«Ο καιρός ήταν θαυμάσιος και την επομένη. Με το φως της μέρας η υπόθεση της ψόφιας γάτας έμοιαζε μάλλον γελοία. Ο Ζαν-Λουί πήγε νωρίς στο γραφείο του. Η Γκάμπι, μαζί με την αλληλογραφία, του έδωσε κι ένα πακετάκι που δεν είχε σφραγίδα ταχυδρομείου. Μόνο τ' όνομά του ήταν γραμμένο με κεφαλαία γράμματα. Ούτε όνομα αποστολέα υπήρχε. Ο Ζαν-Λουί το άνοιξε κάπως παραξενεμένος. Μέσα στο πακέτο, τυλιγμένο σε μια γάζα, βρήκε το κεφάλι της γάτας».
Δεν γνώριζα πως ο συγγραφέας μένει μόνιμα στην Γαλλία και μόλις ξεκίνησα την ανάγνωση, κατάλαβα πως ακολουθεί το Γαλλικό τρόπο γραφής. Μου άρεσε πολύ αυτό και σαν συγγραφέας το ζήλεψα γιατί θα ήθελα να το γράφω και εγώ έτσι. Οι ρυθμοί του βιβλίου είναι γρήγοροι, οι χαρακτήρες μοναδικοί. Κανένας δεν μοιάζει με τον άλλον και κανένας δεν είναι βαρετός για τον αναγνώστη. Το θέμα είναι επίκαιρο ακόμα και τώρα. Είναι ένα από τα βιβλία που αγάπησα και θα ξαναδιαβάσω.
Τα αρνητικά του; Ότι στους διαλόγους δεν ξεχωρίζεις ποιος μιλάει και που. Διάβαζα 2 και 3 φορές για να το καταλάβω.
Αδιάφορο μεχρι βαρεμάρας .... Ο συγγραφέας "πετάει" ξαφνικά ονόματα ανθρώπων χωρίς να εξηγεί ποιος είναι κ τι κάνει και μάλλον περιμένει από τον αναγνώστη να καταλάβει ποιός είναι ποιος .... Δεν είναι να απορεί κανείς γιατι το βιβλίο είναι ολιγοσέλιδο. Δεν χάνετε τίποτα αν δεν το διαβάσετε .......