ഉറവിടങ്ങൾ | Uravidangal

by Jeyamohan

Memoirs of Tamil- Malayalam writer Jayamohan.

Genres: Memoir

142 pages, Paperback

First published March 1, 2011

About the author

B. Jeyamohan (also credited as Jayamohan) is one of the most influential contemporary, Tamil and Malayalam writer and literary critic from Nagercoil in Kanyakumari District in the south Indian state of Tamil Nadu.

He entered the world of Tamil literature in the 1990s, Jeyamohan has had impacted the Tamil literary landscape as it emerged from the post-modern phase. His best-known and critically acclaimed work is Vishnupuram, a deeply layered fantasy set as a quest through various schools of Indian philosophy and mythology. His other well-known novels include Rubber, Pin Thodarum Nizhalin Kural, Kanyakumari, Kaadu, Pani Manithan, Eazhaam Ulagam, and Kotravai. His writing is heavily influenced by the works of humanitarian thinkers Leo Tolstoy and Mohandas Karamchand Gandhi. Drawing on the strength of his life experiences and extensive travel around India, Jeyamohan is able to re-examine and interpret the essence of India's rich literary and classical traditions.
---
தந்தை பெயர் எஸ்.பாகுலேயன் பிள்ளை. தாத்தா பெயர் வயக்கவீட்டு சங்கரப்பிள்ளை. பூர்வீக ஊர் குமரிமாவட்டம் விளவங்கோடு வட்டம், திருவரம்பு. தாத்தா அடிமுறை ஆசான். ஆகவே சங்கு ஆசான் என அழைக்கப்பட்டிருக்கிறார். அப்பாவின் அம்மா பெயர் லட்சுமிக்குட்டி அம்மா. அவரது சொந்த ஊர் குமரிமாவட்டம் விளவங்கோடு வட்டம், திருவட்டாறு. அப்பாவுடன் பிறந்தவர்கள் இருவர். தம்பி எஸ்.சுதர்சனன் நாயர் தமிழக அரசுத்துறையில் வட்டார வளர்ச்சி அலுவலராக இருந்து ஓய்வுபெற்று இப்போது பத்மநாபபுரத்தில் வசிக்கிறார். அப்பாவின் தங்கை சரோஜினி அம்மா திருவட்டாறில் ஆதிகேசவ பெருமாள் ஆலய முகப்பில் உள்ள பாட்டியின் பூர்வீகவீட்டிலேயே வாழ்கிறார்.

அப்பா முதலில் வழங்கல் துறையில் வேலைபார்த்தார். பின் பத்திரப்பதிவுத்துறையில் எழுத்தராக வேலைபார்த்து ஓய்வு பெற்றார். அவரது பணிக்காலத்தில் பெரும்பகுதி அருமனை பத்திரப்பதிவு அலுவலகத்தில் கழிந்தது. 1984ல் தன் அறுபத்தி ஒன்றாம் வயதில் தற்கொலை செய்துகொண்டார்.

அம்மா பி. விசாலாட்சி அம்மா. அவரது அப்பாவின் சொந்த ஊர் நட்டாலம். அவர் பெயர் பரமேஸ்வரன் பிள்ளை. அம்மாவின் அம்மா பெயர் பத்மாவதி அம்மா. அவரது சொந்த ஊர் திருவிதாங்கோடு. நட்டாலம் கோயில் அருகே உள்ள காளி வளாகம் அம்மாவின் குடும்ப வீடு. அம்மாவுக்கு சகோதரர்கள் நால்வர். மூத்த அண்ணா வேலப்பன் நாயர், இரண்டாமவர் கேசவபிள்ளை. மூன்றாம் அண்ணா மாதவன் பிள்ளை. அடுத்து பிரபாகரன் நாயர். கடைசி தம்பி காளிப்பிள்ளை. அம்மாவுக்கு இரு சகோதரிகள். அக்கா தாட்சாயணி அம்மா இப்போது நட்டாலம் குடும்ப வீட்டில் வசிக்கிறார். இன்னொரு அக்கா மீனாட்சியம்மா கேரள மாநிலம் ஆரியநாட்டில் மணமாகிச்சென்று அங்கெ வாழ்ந்து இறந்தார். அம்மா 1984ல் தன் ஐம்பத்து நாலாம் வயதில் தற்கொலைசெ

Reviews

[Nandakishore Mridula · Rating 4 out of 5]

Jeyamohan is a bilingual writer in both Malayalam and Tamil. This autobiographical novel is the basis for the Malayalam film "Ozhimuri". Both the book and the movie are great.

