"Ποτέ μην κάνεις το λάθος να ξεχάσεις ότι έχεις την Προσωπική σου Ελευθερία, όπου κι αν διαβάζεις το βιβλίο αυτό. Αν είσαι στη θάλασσα, μπορείς να βρέξεις τα πόδια σου' αν είσαι στην πόλη, μπορείς να πας σούπερ μάρκετ για σουλάτσο, κι ας σου φαίνεται χαζό· αν είσαι στο βουνό, μπορείς να μυρίσεις το πουρνάρι και να ξαπλώσεις κάτω από τα πεύκα. Τα θεωρούσα κι εγώ τόσο δεδομένα, μέχρι που τα στερήθηκα. Όπως θεωρούσα δεδομένη την Προσωπική μου Ελευθερία. Μέχρι που κατάλαβα ότι δεν ήταν".
Τι είναι αυτό που μας κρατάει όρθιους σε μια οριακή στιγμή; Πώς μπορούμε να δούμε το Δώρο, ακόμα κι όταν αυτό βρίσκεται ανάμεσα σε σίδερα; Πόσο πολύτιμη είναι η πυξίδα ΜΕΣΑ μας, ό,τι κι αν συμβαίνει εκεί έξω;
Έπειτα από μια μεγάλη προσωπική δοκιμασία, ο Στέφανος Ξενάκης επιστρέφει με το πιο προσωπικό του βιβλίο. Πιο ευάλωτος, πιο δυνατός, πιο αληθινός. Το 8 μέρες μέσα είναι το ημερολόγιο ενός ανθρώπου που στην πιο σκοτεινή στιγμή της ζωής του αναζήτησε και βρήκε το φως εκεί όπου κρύβεται πάντα. ΜΕΣΑ.
Ο Στέφανος Ξενάκης, εδώ και καιρό, ασχολείται με το πάθος του, την αυτοβελτίωση και την προσωπική εξέλιξη, τις οποίες υπηρετεί με τα κείμενα και τις ομιλίες του. Αυτή την εποχή εργάζεται εντατικά για το όνειρό του, το μάθημα ΝΑΙ ΜΠΟΡΩ, ένα μάθημα αξιών κι αυτογνωσίας, το οποίο φιλοδοξεί να μπει σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας από την πρώτη κιόλας δημοτικού. Περήφανος πατέρας 2 κοριτσιών ηλικίας 6 και 9, της Αύρας και της Αίνειας.
Σε αυτό το έργο του ο Ξενάκης παρουσιάζει το βίωμα του μέσα από τον έβδομο όροφο της ΓΑΔΑ. Η αμέλια και οι επιλογές τους για τη στάση που κράτησε, τον έφεραν στο χείλος του γκρεμού και της απόγνωσης. Ξαφνικά τα πράγματα γίνονται διαφορετικά, απλά και γίνεται και αυτός ένας με "δαυτους". Βρίσκεται στην "εύκολη πτέρυγα" και παρόλα αυτά η ξαφνική αλλαγή αλλάζει και τον ίδιο. Δεν ένα βιβλίο life coaching, δεν είναι ένα βιβλίο να εμπνεύσει ή να σου καθορίσει κάποια συμπεριφορά. Εδώ Ξενάκης γίνεται Στέφανος όπου μοιράζεται, ξεγυμνώνεται απλοποιείται και αποδομείται. Το μέσα είναι κάπου ανάμεσα στην κόλαση και στη σωτηρία. Αυτό όμως που γίνεται φανερό και που πλήγωσε τον ίδιο είναι ο διασυρμός, το στίγμα, η ταμπέλα. Το "μέσα", όχι όμως ως "ΜΕΣΑ" (δηλαδή το κελί, οι συγκρατούμενοι) διέσυραν το έξω. Μέσα ήταν ίσος με τους άλλους δεν ήταν ο εμπορικός, ο συγγραφέας, αυτός που χρωστούσε, υπήρχε η ισότητα και το μοίρασμα. Η δύσκολη επανένταξη του στην κοινωνία, η αγωνία, η ανάγκη για συγγνώμη δεν είναι παρά μια εικόνα κι ενός άλλου οποιουδήποτε άλλου κρατούμενου που βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Όλα θα πάνε καλά.
Σαν πιστός αναγνώστης των βιβλίων του Στέφανου δε μπορούσα να σκιπάρω το "8 μέρες μέσα".
Με το τελευταίο κεφάλαιο και την "Συγνώμη" του να ξεχωρίζει κατά την άποψή μου. Χωρίς να έχει λόγο να την εκφράσει προς όλους. Χωρίς να έχει λόγο να εξιστορίσει όλες αυτές τις ιστορίες. Αλλά με την "κατάθεση ψυχής" από μεριάς του και την εξωτερικοποίηση όλων των σκέψεων και συναισθημάτων του να φαίνεται πόσο σημαντική είναι για την "εξιλέωση" από πλευράς του για να καθαρίσει το όνομά του από αυτή την μικρή/μεγάλη περιπέτεια ΜΕΣΑ.
Είμαστε σίγουροι και καταλάβαμε πως βγήκες πιο δυνατός από αυτή την περιπέτεια και αναμένουμε το επόμενο βιβλίο σου Στέφανε!
ενα υπέροχο βιβλίο που σου αλλάζει τον τρόπο σκέψης προς το καλύτερο, σε βοηθάει να καταλάβεις οτι τίποτα δεν είναι δεδομένο ούτε καν η ελευθερία σου και πρέπει να είσαι ευγνώμων για τις στιγμές που ζεις. Κάποιες καταστάσεις ακόμα και οι πιο δύσκολες μπορούν να σε αλλάξουν προς το καλύτερο γιατί η ζωή ειναι ενα τεράστιο μάθημα. Ήμουν τυχερή που μπόρεσα να τον δω απο κοντά και να ακούσω τη συγκεκριμένη ομιλία για αυτη του την εμπειρία.
Θα έλεγα πως είναι το βιβλίο του που μου άρεσε περισσότερο απ' όλα. Δεν είμαι ιδιαίτερα φαν αυτών που σου λένε πώς να ζήσεις, τι αξίζει να κρατήσεις από την κάθε μέρα και τι πρέπει να αφήσεις πίσω σου. Τους βρίσκω κάπως δήθεν, είτε είναι, είτε οχι. Όμως όταν όμως ο άλλος τραβάει την μάσκα, αφήνει τα προσχήματα και γίνεται αληθινός, τότε το αναγνωρίζω και του το αναγνωρίζω.
Είναι μια κατάθεση ψυχής και ως εκ τούτου σε αγγίζει. Ως ανάγνωσμα όμως κουράζουν κάποιες επαναλήψεις και κάποιες υπερβολές -που προφανώς οφείλονται στην τραυματική του εμπειρία.