What do you think?
Rate this book
در پیرامون ادبیات
A critical history of Persian writing and literature.
99 pages, Unknown Binding
First published January 1, 1944
26 people want to read
About the author
احمد کسروی
53 books211 followersAḥmad Kasravī
Born in Hokmabad (Hohmavar), Tabriz, Iran, Kasravi was an Iranian Azari. Initially, Kasravi enrolled in a seminary. Later, he joined the Persian Constitutional Revolution. He experienced a sort of conversion to Western learning when he learned that the comet of 1910 had been identified as a reappearance of Halley's comet. He abandoned his clerical training after this event and enrolled in the American Memorial School of Tabriz. Thenceforward he became, in Roy Mottahedeh's words, "a true anti-cleric."
It was in Tbilisi where he first became acquainted with a wide spectrum of political ideas and movements, and he soon was employed by the government of Iran in various cultural posts.
A prolific writer, Kasravi was very critical of both the Shi'a clergy and of the policies of the central government. He had liberal views on religion, was a strong supporter of democracy, and expressed them in satirical pamphlets like What Is the Religion of the Hajis with Warehouses? that infuriated many readers. His views earned him many powerful enemies such as Ayatollah Khomeini.
His detailed account of the Constitutional Revolution still stands out as one of the most important sources on the events, even though Kasravi was a teenager at the time of the revolution and cannot claim the full authority of a contemporary witness that his writing at times suggests.
Kasravi is known for his solid research work on the ancient Azari language and origin of the Azerbaijani people. He showed that the ancient Azari language was an offshoot of Pahlavi language. Due to this discovery, he was granted the membership of London Royal Asiatic Society and American Academy.
Arguing that ancient Azari language had been closely related to Persian language and the influx of Turkic words began only with the Seljuq invasion, Ahmad Kasravi believed that true national language of Iranian Azerbaijan was Persian and therefore advocated the linguistic assimilation of Persian in Azarbaijan.
In 1927-8 Ahmad Kasravi led the way in establishing the ancestry of the Safavids dynasty with the publication of three influential articles and disputed the validity of the `official' Safavid family tree contained in the Safvat al-Safa, and argued convincingly that the ancestors of Shaykh Safi al-Din, who founded the Safavid Order (tariqa), were indigenous inhabitants of Iran and were of pure Aryan stock. Today, the consensus among Safavid historians is that the Safavid family hailed from Persian Kurdistan.
On March 11, 1946, while being tried on charges of "slander against Islam," Kasravi and one of his assistants were knifed and killed in open court in Tehran by followers of Navvab Safavi, a Shi'a extremist cleric who had founded a terrorist organization called the Fadayan-e Islam (literally Devotees of Islam). The same group had failed in assassinating Kasravi earlier in April 1945 in Tehran. Ayatollah Borujerdi and Ayatollah Sadr[who?:] issued fatwas for killing Ahmad Kasravi
Born in Hokmabad (Hohmavar), Tabriz, Iran, Kasravi was an Iranian Azari. Initially, Kasravi enrolled in a seminary. Later, he joined the Persian Constitutional Revolution. He experienced a sort of conversion to Western learning when he learned that the comet of 1910 had been identified as a reappearance of Halley's comet. He abandoned his clerical training after this event and enrolled in the American Memorial School of Tabriz. Thenceforward he became, in Roy Mottahedeh's words, "a true anti-cleric."
It was in Tbilisi where he first became acquainted with a wide spectrum of political ideas and movements, and he soon was employed by the government of Iran in various cultural posts.
A prolific writer, Kasravi was very critical of both the Shi'a clergy and of the policies of the central government. He had liberal views on religion, was a strong supporter of democracy, and expressed them in satirical pamphlets like What Is the Religion of the Hajis with Warehouses? that infuriated many readers. His views earned him many powerful enemies such as Ayatollah Khomeini.
His detailed account of the Constitutional Revolution still stands out as one of the most important sources on the events, even though Kasravi was a teenager at the time of the revolution and cannot claim the full authority of a contemporary witness that his writing at times suggests.
Kasravi is known for his solid research work on the ancient Azari language and origin of the Azerbaijani people. He showed that the ancient Azari language was an offshoot of Pahlavi language. Due to this discovery, he was granted the membership of London Royal Asiatic Society and American Academy.
Arguing that ancient Azari language had been closely related to Persian language and the influx of Turkic words began only with the Seljuq invasion, Ahmad Kasravi believed that true national language of Iranian Azerbaijan was Persian and therefore advocated the linguistic assimilation of Persian in Azarbaijan.
In 1927-8 Ahmad Kasravi led the way in establishing the ancestry of the Safavids dynasty with the publication of three influential articles and disputed the validity of the `official' Safavid family tree contained in the Safvat al-Safa, and argued convincingly that the ancestors of Shaykh Safi al-Din, who founded the Safavid Order (tariqa), were indigenous inhabitants of Iran and were of pure Aryan stock. Today, the consensus among Safavid historians is that the Safavid family hailed from Persian Kurdistan.
On March 11, 1946, while being tried on charges of "slander against Islam," Kasravi and one of his assistants were knifed and killed in open court in Tehran by followers of Navvab Safavi, a Shi'a extremist cleric who had founded a terrorist organization called the Fadayan-e Islam (literally Devotees of Islam). The same group had failed in assassinating Kasravi earlier in April 1945 in Tehran. Ayatollah Borujerdi and Ayatollah Sadr[who?:] issued fatwas for killing Ahmad Kasravi
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
May 7, 2024
ایراد کتاب،
اینه که ادبیات، و به معنای دقیقتر شعر کلاسیک فارسی، رو مطلقاً و کاملاً لفظی (یا همون لیتِرال شما انگلیسی ها) میخونه؛ شعر رو کاملاً بَری از هرگونه سطح استعاری یا ثانوی در نظر میگیره و مثلاً میگه «اینجا نوشته مجنون از عشق لیلی دیوانه شد، اما الان نه لیلی دیگه زنده س نه مجنون؛ پس اینا همه دروغه»؛ نوعی بدخوانی که البته فکر میکنم از ذهن فکت-محور و علمی کسروی اصلاً بعید نیست همچین نگاهی؛ ذهنی که تربیت شدۀ شاید دوران نئوکلاسیک اروپاست، که عقل رو معیار و مرکز همه چیز میدونه؛ که به همه چیز نگاه ابزاری برای انسان داره و میگه اگه ادبیات «فایده یا ما به ازای ملموس بیرونی» نداشته باشه پس اصولاً نباید وجود داشته باشه و باید کتب ادبیات رو سوزاند؛ ذهنی که محدود و غیرخیال انگیز یا غیر ادبیاتی میخونه؛ ذهنی که خودش را تطبیق نمیده با موضوع پیش رو، بلکه با همون ابزار مثلاً فیزیک و شیمی و حقوق میاد سراغ ادبیات و به نتایجی میرسه که خیلی وقتها غیرمنصفانه به نظر میرسه.
امتیاز کتاب،
اینه که بخشی از پروژۀ بزرگتر کسروی هست برای نقد روبنای فرهنگی و ایدَوی ایران و ایرانیت؛ همونطور که شیعی گری و خراباتی گری و صوفی گری و بابی گری و ... رو نقد میکنه، همونطور که گاهی حرفهاش به تئوری توطئه تنه میزنه، در اینجا هم میاد و در درجۀ اول شعر کلاسیک فارسی و در درجۀ بعد شرق شناسی رو نقد و رد میکنه. به ما نشون میده وضعیتی که الان توش گیر کردیم مال امروز و اکنون و اینجا نیست؛ بلکه در سنت و فرهنگ و مشخصاً در شعر کلاسیک ما میشه ریشه ها و حتا هیئت و هیبت کاملش رو دید. به ما نشون میده که گشت ارشاد رو میتونی تو حافظ و سعدی ببینی؛ که میتونی سعید طوسی رو تو سعدی به راحتی و با نگاه بسیار تمجید آمیز پیدا کنی. به ما میگه اگه ذهن و تاریخ ایرانی دچار باتلاق شده و مدام درجا میزنه، باید به خیام نگاه کرد. اگه ایدۀ طرد و رد این جهان به نفع جهان دیگر اینقدر به ما صدمه زده و هنوز میزنه، باید ببینیم که این ایده از کجا اینطور در ناخودآگاه ما ریشه دوونده؛ کسروی میگه «یکی از روشهاش» شعر کلاسیک فارسی هست. اگه برامون سؤاله که چطور آلمانی جماعت یا اروپایی جماعت یا ژاپنی جماعیت اینقدر بی امان کار میکنه و جلو میره و مدام قدیم خودش رو نقد و نفی میکنه، همونطور که در مورد مثلاً اروپا به امیل دورکیم گوش میکنیم، بد نیست درمورد ایران هم به کسروی نگاه و گوش کنیم. همیشه که تمجید و تعریف کردیم از سعدی و حافظ و خیام و مولوی، بد نیست یه بار هم بشینیم و ببینیم کسی که نکوهش میکنه اونها رو، حرفش اصولاً چیه و چی داره میگه.