Very few people are aware that many castes in Kerala are still matrilineal, at least in name: the Kshatriyas and Nairs being the most prominent. This system is prone to the production of awesome matriarchs: Jeyamohan's paternal grandmother was one of them. In fact, she was so terrible that his grandfather was forced to leave her, and his father carried the scars of childhood for the rest of his life.

Nagercoil, the author's native place, was part of the erstwhile Travancore state. Now it is a part of Tamil Nadu. Most of the people here are bilingual: they speak both Malayalam and Tamil. Another interesting fact is that here you can find Nairs following a patrilineal system. Constantly reminded of the sad fate of his father, the author's dad married from a patrilineal family and kept his wife and son in absolute submission.

So Jeyamohan grew up in a family consisting of a tyrannical grandmother, a dictatorial father and a creative yet submissive mother. It marked him for life and almost drove him to suicide: but he took the better way out - he started writing.

This book is the account of that journey.

[Prashanth Bhat · Rating 5 out of 5]

ಜೆಯಮೋಹನ್ ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಬರಹಗಾರ. ಅವರ ಆತ್ಮಕಥೆ ಛಿದ್ರ ತುಣುಕುಗಳಾಗಿ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಅಪ್ಪನ ಅಮ್ಮನ ಕುಟುಂಬದ ಇತಿಹಾಸದ ,ತ್ರಿವಾಂಕೂರಿನ ರಾಜರ ಮನೆತನದ ಬಗೆಗಿನ ಅನುಭವಗಳಿವೆ. ಅದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಮಡದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಂಗಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚೂರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅಣ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೇಳುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ.
ಆತ್ಮಕಥೆ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಅಪೂರ್ಣ.

[Sanuj Najoom · Rating 4 out of 5]

ആദ്യമായി നൂറ് സിംഹസനങ്ങളാണ് ജയമോഹന്റെതായി വായിച്ചത്, പിന്നീട് ആനഡോക്ടർ. രണ്ടും എന്നെ വല്ലാതെ സ്വാധീനിച്ച എഴുത്തുകളാണ്. ഉറവിടങ്ങൾ വായിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ ആ എഴുത്തിന്റെ ശക്തി ഇവിടെയും മാറ്റം വന്നിട്ടില്ല എന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടു, മേല്പറഞ്ഞ കൃതികളെപ്പോലെ മികച്ചതാണിതും.

ജയമോഹന് തന്റെ അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹത്തെക്കാൾ അവരോടുള്ള ബഹുമാനമാരുന്നു കൂടുതൽ ഉയരത്തിൽ. അവരുടെ അറിവും അവരുടെ ജീവിതവും അവസ്ഥകളും
ഗതികേടുകളും അതിലൊക്കെയും അമ്മ കൈക്കൊണ്ട നിലപാടുകൾ അദ്ദേഹത്തെ സ്വാധീനിച്ചു.
അച്ഛനുമായി അധികം താൻ സംസാരിക്കുകയോ ആശ്യങ്ങളോ വിശേഷങ്ങളോ പങ്ക് വെച്ചില്ലെങ്കിൽ കൂടി അച്ഛനുമായുള്ള ബന്ധത്തെ പറ്റി വിശാലമായി ഇവിടെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. താൻ ബഹുമാനിക്കുന്നതും സ്നേഹിക്കുന്നതും സംരക്ഷിക്കുന്നതുമായ സ്ത്രീകളെപറ്റി വളരെ വ്യക്തതയോടെ പല അദ്ധ്യായങ്ങളിലായി അദ്ദേഹം വിവരിക്കുന്നു. ഭാര്യയോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹത്തെ പറ്റി എത്ര വൈകാരികമായാണ് അദ്ദേഹം എഴുതിയിരിക്കുന്നത്.❤️

ഒരു ആത്മകഥ അല്ലെങ്കിൽ ഓർമ്മകളിലൂടെ ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം എന്നൊക്കെ പറയാമെങ്കിലും, അതിനുമപ്പുറം നാഞ്ചിനാടിന്റെ ചരിത്രവുംകൂടിയാണ് ഉറവിടങ്ങളിലൂടെ ജയമോഹൻ രേഖപ്പെടുത്തുന്നത്. തിരുവതാംകൂറിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ജാതി സമ്പ്രദായങ്ങളും, ജനതയുടെ വീക്ഷണങ്ങളും, രാജാവിനോടുള്ള ഭക്തിയും മറ്റും ഇതിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാം. ഭരണമാറ്റങ്ങളും പുതിയനിയമങ്ങളും തിരുവതാംകൂറിൽ നിന്നുള്ള വേർപിരിയലും നാഞ്ചിനാട്ടിലെ ജനങ്ങളെ എങ്ങനെ ബാധിച്ചുവെന്നതും ഇതിൽ പറയുന്നുണ്ട്.

