What do you think?
Rate this book
L'Écrivain public
L'écrivain public, dans les sociétés traditionnelles, est celui qui rédige lettres, requêtes et formulaires, en lieu et place de ceux qui ne savent pas écrire. Pour Tahar Ben Jelloun, c'est aussi celui qui prête sa plume et sa voix à tous les siens, à ceux qui n'ont pas la parole. Dans un récit qui convoque les souvenirs de l'auteur, se profilent certaines villes - d'un Maroc tantôt réel, tantôt imaginaire -, et se précise l'expérience de la pauvreté, de la violence.
- GenresRoman
224 pages, Pocket Book
First published January 1, 1983
5 people are currently reading
107 people want to read
About the author
Tahar Ben Jelloun
244 books2,241 followersTahar Ben Jelloun (Arabic: الطاهر بن جلون) is a Moroccan writer. The entirety of his work is written in French, although his first language is Arabic. He became known for his 1985 novel L’Enfant de Sable (The Sand Child). Today he lives in Paris and continues to write. He has been short-listed for the Nobel Prize in Literature.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
March 24, 2020
"Scriverò questa storia a bassa voce nella speranza di smascherare l'immagine confusa dello specchio. Si tratta di qualcuno che conosco bene, che ho frequentato per molto tempo. Non si tratta di un amico, ma di una conoscenza. Una presenza della quale non ho diffidato abbastanza.
La sua inafferrabilità è irritante. E' qualcuno che è sempre da un'altra parte. è un uomo che ha fretta. è appena arrivato e già sta per ripartire"
Jelloun Ben Tahar, uno scrittore marocchino che adotta la lingua del colonizzatore, quella del paese che gli dà altre possibilità: il francese.
Per quanto le forme siano prese in prestito la sua scrittura ha tutto il sapore ed il colore delle piazze marocchine che accompagnano il lettore in un vorticoso mondo onirico che spesso diventa spiazzante...
Leggere Ben Tahar Jelloun è come ritrovarsi nel sogno di qualcun altro.
Devi acuire ogni senso perchè intorno ruotano immagini che non ti appartengono.
Forte è il senso di spaesamento.
Altrettanto intenso, tuttavia, è l'appagamento che deriva da una prosa lirica di alto livello.
Jelloun riformula in generale la narrazione orale del mondo arabo, ossia quella dei cantastorie.
Due le caratteristiche principali:
- l'andamento ipnotico dato da un ritmo ripetitivo;
- una materia del racoonto che amalgama il vero al surreale.
"Lo scrivano" non è uno scritto biografico in senso stretto e tradizionale.
Più che altro lo si potrebbe considerare come uno scritto in cui l'autore racconta l'origine delle sue difficoltà di uomo che si è ritrovato sulla linea di confine tra Oriente ed Occidente.
Un uomo che ha messo in atto uno sdoppiamento come arma di difesa ed ha utilizzato la scrittura come riparo e rifugio.
"Confesso che il mio doppio mi aiuta molto, mi salva la faccia. In realtà sono un uomo che rispetta le convenienze. Evacuo nella scrittura le fantasie e la follia".
"Dovrei un giorno smettere di scrivere, cessare questo va e vieni tra la vita reale e i suoi simulacri, e approfondire nel silenzio e nella solitudine la conoscenza di me stesso"
La sua inafferrabilità è irritante. E' qualcuno che è sempre da un'altra parte. è un uomo che ha fretta. è appena arrivato e già sta per ripartire"
Jelloun Ben Tahar, uno scrittore marocchino che adotta la lingua del colonizzatore, quella del paese che gli dà altre possibilità: il francese.
Per quanto le forme siano prese in prestito la sua scrittura ha tutto il sapore ed il colore delle piazze marocchine che accompagnano il lettore in un vorticoso mondo onirico che spesso diventa spiazzante...
Leggere Ben Tahar Jelloun è come ritrovarsi nel sogno di qualcun altro.
Devi acuire ogni senso perchè intorno ruotano immagini che non ti appartengono.
Forte è il senso di spaesamento.
Altrettanto intenso, tuttavia, è l'appagamento che deriva da una prosa lirica di alto livello.
Jelloun riformula in generale la narrazione orale del mondo arabo, ossia quella dei cantastorie.
Due le caratteristiche principali:
- l'andamento ipnotico dato da un ritmo ripetitivo;
- una materia del racoonto che amalgama il vero al surreale.
"Lo scrivano" non è uno scritto biografico in senso stretto e tradizionale.
