Schoonheid en geweld, verstildheid en heftigheid - in de Japanse film en in de Japanse literatuur sluiten deze tegenstellingen elkaar niet uit. Japan is een land in verandering, met alle verwarring, megalomanie, tragiek en overmoed die daarbij komen. Japanse schrijvers scheppen een geheel eigen sfeer en de onthutsende beelden die zij schilderen steken schril af tegen het clichébeeld dat van Japan in het Westen is ontstaan. Deze bloemlezing biedt een kennismaking met literatuur die westerse invloeden mengt met het klassieke erfgoed. Beroemdheden als Junichiro Tanizaki, Kenzaburo Oē, Yukio Mishima en Yasunari Kawabata worden opgevolgd door schrijvers van de zogenaamde 'verloren jeugd' van na de Tweede Wereldoorlog, zoals Osamu Dazai, Yukio Tsushima en Kafu Nagai. Maar ook de voorlopers van de moderne Japanners, de spookverhalenschrijver Akutagawa en de lyricus Doppo Kunikada zijn vertegenwoordigd. Samen bieden zij een indringend beeld van het moderne Japan in al zijn facetten.
Doppo Kunikida (國木田 獨歩 Kunikida Doppo, 15 July 1871 – 23 June 1908) was a Japanese author of novels and romantic poetry during the Meiji period, noted as one of the inventors of Japanese naturalism.
262 pagina's, 10 Japanse verhalen. De arm, Seventeen, Canis familiaris en vooral Rouw om het vaderland - hebben blijvende indruk gemaakt. Met name het laatste verhaal, over het plegen van seppuku (harakiri) is erg overtuigend. Behalve de beschrijving van de daad zijn ook de beschreven gedachten en gevoelens van de 'dader' goed neergezet. Natuurlijk kan je nooit weten wat de gedachten zijn van een seppuku pleger. Toch helpt het mij mij voor te stellen hoe en vooral dat deze vrijwel onmogelijke daad uitgevoerd wordt. Door de combinatie van persoonlijke overtuiging (ontstaan door, in feite, brainwashing) en de vanzelfsprekende kracht inherent aan rituelen komen de hoofdfiguur en zijn vrouw (!) tot het ultieme offer.
Dat seppuku in de praktijk zelden, en zeker niet op deze 'romantische' wijze werd uitgevoerd doet daar niets aan af. Het gaat om de psychologische aspekten van de situatie en hoe het individu daar mee om gaat. Door het, in dit verhaal, heel persoonlijk te maken draagt de auteur bij aan het begrip voor deze rituele dood. Knap gedaan.
Er staat een aantal echt goede verhalen in dit boek. De overigen waren middelmatig tot oninteressant voor mij. Al met al een goede collectie die ook een kijkje geeft in de Japanse cultuur, vooral de schaamte ('losing "face"').