ജയമോഹൻ പറയുന്നത് ശരിയാണ് ഒരിക്കൽ കേരളത്തിന്റെതായിരുന്ന തെക്കൻ തിരുവതാംകൂർ ഭാഗങ്ങൾ, അവിടുത്തെ സംസ്കാരങ്ങളും സാഹിത്യങ്ങളും ഭാഷയും അറിയപ്പെടാതെയും അടയാളപ്പെടുതാതെയും പോകുകയാണ്. ചരിത്രപരമായ രേഖകളിലും മറ്റ് ചില ചരിത്രകാരന്മാരുടെ വിവരണങ്ങളും ഒഴിച്ചുനിർത്തിയാൽ. മലയാളത്തിൽ അധികം കടന്നു വരാത്ത കഥാപരിസരമാണ് നാഞ്ചിനാട്.

ആക്കാലത്തെ ജാതി മേൽക്കോയ്മയുടെ ഭാഷ്യം എങ്ങനെയെന്നു ജയമോഹൻ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്...

"തികഞ്ഞ ഭൂപ്രഭുത്വരീതികൾ. പേര് ചോദിക്കുന്നതിനു മുൻപ്തന്നെ ജാതി ചോദിക്കും. ആദ്യം ജാതി, പിന്നെ സ്ഥലം, പിന്നെ അംഗ അടയാളം (വൈകല്യം ), ഒടുവിൽ തൊഴിൽ എന്ന രീതിയാണ് - പേര് ഓർക്കാറേയില്ല.
'ലവനോണ്ടല്ലോ, തണ്ടാൻ,  മറ്റേ ഈ കളിയലുകാരൻ പയ്യൻ, ഒരു കറുമ്പനെയ്, റവറ് വെട്ടുന്നവൻ....'
'ഗോപാലനാ അമ്മച്ചിയേ?' 'ആ... ലവൻതന്നെ... അവനൊരിക്കൽ എന്നോട് പറഞ്ഞു... 'ഇതാണ് സംഭാഷണരീതി. മേക്കുമലയിലെ പരമൻ നാടാരുടെ ഒരു വയസ്സ് മകനെ 'എന്തൊര് നാടാരെ?' എന്നേ അമ്മച്ചി വിളിക്കാറുള്ളൂ. പോറ്റിയുടെ കുഞ്ഞ് ചെറുമകൻ വന്നാൽ ഉടൻ ചാടി എഴുന്നേൽക്കും 'അങ്ങുന്ന് ഒപ്പം വന്നു?'. "

ഒരു നാടും കാലഘട്ടവും നിലനിന്നിരുന്ന സംസ്കാരങ്ങളുംകൂടിയാണ് തുടക്കം മുതൽ ഒടുക്കം വരെ ജയമോഹനിലൂടെ വായിക്കപ്പെടുന്നത്.

[S Ashok · Rating 5 out of 5]

Having read much of Jeyamohan's works over a decade in Tamil, this book translated from Malayalam still offers interesting background information on the society in which he grew up. It was an age of transitions, after India became independent part of Travancore became part of the state of Tamilbadu. It was culturally more closer to Kerela. The dominant caste like Nairs were traditionally matrilineal hence women commanded respect, they had multiple husbands, owned land and managed them traditionally activities performed by men in societies such as Tamilnadu. With independence, these values start to change, Jeyamohan's father is a man caught in two ages, he is born to Nair matriach who took multiple husbands, he seems to have left home very young to fend for himself. He marries from Velala caste, Jeyamohan's mother comes from a poor family, yet she is a remarkable woman. She is extremely well read in Malayalam, Tamil and English literature. Although Jeyamohan's father had a troubled relationship with his mother, he seem to replicate a feudal patriarchy. The relationship the husband and wife share is violent. The book brilliantly documents both the social changes and the personal changes.
The book explores the myths, beliefs and cultural changes, it also brings out the people from Jeyamohan's life before us. It is also a story of supreme achievement, to overcome such sadness, Jeyamohan is a true inspiration.

