Το Μάιο του 1941, μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Γερμανούς, ο ίλαρχος Άρης Παπαδάκης και η Έρρικα Ρόζενμπεργκ ακολουθούν την ελληνική βασιλική οικογένεια και τον πρωθυπουργό στην Αίγυπτο και κατόπιν στη Νότια Αφρική. Οι άνεμοι του πολέμου, όμως, χωρίζουν το ζευγάρι, φέρνοντας την Έρρικα στην Αγγλία, μπλεγμένη σε μια απίστευτη όσο κι επικίνδυνη ιστορία κατασκοπείας, και τον Άρη στην περήφανη πατρίδα του, την Κρήτη, όπου αυτός και οι σύντροφοί του έρχονται αντιμέτωποι με έναν αδίστακτο Γερμανό επιστήμονα. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η ισοπεδωτική βία και ο όλεθρος του πολέμου, η φρίκη των στρατοπέδων συγκεντρώσεως και η διεστραμμένη μισαλλοδοξία των ναζί, οι δυο νέοι θα χάσουν ο ένας τα ίχνη του άλλου, θα δουν τις μοίρες τους να διασταυρώνονται με τις μοίρες άλλων ανθρώπων, και θα αγωνιστούν με πάθος για τη ζωή και τις αξίες της. Στις περιπέτειές τους θα τους συνοδεύει πάντοτε άσβηστη η ελπίδα ότι το τέλος του πολέμου θα σημάνει και την αρχή μιας καινούργιας κοινής ζωής. Ένα μυθιστόρημα όπου ζωντανεύει ένας ανελέητος κόσμος από κατασκόπους, πλεκτάνες και αδίστακτους βασανιστές, μα και ένας μεγάλος έρωτας. Ένας έρωτας που αντέχει στις θύελλες και που περιβάλλεται από ένα φωτοστέφανο πίστης σε ό,τι σημαίνει η λέξη άνθρωπος.
Το ταλέντο αυτού του ανθρώπου είναι αξιοθαύμαστο. Φέρνει στο φως ένα κομμάτι της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας που δεν είναι γνωστός στους περισσότερους, καταφέρνοντας να μας καθηλώσει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του. Για εμένα, ο κος Πολυράκης είναι ένας από τους καλύτερους συγγραφείς των τελευταίων ετών.
Η αλήθεια είναι οτι το βιβλίο δεν μου άρεσε. Μιλάει για το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ειδικά προς το τέλος μιλάει για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ειλικρινά ψυχοπλακώθηκα. Είναι δύσκολο να διαβάζεις για τέτοια πράγματα ειδικά επειδή ξέρουμε πως συνέβησαν.
Ευτυχώς αυτό δεν ήταν το πρώτο βιβλίο του Πολυράκη που διάβασα. Αν ήταν το πρώτο πολύ πιθανόν να απογοητευόμουν και να μη διάβαζα άλλο. Έχω διαβάσει και το "Εκείνη η στιγμή" και εκείνο μου άρεσε πολύ περισσότερο.
Γενικά έχω διαβάσει πολλά βιβλία του Πολυράκη αλλά αυτή φορά δε το τελείωσα, απλά άφισα. Θυμίζει πολύ ένα σηριαλ είτε μεξηκάνικο, είτε τούρκικο, είτε ελληνικό.