Più che altro lo si potrebbe considerare come uno scritto in cui l'autore racconta l'origine delle sue difficoltà di uomo che si è ritrovato sulla linea di confine tra Oriente ed Occidente.
Un uomo che ha messo in atto uno sdoppiamento come arma di difesa ed ha utilizzato la scrittura come riparo e rifugio.
"Confesso che il mio doppio mi aiuta molto, mi salva la faccia. In realtà sono un uomo che rispetta le convenienze. Evacuo nella scrittura le fantasie e la follia".
"Dovrei un giorno smettere di scrivere, cessare questo va e vieni tra la vita reale e i suoi simulacri, e approfondire nel silenzio e nella solitudine la conoscenza di me stesso"
November 19, 2017
“Tangeri è cosí: un libro non concluso”.
Come “Lo scrivano”.
Il narratore passa la penna allo scrivano. Gesto che muove la vita da vissuta a scritta.
Schegge di deliri sessuali, visioni femminili; desiderio di terra e di corpi. Un turbinio di ambiguità e fascinazione. Un alternarsi di richiami e silenzi. Di luce e ombra. Di odori e colori. E di suoni. Sempre in lontananza. Un’eco di vita.
L’uso sapiente della parola frena dalla voglia di allontanarsi.
M’è rimasta l’idea di una storia frammentaria, scritta sulla linea di confine tra due terre, due culture. Entrambe chiamano. Ambedue respingono.
C’era tanto e non mancava la poesia. La scrittura è elevata. Ma non è stato amore. L’ho trovata straniata e straniante.
Limite mio.
Lo rileggerei?
Rispondo con le parole di un altro scrivano (che ho amato), Bartleby: "Preferirei di no".
Come “Lo scrivano”.
Il narratore passa la penna allo scrivano. Gesto che muove la vita da vissuta a scritta.
Schegge di deliri sessuali, visioni femminili; desiderio di terra e di corpi. Un turbinio di ambiguità e fascinazione. Un alternarsi di richiami e silenzi. Di luce e ombra. Di odori e colori. E di suoni. Sempre in lontananza. Un’eco di vita.
L’uso sapiente della parola frena dalla voglia di allontanarsi.
M’è rimasta l’idea di una storia frammentaria, scritta sulla linea di confine tra due terre, due culture. Entrambe chiamano. Ambedue respingono.
C’era tanto e non mancava la poesia. La scrittura è elevata. Ma non è stato amore. L’ho trovata straniata e straniante.
Limite mio.
Lo rileggerei?
Rispondo con le parole di un altro scrivano (che ho amato), Bartleby: "Preferirei di no".
January 7, 2023
Citaat : Misschien als ik nooit die dagen van terreur en angst had beleefd, waarin het banale, alledaagse brute gezicht van onrecht zich aan mij had geopenbaard, misschien zou ik dan nooit geschreven hebben. Ik heb altijd het beeld voor ogen gehad van zo’n beschadigde, nutteloze spiegel waar de woorden doorheen komen; schrijven is voor mij dat litteken in de helderheid van wat er wordt verwacht.
Review : Tahar Ben Jelloun (geboren 1944) is een Franstalig Marokkaans schrijver die vaak het geweten van Frankrijk én Marokko wordt genoemd. Men kan hem beschouwen als een migrant van de eerste generatie. Hij kwam in Frankrijk psychiatrie studeren. Door zijn studie kwam hij vaak in contact met Noord-Afrikaanse migranten die niet alleen door het racisme gekweld werden maar ook door de taboes die hun cultuur hen had opgelegd. Homoseksualiteit kan niet en een vrije seksualiteitsbeleving is tegen de regels van de Islam.
Over de penibele toestand van de Noord-Afrikaanse migranten heeft hij in Le monde een hele reeks artikelen geschreven die voor grote opschudding zorgden. Vanaf zijn eerste boek is hij opgekomen tegen onrecht en hij is dat heel zijn loopbaan lang blijven doen, en hij zal dat wellicht zijn hele leven blijven doen. Veel aandacht heeft hij voor de onderdrukte positie van de Marokkaanse vrouw. Maar evenzeer gaat zijn aandacht uit naar de verdrukking van homoseksuelen of de slachtoffers van de Golfoorlog in Irak. Zowel in krantenartikels als in zijn boek De blinde engel klaagt hij de Italiaanse maffia aan die een ganse samenleving terroriseert. In 1994 brengt hij tegen alle waarschuwingen in een bezoek aan de Indonesische schrijver Praymoedia Ananta Toer, die omwille van de inhoud van zijn boeken in beperkte vrijheid leeft en wiens werk verboden is in Indonesië. Aan hem draagt hij L'homme rompu op.