[Parvathy · Rating 4 out of 5]

In my quest for Indian language writers, I discover Jeyamohan, a writer who writes in both Tamizh and Malayalam. His memoir turns out to be interesting on many counts. He writes of a lived experience of the matrilineal system in Kerala - his grandmother had many husbands, and the powerful matriarch archetype is well described. He also writes of this system's death in a world that has come to look down on women holding so much power. He writes lovingly of a region in Kerala that is now in Tamil Nadu - South Travancore. In a perspective I haven't heard before, he describes a region rich in literature and culture that now Kerala has lost - and it is a loss he mourns deeply. 

Jeyamohan combines history, sociology, and personal memoir to create a compelling narrative that is at times marred by arrogance (he thinks of himself as one of the best writers of his time). His descriptions of his father, mother, and grandmother are unflinching and somewhat disturbing. But what I most enjoyed were the tales he tells of local legends - the beautiful blood-sucking yakshis and their 'kodas', and how the modern world does all it can to destroy them with their rubber estates and tree felling. 

The cultural contexts might seem alien if you are not from Kerala, but Jeyamohan gives you a way into understanding the uniqueness of this state and its people. A recommend.

[Jerrymel George · Rating 4 out of 5]

Jeyamohan is a special writer who often comes across as an arrogant outspoken intellectual.Uravidangal is a haunting journey through his life that made him the man that he is today.Written with flair, this biography is as good as his other fictive works.

[Arun · Rating 5 out of 5]

A worthy literary piece is an anthropological and sociological document while it is providing timeless wisdom. This is a book like that. This book is a compilation of narratives that shed light on the author's personal life. He was born and brought up in a matriarchically organized family system where women have more than one husband and inherit the entire family's wealth. His depiction of his grandmother is vivid and awe-inspiring, while the story of his mother, who is locked inside the changing sociological order, is pathetic. Jeyamohan masterfully employs both language and imagery to describe the land, the seasons, and the gods and demons of Travancore, today's Kanyakumari District, Tamil Nadu. These are not just biographical notes, but fictionalized versions of real life. So, they give us compelling emotional upheavals and self-discoveries. I loved this book both in Malayalam and now in English.

[Aarti Krishnakumar · Rating 4 out of 5]

Read this one on the kindle and needless to say was drawn ti the book cos of Jeyamohan... Infact, the book is from Jeyamohan’s own life, these stories move through childhood, family, belief, gender, fear, and desire — especially the ways society names, controls, and fears women. Witches here are not just figures of superstition; they are metaphors for otherness, power, transgression, and the cost of nonconformity.

What stands out is the restraint. The writing is quiet, observant, and morally complex, allowing discomfort to surface without explanation or judgment. Ordinary moments carry extraordinary weight, revealing how deeply culture, caste, belief, and silence shape human lives.

This is not nostalgia, and it is not confession. It’s an act of looking back with clarity — unsentimental, precise, and deeply human. A book that asks you to read slowly, sit with ambiguity, and reflect on how stories — especially those told about women — are formed and preserved.

[Beena V Sarkar · Rating 5 out of 5]

What is a book if it doesn't render you asunder, destroys you ? - The translator's note quotes Kafka's sentiments on WHAT kind of books must be written, read.

I agree with the translator that this book, is indeed one such book.

What I loved ?
1.Travancore : Glimpses of a time before it got divided and the Southern chunk moved to Tamil Nadu ; this land is also called "Nanjinaadu". The customs vividly lived through it's fierce matriarchs; where forests drew the lustful man and put paid to such feelings.

2. Empathetic Prose : After Tagore, I find Jeyamohan writes with such empathy about women - with phrases that are not very decorative for the sake of beautiful language - but flows like water flowing naturally downhill. It is used to devastating efficiency when describing his beautiful, headstrong mother ; his imperious grandmother , his "shadow" younger sister , his wife and daughter- why even "magical yakshis". There is no judgement , just a lamentation of the loss of the Female Voice.

3. His Journey as a Writer : Through multiple "short" chapters, through three major themes, you see how life shaped Jeyamohan, the writer. A Wounded Wanderer, Seeker who finally found calm ? Yet the memory of the storms linger, have made their mark on his soul.

Faultless. One for the shelf, a multiple re-read one.

