A Change of Skin

by Carlos Fuentes, Sam Hileman (Translator)

The world of American myths and the key questions of European culture converge in this ambitious and successful novel that depicts a Mexican man of this century tormented by doubts abouth the present, the weight of the past, and fear of the future.

Genres: Fiction, Novels, Literature, Spanish Literature, Contemporary, Latin American, Latin American Literature

480 pages, Paperback

First published August 25, 1967

About the author

Carlos Fuentes Macías was a Mexican writer and one of the best-known novelists and essayists of the 20th century in the Spanish-speaking world. Fuentes influenced contemporary Latin American literature, and his works have been widely translated into English and other languages.

Fuentes was born in Panama City, Panama; his parents were Mexican. Due to his father being a diplomat, during his childhood he lived in Montevideo, Rio de Janeiro, Washington, Santiago, and Buenos Aires. In his adolescence, he returned to Mexico, where he lived until 1965. He was married to film star Rita Macedo from 1959 till 1973, although he was an habitual philanderer and allegedly, his affairs - which he claimed include film actresses such as Jeanne Moreau and Jean Seberg - brought her to despair. The couple ended their relationship amid scandal when Fuentes eloped with a very pregnant and then-unknown journalist named Silvia Lemus. They were eventually married.

Following in the footsteps of his parents, he also became a diplomat in 1965 and served in London, Paris (as ambassador), and other capitals. In 1978 he resigned as ambassador to France in protest over the appointment of Gustavo Diaz Ordaz, former president of Mexico, as ambassador to Spain. He also taught courses at Brown, Princeton, Harvard, Penn, George Mason, Columbia and Cambridge.

---
کارلوس فوئنتس در ۱۱ نوامبر ۱۹۲۸ در پاناماسیتی به دنیا آمد. مادرش برتا ماسیاس ریواس و پدرش رافائل فوئنتس بوئه‌تیگر است. پدر وی از دیپلمات‌های مشهور مکزیک است. وی سفیر مکزیک در هلند، پاناما، پرتغال و ایتالیا بود.

دوران کودکی‌اش در واشنتگتن دی.سی. و سانتیاگوی شیلی گذشت. فوئنتس در دانشگاه مکزیک و ژنو در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد. او به زبان‌های انگلیسی و فرانسه تسلط کامل دارد.

آثار
* مرگ آرتمیوکروز، ۱۹۶۲
* آئورا، ۱۹۶۲
* زمین ما،‌ ۱۹۷۵
* گرینگوی پیر، ۱۹۸۵
* ملکهٔ عروسک‌ها
* آسوده خاصر، ترجمهٔ محمدامین لاهیجی.
* مرگ آرتمیو کروز، ترجمهٔ مهدی سحابی.
* آئورا، ترجمهٔ عبدالله کوثری.
* سرهیدا.
* خودم با دیگران (به تازگی با نام از چشم فوئنتس) ترجمهٔ عبدالله کوثری.


---
Carlos Fuentes Macías fue un escritor mexicano y uno de los novelistas y ensayistas más conocidos en el mundo de habla española. Fuentes influyó en la literatura contemporánea de América Latina, y sus obras han sido ampliamente traducidas al inglés y otros idiomas.

Fuentes nació en la ciudad de Panamá, Panamá, sus padres eran mexicanos. Debido a su padre era un diplomático, durante su infancia vivió en Montevideo, Río de Janeiro, Washington, Santiago y Buenos Aires. En su adolescencia regresó a México, donde vivió hasta 1965. Estuvo casado con la estrella de cine Rita Macedo de 1959 hasta 1973, aunque era un mujeriego habitual y, al parecer, sus asuntos - que se ha cobrado incluyen actrices como Jeanne Moreau y Jean Seberg, su llevados a la desesperación. La pareja terminó su relación en medio del escándalo, cuando Fuentes se fugó con un periodista muy embarazada y entonces desconocido de nombre Silvia Lemus. Se casaron finalmente.

Siguiendo los pasos de sus padres, también se convirtió en un diplomático en 1965 y sirvió en Londres, París (como embajador), y otras capitales. En 1978 renunció al cargo de embajador en Francia en protesta por el nombramiento de Gustavo Díaz Ordaz, ex presidente de México, como embajador en España.

Reviews

[Vit Babenco · Rating 5 out of 5]

Carlos Fuentes begins A Change of Skin opposing contemporary Mexico to the realm of Aztecs…
The images of Cholula today:

You had been infected by the living death of the town, a deadness accentuated rather than opposed by the paradoxical racket of the loudspeaker in the plaza. In a bicycle shop three youths naked to the waist and smeared with grease exchanged whispered cracks and presented idiotic smiles as you passed. A smell of sulfur floated from the bathhouse where in the shadow a woman showed her rosy flanks while her open hand paddled a little boy who refused to step into the water.

The same place at the time of Hernán Cortés:

There are throttled screams, a faint stench of blood as the Cholulans make sacrifices for victory; during the night seven children have been killed on the altar of Huitzilopochtli. Cortés orders continuous alert and has two priests from the great pyramid brought before him. Wearing robes of black-dyed cotton, the priests converse with Malinche, the princess whom the Spaniards call Doña Marina. They reveal Montezuma’s orders and the Cholulans’ secret plans. The Spaniards are to be seized and twenty are to be sacrificed on the pyramid by Montezuma’s direct command; he has sent the caciques promises, jewels, garments, a drum of purest gold.

Javier – a failed Mexican writer – is a narrator of the tale… And he narrates his own story as if he talks about strangers… Fragments of the past… Flashbacks… Delirious reverie… He speaks in many voices… He passes through many cultural strata… And sometimes those voices start sounding like the voices in the head…

He makes me too aware that all of us want to close the circle of our lives, to be able to think that the round line ends where it began, to want to live many lives within the one we do live, to be sure that if we only had more strength of mind, will, and dream, we could make our little pasts have meaning. Unconsciously we are all poets and we struggle to oppose nature with our patterns: nature which does not consider us individual beings at all but rather confluences of lives that cannot be isolated one from the other, that flow together in a great whirl that neither begins nor ends.

Franz – a former German architect – is his traveling companion… He dreamt to build airy palaces of the bright future…

Franz’s simple idea was that the new in architecture is not something that just happens but that it results, in the first place, from the fact that the people who live in buildings change. Because people change, so must architecture, which must be at the service of valid human needs, not of some fixed idea about what is and is not monumental, or of models handed down from the past, or of the spirit of decorativeness.

