Duizend dagen extreem leven

by Natalie Righton

Dagboek van een oorlogsjournalist in Afghanistan
Hoe is het toch om als vrouwelijke journalist te wonen en werken in Afghanistan? Dat is de vraag die de afgelopen drie jaar het meest werd gesteld aan Volkskrant-correspondent Natalie Righton. Dit boek is een verslag van het extreme leven dat zij drie jaar lang leidde in de regio die bekendstaat als Jihadistan.

Zonder bescherming van het leger reist Natalie Righton door het hele land en spreekt er met verpleegsters en krijgsheren, met Talibanstrijders en Nederlandse soldaten. Haar conclusie is overduidelijk: de situatie radicaliseert. Ze krijgt van iedereen te horen dat de oorlog tegen de Taliban niet te winnen valt. Wat zij ziet en meemaakt confronteert haar met haar eigen ideeën over goed en fout. Wat is terrorisme, wat is opstand? Wat is waarheid en wat propaganda? Ondanks alle goede bedoelingen van Nederlandse militairen groeit de haat tegen het Westen en worden nieuwe terroristen gekweekt.

Het leven van Righton is niet alleen extreem vanwege de oorlog die ze met eigen ogen ziet, maar ook vanwege de uitersten die ze meemaakt. De ene dag staat ze tussen de resten van een bomaanslag en dreigt het gevaar van een tweede bom, de andere dag is ze in Kabul op een feest tussen journalisten, beveiligers en spionnen die een extreem uitgaansleven hebben ontwikkeld om zich te ontspannen.

Genres: Nonfiction

440 pages, Paperback

First published February 1, 2013

Reviews

[Angelique · Rating 5 out of 5]

Wat een ongelooflijke intrigerende inkijk geeft Natalie Righton de lezer over de periode dat ze in Afghanistan woonde. Adembenemend en soms ook echt ongelofelijk hoe het eea in zijn werk gaat. Respect

[Maria · Rating 3 out of 5]

Ik bewonderde Righton zeer om haar reportages in de Volkskrant maar dit boek vond ik toch wat minder geslaagd. Zeker lezenswaardig, dat wel maar bij vlagen doet ze wat teveel aan zelfverheerlijking en dat ging me soms irriteren. Maar misschien ontkom je daar niet aan als je zo'n boek schrijft....

Wat duidelijk wordt en waar ik van schrok, is dat westerse hulpverleners en militairen vaak geen idee hebben van de Afghaanse realiteit en van de mening van de Afghanen over de westerse aanwezigheid in hun land. Veel westerlingen blijven binnen de betrekkelijk veilige, hoge muren van hun compounds en ambassades, leven in hun eigen, parallelle wereld met eigen restaurants en cafés. En wanneer er naar de mening van de plaatselijke bevolking gevraagd wordt, krijg je meestal politiek correcte antwoorden.
Wat Righton echter regelmatig hoort (en behoorlijk schokkend vond ik) is: Afghanen zijn de oorlog beu. Amerikanen martelen en vermoorden soms onschuldige burgers. Velen van ons denken dat westerlingen ons haten en daarom haten veel Afghanen de westerlingen. en de haat is waarschijnlijk nog veel erger dan ik kan opschrijven. Afghanen vertellen mij veel, maar aangezien ik zelf een westerling ben, zullen er altijd bij zijn die beleefd tegen mij willen doen en hun afkeer van westerlingen afzwakken Verder: ze (Nederlandse militairen en diplomaten) beseffen nauwelijks dat ze door het overgrote deel van de Afghanen worden gezien als kwaadaardige bezetters en niet als liefdevolle bevrijders Dit komt niet bepaald overeen met zoals het door diverse Nederlandse kabinetten is voorgespiegeld. En vooral het hele Kunduz-debat zet ze in een heel ander licht! (wensdenken van de Nederlandse politiek)

Uiteraard groot ontzag en respect voor hetgeen Righton in dit oorlogsgebied voor elkaar heeft gekregen qua contacten met de diverse strijdende partijen. Dat is hetgeen ze regelmatig benadrukt, ze wil praten met iedereen, Westerse militairen, 'gewone' Afghanen, de Taliban, krijgsheren. En knap dat haar dat lukt! als je een Afghaan iets beleefd vraagt, zal hij zelden weigeren. Dat zou gezichtsverlies betekenen in zijn cultuur, waarin de code geldt dat de bezoekende gast heilig is.
Eigenlijk wel drie-en een half ster!

[Dave Driesmans · Rating 4 out of 5]

This book isn't a classical documentary book on the post 9-11 war. It reads as a personal diary: her room mates, discussions with her bosses, research and doubts about the dangers of here routes,... but exactly that makes it so interesting. The book offers a perfect view on Afghanistan from 2010 till 2013.

[Hannes · Rating 5 out of 5]

reading this book, I learned a lot of interesting things about Afghanistan and what comes with it

[Cock · Rating 4 out of 5]

Heel knap geschreven inkijk in de Afghaanse wereld/cultuur gedurende haar driejarige verblijf daar. Respect hoe zij haar rol als onderzoeksjournalist vorm gaf.

[Renske Steenhof · Rating 4 out of 5]

Nice to read how her life is in Afghanistan and the terrible things she encounters.

[Koen · Rating 3 out of 5]

Taalkundig soms armoedig en schreeuwend om een uitgever die strenger was geweest. Passages in het boek die in exact dezelfde bewoordingen voorkomen en staccato verslag van gebeurtenissen. Dit neemt niet weg dat zij vreselijke misstanden van de strijdende partijen adequaat weergeeft. De enkele positieve gebeurtenissen zijn een verademing in een van corruptie doorspekte samenleving.

[Nicky · Rating 4 out of 5]

Zeer indrukwekkend!

[Gijs De jong · Rating 4 out of 5]

Bijzonder indrukwekkend en inspirerend. Alleen jammer van de vele slordigheden in de tekst, zoals dubbele of ontbrekende woorden of zelfs hele passages die twee keer voorkomen.

[Wil van_der_Heide · Rating 4 out of 5]

journalistiek verslag politieke en militaire situatie in Afganistan 2010-2013;