Άπαντα τα ευρισκόμενα

by Dionysios Solomos

Τη Μούσα του Σολωμού, από τα παιδικά μου χρόνια κι αν τη γνώρισα, δεν την αγάπησα με τη φλόγα του πρώτου καημού· γιατί παιδί δεν ήμουν όταν επρόσεξα 'ς αυτή. Και μ' έδεσε με την ασύντριφτην αλυσίδα που δένει το πάθος κάποτε τη μαθημένη καρδιά, την ώριμην ηλικία. Ο Σολωμός δεν είναι ποιητής για να συγκινήση εκείνους που με παιδικήν ελαφρότητα στοχάζονται τα πνευματικά. Άλλων ομοτέχνων του τα έργα, κ' εδώ κι αλλού, εύκολα τα πλησιάζει κανείς και τα νοστιμεύεται, κ' ευκολώτερα τα χορταίνει και τα λησμονεί· εκείνου ο στίχος, -νόημα, λόγος, μέτρα,- δεν έχει την απλότητα και δεν ξανοίγεται σαν των άλλων. Δυσκολεύει κ' η γλώσσα του, ξένη προς την παράδοση της σχολικής παιδείας, αταίριαστη με τη γλώσσα του γραφείου μας και του βιβλίου μας, όσο κι αν είναι ταιριαστή με τα βαθύτερα της ψυχής μας· μα γι' αυτό κι ο στίχος του όσους θα τραβήξη τους τραβάει στοχαστικώτερα, και μια για πάντα. Μετρημένοι ακόμα κι όσοι αισθάνονται τη σπουδαιότητα της τέχνης του Σολωμού, καθώς πρέπει, κ' εκεί που προ πάντων αξίζει να την αισθανθούν. Μπορεί να λέμε για τον ψάλτη των "Ελεύθερων πολιορκημένων" ό,τι είπεν ο φιλόσοφος Νίτσε για το Γκαίτε: "Ακόμα δεν έδειξεν όλη την επιρροή του, ακόμα δεν ήρθε ή ώρα του". Δεν ξέρω αν βρίσκεται 'ς άλλη λογοτεχνία ποιητής, μ' έργα έτσι λιγοστά κ' έτσι μισοκάμωτα, όμοια γερός και πλούσιος και σημαντικός. Το έργο του φέρνει 'ς το νου κάποια ερείπια σε κάποιες κορφές· ανεβαίνουμ' εκεί προς εκείνα, και τόσο δε μιας εντυπώνονται τα ερείπια όσο οι ολάνοιχτοι ορίζοντες που ξανοίγονται 'ς τα μάτια ανάμεσό τους εκεί.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΣΟΛΩΜΟΣ 7
Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ (Κ. ΠΑΛΑΜΑ)

ΣΟΛΩΜΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 55

Εις κόρην η οποία αναθρέφετο μέσα εις μοναστήρι 55
Ανθούλα 56
Ανάμνησις. 57
Το όνειρο 58
Η αγνώριστη 60
Δε μ’ αγαπάς 61
Η Ξανθούλα 62
Προς τον κύριον Λοδοβίκων Στράνη 64
Κάκιωμα 65
Εις φίλον ψυχορραγούντα 66
Ο θάνατος της ορφανής 67
Ο θάνατος του βοσκού 68
Η Ευρυκόμη 69
Η Ψυχούλα 70
Προς τον κύριον Δε Ρώσση
Ευρισκόμενον εις την Αγγλία 71
Το κοιμητήρι 72
Η φαρμακωμένη 73
Στο θάνατο της μικρής ανεψιάς 75
Εις μοναχήν 76
Γαλήνη 81
Ύμνος εις την ελευθερίαν 81
Σημείωσαις του ποιητή 122
Εις το θάνατο του Μπάιρον 126
Σημείωσαις του ποιητή 169
Η καταστροφή των Ψαρών 175
Προς τον βασιλέα της Ελλάδας 175
Εις Φραγκίσκα Φραίζερ 176
Ο Λάμπρος 177
Υπόθεση 177
Το παράπονο της Μαρίας 181
Το όνειρο της Μαρίας 182
Ο μάρτυρας 184
Ο Λάμπρος με τη θυγατέρα του 185
Δύο άσματα 187
Τα δυο αδέρφια 187
Η τρελλή μάννα 195
Το ξεμυστήρευμα 203
Η ημέρα της Λαμπρής 205
Η δέηση και τα όραμα 206
Η τρέλλα της Μαρίας 212
Ο θάνατος του Λάμπρου και της Μαρίας 213
Αποσπάσματα διάφορα 215
Πόθος 216
Ωδή εις την Σελήνη 217
Η σκιά του Ομήρου 218
Εις Μάρκο Μπότσαρη 219
Νεκρική ωδή 221
Η φαρμακωμένη ‘ς τον Άδη 223
Νεκρική ωδή 226
Οχτάστιχα αγνώστων ποιημάτων 227
Σχεδίασμα 228
Ο ανατολικός πόλεμος 228
Εις το θάνατο κυρίας αγγλίδας 229
Εις το θάνατο της ανεψιάς του 230
Εις το θάνατο Αιμίλιας Ροδόσταμο 230
Αγνώστων ποιημάτων αποσπάσματα 231
Νικηφόρος Βρυέννιος 235
Ο Κρητικός 236
Ο Πόρφυρας 244
Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι 248
Στοχασμοί του ποιητή 248
Σχεδίασμα Α 252
Σχεδίασμα Β 256
Σχεδίασμα Γ 276
Γ 287
Η ωδή του Πετράρχη 287
Μίμηση του τραγ. της Δεσδεμόνας 290
Η άνοιξη του Μεταστασίου 292
Το καλοκαίρι 294
Μετ. του τεμαχ. του Μεταστασίου 297
Αμουσία του Σίλλερ 298
Αποσπάσματα του Σ. της Ιλιάδος 298
Δ 301
Το Όνειρο 301
Η πρωτοχρονιά 308
Το ιατροσυμβούλιο 317
Εις μεγιστάνα 328
Επιγράμματα 329
Σημείωσες του εκδότη 332
Ε 338
ΔΙΑΛΟΓΟΣ (Ποιητής — Φίλος — Σοφολογιότατος) 338
ΣΤ 370
Rime improvisate 370
Sorge la note 370
Dove sei 371
Se non conoscite 371
Sorgi, Sorgi 372
Per una fontana 373
Per un luogo ameno 374
In questi 374
Sorgi ora 375
Sullo stesso argumento 376
Apri suora amorosa 376
Chi è costei 377
Sullo stesso argomento 378
Vieni, diletto mio 379
Suon di limpido 379
Deh folce temi 380
Il voi veloce 381
Al conte Mercati 381
Un giovine moribondo 382
Lamenti 383
Il Giudizio finale 384
L’ aurora 384
Sullo stesso argomento 385
La morte 386
La gastita 386
La cocezione 387
L’ annunziazione 388
La morte del giusto 389
La morte dell’ empio 389
L’ inferno 390
La luna 391
A san Dionisio 392
Zacinto 392
Il Pentimento 393
A Maria 394
Sopra Bonaparte 394
Incoronazione 395
A Lord Guilford 395
La caduta di Lucefero 397
Sulla morte di Pio VII 397
Il Paradiso 398
Sonetto 399
La nativita 399
Sulla morte di Cristo 400
La risurrezione 401
L’ assunzione 401
Sonetto 402
Squarci di Poemetto 405
Ode 410
La navicella greca 411
Saffo 413
L’ albero mistico 415
Ode a Venere 415
Ode per prima Messa 418
Sonetto 422
Epigramma 431
La madre greca 431
La donna velata 432
L’ usignolo e lo sparviere 434
Orfeo 434
Lo stesso soggeto 435
Elogio di foscolo 436