And he ended up building a concentration camp… He is a refugee…
They are accompanied by their women…

…and so, Dragoness, there are more things in heaven and earth than are dreamt of in your philosophy, and you, Isabel, for I am talking to you too, to both of you because this Mass must be celebrated first by a woman: all Masses begin with an Introit, just as do the life of every woman and the lives of the men who are born of women; you, Isabel, will discover only what you accept and you must accept everything. And having begun with the Introit, we end with piety before the Anointed Priapus, before Christ-Bacchus who at the very end does not demand the love of the God who abandoned him but the consolation of the witch, Mary wise in lore of potions and sleep-inducing herbs…

Life is full of change… The world changes…
After changing skin serpent remains serpent…

[Mohsen Rajabi · Rating 5 out of 5]

خواندن رمان های سخت، حکایتی پیدا می کنند برای خودشان. مدتی طولانی در حدود 120 صفحه باید صبر کنید تا کم کم فضای داستان شکل بگیرد، و مدتی طولانی (در همان حدود) باید صبر کنید تا کم کم آشنا شوید. داستان، تکه تکه ظاهر می شود، پر از معماست، پر از معناست و پر از غافل گیری.

روابط مدام عوض می شوند، راوی و مخاطب مدام تغییر می کنند، و ناگفته پیداست که زمان و مکان هم تابع این قانون "هیچ آدابی و ترتیبی مجوی" هستند. اما کافیست که نیمی از کتاب را تاب بیاورید...

می دانید مثل چیست خواندن کتاب هایی مثل «پوست انداختن»؟ مانند اینکه مجبور شده اید مدتی را پیش یک خانواده شلوغ و غریبه بگذرانید. ابتدا ابدا هیچ تصوری از حرف هایی که آن خانواده با هم می زنند ندارید. نمی دانید حمام کجاست، دستشویی کجاست، و کلا نظم و ترتیب چیزها را نمی دانید. حالتی که مثل حالتی است که یک زن وقتی وارد آشپزخانه ای غریبه می شود دارد... اما کم کم آشنا می شوید. وقتی چند هفته یا حتی چند روز جایی ماندید همه چیز برایتان آشنا می شود و حتی ممکن است که شما هم در بحث هایشان شرکت کنید.

و این کاری است که پوست انداختن می کند. شما را به مهمانی یک جمع غریبه می برد. و قطعه قطعه و تکه تکه شما را در فضا و زمان و شخصیت ها جا به جا می کند. سعی نمی کند مثل آن نویسندگان کلاسیک، همه چیز را توضیح بدهد. (و البته مشخص است که این حرفم به هیچ وجه نشان دهنده ضعف داستان های کلاسیک نیست.) پوست انداختن، خرده خرده، و تاکید من بر این خرده خرده بودن است، شما را در جریان می گذراند... و در نهایت می فهمید انگار که خود راوی هم خرده خرده دارد به نتیجه می رسد... و نتیجه یا آخر داستان چیست؟ می شود کتاب را باز کرد و فقط چند صفحه آخر را خواند برای نتیجه گیری؟ خیر. چرا؟ چون شمای مخاطب هستید که باید نتیجه بگیرید. چون شما هستید که باید سرنوشت شخصیت ها را قطعی کنید، اگر می توانید...

کتاب های سخت، تجربه عجیبی می شوند. ابتدا می خواهید فرار کنید. کتاب را زمین بگذارید. بروید سراغ چیزی آسان تر. بعضی ها مدام به صفحات اول برمی گردند تا ببینند چه به چیست. تا ببینند کی به کی بود. اما پیشنهاد می کنم حالا که وارد مهمانی شده اید، روی مبلی بنشینید و فقط به صحبت های صاحب خانه ها گوش دهید، تا ماجرا دستتان بیاید. این رمان ها را باید این طوری خواند، رمان هایی مثل پوست انداختن، لی لی بازی، و گفتگو در کاتدرال.

خواندن رمانی مثل پوست انداختن، نه تنها تجربه ای خوب برای کتاب خوانی است، بلکه تجربه ای است برای اینکه یک بار دیگر متوجه شویم فیلم ها هرچه قدر هم که خوب شوند، باز رمان هایی هستند که یک رده بالاتر از آنها می ایستند.

[Rosa · Rating 3 out of 5]

پوست انداختن گره خورده به تحلیل عواطف شخصیت ها و تعارض هاشون، مشابه یک سفر عمیق و معنادار در تاریخ و جامعه‌ی مکزیک بنظر میرسه، جایی که سنت، مذهب، فقر و مدرنیته با هم گلاویز می‌شن.
رمان از همون اول حسی سنگین، اساطیری و پر از استعاره داره. فوئنتس با زبانی پیچیده‌ ، جمله‌های طولانی و پرش‌های زمانی به تصویرسازی‌هایی از گسست ها و دوباره‌زایی می پردازه تا نابرابری‌ها، سرکوب و عقب‌موندگی رو نقد کنه.
داستان با مخاطب سازی آشنای فوئنتس و پر از فکر و لایه‌ پیش میره و ترکیبی از عشق، تاریخ، سیاست و رویا رو می‌سازه که درست مثه اسمش، می‌تونه وادارمون کنه به پوست انداختن فکری و در نهایت خلاصه شدن در یک خط و پیام روشن:
"... که تغییر اجتناب‌ناپذیره! چه این تغییر در زندگی یک انسان رقم بخوره و چه در سرنوشت یک ملت..."

[sAmAnE · Rating 4 out of 5]

به نظرم بعد از آئورا و در کنار درخت پرتقال یکی از شاهکارهای فوئنتس بود. تا روند داستان دستتون بیاد از تک تک جملاتش می‌تونید لذت ببرید👌🏻

[Dream.M · Rating 4 out of 5]

بنظر میاد گودریدز با من مسله شخصی داره چون ریویوو هامو توی اپ نشون نمیده

[Nercs · Rating 3 out of 5]

"پوست انداختن" برای من تو صفحه‌ی ۵۰۸ تموم شد.
موق خوندن بخش اعظم این کتاب اینجوری بودم که می‌فهمم داری چی میگی ولی متوجه نمی‌شم. :)
اونقدری که تصور می‌کردم خوندنش سخت نبود ولی نیاز به صبر زیاد داشت، باید درمورد صفحه به صفحه، خط به خط این کتاب به اصطلاح "غور" کنی تا بتونی ازش لذت ببری.
و من نتونستم و مطمئنم با انتخاب این کتاب توی این برهه زمانی بهش توهین کردم.
امیدوارم یه روز بیاد که بشینه روی قفسه کتاب‌خونه‌م و اون موقع توجه و علاقه‌ای که لایقشه‌ رو بهش نشون بدم.

[Moshtagh hosein · Rating 5 out of 5]

قطعا با دو بار خواندن هم این رمان جهان شمول و تجربی فوئنتس برای من درک نخواهد شد
ولی هر بار تجربه‌ی شیرینی هست.

[Miss Ravi · Rating 4 out of 5]

شهریار مندنی‌پور در کتاب «ارواح شهرزاد» می‌گوید که مکان، همان زمان فشرده‌شده است. شاید به همین دلیل است که یک مکان می‌تواند سیری از خاطرات و حجم عظیمی از گذشته را پیش‌روی‌مان بگذارد، مثل دروازه‌ای به گذشته‌مان باز شود و ما را برگرداند به چیزی که بودیم. چهار شخصیت این رمان که در حال سفر هستند و از مکان‌هایی تاریخی بازدید می‌کنند، چنین وضعیتی دارند. البته که قدرت دست‌های فوئنتس و ذهن پیچیده‌اش را نباید نادیده گرفت. در این روایت هر لحظه کسی راوی‌ست، هر لحظه کسی مشغول گفتن و نقل کردن است. فوئنتس بی‌اعتنا به زمانی که به‌طور طبیعی، خطی و رو به جلوست، روایت‌هایی را از گذشته‌ی دور و نزدیک شخصیت‌ها در هم می‌پیچد و این گذشته چقدر مهم‌تر از لحظه‌ی اکنون است؛

«امروز تو خودت را می‌بینی که پوسته‌ی سنگین اما خالی بسیار سال‌های مشترک را این سو و آن سو می‌کشی، اما این سال‌ها گویی کوتاه‌تر از آن گذشته‌ی کوتاهی هستند که آن روزها با هم کشف می‌کردید.»


سیپه‌توتک، در اساطیر آزتک خدای باروری که با پوست انداختن سبب باروری خاک می‌شود و چرخه طبیعت را تداوم می‌بخشد. این جمله در پاورقی آخرین بخش رمان آمده و به وضوح عنوان کتاب و ماجراهای آن را توضیح می‌دهد و گره‌گشایی می‌کند. این‌که چرا چهار شخصیت وارد غار می‌شوند اما تنها دو شخصیت از غار بیرون می‌آید، نشانه‌ای بر همین پوست اندازی و تداوم است. خاویر و فرانتس یک تن بودند و الیزابت و ایزابل هم. جنبه��ی ناخوشایند، ضعیف، غمگین و یا هر صفتی که خواننده از شناخت شخصیت به آن رسیده، همچون پوسته‌ای کهنه جدا می‌شود.

مؤخره‌ی رمان درباره‌ی راوی‌ای است که بیرون از ماجراها فقط خواسته که داستانش را بنویسد. یک راوی که خواننده را درباره‌ی وقوع یا عدم وقوع تمام این ماجراها دچار تردید می‌کند. پیشنهاد می‌کنم نقدی که در انتهای کتاب آمده را بخوانید، به ویژه اگر کتاب برای‌تان دشوار می‌آید. این نقد با این جملات تمام می‌شود؛

«فوئنتس با ساختار و روایتی که همه تصورات سنتی از شخصیت، طرح، قصه و زبان ادبیانه را واژگون می‌کند، به واژگون کردن جوامعی می‌رسد که برپاکننده قتل‌عام بومیان مکزیک و اردوگاه‌های مرگ نازی بوده‌اند. بدین سان رمان شاهدی است بر این گفته‌ی او که در دوران ما و در فرهنگ ما، عمل نوشتن همواره عملی انقلابی است.»

[Mostafa Alipour · Rating 5 out of 5]

سخت خوان ولی شیرین
یک پازل هزار تکه که هر تکه رو یه جای دوری گم و گور کردن و باید با ممارست و خونسردی تکه هارو پیدا کنی و کنار هم قرار بدی

[Amirhosein · Rating 4 out of 5]

وقتی یه نویسنده‌ی امریکایی از فوئنتس می‌پرسه که چرا شما نویسندگان امریکای لاتین در رمان‌هایتان از همه چیز حرف می‌زنید فوئنتس جواب تامل‌برانگیزی می‌ده و می‌گه چون توی امریکای لاتین تنها نویسنده‌هان که حرف می‌زنن.


پوست انداختن فوئنتس مجموعه‌ای از کلاژ‌های مختلف و متنوع و زیادیه که درهم و برهم و درعین حال به هم پیوسته و درارتباطن و سعی‌می‌کنن از همه‌چی حرف بزنن.

داستان کتاب درمورد دو زن و دو مردیه که سفری جاده‌ای رو به شهر باستانی چولولا در مکزیک دارن، ولی خبر خوب اینجا اینه که داستان فقط محدود به این موضوع نیست. سیر سرگذشت، خاطرات و اتفاقات گذشته‌ی شخصیت‌های اصلی چهارگانه توسط یک راوی غیرقابل اعتماد به صورت کاملا غیرخطی و چالش‌برانگیز در حین اتفاقات زمان حال و به طرز به‌ یادموندنی‌ای روایت می‌شه که حس ملالت فزاینده‌ی روابط (بیشتر عاطفی) شخصیت‌ها رو با کرختی و عقب‌افتادگی و گرمای طاقت‌فرسای مکزیکی عجین کرده و معجون عجیبی در برابر خواننده قرار داده. شخصیت‌ها در گذشته‌‌ی خودشون دنبال علت اند. علت اینکه چطور و چرا به این جایگاه رسیدن و چطور می‌تونن ازش خارج بشن. اینکه چطور درجا می‌زنن، چطور از پس خودشون برنمیان و چطور از قبول اشتباهاتشون سرباز می‌زنن. اینکه چطور هنوز عذاب وجدان دارن و خودشون رو تحقیر می‌کنن و از این بابت شرمسارن. چطور از اتفاقات گذشته رهایی ندارن و به خاطرات خوش قبلی برای مرهم زخمشون چسبیدن و توان قبول واقعیت و رویارویی باهاش رو ندارن. چطور نمی‌دونن واقعا دنبال چی اند انگار قسمت گمشده‌ای از قلبشون رو سال‌‌ها پیش جایی جاگذاشتن و علامت‌سوال‌های بزرگ دیگه‌ای که جوابش رو نمی‌دونن و ماهم نمی‌دونیم و این تنها بخشی از دنیای بزرگیه که فوئنتس توی این کتاب بهش پرداخته.


درنگاه اول شاید کتاب خیلی سخت‌خوان به‌نظر برسه، ولی هرچه جلوتر بره بیشتر جا می‌افته و خواننده رو از سردرگمی‌ درمیاره به‌خصوص از این بابت که علاوه بر اون روایت غیرخطی و .. فوئنتس در استفاده از میتولوژی یونانی و میتولوژی کشور خودش مکزیک و همینطور ارجاعات سینمایی کم نگذاشته. تعدد اسامی و القاب برای شخصیت‌های واحد و یکسان و بعضا همپوشانی اون‌ها از علت‌های دیگری است. 


و در نهایت:

من همه چیز را تحمل می‌کنم غیر از چیز کهنه‌ای که یکسره تکرار شود. هیچ چیز آن قدر جالب نیست که بالاخره ملال‌آور نشود.

[Fereshteh · Rating 2 out of 5]

پیرمان کردی جناب فوئنتس با این کتابت

[Ali Heidaritokaldani · Rating 5 out of 5]

فرض کنید یک پازل هزار تکه را خوب مخلوط کنند و یکی یکی به شما بدهند... اگر صبرتان ایوبی نباشد احتمالاً بعد از پنجاه , صد یا دویست تکه , بیخیال می شوید... اما به این سختی هم نیست , چون برخی تکه ها منفرداً تصویر زیبایی دارند و همچنین بعد از کنار هم گذاشتن چند تکه اول یک نیمچه تصویری هم خواهیم داشت که این دو مورد به کمک هم می توانند شما را یاری کنند تا بیشتر جلو بروید و اگر خودتان را به دو سوم کتاب رساندید , آنگاه تکه هایی در اختیارتان قرار می گیرد که می تواند شما را به سمت پایان کتاب هول بدهد... حالا به پایان رسیده اید! انتظار نداشته باشید که به یک جمع بندی مشخصی در مورد تصویر نهایی رسیده باشید چون قرار هم نبوده که به چنین جایی برسید! اگر همت کنید و بار دوم را هم شروع کنید قطعاً لذت بیشتری خواهید برد و ارتباطات و نکات تازه تری دریافت خواهید نمود ...روی هم رفته کتابی سخت خوان است که من نمی توانم به هرکسی آن را توصیه کنم... هرچند به قول یکی از دوستان , وقتی چنین چیزی بیان شود اتفاقاً تعداد بیشتری به سمت این کتاب می روند!
فوئنتس این کتاب را به خولیو کورتاسار تقدیم کرده است که از پیشگامان در امر مشارکت خواننده در شکل گیری اثر است و طبیعتاً می توان انتظار داشت که این کتاب هم چنین سبکی را داشته باشد. در واقع چنین هم هست , با تکه های در اختیار گذاشته شده می توان چند تصویر متفاوت و معنادار ساخت و این به سلیقه و حوصله خواننده برمی گردد.

[Azar · Rating 1 out of 5]

بسیار سخت‌خوان و واقعا داستان رو نپسندیدم، خیلی از بخش ها هم برای مخاطب ایرانی فهمش سخته، چون با اشارات اساطیری و مذهبی نویسنده آشنا نیست. البته حدود پنج درصد انتهای کتاب رو واقعا دیگه نتونستم بخونم، خیلی صبورانه تا همینجاش هم خوندم 😅

[Mitra · Rating 4 out of 5]

با کتابی طرفید که تکه‌های پراکنده داستان رو به شما میده و خودتون باید در روند ساختش مشارکت کنین و میشه پازلای متفاوت ساخت. وقتی چند تا نقد ازش خوندم، برام خیلی جالب بود که بقیه از زوایای دیگه‌ای هم به داستان نگاه کردن. درگیر شدن خواننده در شکل‌دهی داستان برام تجربه تازه‌ای بود.
این کتاب نیاز به تمرکز و صبر داره و شاید یکم سخت‌خوان باشه که به‌نظرم به غیر از روند داستان، میتونه نتیجه ترجمه فارسی از ترجمه انگلیسی هم باشه.

[Ava · Rating 5 out of 5]

پوست انداختن رمانی بسیار سخت خوان، لایه لایه در زمان و در روایت و نامأنوسه که حتما باید بیش از یک بار خونده بشه. کتاب در سطح اول، داستان دو زن و دو مرد رو بازگو می کنه که راهی سفری جاده ای به چولولا، شهری باستانی در مکزیک، هستند. اما همین داستان ساده و ارتباطات بین این چهار نفر هم نیاز به رمز گشایی داره و در لایه های زمانی متفاوت و تکه تکه روایت می شه. برای درک لایه ها و معانی دیگه ی داستان رمز گشایی این لایه اول ضروریه چون کشف طرح اولیه کمک بزرگی به پیدا کردن خط های داستانی و زمانی دیگه ی کتاب‌ می کنه. علاوه بر این ها هر اسم و هر مکان جدا از معنی ظاهری خودش معنای استعاری هم داره. هر شخص با چندین اسم خطاب می شه. شخصیت ها به جای همدیگه می شینن و با نام های همدیگر خطاب می شند و دو به دو استعاره ای از یکدیگر نیز هستند.

راوی ، دانای کل و به نوعی شخصیت پنجم ، که فریفته و شیدای هر دو شخصیت زن داستانه، نیمی فیلسوف و نیمی دیوانه است. این راوی که از گذشته و حال و از احوالات درونی شخصیت ها اطلاع کامل داره، گاهی در هیئت یک راننده و گاهی در قامت یک معشوق در جای جای کتاب حضور پیدا می کنه و بخش های مختلف کتاب در واقع شرح گفت و گو های راوی با زنان داستان و روایت او از گذشته، از عملکرد و حتا از آمال و آرزوهای فراموش شده و سرخوردگی های مردان کتابه.

رمان به شدت با اسطوره ها و تاریخ باستانی مکزیک عجین شده. هر کدام این ها باز هم به سنگینی و غنای کتاب اضافه می کنند. پاورقی ها و توضیحات مترجم کمک بزرگی برای درک این بخش از کتابه و مشخصه که زحمت زیادی براش کشیده شده.

داستان کتاب از عشق، از ملال، شور، کهنگی، زندگی، مرگ و از حسرت مالاماله و بعد از مدت ها حس خوندن یه شاهکار رو در من زنده کرده. این حسی بود که بعد از خوندن پاییز پدر سالار دیگه تو کتابی پیدا نکرده بودم و با این حال در سطر به سطر پوست انداختن دوباره لمس اش کردم.

پوست انداختن رو در طول دو ماه و نیم، دوبار و با شوق زیاد خوندم. خشم هر روزه و استیصال ام رو از خوندن اخبار مملکت لای ورق های این کتاب گذاشتم. بعد هر #مهسا_امینی، بعد هر بغض من به این کتاب پناه بردم و فکر نمی کنم هرگز فراموشش کنم، چون تمایل ذاتی طبیعت به نابودی و دوباره ساختن از مضامین اصلی پوست انداختنه که تو این روزهای تاریک برام خیلی نوید بخش بود.



