What do you think?
Rate this book
Η πρωτεύουσα των προσφύγων
Κάτω από τον τίτλο Η πρωτεύουσα των προσφύγων βρίσκεται η πόλη και η κοινωνία της σημερινής Θεσσαλονίκης. Ο τόμος αυτός είναι ο δεύτερος της σειράς, με πρώτον εκείνον που φέρει τον τίτλο Το δικό μας αίμα.
Στον πρώτο τόμο γινόταν περισσότερο λόγος για την ίδια την πόλη – την πόλη των ημερών του Γιώργου Ιωάννου – ενώ σ’ αυτόν τον δεύτερο γίνεται κυρίως λόγος για τους σημερινούς ανθρώπους της, την κοινωνία της και τις συνθήκες των τελευταίων δεκαετιών της, που επέδρασαν έτσι κι αλλιώς. Θα ακολουθήσουν, αργότερα, και άλλοι τόμοι για τη Θεσσαλονίκη – όσοι θα γίνει δυνατό...
Ο συγγραφέας εδώ παρουσιάζεται πολύ πιο απερίφραστος απ’ ό,τι στον προηγούμενο τόμο, για τι το πάθος ανεβαίνει όταν μιλάς για τους ανθρώπους της εποχή σου και της κοινωνίας σου. Η προσπάθεια για αυτογνωσία αφήνει συχνά, και στον συγγραφέα και στον αναγνώστη. Μια πικρή γεύση.
Στον πρώτο τόμο γινόταν περισσότερο λόγος για την ίδια την πόλη – την πόλη των ημερών του Γιώργου Ιωάννου – ενώ σ’ αυτόν τον δεύτερο γίνεται κυρίως λόγος για τους σημερινούς ανθρώπους της, την κοινωνία της και τις συνθήκες των τελευταίων δεκαετιών της, που επέδρασαν έτσι κι αλλιώς. Θα ακολουθήσουν, αργότερα, και άλλοι τόμοι για τη Θεσσαλονίκη – όσοι θα γίνει δυνατό...
Ο συγγραφέας εδώ παρουσιάζεται πολύ πιο απερίφραστος απ’ ό,τι στον προηγούμενο τόμο, για τι το πάθος ανεβαίνει όταν μιλάς για τους ανθρώπους της εποχή σου και της κοινωνίας σου. Η προσπάθεια για αυτογνωσία αφήνει συχνά, και στον συγγραφέα και στον αναγνώστη. Μια πικρή γεύση.
279 pages, Paperback
First published November 24, 1984
2 people are currently reading
39 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
September 17, 2023
Δυσκολεύτηκα να βρω ν’αγοράσω αυτό το βιβλίο. Βρέθηκε μπροστά μου κατά λάθος σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο στη Θεσσαλονίκη. Το βιβλίο «Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων» είχε αναφορές στην «πρωτεύουσα των προσφύγων» και ήμουν περίεργος να το διαβάσω.
Είναι ένα σύνολο πεζογραφημάτων, όχι ενιαίο πόνημα. ‘Η πρωτεύουσα των προσφύγων’ δεν είναι παρά ένα από αυτά. Κάποια από αυτά είναι καταπληκτικά, κάποια μάλλον αδιάφορα, κάποια ακόμα και κουραστικά, με μεγάλες προτάσεις αναδύοντας μια διαρκή κριτική κι αγανάκτηση.
Οι δυνατότητες του συγγραφέα στον χειρισμό της γλώσσας είναι ξεκάθαρες, τα κείμενα έχουν (λίγο μεν, υπαρκτό δε) χιούμορ και περιέχουν κομμάτια μιας εποχής που από τη μια σε ταξιδεύει κι από την άλλη σε βάζει να αναρωτιέσαι αν έχει τίποτα αλλάξει 50 χρόνια μετά από τη συγγραφή αυτού του βιβλίου.
«Πέρασα μια περίοδο που πίστευα πως οι άνθρωποι ταξιδεύουν αναλλοίωτοι από τη μια πόλη στην άλλη […] ένιωσα ακόμα και στην ελαστικότητα της σάρκας τους τις διαδοχικές μεταμορφώσεις που υφίστανται μέσα σ’αυτό το διάστημα της απομάκρυνσης ή του πλησιάσματος προς το κέντρο τους.»
«Από την απελευθέρωση της κι εδώθε η Θεσσαλονίκη βουλιάζει σε μια πολιτική ασημαντότητα […], μιλώ για πολιτικές προσωπικότητες που να προσελκύουν την προσοχή. Εβγαζε βεβαια βουλευτές, δημάρχους, αναδείκνυαν κατά παραχώρηση και κανέναν υπουργό παρακατιανού συνήθως υπουργείου και τόσο μόνο.»
Είναι ένα σύνολο πεζογραφημάτων, όχι ενιαίο πόνημα. ‘Η πρωτεύουσα των προσφύγων’ δεν είναι παρά ένα από αυτά. Κάποια από αυτά είναι καταπληκτικά, κάποια μάλλον αδιάφορα, κάποια ακόμα και κουραστικά, με μεγάλες προτάσεις αναδύοντας μια διαρκή κριτική κι αγανάκτηση.
Οι δυνατότητες του συγγραφέα στον χειρισμό της γλώσσας είναι ξεκάθαρες, τα κείμενα έχουν (λίγο μεν, υπαρκτό δε) χιούμορ και περιέχουν κομμάτια μιας εποχής που από τη μια σε ταξιδεύει κι από την άλλη σε βάζει να αναρωτιέσαι αν έχει τίποτα αλλάξει 50 χρόνια μετά από τη συγγραφή αυτού του βιβλίου.
«Πέρασα μια περίοδο που πίστευα πως οι άνθρωποι ταξιδεύουν αναλλοίωτοι από τη μια πόλη στην άλλη […] ένιωσα ακόμα και στην ελαστικότητα της σάρκας τους τις διαδοχικές μεταμορφώσεις που υφίστανται μέσα σ’αυτό το διάστημα της απομάκρυνσης ή του πλησιάσματος προς το κέντρο τους.»
«Από την απελευθέρωση της κι εδώθε η Θεσσαλονίκη βουλιάζει σε μια πολιτική ασημαντότητα […], μιλώ για πολιτικές προσωπικότητες που να προσελκύουν την προσοχή. Εβγαζε βεβαια βουλευτές, δημάρχους, αναδείκνυαν κατά παραχώρηση και κανέναν υπουργό παρακατιανού συνήθως υπουργείου και τόσο μόνο.»
January 2, 2016
Αν κ δεν μου αρέσουν τα πεζογραφήματα, αυτό μου άρεσε λόγω του θέματος του, την Θεσσαλονίκη κ τους πολίτες της. Η βιογραφική αφήγηση του κου Ιωάννου σου τραβάει το ενδιαφέρον γιατί μιλάει απλά κ είναι σαν να τον έχει απέναντι σου κ σου λέει για την ζωή του στην Θεσσαλονίκη, για τα παιδικά του χρόνια κατά βάση. Για μέρη γνώριμα σε σένα κ την ιστορία τους.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews