کاری بیاندازه ضعیف و بیمحتوا بود. اغلب کتب فارسی که پیرامون شاهنامه یا شخصیتهای شاهنامه شکل گرفته به همین بلیه مبتلا ست. چند بیت از داستان را میآورند و شرح میکنند و احیانن دستهبندی بدوی هم فراروی خواننده میگذارند و با مقدمهای مشعشع و توصیفاتی مستوفا خشت پرتوان خود را به چاپخش میرسانند. دریغ از وقت خوانندهی مشتاق!