What do you think?
Rate this book
Een heel klein scheepje
140 pages, Paperback
First published January 1, 1959
1 person is currently reading
11 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
May 20, 2019
'Ik inspireer geen liefde; geen huis om in te wonen, geen kamer om in te rusten. Desnoods wat hartstocht, een hut langs de weg, een veldbed, een schuilhoek in een rots. Ik ben een boot om op te varen, een kleine boot. Veel te klein om de grote tocht mee te doen, waar ze langzaam in de zon verschroeien.’
Met Een heel klein scheepje zette Chris(tiane) Yperman (1935-2015) zichzelf in 1959 op de literaire kaart als ‘de Vlaamse Françoise Sagan’ - misschien omdat dit boekje een zelfde libertijnse sfeer en tijdsgeest ademt als Bonjour tristesse en een beeld geeft van de gevoels- en leefwereld en de liefdesperikelen van een verveelde, pseudo-aristocratische jeugd? Vermoedelijk speelde de prille leeftijd waarop Sagan (18) en Yperman (24) hun debuutromans publiceerden ook een rol in de vergelijking. De Belgische kust is echter geen Côte d’Azur, het enerverende kindvrouwtje Christina – alter ego van Yperman - is geen Cécile. Er een vergelijkbare combinatie van wreedheid en onschuld die me vaag herinnerde aan Bonjour Tristesse en die me ook bij Sagan niet bijzonder aansprak. Misschien heb ik er het geduld of de leeftijd niet meer voor, net zomin als voor de talloze tranen van Christina.
‘Zeemzoet knuffelproza voor treurende pubers’ (dixit Bart Vervaeck) of een charmant prozagedicht over een verzengende zoektocht naar liefde dat terecht tot de Vlaamse canon wordt gerekend (Een heel klein scheepje kreeg een plaatsje bij de 37 klassieke delen van de Vlaamse Bibliotheek die Hugo Bousset voor uitgeverij Houtekiet samenstelde)?
Een vleugje L'Écume des jours(maar dan zonder de tintelende taalvirtuositeit en humor), een tikje Hugo Claus, wat spatjes Sagan, iemand? Zo scherp als Vervaeck zou ik het niet stellen, maar ik kan ook niet zeggen dat Ypermans invulling van dichterlijkheid mij kon bekoren, haar metaforen zijn daarvoor te houterig, te hol en te talrijk, de impressionistische stijl en het gebrek aan verhalende kracht gaan snel vervelen.
‘Later als de leeftijd als bakstenen op je gezicht valt, Edmond, zullen wij gelukkig zijn, als wij terugdenken dat wij een verhaal waren dat werkelijkheid is geweest.’
‘Ja’, zegt Edmond, ‘zelfs als ik in mijn graf lig zal ik me je ogen nog herinneren.’
‘Lugubere grafdichter, Edmond, je bent een grote zonnebloem’.
Ik koos Chris Yperman als Belgische auteur in de ontdekkingstocht die ik dit jaar onderneem langs boeken van vrouwelijke auteurs uit de Europese lidstaten omdat haar boekje al zo lang ongelezen in de kast stond. Omwille van de enigszins schrale ervaring lijkt het verleidelijk het hier voor België niet bij te laten en de taalgrens over te steken, en zodoende kennis te maken met Madeleine Bourdouxhe en Jacqueline Harpman.
Toch nog een ster voor dat mooie beeld van eenzaamheid en menselijke onvolkomenheid dat de titel inspireerde (getekend: Roel D’Haese) en omdat het boekje me aan dit lied herinnerde:
Mijn kleine bootje vaart
Over de Ierse Zee
Ginds, in 't sombere heuvelland
Gaan boze geesten hand in hand
Maar in de blauwe lucht vlieg jij
En strooit met zonlicht
Maar op 't lege strand wacht jij
Op mij in ’t zonlicht.