In zijn werk, dat zelfs met de Franse Prix Goncourt bekroond werd, gaat zijn aandacht veelal naar zijn geboorteland Marokko. Hij liefkoost en hij vermaant het. Toch had hij dat werk nooit in Marokko kunnen uitgeven wegens zijn aanvallen op een moslimmaatschappij met te enge normen.
In Frankrijk is hij een gevierd schrijver, maar in Marokko is zijn werk in heel veel bibliotheken en boekenwinkels gewoon niet te vinden. In het tweeluik L'enfant de sable (1985) en La nuit sacrée (1987), waarvoor hij de Prix Goncourt krijgt, beschrijft hij het leven van een meisje dat door haar vader niet als vrouw aanvaard wordt maar als een man door het leven moet gaan opdat de vader toch maar een waardige opvolger en een gemachtigde erfgenaam zou hebben. Aan deze toestand houdt zijn dochter, zelfs wanneer ze na zijn dood terug vrouw kan worden, een levensgroot trauma over, dat haar niet meer in staat zal stellen haar vrouwelijke identiteit te ontplooien.
Tahar Ben Jelloun heeft veel trauma’s in de samenleving, zowel in fictie, non-fictie als in poëzie blootgelegd. In zijn werk heeft hij ongetwijfeld veel autobiografische gegevens vastgelegd. Maar de schrijver mixt in een roman zodanig fictie en non-fictie door mekaar dat het inderdaad heel moeilijk wordt om realiteit van fictie te onderscheiden.
Dat beklemtoont hij zelf in L’ecrivain public, een werk dat hij in 1983 in het Frans publiceerde maar dat pas anno 2000 in Nederlandse vertaling verscheen: ‘Als publieke schrijver heb ik er vaak van gedroomd andermans privé-leven binnen te gaan en diens herinneringen zo door elkaar te gooien dat er een nieuw geheugen ontstaat waarin niemand meer iemand herkent.’ Deze zinnen komen uit de pen van een schrijver die de opdracht krijgt om de biografie van een andere auteur te schrijven. Maar regelmatig doet de biograaf aan persoonsverwisseling, zodat je in feite maar van een schrijver zou kunnen spreken die een autobiografie schrijft. Zoals gewoonlijk onthoudt ook nu Tahar Ben Jelloun zijn lezers niet zijn inmiddels legendarische hallucinante beelden uit werelden waar alles kan, alles mag en alles leeft. Ook de dode dingen komen tot leven en vertellen, want dode dingen kunnen veel observeren in hun staat van levenloosheid. Tahar Ben Jelloun maakt hier een bijzonder mooi portret van een schrijver van zijn jeugd tot latere leeftijd. Frapperend is dat hij een door hem beleefd feit -meedoen aan een vreedzame betoging tegen het verstikkend levensklimaat en opgepakt worden om vervolgens in een heropvoedingskamp terecht te komen- aanduidt als het ontstaan van de schrijver uit noodzaak.
Tahar Ben Jelloun biedt met L’ Ecrivain publique (in Nederlandse vertaling De schrijver) andermaal een werk aan dat tot in de puntjes verzorgd is en dat straalt door zijn verfijnd en soms zelfs poëtisch woordgebruik. Dankzij de uitmuntende vertaling kunnen ook de Nederlandstaligen genieten van Tahars woorden die ‘raspen over de bladzijden’.
Review : Tahar Ben Jelloun (geboren 1944) is een Franstalig Marokkaans schrijver die vaak het geweten van Frankrijk én Marokko wordt genoemd. Men kan hem beschouwen als een migrant van de eerste generatie. Hij kwam in Frankrijk psychiatrie studeren. Door zijn studie kwam hij vaak in contact met Noord-Afrikaanse migranten die niet alleen door het racisme gekweld werden maar ook door de taboes die hun cultuur hen had opgelegd. Homoseksualiteit kan niet en een vrije seksualiteitsbeleving is tegen de regels van de Islam.
Over de penibele toestand van de Noord-Afrikaanse migranten heeft hij in Le monde een hele reeks artikelen geschreven die voor grote opschudding zorgden. Vanaf zijn eerste boek is hij opgekomen tegen onrecht en hij is dat heel zijn loopbaan lang blijven doen, en hij zal dat wellicht zijn hele leven blijven doen. Veel aandacht heeft hij voor de onderdrukte positie van de Marokkaanse vrouw. Maar evenzeer gaat zijn aandacht uit naar de verdrukking van homoseksuelen of de slachtoffers van de Golfoorlog in Irak. Zowel in krantenartikels als in zijn boek De blinde engel klaagt hij de Italiaanse maffia aan die een ganse samenleving terroriseert. In 1994 brengt hij tegen alle waarschuwingen in een bezoek aan de Indonesische schrijver Praymoedia Ananta Toer, die omwille van de inhoud van zijn boeken in beperkte vrijheid leeft en wiens werk verboden is in Indonesië. Aan hem draagt hij L'homme rompu op.