[Adi Bookish Blog · Rating 5 out of 5]

In Of Men, Women and Witches, acclaimed Tamil novelist Jeyamohan reflects on his childhood and family life in a culturally blended region between Tamil Nadu and Kerala. Originally written in Malayalam, the memoir captures the essence of a matriarchal household shaped by strong women—his mother and grandmother—who stood up to his abusive father. Through intimate stories of family, love, and personal struggle, Jeyamohan also paints a larger portrait of the region and its layered history.

Of Men, Women and Witches is a heartfelt and powerfully told memoir that blends personal memories with cultural history. Jeyamohan’s storytelling is vivid and emotional, offering a touching tribute to the women who shaped his life. Rich in detail and humanity, it’s a moving exploration of family, identity, and becoming a writer.

[Allen Joseph · Rating 5 out of 5]

This in Malayalam . The book is written by the very famous bilingual writer Jayamohan. The book is about everything: from social history to anthropology; from childhood memory to existential questions. But above all it also takes about a father and son, a peculiar kind of father and son. Probably in the recent years I have never read about father -son relationship as beautiful as this since the Khalid Hosseini’s Kite Runner.

[Arun George K David · Rating 5 out of 5]

ഒറ്റമുറി സിനിമ കണ്ടതാണ്. അന്ന് ഈ ക്യാറക്ടറിന്റെ സ്വഭാവം കണ്ട് ഞെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. തെക്കന്‍ തിരുവിതാംകൂറിനെ കുറിച്ച് യാതൊന്നും അറിയാത്ത എനിക്ക് ഈ പുസ്തകത്തിലെ ഓരോ പേജും കൌതുകകരമായിരുന്നു. പഴയതാണെങ്കിലും പുതിയ പുതിയ അറിവുകൾ, മിത്തുകൾ എനഞിങ്ങനെ. യക്ഷിക്കഥകള്‍ 😍. യക്ഷിക്കഥകൾക്ക് പിന്നിലുള്ള കഥകളൊക്കെ ഞഞാദ്യമായിട്ടാണ് കേൾക്കുന്നത്.

[arunkumar metharuparampil · Rating 5 out of 5]

തലമുറകളുടെ ഉറവിടങ്ങൾ

ജയമോഹന്റെ ഉറവിടങ്ങൾ വായിക്കുക എന്നത് , അവനവന്റെ വേരോർമയിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ചു പോക്ക് കൂടെ ആണ് ..
4000 മൈലുകൾക്ക് അപ്പുറത്തു നിന്ന് , അഞ്ചര മണിക്കൂറുകളുടെ വെയിൽ വേഗങ്ങൾക്കപ്പുറത്തു നിന്ന് വായിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ , നാഞ്ചിനാടിന്റെ പെരുമയും താൻപോരിമ ഉള്ള പെണ്ണുടലുകളും , സുന്ദരയക്ഷികളും കണ്മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു ..

[Anoop Nair · Rating 5 out of 5]

ഞാൻ ഒരു തിരുവിതാംകൂർ കാരൻ ആയത് കൊണ്ടും കുടുംബ വേരുകൾ നാഞ്ചി നാടിൻ്റെ പല ' ഇടങ്ങളിലും വ്യാപിച്ച് കിടക്കുന്നതുകൊണ്ടും എനിക്ക് പരിചിത മായ ഭാഷ ആണ് ജയമോഹൻ സാറി ൻ്റെ ഉറവിടങ്ങളിൽ ഉള്ളത്. 'മരുമക്കത്തായ രീതി എന്തെന്നും തിരുവിതാം കൂറിലെ പല ആചാരങ്ങളും നമുക്ക് ഈ രചന യിലൂടെ അറിയാൻ സാധിക്കും

[Krishna Srinivasan · Rating 5 out of 5]

This was such an enriching read. I was consciously aware of the gap between Malayalam & English, and how much more prettier the language would have been in its original, but also how the translator - Sangeeta Puthiyedath - has done such a marvellous job.

Jeyamohan is honest & doesn’t shy away from the gory details. He manages to be both intensely poetic & informative. He is never pretentious, never one for self-promotion and his words are based on deep research which he himself catalogues. He touches on various topics in his life and seamlessly weaves them through a non-linear narrative structured chapter by chapter on different topics including: his parents, the Nair matrilineal system, Nanjinadu (the south-western part of Tamil Nadu, formerly belonging to the state of Travancore, a Tamil - Malayali syncretic region, neither here nor there, of which Jeyamohan is a product, perhaps its most famed product), or the Yakshis of Kerala folklore.