(Oorspronkelijke titel: I have no mother to break her heart, Tekst: Brendan Behan; Muziek: Mikis Theodorakis; Nederlandse tekst: Cees Nooteboom)
Met Een heel klein scheepje zette Chris(tiane) Yperman (1935-2015) zichzelf in 1959 op de literaire kaart als ‘de Vlaamse Françoise Sagan’ - misschien omdat dit boekje een zelfde libertijnse sfeer en tijdsgeest ademt als Bonjour tristesse en een beeld geeft van de gevoels- en leefwereld en de liefdesperikelen van een verveelde, pseudo-aristocratische jeugd? Vermoedelijk speelde de prille leeftijd waarop Sagan (18) en Yperman (24) hun debuutromans publiceerden ook een rol in de vergelijking. De Belgische kust is echter geen Côte d’Azur, het enerverende kindvrouwtje Christina – alter ego van Yperman - is geen Cécile. Er een vergelijkbare combinatie van wreedheid en onschuld die me vaag herinnerde aan Bonjour Tristesse en die me ook bij Sagan niet bijzonder aansprak. Misschien heb ik er het geduld of de leeftijd niet meer voor, net zomin als voor de talloze tranen van Christina.
‘Zeemzoet knuffelproza voor treurende pubers’ (dixit Bart Vervaeck) of een charmant prozagedicht over een verzengende zoektocht naar liefde dat terecht tot de Vlaamse canon wordt gerekend (Een heel klein scheepje kreeg een plaatsje bij de 37 klassieke delen van de Vlaamse Bibliotheek die Hugo Bousset voor uitgeverij Houtekiet samenstelde)?
Een vleugje L'Écume des jours(maar dan zonder de tintelende taalvirtuositeit en humor), een tikje Hugo Claus, wat spatjes Sagan, iemand? Zo scherp als Vervaeck zou ik het niet stellen, maar ik kan ook niet zeggen dat Ypermans invulling van dichterlijkheid mij kon bekoren, haar metaforen zijn daarvoor te houterig, te hol en te talrijk, de impressionistische stijl en het gebrek aan verhalende kracht gaan snel vervelen.
‘Later als de leeftijd als bakstenen op je gezicht valt, Edmond, zullen wij gelukkig zijn, als wij terugdenken dat wij een verhaal waren dat werkelijkheid is geweest.’
‘Ja’, zegt Edmond, ‘zelfs als ik in mijn graf lig zal ik me je ogen nog herinneren.’
‘Lugubere grafdichter, Edmond, je bent een grote zonnebloem’.
Ik koos Chris Yperman als Belgische auteur in de ontdekkingstocht die ik dit jaar onderneem langs boeken van vrouwelijke auteurs uit de Europese lidstaten omdat haar boekje al zo lang ongelezen in de kast stond. Omwille van de enigszins schrale ervaring lijkt het verleidelijk het hier voor België niet bij te laten en de taalgrens over te steken, en zodoende kennis te maken met Madeleine Bourdouxhe en Jacqueline Harpman.
Toch nog een ster voor dat mooie beeld van eenzaamheid en menselijke onvolkomenheid dat de titel inspireerde (getekend: Roel D’Haese) en omdat het boekje me aan dit lied herinnerde:
Mijn kleine bootje vaart
Over de Ierse Zee
Ginds, in 't sombere heuvelland
Gaan boze geesten hand in hand
Maar in de blauwe lucht vlieg jij
En strooit met zonlicht
Maar op 't lege strand wacht jij
Op mij in ’t zonlicht.
(Oorspronkelijke titel: I have no mother to break her heart, Tekst: Brendan Behan; Muziek: Mikis Theodorakis; Nederlandse tekst: Cees Nooteboom)
Read
May 25, 2023De voorbije jaren ondernam ik enkele pogingen 'Een heel klein scheepje' van de Antwerpse Chris Yperman (1935-2015) te lezen, maar ik kwam er nooit doorheen. Maar deze keer is het me gelukt.