آبان ۱۴۰۱
آوا

[Eylül Görmüş · Rating 4 out of 5]

"Olmayacak bir yıkımın eşiğindeymişiz gibi / Ya da olanaksız bir şölenin ertesinde..." Evet, tertemiz bir dayak yedim ve geldim. 1 haftadır günlerim şöyle geçiyor, kitabı elime alıyorum, okuyorum ve her 2-3 sayfada bir Fuentes suratıma bi tane patlatıp "bana bak, burada mısın? Dikkatin hala bende mi? Koptun mu, geri gel, bir şey anlatıyoruz burada!" diye bağırıyor. Uzun zamandır karşılaştığım okurdan en çok efor isteyen kitaplardan biriydi (keşke kendisini uzun zamandır en yoğun çalıştığım hafta okumasaydım, kısmet). Neyse evet, baştan söyleyeyim, sakın ola Fuentes okumaya buradan başlamayınız. Ben sevdim ama sevmesi çok zor bir kitap hakikaten. Fuentes'in daha sonra Terra Nostra'da ve Doğmamış Kristof'ta ustalıkla uygulayacağı epik anlatımın ve mesela Bütün Mutlu Aileler'de yine enfes şekilde kotaracağı çok sesli / koromsu yazımın onlar kadar başarılı olmadığını söylemem gereken ilk denemelerini görüyoruz Deri Değiştirmek'te. Bir nevi bu muazzam eserlerin ayak seslerini duydum okurken, belki biraz da ondan sevdim. Yazar, konuşan kişiyi sizi neredeyse hiç uyarmaksızın durmadan değiştirdiği için hikâyenin takibi epeyce güç. Ana olay aynı 24 saat içinde geçse de aslında 30 yıla yayılan pişmanlıklar, tutkular, suçlar, savaşlarla örülü bir hikaye anlatıyor bize. Sonundaki 100 sayfalık kapanış / yargılama sekansını ben bile fazla postmodern ve deneysel buldum, geri kalan bölümlerden daha çok keyif aldım. İşte böyle. "Bir kenti, benim Prag'ı sevdiğim gibi seversen, sonunda onu senin yarattığına, sen bırakıp giderken de yok olduğuna inanırsın."

[Farnaz · Rating 4 out of 5]

پیش‌نوشت: کتاب پوست انداختن از اون کتاباست که حسابی رسّ آدمو می‌کشه، فرم و روایت فوق‌العاده پیچیده اما جذابه. داستان درباره‌ی دوتا زوجه که با هم به سفر می‌رن و در خلال این سفر روایت‌های کتاب اتفاق می‌افته و به حال و گذشته به تاریخ و عناصر روانی شخصیت‌ها نقب زده می‌شه‌.
ترجمه‌ی این کتاب واقعا معرکه‌ست و کتابیه که توصیه می‌کنم حتما توی لیست خوندنتون بذارید
_____________________________________________________________
چنان بود که گفتی در آستانه‌ی فاجه‌ای نامحتمل ایستاده‌ام، در فردای ضیافتی ناممکن
_____________________________________________________________
یک وضعیت نبودن هست که یکسر ما را به خود جلب می‌کند، چه آن وقت که احساس ترس می‌کنیم و چه آن وقت که احساس خنده یا جنون داریم. و ما خوش داریم که با این وضعیت بای کنیم، اما کسی چه می‌داند، شاید یکباره به آنجا برسیم که صادقانه نقش خودمان را بازی کنیم، آن امکان هیچ‌بودگی‌مان، که جاودانه حاضر است و جاودانه دریغ داشته می‌شود
_____________________________________________________________
یعنی خاطره می‌تواند آنجاها، آدم‌ها و احساس‌هایی را که می‌شناختیم به ما برگرداند و وادارمان کند که دوباره تجربه‌شان کنیم؟
____________________________________________________________
رمان آن چیزی را عیان می‌کند که دنیا درون خود دارد اما هنوز کشفش نکرده و شاید هرگز کشفش نکند
____________________________________________________________
زمین سکونت‌گاه حقیقت نیست، حقیقت، سرگردان و ناشناس میان آدم‌ها می‌گردد
____________________________________________________________
تو، فعلا تکان نخور. همین‌جور که دست‌هات را به پهلو آویزان کرده‌ای بمان و متوجه باش که روشنایی دارد آرام‌آرام فرسوده‌ات می‌کند، لیگیا، آرام‌آرام تباهت می‌کند. روشنایی نه زمان. یا روشنایی به این علت که زمان است. و زمان متوقف می‌شود، اما روشنایی نه. بنابراین زمان روشنایی می‌شود و روشنایی است که تو را می‌کشد و می‌برد
____________________________________________________________
گذاشتی تا در آغوشت بگیرد و ممنونِ ناتوانی پیکرت بودی در میان بازوان او، ممنونِ تاریکی اتاق خواب
____________________________________________________________
خاطره می‌کوشد راه خود را بیابد، باریک‌راهی شیب‌دار بر لبه‌ی تیغی میان زندگی و مرگ. اما زندگی، مرگ و خاطره درهم می‌آمیزند
____________________________________________________________
در دوران ما و در فرهنگ ما، عمل نوشتن همواره عملی انقلابی است. نویسنده دارد ساختارهای ذهنی را درهم می‌شکند، عادات ذهنی را درهم می‌شکند، نقبی به دل خاموشی می‌زند که خود واقعیتی نمایان در آمریکای لاتین و فکر می‌کنم، در کل دنیای اسپانیایی زبان است.

[Anoosha · Rating 5 out of 5]

نویسنده این کتاب کارلوس فوئنتس، نویسنده مکزیکیه که رمان‌های تجربیش شهرت جهانی براش آوردن. توی تمام کارهای فوئنتس می‌شه واقعیت‌های تاریخی مکزیک رو دید.

کتاب پوست انداختن، داستان چهار شخصیته که در حال سفر از مکزیکوسیتی به وراکروز هستن و در بین راه توی شهر چولولا توقف می‌کنن. خاویر، نویسنده مکزیکی، همسر یهودیش، الیزابت، فرانتس اهل چک که توی جنگ جهانی همراه با نازی‌ها بوده و دانشجوی خاویر، ایزابل، چهار شخصیت داستان هستن. ولی یک شخصیت دیگه هم در داستان حضور داره، راوی. راوی‌ای که تا آخر داستان ناشناخته می‌مونه، راوی در تمام لحظه‌ها حضور داره و افکار و احساسات شخصیت‌ها رو روایت می‌کنه ولی در بعضی جاها حضور فیزیکی پیدا می‌کنه و با شخصیت‌های مونث در حال مکالمه‌ست. روای‌ای که شاید جذاب‌ترین وجه کتاب باشه.

این کتاب نه فقط از لحاظ فرم پیچیده است بلکه محتوا هم اشباع شده از اسطوره و تاریخ مکزیک.

من که فوق‌العاده لذت بردم از خوندن این کتاب ولی باید بگم کار سخت‌خوانیه و حتی سخت‌پسند.