Genres: Poetry

462 pages, Paperback

First published January 1, 1994

About the author

Dionysios Solomos (Greek: Διονύσιος Σολωμός, 8 April 1798 - 9 February 1857) was a Greek poet from Zakynthos. He is best known for writing the Hymn to Liberty (Greek: Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν), of which the first two stanzas on music by Nikolaos Mantzaros became the Greek national anthem in 1865.

He was the central figure of the Heptanese School of poetry, and is considered the national poet of Greece - not only because he wrote the national anthem, but also because he contributed to the preservation of earlier poetic tradition and highlighted its usefulness to modern literature. Other notable poems include Τhe Cretan (Ὁ Κρητικός), The Free Besieged (Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι) and others.

A characteristic of his work is that no poem except the Hymn to Liberty was completed, and almost nothing was published during his lifetime.

Reviews

[Irini Gergianaki · Rating 4 out of 5]

"Πολλοί 'ν΄οι δρόμοι πόχει ο νούς"

[Efthymia Ntv · Rating 5 out of 5]

Προτείνω ανεπιφύλακτα να ακούσετε τη ανάγνωση του "Λάμπρου" από το κέντρο πολιτισμού ΙΣΝ.

[Ioannis Savvas · Rating 5 out of 5]

Ο Διονύσιος Σολωμός φέρει το προσωνύμιο «εθνικός ποιητής». Αυτός ο προσδιορισμός, από τα σχολικά ακόμη χρόνια, στοιχειώνει τα βιβλία των μαθητών. Στοιχειώνει και την εθνική μας συνείδηση, αφού μας ακολουθεί όποτε ακούμε και παιανίζουμε τον Εθνικό μας Ύμνο.

Ο Διονύσιος Σολωμός είναι ένα σπουδαίο και σπάνιο πνεύμα. Χειρίζεται τη γλώσσα άνετα και ποικιλότροπα. Πάντα μεστός, περιεκτικός και με θαυμαστή φαντασία. Οι συνθέσεις του είναι μοναδικές.

Στο βιβλίο αυτό περιλαμβάνονται τα περισσότερα από τα έργα του -ποιήματα, πεζά, σχεδιάσματα- σε πρόλογο του Ι. Πολυλά. Ξεχωρίζουν βέβαια ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν και οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι. Ένα καταπληκτικό πεζό, ο Διάλογος, το διάβασα για πρώτη φορά και νομίζω ότι είναι ένα από τα σπουδαιότερα κείμενα για τη νεοελληνική γλώσσα. Ο Σολωμός πλέκει το εγκώμιο της δημοτικής, υποστηρίζει ένθερμα τη ζωντάνια και τη δυναμική της γλώσσας, και κατακεραυνώνει τους «σοφολογιότατους».

Το βιβλίο τελειώνει με τη Γυναίκα της Ζάκυθος, ένα σκοτεινό κείμενο, επηρεασμένο από τη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Η Γυναίκα, μια μισητή γριά, απεχθής, στριμμένη, μισότρελη, μισελληνίδα και στρίγκλα, παραδίδεται στο Διάβολο.

[Serser serser · Rating 5 out of 5]

πνευματική απόλαυση...