In zijn werk, dat zelfs met de Franse Prix Goncourt bekroond werd, gaat zijn aandacht veelal naar zijn geboorteland Marokko. Hij liefkoost en hij vermaant het. Toch had hij dat werk nooit in Marokko kunnen uitgeven wegens zijn aanvallen op een moslimmaatschappij met te enge normen.
In Frankrijk is hij een gevierd schrijver, maar in Marokko is zijn werk in heel veel bibliotheken en boekenwinkels gewoon niet te vinden. In het tweeluik L'enfant de sable (1985) en La nuit sacrée (1987), waarvoor hij de Prix Goncourt krijgt, beschrijft hij het leven van een meisje dat door haar vader niet als vrouw aanvaard wordt maar als een man door het leven moet gaan opdat de vader toch maar een waardige opvolger en een gemachtigde erfgenaam zou hebben. Aan deze toestand houdt zijn dochter, zelfs wanneer ze na zijn dood terug vrouw kan worden, een levensgroot trauma over, dat haar niet meer in staat zal stellen haar vrouwelijke identiteit te ontplooien.
Tahar Ben Jelloun heeft veel trauma’s in de samenleving, zowel in fictie, non-fictie als in poëzie blootgelegd. In zijn werk heeft hij ongetwijfeld veel autobiografische gegevens vastgelegd. Maar de schrijver mixt in een roman zodanig fictie en non-fictie door mekaar dat het inderdaad heel moeilijk wordt om realiteit van fictie te onderscheiden.
Dat beklemtoont hij zelf in L’ecrivain public, een werk dat hij in 1983 in het Frans publiceerde maar dat pas anno 2000 in Nederlandse vertaling verscheen: ‘Als publieke schrijver heb ik er vaak van gedroomd andermans privé-leven binnen te gaan en diens herinneringen zo door elkaar te gooien dat er een nieuw geheugen ontstaat waarin niemand meer iemand herkent.’ Deze zinnen komen uit de pen van een schrijver die de opdracht krijgt om de biografie van een andere auteur te schrijven. Maar regelmatig doet de biograaf aan persoonsverwisseling, zodat je in feite maar van een schrijver zou kunnen spreken die een autobiografie schrijft. Zoals gewoonlijk onthoudt ook nu Tahar Ben Jelloun zijn lezers niet zijn inmiddels legendarische hallucinante beelden uit werelden waar alles kan, alles mag en alles leeft. Ook de dode dingen komen tot leven en vertellen, want dode dingen kunnen veel observeren in hun staat van levenloosheid. Tahar Ben Jelloun maakt hier een bijzonder mooi portret van een schrijver van zijn jeugd tot latere leeftijd. Frapperend is dat hij een door hem beleefd feit -meedoen aan een vreedzame betoging tegen het verstikkend levensklimaat en opgepakt worden om vervolgens in een heropvoedingskamp terecht te komen- aanduidt als het ontstaan van de schrijver uit noodzaak.
Tahar Ben Jelloun biedt met L’ Ecrivain publique (in Nederlandse vertaling De schrijver) andermaal een werk aan dat tot in de puntjes verzorgd is en dat straalt door zijn verfijnd en soms zelfs poëtisch woordgebruik. Dankzij de uitmuntende vertaling kunnen ook de Nederlandstaligen genieten van Tahars woorden die ‘raspen over de bladzijden’.
April 22, 2020
Reading this book in French took a long time. What kept me going was the poetic language and the rich imagery. Some beautiful passages.
February 24, 2024
Very nostalgic, beautifully written. Kind of made me obsessed with Tahar Ben Jelloun.
April 21, 2022
Un lungo racconto autobiografico:
un bambino fragile che diventa un uomo molto sensibile.
Sceglie di lasciare Fez la sua patria per vivere a Parigi.
E’ un testo complesso in cui i ricordi si intrecciano.
“ scriverò questa storia a bassa voce con la speranza di mascherare l’immagine confusa allo specchio”
un bambino fragile che diventa un uomo molto sensibile.
Sceglie di lasciare Fez la sua patria per vivere a Parigi.
E’ un testo complesso in cui i ricordi si intrecciano.