پ.ن: این کتاب باعث شد تمام کتابای فوئنتس رو بخرم.

[Mandana · Rating 1 out of 5]

«پوست انداختن» تمام شد. واقعاً به اعتبار گروه کتابخوانی خوبی که همراهشان هستم کتاب را، مثلاً، تمام کردم. اعتراف می‌کنم که بیشتر به نگاه کردن گذشت تا خواندن.
برایم مثل یک درازنفسی بود، شاید با اندکی، خیلی اندک، جذابیتی!
البته چند جایی به یادداشت برداشتن رسیدم، اما نه آنقدر که کل کتاب را دلچسب بدانم.
در طی خواندن، گاه به گاه، نظر دوستان در گروه کتابخوانی شاید باعث می‌شد که گوشه‌چشمی دیگری به کتاب بیندازم، ولی نه آنقدر که نظر یا دلبستگی‌ام به کتاب تغییری کند.
اما در تمام مدت فکر می‌کردم که اگر این کتاب تصویری شود، اگر کسی مثل پدرو آلمادوار بیایید و آن را سینمایی کند، قطعاً گیرایی آن بسیار بیشتر خواهد شد. کتاب عجیب برایم سینمایی بود. انگار مجموعه‌ای باشد از صحنه‌هایی از زندگی‌ها. صحنه‌هایی که شاید بتوانیم در طی دیدنشان حس‌هایی مشابه را بگیریم. شاید ...

[Markus · Rating 5 out of 5]

Hautwechsel - erschienen 1969 - ist eine literarische Pop-Orgie, eine Tour de Force von der aztekischen Mythologie über Griechenland nach Theresienstadt und Auschwitz, mit Zwischenstopps in Prag und New York und zurück ins Mexiko der 60er Jahre - kurz, von Quetzalcoatl zu Pepsicoatl. Dazu die Beatles, das deutsche Requiem von Brahms im Wettstreit mit dem (lateinischen) Requiem von Verdi, dazu unzählige cineastische Reminiszenzen von den Anfängen des Kinos bis Hollywood. Klingt wüst, ist es auch.

Eine Autopanne in Cholula, auf halbem Weg von Mexico City nach Veracruz, bestimmt die Handlung (falls man das so nennen darf), der Rest, also das meiste, wird von den Akteuren erinnert, geträumt und phantasiert, inklusive dem mysteriösen Erzähler, der - man weiss nicht genau - ein weiterer Akteur ist, aber - in jedem Fall - alles erfunden hat. Weite Teile des Textes bestehen aus Dialogen mit seinen Figuren, er spricht sie in der Du-Form an.


[Die Pyramide in Cholula]

Cholula ist bekannt für seine Pyramide, die die größte der Welt und zugleich das perfekte Sinnbild für diesen Roman ist. Äußerlich ist die Pyramide nicht zu sehen, sie könnte leicht mit einem seltsamen, bewachsenen Schutthaufen verwechselt werden, ganz wie der Roman selbst. Innerlich besteht dieser Hügel aus sieben Pyramiden, eine wurde über die andere gebaut und darüber die nächste - wie die einzelnen Epochen der Menschheitsgeschichte, die sich jeweils in ihrer Grausamkeit wiederholen, nur jede monströser als die vorherige. Ganz oben wie zum Hohn haben die katholischen Eroberer eine Kirche drauf gesetzt, als Zeichen der göttlichen Allmacht über die geschundene Kreatur.

In manchen Besprechungen liest man, es handle sich um eine Liebesgeschichte. Wenn überhaupt, dann Beziehungsgeschichte, denn die Liebenden hassen sich, auch wenn sie denken, sich einmal geliebt zu haben. Trotzdem führt diese Fährte nicht zum Ziel. Die Figuren sind nicht aus Fleisch und Blut, sie sind Sinnbilder, archetypische Charaktere, immun gegen Raum und Zeit. Eine der weiblichen Hauptfiguren ist Elisabeth, sie ist zugleich die biblische Maria, Helena aus dem alten Griechenland oder Ligeia, die wiederauferstandene Lady aus E. A Poe's gleichnamiger Kurzgeschichte.


[E.A Poe's Ligeia, Gemälde von John Byam Liston Shaw ]

Apropos Wiederauferstehung: Eine zentrale Figur, die zwar nicht mitspielt und im Roman nur ganz kurz und beiläufig erwähnt wird, ist unser geschundener Herr - Xipe Totec. In der aztekischen Tradition wird ein Abbild dieser Gottheit bei einem alljährlichen Ritual in die Haut eines zu diesem Zweck getöteten und gehäuteten menschlichen Opfers gekleidet. Leben und Tod, Häutung und Wiedergeburt, Auferstehung aus dem Leiden, Xipe Totec ist auch der Gott der Vegetation und Landwirtschaft. Fuentes zieht seine Linie von den Ritualen der Azteken über die Grausamkeit der spanischen Eroberer bis zu den Gräueln der Nazis, setzt diese Häutungen der Geschichte in Beziehung zu Mythos und Religion, zu persönlicher wie kollektiver Schuld und letzlich zur Möglichkeit von Vergebung und Erlösung.

Carlos Fuentes gehört nicht nur zu den wichtigsten lateinamerikanischen Autoren sondern unumstritten zu den ganz Großen der Weltliteratur. Im Gegensatz zu Garcia Marquez oder Vargas Llosa wurde seine Bedeutung bei uns nie wirklich wahrgenommen und wird er viel zu wenig gelesen. Für mich gehört sein Hauptwerk Terra Nostra jedenfalls zum besten, was ich je gelesen habe. Auch Hautwechsel ist, wenn auch nicht einfach zu lesen, eine wahre Wucht.

[Xipe Totec - unser geschundener Herr]

[VoHooman · Rating 5 out of 5]

از ابتدا بگویم که این کتاب شایذ عجیب ترین رمانی بود که تا به حال خوانده ام.
رمان در مورد رابطه ی دو زوج است که باهم همراه در سفری می شوند اما اتفاقی در شب اول این سفر زمینه ساز بررسی مو شکافانه شخصیت ها و زندگی آنها و فلسفه ی جاری در زندگی آن ها که ناشی از شرایط بزرگ شدنشان است می شود.
همه ی این کتاب حقیقتا همان اسمش است, پوست انداختن. نه تنها شخصیت ها بلکه زمان، حتی راوی و در نهایت خود رمان هم پوست می اندازد.