In a short space of time, one encounters world history, personal history, many deeply affecting characters, musings on love & monogamy & creativity. A fantastic book. I was stunned.

[Ayshakutty Olakara]

Inspiration

[Sujith Philipose · Rating 3 out of 5]

Good writing. Get me back to Trivandrum and its surroundings.

[Kavya Manohar · Rating 5 out of 5]

അനുഭവതീക്ഷ്ണത കൊണ്ട് വിസ്മയിപ്പിച്ച എഴുത്തുകാരനാണ് ജയമോഹൻ. ആദ്യം 'നൂറുസിംഹാസനങ്ങളിലൂടെ'. ഇന്നിപ്പോൾ അത്മകഥാപരമായ 'ഉറവിടങ്ങളി'ലൂടെ. ഒറ്റയിരുപ്പിന് വായിച്ചു തീരുവോളവും, പിന്നെ പുസ്തകം മടക്കിയിട്ടും വയനയുടെ ലഹരി വിട്ടുമാറുന്നില്ല.

'ജയമോഹനെക്കുറിച്ചല്ല, ജയമോഹനിലൂടെയാണിപ്പുസ്തകം' എന്ന് അവതാരികയിൽ കല്പറ്റ നാരായണൻ എഴുതിയത് പുറംചട്ടയിൽ കണ്ടെങ്കിലും അത് എനിക്കൊട്ടും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ഈ പുസ്തകത്തെ വിവരിക്കുവാൻ അതിലേറെ നല്ലൊരു വഴി ഇല്ലെന്ന് ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. ജയമോഹനിലൂടെ നാം കാണുന്ന ഒരു ലോകമുണ്ട്. കേരളത്തിൽ നിന്നടർന്നുപോയതുകൊണ്ട് സാഹിത്യത്തിലും ചരിത്രത്തിലും അടയാളപ്പെടാതെ പോയെ തെക്കൻ തിരുവതാകൂറിന്റെ, നാഞ്ചിനാടിന്റെ സാംസ്കാരികപരിസരം.

ഉറവെടുത്ത ഇടങ്ങളെ ജയമോഹൻ ചികഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ഓർമ്മകളിൽ നിന്നാണ്. പൂതപ്പാട്ടിൽ തുടങ്ങുന്നതാണ് അമ്മയോർമ്മകൾ. ചങ്ങമ്പുഴയും ആശാനും മുതൽ ഹെമിങ്ങ്വേയിലൂടെ നീങ്ങുന്ന വായനകൾ നടത്തുന്ന അമ്മ രാമായണശീലുകൾക്കിടയിൽ ചിന്താവിഷ്ടയായ സീതയെക്കൂടി ചേർത്ത് വായിക്കുന്ന സരസയാണ്. പക്ഷേ മുൻകോപിയായ അച്ഛൻ എത്തുന്നതോടെ മൂകമാകുന്നതാണ് അവരുടെ വീട്.

'ഒഴിമുറി' ചലച്ചിത്രത്തിൽ കണ്ട, ഉള്ളിൽ വാത്സല്യം നിറയുമ്പോഴും കടുത്ത കോപത്തോട തല്ലുകയുംശകാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ യഥാർത്ഥജീവിതത്തിൽ എനിയ്ക്ക് സങ്കല്പിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ജയമോഹൻ സ്വന്തം അച്ഛനെത്തന്നെയാണതിൽ കാണിച്ചുതന്നതെന്ന ഞെട്ടൽ മാറാതെനിൽക്കുന്നു. തന്നോടച്ഛൻ കാര്യപ്പെട്ട് സംസാരിച്ച ഒരു (അപൂർവ്വ)സന്ദർഭം ഓർത്തെടുക്കുന്നുണ്ട് അദ്ദേഹം. 'അച്ഛൻ എന്നോടല്ല സംസാരിച്ചത്, കാറ്റിനോടാണ്' എന്ന വിധമാണ് ആ മനുഷ്യൻ.

