کسی که خواهد مُرد برای کسانی که خواهند مرد ریویوو می نویسد.
برای درک و فهم تعدادی از مقالات این مجموعه، به دانش زمینه ای نسبتا خوبی از ارای فلسفی نویسندگانش احتیاج داشتم . و خب متاسفانه بعلت بی سوادی نتونستم ازشون استفاده کنم. اما بخش هایی که فهمیدم خیلی بنظرم جالب و جدید بودن. امیدوارم بتونم دوباره برگردم و اینبار همه رو بفهمم :)
خیلی خیلی این مجله رو دوست دارم هر شمارش بهتر از شماره قبل، مقاله هایی کاملا مرتبط با موضوع کتاب، دقیقا چیزی که مد نظرمه. عاشق فلسفه هستم و عاشق این مجله که همه چیز رو از پایه شروع میکنه میاد در حد عالی توضیح میده.
یکی از مقالههای مهمی که در رابطه با خودکشی نوشته شده و در آن به تمجید از چنین مرگ خودخواستهای اذعان گشته است، «رساله در باب خودکشی» است. دیوید هیوم در این رسالۀ ارزشمند، ضمن شجاع خواندن و محق دانستن انسانها در خاتمه دادن به زندگی خود، خردهگیری افرادی را که خودکشی را اخلال در نظم و قوانین طبیعت پنداشتهاند کلامی مهمل و بیهوده میشمرَد (هیوم، ۱۳۸۴: ۹۰). هیوم با تأکید بر جبر حاکم در هستی (همان: ۹۲)، بر آن باور است که حیات بشری برای جهان همان اندازه مهم است که حیات یک صدف اهمیّت دارد (همان: ۹۱). لذا خودکشی را پناهگاهی امن و موهبتی تصوّر میکند که موهومات خرافی و مذاهب دروغین آن را از ما گرفتهاند (همان: ۸۷-۸۸)! و ما اکنون باید بکوشیم آزادی طبیعی مردمان را به آنان بازگردانیم، تمام برهانهایی را که بر ضدّ خودکشی اقامه شده است بسنجیم و نشان دهیم این کار از همۀ گناهان و تقصیراتی که به آن نسبت دادهاند مبرّاست (همان: ۸۸-۸۹). منبع:
_ هیوم، دیوید، ۱۳۸۴، «رساله در باب خودکشی»، ترجمه مهیار آقایی، ارغنون، شماره ۲۶و۲۷.
فصلنامهٔ ارغنون از نشریات دربارهٔ فلسفه و علم کلام، ادبیات و نقد ادبی، و فرهنگ و علوم انسانی بودهاست. ۲۷ شماره از این مجله در ۲۲ مجلد به طبع رسیدهاست. این فصلنامه از بهار ۱۳۷۳ تا سال ۱۳۸۳ منتشر میشد و از سال ۱۳۹۳ انتشارش از سر گرفته شد. ارغنون به قصد تمهید مقدمهای مناسب برای شناخت و نقد فرهنگ معاصر در غرب، از طریق گزینش واقعبینانهٔ متون طراز اول در حوزههای فلسفی و ادبی و فرهنگی و ترجمه و احیاناً شرح و نقد آنها که در موارد اندکی تألیفاتی از نویسندگان ایرانی نیز در برخی شمارههای آن وجود دارد.