از اینجا خطر لوس شدن

سراسر این داستان بستری است برای اینکه که شخصیت ها خود را واکاوند. خاویر نونیسنده شکست خورده با دیدگاه خاصی به زندگی به دنبال رویاهای خود از همسرش در ایزابل می گردد و چون الیزابت را از دست می دهد و ایزابل را تجسم رویاهای خود نمی بیند وی را می کشداما نگاه کردن در این سطح به شخصیت خاویر جنبه های درونی کنش ها و واکنش های وی را پنهان می کند. در واقع خاویر شخصیتی شدیدا خود خواه و مغرور است. همه ی کنش ها و واکنش های وی را می توان اینگونه توجیه کرد. دلیل یاس وی به زندگی دقیقا برخورد غرور و شکست وی در زمینه نویسندگی و شاید در کل زندگی باشد. به همین دلیل است که ایزابل را می کشد. صرفا ایزابل را زندانبان زندانی می بیند که الیزابت برایش قبل از این بوده.
الیزابت از آن سو شخصیتی رمانتیک است. وی هم مانند همسرش در آیینه ی فرانتس به دنبال خاویر می گردد. ریشه ی همه ی این ها کودکی الیزابت است که به عنوان یک یهودی در زیر سایه ی حکومت حزب نازی اتفاق افتاده است. مرگ برادرش و همه ی رنجی که کشیده است خلا ثبات را در وجود الیزابت چنان عمیق کرده است که بازخورد ا« را در آخرین برخورد وی و خاویر می بینیم.
ایزابل اما با توجه به اینکه از نسلیست جدید بسیار از این دو شخصیت دور است و همهی شخصیت وی حول این می چرخد که دقیقا از استاندارد های زندگی نسل قبل خود فاصله بگیرد. تقابل این رفتارها و در کنار آن رابطه ی عاشقانه ای که با خاویر دارد از زیباترین جنبه های مخفی این رمان است.
در نهایت به فرانتس می رسیم که به نظر من جالب ترین شخصیت این رمان است. فرانتس دانشجوی معماری آلمانی، شخصی که عاشق موسیقیست (به خصوص موسیقی رمانتیک برامس) خود را در میان گتوها و کمپ های کار اجباری نازی ها میابد. وی مسیول ساخت سلول برای نازی هاست و این کار را به نحو احسنت انجام می دهد. وی در این میان عاشق دختری یهودی به نام هانا نیز می شود و در این هیاهو تلاشی ناموفق برای پیدا کردن هانا می کند. به نظر من در واقع فرانتس نیز در آیینه ی الیزابت به دنبال هانای گمشده ی خود می گردد.

اما در نهایت چرا این فرانتس و الیزابت هستند که در زیر بار هرم مدفون می شوند؟ به عقیده بنده شاید هرم نماد آمال و آرزو های شخصیت های داستان است. در این میان فرانتس و الیزابت در جریا ن داستان پی می برند که به آمال و آرزوهایشان نرسیده اند و ریختن هرم در واقع نمادی است از این درک. فرانتش عاشق معماری و موسیقی حال وارد کننده خودرو شده است و الیزابت همه ی استقلال خود را از دست داده و در دیگران و همراهنش به دنبال ارضا امیال خود است. مرگ خاویر اما بسیار پیش از این در پشت انبوه کاغذ ها بر روی میز اتاقش در سازمان ملل اتفاق افتاده است. این از ابتدای داستان مشخص است و شاید برای همین است که نیازی نیست که خاویر هم زیر هرم مدفون شود.
تنها شخصیت باقی مانده ایزابل است. ایزابل شاید نماد شخصیت بی هدف و صرفا شورشی در مقابل ارزش های نسل قبلی خود است و چون هدفی ندار د باید به دست ارزش های نسل قبل خود کشته شود.

پایان خطر لوس شدن

در جمع بندی می توان گفت که این رمان از از عمق بسیار بالایی و شخصیت پردازی بسیار قوی برخوردار است اما به هیچ وجه رمان آسانی نیست و باید به دقت خوانده شود. شاهکاری است که مغز خواننده را به فکر می اندازد.

پی نوشت: این رمان بسیار تک جمله های فوق العاده ای دارد

در ضمن پوزش می خوام به خاطر اشکالات احتمالی نگارشی و املایی. :)))

[Nikoo Alidoosti · Rating 4 out of 5]

وقتى درباره جمجمه "يوريك" * به تك گويى مى افتى، به اين نتيجه مى رسى كه شك آن دانماركى تنها راه براى اثبات اين حقيقت اساسى است كه ما هستيم، اما نيستيم، ما بوده ايم اما نبوده ايم، ما خواهيم بود، اما نخواهيم بود. حالا مرا مى بينى، حالا نمى بينى. زكى. اين يعنى كه يك وضعيت نبودن هست كه يكسر ما را به خود جلب مى كند، چه آن وقت كه احساس ترس مى كنيم و چه آن وقت كه احساس خنده يا جنون داريم. و ما خوش داريم كه با اين وضعيت بازى كنيم، اما كسى چه مى داند، شايد يكباره به آن جا برسيم كه صادقانه نقش خودمان را بازى كنيم، آن امكان هيچ بودگيمان ، كه جاودانه حاضر است و جاودانه دريغ داشته مى شود٠
٠
٠
٠( * يوريك : اشاره است به صحنه معروف هملت و گفتار او آنجا كه جمجمه يوريك دلقك دربار را در دست مى گيرد) ٠

[Maryam]

به راستی پوست انداختم تا پوست انداختن را خواندم . آن هم با ترجمه بسیار روان عبدالله کوثری

[Livewithbooks · Rating 3 out of 5]