نقطۀ قوت دیگه ش هم نقد شرق شناسیه؛ و خب این کتاب مجموعه ای از سخنرانی هاس که همه قبل از سال 1325 انجام و منتشر شده. یعنی مدت تقریباً زیادی قبل از نقدهای ادوارد سعید به شرق شناسی و اورینتالیسم. منتها خب به احمد کسروی اعتنای چندانی نشد و تقبیح شد؛ البته تا حدودی به این دلیل، شاید، که کسروی به ایدۀ «کتابسوزی» رسید که افراطی بود.
خلاصه که خواندنیست.
اینه که ادبیات، و به معنای دقیقتر شعر کلاسیک فارسی، رو مطلقاً و کاملاً لفظی (یا همون لیتِرال شما انگلیسی ها) میخونه؛ شعر رو کاملاً بَری از هرگونه سطح استعاری یا ثانوی در نظر میگیره و مثلاً میگه «اینجا نوشته مجنون از عشق لیلی دیوانه شد، اما الان نه لیلی دیگه زنده س نه مجنون؛ پس اینا همه دروغه»؛ نوعی بدخوانی که البته فکر میکنم از ذهن فکت-محور و علمی کسروی اصلاً بعید نیست همچین نگاهی؛ ذهنی که تربیت شدۀ شاید دوران نئوکلاسیک اروپاست، که عقل رو معیار و مرکز همه چیز میدونه؛ که به همه چیز نگاه ابزاری برای انسان داره و میگه اگه ادبیات «فایده یا ما به ازای ملموس بیرونی» نداشته باشه پس اصولاً نباید وجود داشته باشه و باید کتب ادبیات رو سوزاند؛ ذهنی که محدود و غیرخیال انگیز یا غیر ادبیاتی میخونه؛ ذهنی که خودش را تطبیق نمیده با موضوع پیش رو، بلکه با همون ابزار مثلاً فیزیک و شیمی و حقوق میاد سراغ ادبیات و به نتایجی میرسه که خیلی وقتها غیرمنصفانه به نظر میرسه.
امتیاز کتاب،
اینه که بخشی از پروژۀ بزرگتر کسروی هست برای نقد روبنای فرهنگی و ایدَوی ایران و ایرانیت؛ همونطور که شیعی گری و خراباتی گری و صوفی گری و بابی گری و ... رو نقد میکنه، همونطور که گاهی حرفهاش به تئوری توطئه تنه میزنه، در اینجا هم میاد و در درجۀ اول شعر کلاسیک فارسی و در درجۀ بعد شرق شناسی رو نقد و رد میکنه. به ما نشون میده وضعیتی که الان توش گیر کردیم مال امروز و اکنون و اینجا نیست؛ بلکه در سنت و فرهنگ و مشخصاً در شعر کلاسیک ما میشه ریشه ها و حتا هیئت و هیبت کاملش رو دید. به ما نشون میده که گشت ارشاد رو میتونی تو حافظ و سعدی ببینی؛ که میتونی سعید طوسی رو تو سعدی به راحتی و با نگاه بسیار تمجید آمیز پیدا کنی. به ما میگه اگه ذهن و تاریخ ایرانی دچار باتلاق شده و مدام درجا میزنه، باید به خیام نگاه کرد. اگه ایدۀ طرد و رد این جهان به نفع جهان دیگر اینقدر به ما صدمه زده و هنوز میزنه، باید ببینیم که این ایده از کجا اینطور در ناخودآگاه ما ریشه دوونده؛ کسروی میگه «یکی از روشهاش» شعر کلاسیک فارسی هست. اگه برامون سؤاله که چطور آلمانی جماعت یا اروپایی جماعت یا ژاپنی جماعیت اینقدر بی امان کار میکنه و جلو میره و مدام قدیم خودش رو نقد و نفی میکنه، همونطور که در مورد مثلاً اروپا به امیل دورکیم گوش میکنیم، بد نیست درمورد ایران هم به کسروی نگاه و گوش کنیم. همیشه که تمجید و تعریف کردیم از سعدی و حافظ و خیام و مولوی، بد نیست یه بار هم بشینیم و ببینیم کسی که نکوهش میکنه اونها رو، حرفش اصولاً چیه و چی داره میگه.
نقطۀ قوت دیگه ش هم نقد شرق شناسیه؛ و خب این کتاب مجموعه ای از سخنرانی هاس که همه قبل از سال 1325 انجام و منتشر شده. یعنی مدت تقریباً زیادی قبل از نقدهای ادوارد سعید به شرق شناسی و اورینتالیسم. منتها خب به احمد کسروی اعتنای چندانی نشد و تقبیح شد؛ البته تا حدودی به این دلیل، شاید، که کسروی به ایدۀ «کتابسوزی» رسید که افراطی بود.
خلاصه که خواندنیست.
Displaying 1 of 1 review