“ scriverò questa storia a bassa voce con la speranza di mascherare l’immagine confusa allo specchio”
July 2, 2023
أنهيت الرواية وأنا بصدق لم أستوعبها تماماً، هل المتحدث شخصيات عدة في أزمنة مختلفة أو هو شخص واحد؟!
على كلٍ الترجمة برَع فيها المترجم، واستمتعت بطريقة السرد والبلاغة اللغوية فيها والوصف الأدبي للنفس ومشاعرها وصراعاتها.
ولكن المحتوى مليئ وخصوصًا في بداية الرواية بالايروتيكية والشبق المقزز. ولكن أخذ يختفي هذا تدريجياً في منتصف الرواية.
على كلٍ الترجمة برَع فيها المترجم، واستمتعت بطريقة السرد والبلاغة اللغوية فيها والوصف الأدبي للنفس ومشاعرها وصراعاتها.
ولكن المحتوى مليئ وخصوصًا في بداية الرواية بالايروتيكية والشبق المقزز. ولكن أخذ يختفي هذا تدريجياً في منتصف الرواية.
May 21, 2017
نجمة والنجمة كثير !!
December 24, 2017
Scrive bene ma che due pelotas!! Frustrazioni sessuali di ragazzino e poi noia mortale perchè ti ammorbi così tanto che non riesci neanche a seguire quello che leggi. In my opinion...
December 13, 2018
il y avait des passages très intéressants mais le reste n'était as assez motivant pour finir le livre.
September 28, 2021
أسوء ما قرأت للطاهر بن جلون حتما
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 9, 2022
Questo autore scrive veramente bene, è poetico ed evocativo. Tuttavia ho trovato il contenuto noioso e ridondante nelle fantasie e frustrazioni sessuali.
September 9, 2016
J'ai emmené ce livre avec moi à Marrakech qui m'a initié à ce Maroc fascinant et intriguant...du sable d'Agadir s'est glissé entre les pages quand je lisais les passages de Tanger. Et Casablanca a fini par renverser du soda sur les dernières pages, comme pour dire qu'il fallait demander à Humphrey Bogart si elle n'était pas aussi un peu "américaine"...
Livre au début oppressant comme un magasin d'épices mal aéré, à l'arrière-boutique duquel on soupçonne mille "cadavres", où on se pose la question si c'est une posture intellectuelle, ou une fatalité...ou du marketting qu'une frange d'écrivains nord-africains ("psychanalysants" et de gauche) se sentent obligés de faire ressortir le caractère de stupre, de roder autour de l'inceste, et "tuer des pères"?
Passé cet épisode de Fès, Tanger est plus aérienne, on respire mieux grâce à la mer, puis Tétouan et Casa en passant par Médine et Beyrouth...
Livre où il ne faut pas s'arrêter aux premières pages si on veut arriver à certains passages superbement écrits sur l'âme et la société marocaines.
Livre au début oppressant comme un magasin d'épices mal aéré, à l'arrière-boutique duquel on soupçonne mille "cadavres", où on se pose la question si c'est une posture intellectuelle, ou une fatalité...ou du marketting qu'une frange d'écrivains nord-africains ("psychanalysants" et de gauche) se sentent obligés de faire ressortir le caractère de stupre, de roder autour de l'inceste, et "tuer des pères"?
Passé cet épisode de Fès, Tanger est plus aérienne, on respire mieux grâce à la mer, puis Tétouan et Casa en passant par Médine et Beyrouth...
Livre où il ne faut pas s'arrêter aux premières pages si on veut arriver à certains passages superbement écrits sur l'âme et la société marocaines.
July 24, 2012
من الصعب تقييم الرواية، فهي في الحقيقة ذات سرد سئ ولربما يكون السبب في ذات الرواية أو ربما يكون بسبب الترجمة السيئة. وأستطيع الجزم أن الترجمة رديئة إلى أبعد مدى ممكن. واجهت صعوبة حقيقية في إنهائها وأشهد أني خرجت منها دون أي فائدة ترجى
January 21, 2015
"O luto é uma forma de se estar pronto a passar por cima da vida sem a vaidade e as aparências que a disfarçam."
Read
November 15, 201420 صفحه تكفي تماما ﻷغلق الكتاب ولا اعود له مجددا ..
العمر أقصر من اضاعته على قصة تبدو تدور حول امر واحد بلا داع !
العمر أقصر من اضاعته على قصة تبدو تدور حول امر واحد بلا داع !
November 2, 2012
سيئة و حسب!
Read
February 23, 2018تشبه السيرة الذاتية
Displaying 1 - 18 of 18 reviews