خوانشی دوباره باید...
شاید...
فعلا گیجم!
ریویو باشه برای بعد.
/////////////////////////////////////////
فوئنتس همیشه در خلق آثارش از سبک سیال ذهن استفاده می کرد، در بعضی کمتر و در بعضی بیشتر. او هیچ گاه از این سبک جادویی دست نکشید. در این کتاب که تمام و کمال از این روش بهره برده، قصدش قطعن پوست انداختن مخاطبش بود. مخاطبی که در خوانش‌های خطی و سر راست تنبل و منفعل شده است. ما در این کتاب با داستان مواجه نیستیم؛ حداقل با داستانی واقعی مواجه نیستیم. فوئنتس شرحی درهم و هذیان‌گونه از تاریخ و گذشته‌ی شخصیت‌هایش می دهد و مخاطب با تصویری مبهم و ناکامل روبروست. آن هم از زبان راوی ناآشنا که می تواند در گوشه‌ی یک دیوانه‌خانه نشسته و همه‌ی ما را به بازی گرفته باشد. شاید راوی وجدان له شده‌ی بشر است که هذیان هایش را کسی باور نمی‌کند. چرا که آنچنان درهم تنیده شده که کسی حوصله‌اش نمی‌کشد برای باز کردن این کلاف وقت صرف کند.
در ابتدای کتاب دو زوج را می‌بینیم که در سفری از مکزیکوسیتی به مقصد دریای وراکروز در میانه‌ی راه به دلیل خرابی ماشین در شهر چولولا مجبور به اقامت می شوند. سایه‌ی راوی همیشه با آن‌هاست و در ذهنشان با او گفتگو می کنند. شخصیت هایی که به گذشته می‌گریزند تا اکنون درمانده شان را تسلا دهند.
می توانید چشمانتان را ببندید. به عقب برگردید. دلیل شکست ها و ناکامی هایتان را دنبال کنید. باز به عقب برگردید و باز دنبال علت‌ها باشید. به زمانی برگردید که نبودید اما وقایع آن گذشته‌ی موهوم بر اکنون شما سایه انداخته. فوئنتس به مخاطبش این را نشان می‌دهد. گذشته را به اکنون می‌آورد. و مجبورت می‌کند برای کنار آمدن با آن و اگر قدرتش را داری حل آن، پوست بیاندازی! این پوست انداختن به معنای تغییر اساسی نیست؛‌‌ برای این است که جا برای یک من و یک هویت جدید باز شود. الهه‌ی مار در اساطیر مکزیکی به زندگی، تولد، مرگ و تولد دوباره اشاره دارد. برای شروع جدید و قرنی جدید آدمی باید از پوستی که از اعصار دور بر تنش تنگ آمده به در آید و نقش های دیگری را بپذیرد. نقش هایی که به قول فوئنتس شاید ما رو خوش نیاید و این آینده، آینده ای نباشد که گمان می‌بردیم. در این آفرینش مجدد شاید لذت یا شاید ذلت بهره‌ی آدم شود.
همان طور که در اول گفتم ما با داستانی واقعی سر وکار نداریم، نویسنده می‌خواهد خواننده در ذهن خود داستان سرایی کند. این کتاب می تواند به اندازه‌ی خوانندگانش داستان‌های متفاوتی داشته باشد.
نمی شود یک بار بخوانی‌اش و دوستش داشته باشی! این کتاب در یک بار خواندن رخ نشان نمی‌دهد. نقدی در انتهای داستان است که اگر نبود در میانه‌ی پوست اندازی از درد جان می‌دادم. و این نقدِ به جا و روان مرا از این درد رها کرد. برای اولین بار است که می‌گویم بهتر است در ابتدا آن نقد خوانده شود که بدانی از کدام مسیر بروی و در کدام مسیر گیر نکنی.
این کتاب را نمی‌توانم پیشنهاد بدهم مگر اینکه فوئنتس خوان باشی که آن هم مسؤلیت جان کندتان را قبول نمی کنم! خود دانید!

*من همه چیز را تحمل می کنم غیر از چیز کهنه ای که یکسره تکرار شود. هیچ چیز آن قدر جالب نیست که بالاخره ملال آور نشود.

[Jonfaith · Rating 5 out of 5]

Towering alongside Terra Nostra, this marked a different apsect of the Boom; Fuentes reached for intersecting arcs of intellectual thrust, not on a domestic basis but largely European one.

Certainly Vargas Llosa looks to Flaubert , but I think it is fair enough to posit the notion that Fuentes carries a torch for Thomas Mann.

[ZaRi]

همه ی ما خوش داریم دایره ی زندگی مان را ببندیم ، تا بتوانیم فکر کنیم که این خط منحنی همان جا که شروع شده تمام می شود ، می خواهیم توی همین زندگی ای که داریم چند زندگی دیگر را هم بگذرانیم ، و مطمئن باشیم که اگر ذهن و اراده و رویاهامان قوی تر بود می توانستیم آن گذشته های ناچیزمان را معنی دار کنیم.

[Neda · Rating 1 out of 5]

شده تا به حال حس کنید که توی هزار تویی تاریک گیر افتادین و به هر دری میزنین تا از این مخمصه راه نجاتی پیدا کنین؟ شاید هم گاهی حس کرده باشین که در این هزارتوی پر پیچ و خم راهی رو یافتین و با امید به رهایی در مسیر پیش برین اما ببینین ته اون راه هم به بن بست ختم میشه. پوست انداختن برای من دقیقا همین حس و سردرگمی رو القا کرد. از ابتدای کتاب با اسامی متعدد و نامفهومی مواجه شدم که در تک تک سطور و کلمات باید به دنبال ربط اونها به داستان بودم اما کمی که پیش رفتم دیدم که زهی خیال باطل!! این رشته اسامی و مکان ها تمومی نداره. گاه که با داستان همراه می شدم ، و پیش می رفتم حس میکردم باید این رشته رو چنان محکم بگیرم که اگر به ناگاه از دستم رها شد، حداقل سرنوشت اون چهار شخصیت اصلی رو از دست ندم گرچه همین هم تا پایان کتاب میسر نشد و بارها به چندین صفحه قبل برگشتم تا به یاد بیارم که چی خونده بودم.
پوست انداختن برای من داستانی بود پیچیده ، کسالت آور و سخت. در دو فصل اول کتاب فارغ از همه دشواری ها با چهار شخصیت متزلزل کتاب همراه شدم و فرانتس رو از لحاظ شخصیتی از همه اونها برتر دیدم هر چند که حس می شد فرانتس تافته ای است جدا بافته در این جمع. الیزابت رو در مقام دوم دوست داشتم چون با وجود سرخوردگی های عشقی که با خاویر تجربه کرده بود، تا حدودی تونسته بود شخصیت مستقلی رو برای خودش شکل بده و از اون وابستگی های سابق فاصله بگیره. اما فصل سوم رو به واقع بی ربط ترین بخش این کتاب یافتم که نبودش هیچ از محتوی داستان کم نمی کرد. پوست انداختن واقعی رو گمون میکنم خودم تجربه کردم که فهمیدم دیگه کتابی رو که آزارم میده و دوست ندارم، ادامه ندم
؛))

[Kaveh soltany · Rating 5 out of 5]

اين کتاب با ترجمه ي عبدالله کوثري که ترجمه اي وزين و روان است در سال 80 به بازار آمده. کتاب سبکي پست مدرن دارد و از نظر روايت از همان سبک معروف فوئنتس که دوم شخص است پيروي ميکند. روايتها بسيار پيچيده و گاه متناقض هستند که تخيليت رمان را مدام به يادآوري کنند. پيشنهاد ميشود براي ارتباط بيشتر با اين رمان متفاوت حتما نقدها و شرحهايي از آن خوانده شود.

[Hussein Godman]

فوئنتسی ترین کار فوئنتس
این کار از آئورا دیوانه تر و دیوانه کننده تر بود

[مزدك]

همه ي ما در زندگي چندين بار پوست مي اندازيم و از نو به دنيا ميآييم.
بهترين كتابي كه خوندم همراه با كلي پانويس كه واسه صفحه صفحه َش نوشتم.