Η συνάντηση

by Anna Seghers, Γιώργος Δεπάστας (Translator)

ΧΟΦΦΜΑΝ: «Εμείς οι τρεις δεν θα καθόμασταν τώρα εδώ, σε τούτο το τραπέζι, αν τηρούσαμε σοβαρά το χρόνο. Δεν έχω γεννηθεί πολύ πιο πριν από εσάς, Γκόγκολ;» [. . .]

ΓΚΟΓΚΟΛ: «Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι μια πολύ συνηθισμένη ιστορία, εγώ όμως ήθελα να εκμαιεύσω από ένα φανταστικό γεγονός την εξέλιξη μιας συνηθισμένης ζωής».
Ο ΚΑΦΚΑ είπε ήσυχα: «Αν εξαιτίας μιας άθλιας σύμπτωσης διασωθεί μετά το θάνατό μου κάτι από το έργο μου, κανείς δεν θα θυμάται πια ότι γεννήθηκα στη μοναρχία των Αψβούργων και ύστερα έζησα και πέθανα στη δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας. Ίσως νιώθει κανείς σε όλα αυτά που γράφω κάτι από το μαρτύριο, από την ανασφάλεια, από τις αμφιβολίες που ξυπνάει στον άνθρωπο μια αλλαγή των καιρών, αλλά και τον δικό μου φόβο για το θάνατο».
«Ο θάνατος που πλησίαζε δεν μπόρεσε να με εμποδίσει», είπε ο ΧΟΦΦΜΑΝ, «να πολεμώ ως την τελευταία στιγμή τον εχθρό μου, τον Υπουργό των Εσωτερικών. Και για να επανέλθουμε, Γκόγκολ, στη συζήτησή μας για το απτό και το φανταστικό: δεν ανήκουν στον κόσμο μου μόνο όνειρα και φαντασίες, αλλά και προαισθήματα, ελπίδες, φόβοι. Καμιά φορά μάλιστα ένας ποιητής κατορθώνει να επινοήσει κάτι που η ίδια η ζωή δεν το έχει ακόμα πραγματοποιήσει».
Ο ΚΑΦΚΑ δεν μίλησε πλέον ήσυχα στο κενό, αλλά δυνατά στον απέναντί του: «Θα με κατηγορήσουν ότι ο κόσμος μου είναι αδιέξοδος. Δεν έχω όμως το δικαίωμα, εφόσον η πραγματικότητα μου φαίνεται αδιέξοδη, να την απεικονίζω όπως τη βλέπω;»

Η Άννα Ζέγκερς (1900-19812), μια από τις σπουδαιότερες συγγραφείς της Γερμανίας του 20ού αιώνα, οργανώνει «αυθαίρετα» σ' αυτή τη νουβέλα μια φανταστική συνεύρεση του Ε.Τ.Α. Χόφφμαν, του Νικολάι Γκόγκολ και του Φραντς Κάφκα σ' ένα καφενείο της Πράγας, κατά το πρότυπο των παιχνιδιών με το χρόνο του Χόφφμαν. Οι τρεις μεγάλοι συγγραφείς συνομιλούν και ανταλλάσσουν απόψεις για το έργο τους, τον κόσμο και τη λογοτεχνία.

64 pages, Paperback

First published January 1, 1972

About the author

Anna Seghers (November 19, 1900, Mainz – June 1, 1983, Berlin) was a German writer famous for depicting the moral experience of the Second World War.

Born Netty Reiling in Mainz in 1900 of partly Jewish descent, she married Laszlo Radvanyi, a Hungarian Communist in 1925.

In Cologne and Heidelberg she studied history, the history of art and Chinese. She joined the Communist Party of Germany in 1928, at the height of its struggle against the burgeoning National Socialist German Workers Party. Her 1932 novel, Die Gefährten was a prophetic warning of the dangers of Fascism, which led to her being arrested by the Gestapo.

After German troops invaded the French Third Republic in 1940, she fled to Marseilles and one year later to Mexico, where she founded the anti-fascist 'Heinrich-Heine-Klub', named after the German Jewish poet Heinrich Heine, and founded Freies Deutschland (Free Germany), an academic journal. During this time, she wrote The Seventh Cross, for which she received the Büchner-Prize in 1947. The novel is set in 1936 and describes the escape of seven prisoners from a concentration camp. It was published in the United States in 1942 and produced as a movie in 1944 by MGM starring Spencer Tracy. The Seventh Cross was one of the very few depictions of Nazi concentration camps, in either literature or the cinema, during World War II.

Seghers best-known story The Outing of the Dead Girls (1946), written in Mexico, was an autobiographical reminiscence of a pre-World War I class excursion on the Rhine river in which the actions of the protagonist's classmates are seen in light of their decisions and ultimate fates during both world wars. In describing them, the German countryside, and her soon-to-be destroyed hometown Mainz, Seghers gives the reader a strong sense of lost innocence and the senseless injustices of war, from which there proves to be no escape, whether or not you sympathized with the Nazi party. Other notable Seghers stories include Sagen von Artemis (1938) and The Ship of the Argonauts (1953), both based on myths.

In 1947, Anna Seghers returned to Germany, moved to West Berlin, and became a member of the SED in the zone occupied by the Soviets. In 1950, she moved to East Berlin and became a co-founder of the freedom movement of the GDR. In 1951, she received both the first Nationalpreis der DDR and the Stalin Peace Prize, and in 1959 the "Ehrendoktorwürde der Universität Jena." In 1981, she became "Ehrenbürgerin" of her native town Mainz.