Yperman was 24 jaar toen haar debuut 🤏⛵ in 1959 verscheen. In de pers werd ze 'de Vlaamse Françoise Sagan' genoemd. Haar debuutroman is impressionistisch, fragmentarisch, soms absurd, existentieel, poëtisch, vol prachtige zinnen en een harde noot om te kraken. Eigenlijk is het een boek om te herlezen, voordat alle puzzelstukjes in elkaar passen. Van Chris Yperman las ik ook 'Jolie madame en andere verhalen' en ook dat vergt veel denk -en puzzelwerk. Maar als ik het goed begrepen heb is de ontoereikendheid van taal net een belangrijk thema in Ypermans oeuvre, al trekt de auteur alle registers open.
In deze roman gaat het behalve over de ontoereikendheid van taal ook over de ontoereikendheid van de liefde. De jonge vrouw Christiane schippert tussen de liefde die ze voor verschillende mannen voelt, en elk van die liefdes mondt uit in een crisis: soms als gevolg van handelingen die de personages stellen, soms omdat het leven tussenbeide komt.
Blij dat ik hem gelezen heb, al was het hard werken om bij te benen. Volgens mij was er (en is er sindsdien) nog nooit zoiets als dit boek in de Vlaamse literatuur verschenen. Vernieuwend en volstrekt uniek. Tip: leg dit boek tijdens het lezen niet te vaak en te lang neer.
'Zo begint september weer. Eigenlijk is het nog augustus met grote zonnen. De zomer liet zonnen in mij als Van Gogh-bloemen, had ik met een dik stuk krijt op de muur willen schrijven. Maar de mensen leven als de muren van hun huizen: verboden aan te plakken, verboden te wateren. Ze hebben dorst op de terrassen. Ze zijn boos op de zon: ze hebben het warm. Hun vel plakt op de straatstenen. Liefst was ik eigenlijk Hugo tegengekomen. Maar hij komt zoals je een kind krijgt: wanneer je er niet aan denkt.'
Yperman was 24 jaar toen haar debuut 🤏⛵ in 1959 verscheen. In de pers werd ze 'de Vlaamse Françoise Sagan' genoemd. Haar debuutroman is impressionistisch, fragmentarisch, soms absurd, existentieel, poëtisch, vol prachtige zinnen en een harde noot om te kraken. Eigenlijk is het een boek om te herlezen, voordat alle puzzelstukjes in elkaar passen. Van Chris Yperman las ik ook 'Jolie madame en andere verhalen' en ook dat vergt veel denk -en puzzelwerk. Maar als ik het goed begrepen heb is de ontoereikendheid van taal net een belangrijk thema in Ypermans oeuvre, al trekt de auteur alle registers open.
In deze roman gaat het behalve over de ontoereikendheid van taal ook over de ontoereikendheid van de liefde. De jonge vrouw Christiane schippert tussen de liefde die ze voor verschillende mannen voelt, en elk van die liefdes mondt uit in een crisis: soms als gevolg van handelingen die de personages stellen, soms omdat het leven tussenbeide komt.
Blij dat ik hem gelezen heb, al was het hard werken om bij te benen. Volgens mij was er (en is er sindsdien) nog nooit zoiets als dit boek in de Vlaamse literatuur verschenen. Vernieuwend en volstrekt uniek. Tip: leg dit boek tijdens het lezen niet te vaak en te lang neer.
'Zo begint september weer. Eigenlijk is het nog augustus met grote zonnen. De zomer liet zonnen in mij als Van Gogh-bloemen, had ik met een dik stuk krijt op de muur willen schrijven. Maar de mensen leven als de muren van hun huizen: verboden aan te plakken, verboden te wateren. Ze hebben dorst op de terrassen. Ze zijn boos op de zon: ze hebben het warm. Hun vel plakt op de straatstenen. Liefst was ik eigenlijk Hugo tegengekomen. Maar hij komt zoals je een kind krijgt: wanneer je er niet aan denkt.'
July 15, 2024
Hoe kan ik ooit over Chris Yperman geraken…
Displaying 1 - 3 of 3 reviews