ജയമോഹനിലെ ചരിത്രകാരനാണ് പിന്നീട് സംസാരിക്കുന്നത്. തെക്കൻതിരുവതാംകൂറിന്റെ വാമൊഴിക്കഥകളും വയലേലകളും കോവിലുകളും കുളങ്ങളും ഒക്കെ ആ വർത്തമാനത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്നു. ���ാഞ്ചിനാട്ടെ സിവിൽ രേഖകൾ പലതും സർക്കാർ ആർക്കൈവിലിരിക്കുമ്പോഴും അവ വേണ്ടവിധം പഠിക്കപ്പെടുന്നില്ല. 'നിർമ്മിച്ചു'കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മോണോലിത്തിക്കായ കേരളചരിത്രത്തിന്റെ പഴമയ്ക്കും പെരുമയ്ക്കും പറ്റിയ ചേരുവകളല്ല അതിലെന്നതുകൊണ്ടാണ് അവ തമസ്കരിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നു പി. കെ. ബാലകൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകളൊടെ എഴുത്തുകാരനും പറയുന്നു.

തികച്ചും തന്നിലേയ്ക്കു തിരിച്ചുവെച്ച കണ്ണാടിയായി ഈ പുസ്തകം മാറുന്നത് 'മകൾ, അമ്മ, സ്ത്രീ' എന്ന ഒരു അദ്ധ്യായത്തിലാണ്. അലച്ചിലിന്റെ ഒരു ജീവിതഘട്ടവും, ഇടയിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ ആഴത്തിൽ ഓർമ്മകൾ അവശേഷിപ്പിച്ച ചില വ്യക്തികൾ സംഭവങ്ങൾ ഒക്കെ ഇവിടെ കാണും. ഭാര്യ അരുൾമൊഴിയുമായുള്ള ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ആഴം ജയമോഹൻ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. കൊതിപ്പിക്കുന്നതാണത് . ഇതൊരു നോവലിലെ കഥാപാത്രം പറഞ്ഞാൽ 'കാല്പനികം' എന്നു താൻ തന്നെ മുദ്രയടിച്ചേക്കും എന്നും അദ്ദേഹം തന്നെ പറയുന്നു.

'പൂർവ്വികർ ബാക്കിവെയ്ക്കുന്ന അടയാളങ്ങളിൽ'അവിശ്വസനീയമായ മനസ്ഥൈര്യവും തന്റേടവുമുള്ള തിരുവിതാംകൂർ അമ്മച്ചിമാരെ സ്വന്തം അച്ഛന്റെ അമ്മയിലൂടെ അദ്ദേഹം ഓർത്തെടുക്കുന്നുണ്ട്. 'തലനൂർത്ത് നടക്കടി' എന്നു മകന്റെ ഭാര്യയോട് പറയുന്ന, സ്വത്തിടപാടുകളും, കൃഷിവ്യാപാരങ്ങളും നോക്കിനടത്തുന്ന ആ അമ്മച്ചി നാഞ്ചിനാട്ടെ അത്തരം ഒരുപാടുപേരിൽ ഒരാൾ മാത്രമായിരുന്നു. 'ഒഴിമുറി' കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഈ ചിത്രം നിങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായി ഓർത്തെടുക്കാം. തന്റെ അമ്മയ്ക്കോ ഭാര്യ അരുൾമൊഴിയ്ക്കോ ഒരിയ്ക്കലും ആ ആജ്ഞാഭാവം കൈവരിക്കാനാവില്ലെന്നും ജയമോഹൻ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നുണ്ട്.

അവസാന അദ്ധ്യായം തികഞ്ഞ ജീവിതഭാവനയാണ്. റബറും തോട്ടങ്ങളും ഒക്കെ വ്യാപകമാകുന്നതിനു മുമ്പ് കാടിനും പടർപ്പിനുമൊപ്പം വളർന്ന് പന്തലിച്ച മലനാട്ടിലെ യക്ഷികളാണ് ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ. കാമം കൊണ്ട് മയക്കുന്ന ഈ സുന്ദരികളെ നാടു വളർന്നപ്പോൾ പലയിടത്തായി തളച്ച ഓർമ്മയിലെ കഥകൾക്കൊപ്പം എഴുത്തുകാരൻ പുസ്തകത്തിനും പൂട്ടിടുന്നു.

പുസ്തകത്തിൽ പലയിടത്തും എഴുത്തുകാരൻ എന്ന നിലയിൽ തന്നെപ്പറ്റി സൂചിപ്പിക്കുമ്പോൾ അഭിമാനത്തോടെ മാത്രം പറയുന്ന ആ അത്മവിശ്വാസത്തിനും കൂടി സലാം.

[Vaivaswatha Manu · Rating 4 out of 5]

good