilosofie. In deze ben ik een volgeling van Quintus Fabius Maximus Cunctator. Hij was de Romeinse veldheer in de 2de Punische oorlog (218 – 201 VC) tegen Hannibal. Fabius trok na de nederlaag van Rome bij het Trasimeense meer zijn legers terug en lokte Hannibal heel Italië door, zonder een definitieve veldslag aan te gaan, hoewel de Romeinse senaat hier op aandrong en hem bedacht met de bijnaam Cunctator (de Treuzelaar). Maar uiteindelijk moest Hannibal, na jaren achter de Romeinse lokeenden te zijn aangehold, uitgeput en uitgehongerd met zijn gedecimeerd leger terug afdruipen naar Carthago, en was de Romeinse Republiek gered.
Nog iemand die in deze richting denkt is Nassim Nicholas Taleb. Hij is een voorstander van rustig afwachten in veel gevallen, en een tegenstander van het steeds maar ongeduldig ingrijpen, die manie om altijd alles onder eigen controle te houden (een illusie trouwens), en noemt dit “naïef interventionisme”.
Ik had dus gehoopt hier een pleidooi te vinden voor terughoudendheid, goed doordachte passiviteit. En inderdaad, in hfdst. 8, Bijkomende Voordelen, gaat het een beetje die richting uit.
”Een bijkomend voordeel van uitstellen is, dat een belangrijke taak die boven aan je lijstje staat, soms gewoon verdwijnt.”
Vandaar ook het motto van het boek: “Stel niet uit tot morgen wat je ook overmorgen nog kunt doen.” (Mark Twain)
Maar helaas, verder dan deze twee diepe wijsheden komt hij niet. Jammer.
Daardoor valt het boek een beetje tussen twee stoelen: ofwel drijf je de procrastinatie door tot in het absurde, tot in een soort Monty Pythonesk nihilisme, wat ik gehoopt had, want dan is het niet ernstig bedoeld en kan het echt grappig worden, ofwel ga je werkelijk proberen mensen efficiënter te leren werken door het opleggen van regeltjes en voorschriftjes, en dan wordt het al gauw een saai zelfhulpboek. Perry valt tussen de twee, door reële adviezen te geven op een jolig toontje. En tussendoor nog flink in de echte filosofie te duiken.
Want wat die filosofen allemaal bedenken! Ik snap het meestal niet. Het is te moeilijk voor mij. Ik hou van orde, overzichtelijkheid, eenvoud en van de banale dagelijkse realiteit. Ik ga ophouden met filosofie te proberen lezen.
Neem nu p. 60, de twee ikken: is één ik nog niet moeilijk genoeg?
Nog zoiets: is tijd wel echt? Dat komt niet van onze John Perry, maar van ene McTaggart: die heeft daarover een verhandeling geschreven met als conclusie: “Tijd bestaat niet.” Nochtans, als ik op het nippertje mijn trein moet halen, heb ik sterk de indruk dat tijd wel bestaat, en nogal prangend ook. Of, stel dat ik op het examen filosofie van Prof. McTaggart een uur te laat kom, en als uitleg geef “tijd bestaat niet”, dan vrees ik toch het ergste voor mijn puntentotaal.
April 5, 2025
Eigenlijk alleen maar ervan opgestoken dat je aan dingen die je wilt doen, maar telkens uitstelt een logische TRIGGER moet koppelen. Bijv. het aanrecht afvegen telkens nadat je een kopje koffie zet. Of in het geval van de schrijver push ups doen na elk toiletbezoek. En tenminste 1 tand flossen na het tanden poetsen. Dan motiveert dat vanzelf om er meer te doen. Nog even bedenken wat mijn triggers worden. Mijn uitstel-zaken duren veel langer… Bijv. een fotoalbum maken van eerdere vakanties.
September 17, 2025
Een feest van herkenning - en een goeie reminder voor mezelf dat ik best wat milder mag zijn over deze karaktertrek van mezelf (zelfs al is het vaak lastig voor m'n omgeving). Let wel: als je dit boek leest als een zelfhulpboek en tips verwacht om van uitstelgedrag af te geraken, word je sowieso teleurgesteld. Wellicht verklaart dat ook de lage score hier op Goodreads.
August 21, 2023
Depends on what you are looking for. If you want to feel better about your procrastination habbit, sure. If you want to learn or improve yourself, not so much. Writing style is not for me. Childish writing style is not the correct description but it is simplistic in my opinion.
September 14, 2023
Grappig geschreven, redelijk vermakelijk en zo uit, maar heeft uiteindelijk niet echt een punt.
February 25, 2024
Heel geestig
Read
December 29, 2024een grappige beschrijving van een wijdverspreid gedragskenmerk
Displaying 1 - 9 of 9 reviews