Սպանել Փրկիչին

by Gurgen Khanjyan

«Սպանել Փրկչին» և «Հիստերիաներ» վիպակներում մի կողմից՝ պատմական անդրադարձով, մյուս կողմից՝ արդի մարդու հոգեբանության պեղմամբ քննվում են Քրիստոսի և քրիստոնեության էությանը վերաբերող գոյաբանական հարցեր։

318 pages, Paperback

First published January 1, 2001

About the author

Gurgen Khanjyan is a well-known contemporary writer and playwright. He is the author of ten books, including several novels, plays and short story collections. He has worked for the public television and radio, has been published in various newspapers and literary magazines. His works were translated into Russian, Persian, Romanian and English. He is the editor of “Gretert” literary newspaper of the Armenian Union of Writers. He translates literature from Russian into Armenian. Plays by Gurgen Khanjyan are staged in Armenia and Diaspora. For his fiction and plays he was awarded with the Prize of the Government of Armenia, Writer’s Union of Armenia and “Narcis” literary magazine.

Reviews

[Aren)]

Էն որ ասում ա՝ բառերով չեմ կարա նկարագրեմ, բայց առանց դրանց էլ ոչնչի ունակ չեմ։ Խանջյանի մասին շատ էի լսել, ու ինձ շատ էին խորհուրդ տվել, ու ես գիտեի, որ իմ հեղինակն ա դառնալու, սրտիս հեղինակը, ես կարդացել էի որոշ հոդվածներ նրա մասին։ Չեմ հավատում կանխորոշված հանդիպումների կամ նման խորհրդավորության քողով ծածկված երևույթների, բայց ես բոլոր հնարավոր գործերից էս եմ առաջինն ընտրել։ Գուցե որովհետև ինտրիգային էր առաջին վիպակի վերնագիրը, գուցե որովհետև… չէ, հստակ ու միանշանակ պատասխան ու պատճառ չկա, ես ՊԱՐԶԱՊԵՍ ընտրել եմ սա, ընկերուհիս էլ մի ուրիշ գործ ընտրեց, միասին ուրախ-ուրախ տուն վերադարձանք։ Ու համարձակվում եմ ասել՝ ուրախ էի, որովհետև գիտեի, որ ազդեցությունը մոտալուտ ա, ազդեցությունը ուր որ ա կգա ու կրկին կթափանցի իմ կյանք։
Նախ ասեմ, որ երկու վիպակների առանցքային բաղադրիչը գոյաբանական հարցադրումներ են՝ կապված քրիստոնեության, հավատի, Քրիստոսի հետ։ Ու գուցե խորշեն էս փաստից բազմաթիվ աթեիստներ, հավատացեք, որ էստեղ շատ բան կգտնեք։ Ես էլ եմ անհավատ, բայց էջերի սահմաններում շատ հաճախ հանդիպում էի ինձ։
Առաջին վիպակը, իմ ընկալմամբ, մի մարդու մասին ա, որը երկար ամիսներ (տարիներ, դարեր) շարունակ փնտրում ա ոմն բարձրյալի, բայց էդպես էլ չի գտնում։ Ոչ թե որովհետև չի ուզում, այլ միշտ խանգարում են հանգամանքները։ Գլխավոր հերոս Չումակին քրմապետը պատվիրում ա գտնել Հրեաստանում քարոզներ կարդացող ու իրեն որպես Փրկիչ ներկայացնողին ու սպանել վերջինիս։ Էս սպանելու թեման, ըստ իս, երկրորդական ա։ Կարևորը հենց էդ ամիսների անխոնջ փնտրուքն ա, որ անարգասաբեր ա, պտուղ չի տալիս էդպես էլ։ Մարդիկ խոսում են Նրա մասին, լալով պատմում, որ բուժվել են, փեշին դիպչել ու ապաքինվել են, տեսնում են Նրան, բայց մեր հերոսն էդպես էլ չի հանդիպում նրան։ Նույնիսկ պատանքով ծածկված մարմինը չի տեսնում։ Մենակ էդ սավանն ա տեսնում։
Հետևություններն ինքներդ արեք։
Իսկ երկրորդ վիպակը՝ «Հիստերիաները», ուղղակի մտել ա սիրտս։ Էնքա՜ն սիրուն էր։ Մի մարդու մասին ա, որ ինչ-որ անձավում ա հայտնվել (ամենայն հավանականությամբ, ոչ երկրային, ոչ երկնային, այլ միջերկրային անորոշ տարածության մեջ ա), ու դեռ հավատում ա, որ իր անորոշ վիճակի վերջը մոտ ա, որ լուսաճաճանչ հրեշտակները գալու են, փրկվելու ա ինքը, ու էդ երկար ու ձիգ օրերի (գուցե ամիսների, տարիների. էական չի, քանզի ինքն էլ ա ասում, որ ինքն անժամանակ ժամանակ ա ապրում) վախճանը մոտ ա։ Անընդհատ հիշում ա անցյալը, ընկերներիս, բուժարանում հայտնվելը, իր հակառակորդ անհավատին, պոռնիկ Մարիամին, որին կարճ ժամանակով «դարձի ա բերում», ու էդ անցյալի հուշերն են, որ կենդանի են պահում։
Ես ավել բան չեմ ասի, առանց էդ էլ՝ շատ բան գրեցի, բայց էս վիպակներով մեկնարկվում ա իմ խանջյանական էրան։ Էսքանը🙃

[Arno Mosikyan]

ա՜յ քեզ բացահայտում

[Tatevik (KiVeTaTKa)]

Խանջյան🤍 Հետաքրքիր մոտեցում էր, իր ուրույն ոճով...

[Իզաբելա Մադոյան]

Խանջյանի ոճը>>>>>>>

[Luse Hakobyan]

Սպանել Փրկչին վիպակը բավականին հավանեցի: Հետաքրքիր էր Խանջյանի ոճը: Պատմվածքներն ամբողջությամբ չկարդացի, սակայն դրանցից մեկը (կարծեմ`թվով երկրորդ պատմվածքը) շատ հավանեցի: