What do you think?
Rate this book
Η βιογραφία μιας σκύλας
Η Σίσυ Νοταρά ήταν και είναι μια κακομαθημένη μοναχοκόρη – τέκνο ευκατάστατων γονέων, με σπουδές στην Αγγλία, και μ’ όλα τα κουσούρια που συνοδεύουν μιαν αλλοπρόσαλλη ανατροφή από αδιάφορους γονείς, που υποκαθιστούν τη στοργή με το χρήμα και τις κοινωνικές επιταγές του.
Μέχρι που, στα 24, η Σίσυ θα βρει το δάσκαλό της, στο πρόσωπο του επιφανούς, πλην βαθιά προβληματικού, δημοσιογράφου Πέτρου Νάνου, που από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους, μα και καθ’ όλη τη διάρκεια της παθιασμένης τους σχέσης, θα της κάνει τη ζωή πατίνι. Κι έχοντας πλέον φτάσει στα όριά της, και μιαν ανάσα πριν από την καταστροφή, η Σίσυ ιστορεί τη ζωή της, τα λάθη και την απογοήτευσή της, με την ελπίδα ν’ ανακαλύψει τι ήταν αυτό που την έκανε σκύλα, και μάλιστα δυστυχισμένη.
Άλλοτε σπαραχτική κι άλλοτε ξεκαρδιστική, η εξομολόγηση της Σίσυ διαβάζεται μονορούφι – όπως μονορούφι πίνεται και η ίδια η ζωή…
Μέχρι που, στα 24, η Σίσυ θα βρει το δάσκαλό της, στο πρόσωπο του επιφανούς, πλην βαθιά προβληματικού, δημοσιογράφου Πέτρου Νάνου, που από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους, μα και καθ’ όλη τη διάρκεια της παθιασμένης τους σχέσης, θα της κάνει τη ζωή πατίνι. Κι έχοντας πλέον φτάσει στα όριά της, και μιαν ανάσα πριν από την καταστροφή, η Σίσυ ιστορεί τη ζωή της, τα λάθη και την απογοήτευσή της, με την ελπίδα ν’ ανακαλύψει τι ήταν αυτό που την έκανε σκύλα, και μάλιστα δυστυχισμένη.
Άλλοτε σπαραχτική κι άλλοτε ξεκαρδιστική, η εξομολόγηση της Σίσυ διαβάζεται μονορούφι – όπως μονορούφι πίνεται και η ίδια η ζωή…
429 pages, Paperback
First published January 1, 2013
18 people are currently reading
210 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 51 reviews
May 30, 2013
Απογοητευτικο,ο τιτλος θα επρεπε να ειναι η βιογραφια μιας πανηλιθιας.
April 15, 2017
Νομίζω το είπε και κάποιος άλλος, αλλά ο τίτλος χωλαίνει ελαφρώς... Η ηρωίδα, δεν είναι σκύλα, είναι απλά ηλίθια (όπου το ηλίθια είναι ο πλέον επιεικής χαρακτηρισμός)
Επίσης, μια γυναίκα 1,63 και 63 κιλά, οκ, συλφίδα δεν τη λες, όπως δεν τη λες και Τόφαλο. Το οποίο για εναν συγγραφέα που θεωρητικά έχει ιδία πείρα στα περί κιλών, είναι μέγιστο ατόπημα, στα όρια του fat shaming.
Ο Κορτώ για κάποιο λόγο είναι το ιερό τοτέμ της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας, πράγμα κατανοητό όταν το μόνο βιβλίο του που έχεις διαβάσει είναι η Κατερίνα (που είναι όντως πολύ καλό).
κατά τα λοιπά όμως, είναι τόσο κλασσική πλέον η γραφή του, που στην τρίτη σελίδα νόμιζα οτι απλά διαβάζω τον λογαριασμό του στο fb. Κοινώς, μια από τα ίδια...
Τελευταίο, αφήνω το γεγονός οτι η ιστορία είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά, το οποίο καταρχήν δε με πειράζει, αλλά κάπου ξέφευγε, πολύ. Αν θες να γράψεις διασκευή του "Ο Διάβολος φοράει Πράντα", θέλει κάτι περισσότερο απο αυτό..
Πάντως, για να μη γίνω εγώ σκύλα, να πω οτι προφανώς έχει το γέλιο του σε αρκετά σημεία και ναι, διαβάζεται ευχάριστα. Αν μη τι άλλο, ο Κορτώ ξέρει ελληνικά και αυτό πλέον θεωρείται επιπλέον προσόν για την ελληνική λογοτεχνία αντί για απαραίτητη προϋπόθεση!
Επίσης, μια γυναίκα 1,63 και 63 κιλά, οκ, συλφίδα δεν τη λες, όπως δεν τη λες και Τόφαλο. Το οποίο για εναν συγγραφέα που θεωρητικά έχει ιδία πείρα στα περί κιλών, είναι μέγιστο ατόπημα, στα όρια του fat shaming.
Ο Κορτώ για κάποιο λόγο είναι το ιερό τοτέμ της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας, πράγμα κατανοητό όταν το μόνο βιβλίο του που έχεις διαβάσει είναι η Κατερίνα (που είναι όντως πολύ καλό).
κατά τα λοιπά όμως, είναι τόσο κλασσική πλέον η γραφή του, που στην τρίτη σελίδα νόμιζα οτι απλά διαβάζω τον λογαριασμό του στο fb. Κοινώς, μια από τα ίδια...
Τελευταίο, αφήνω το γεγονός οτι η ιστορία είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά, το οποίο καταρχήν δε με πειράζει, αλλά κάπου ξέφευγε, πολύ. Αν θες να γράψεις διασκευή του "Ο Διάβολος φοράει Πράντα", θέλει κάτι περισσότερο απο αυτό..
Πάντως, για να μη γίνω εγώ σκύλα, να πω οτι προφανώς έχει το γέλιο του σε αρκετά σημεία και ναι, διαβάζεται ευχάριστα. Αν μη τι άλλο, ο Κορτώ ξέρει ελληνικά και αυτό πλέον θεωρείται επιπλέον προσόν για την ελληνική λογοτεχνία αντί για απαραίτητη προϋπόθεση!
December 13, 2016
Το προβλημα δεν ειναι οτι ειναι ενα μετριοτατο βιβλιο. Το προβλημα ειναι οτι δεν ειναι καν ενα διασκεδαστικο και αναλαφρο αναγνωσμα που υποτίθεται οτι ειναι. Προς το φιναλε υπαρχει ενα μικρο twist-ας πουμε- και ενα μαλλον μη-τελος που δεν με ενοχλησε οπως αλλους αναγνωστες. Αυτο το μικρο twist όμως δεν αποζημιωνει 421 σελιδες καμουφλαρισμενου (?) μισογυνισμου με μπονους τις γνωστες εμμονες του Κορτω, το φαι, το γαμησι και τα τσιγαρα, αμπαλαρισμενα σε κριτικη κατα κωστοπουλειου και μεγαλοαστικου λαιφσταιλ. Κακογουστο, θα μπορουσε απλα να γραψει ο Κορτω απο που αγοραζει σουβλακια στο Mοναστηρακι και τυροπιτακια στο Κολωνάκι, και να μην τα ενταξει σε μια πλοκη δηθεν καταξιωσης αγαμητων κορασιδων.
May 25, 2013
ούτε σκύλος να σε δαγκώσει να γράφεις με τέτοια κακία και λύσσα. Πολλές, πάρα πολλές βρισιές και μπόχα. Θέλω τα λεφτάκια μου πίσω.
May 16, 2017
Άθλιο βιβλίο, πραγματικά λυπάμαι τον χρόνο π σπατάλησα για να το διαβάσω ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ. Μέγιστο λάθος
Ακαλαίσθητο με τις γνωστές εμμονες του Κορτω (πχ σε όλο το μυθιστόρημα χαρακτηρίζει κοπέλα 65 κιλων τοφαλο) κ με στοιχεία μισογυνισμού. Υπόθεση σχεδόν ανύπαρκτη
Γνκ ένα κακόγουστο βιβλίο π δεν σ αφήνει τπτ εκτός από "ΓΙΑΤΊ ΤΟ ΈΚΑΝΑ ΑΥΤΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ Μ;!
Ακαλαίσθητο με τις γνωστές εμμονες του Κορτω (πχ σε όλο το μυθιστόρημα χαρακτηρίζει κοπέλα 65 κιλων τοφαλο) κ με στοιχεία μισογυνισμού. Υπόθεση σχεδόν ανύπαρκτη
Γνκ ένα κακόγουστο βιβλίο π δεν σ αφήνει τπτ εκτός από "ΓΙΑΤΊ ΤΟ ΈΚΑΝΑ ΑΥΤΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ Μ;!
October 7, 2014
Πολύ καλό στο είδος του κι όταν αναφέρομαι στο "είδος" του, εννοώ ένα ελαφρύ paperback για την παραλία, για ψυχαγωγία, αλλά σίγουρα όχι για σκέψη! "Ο διάβολος φοράει PRADA" και οι "Μαμάδες Βορείων Προαστίων" ενώνονται σ' ένα μυθιστόρημα που κυλά εύκολα και (τι έκπληξη!) καταφέρνει στο τέλος να σε ξαφνιάσει. Στα συν του η έλλειψη ηθικολογίας.
December 14, 2016
"Η αγάπη αγοράζεται, απλά είναι πανάκριβη η πουτάνα."
July 30, 2018
Δεν επιδέχεται κριτικής. Καλοκαίρι είναι, διαβάζουμε και καμιά μεγάλη μαλακία για να περνά η ώρα.
July 18, 2014
Είμαι πολύ διστακτικός όταν διαβάζω "χιουμοριστικά" μυθιστορήματα. Διαβάζεις, γελάς, ξεφυλλίζεις, χάνεις και καμιά στάση άμα λάχει, το κλείνεις, τι θυμάσαι; Σου αφήνει κάτι; Γελάς; Σκέφτεσαι; Έχεις κάποιο συναίσθημα, κάποια απορία, κάποια πίκρα; Ταυτίστηκες έστω με έναν χαρακτήρα; Χιουμορίστες υπάρχουν πολλοί, από Έλενα Ακρίτα μέχρι Μαλβίνα στα καλύτερά της, Φρέντυ όταν πρέπει. Στο σήμερα γέλασα πολύ κι ακόμη θυμάμαι το Έχετε μήνυμα στο κινητό σας της Μανανεδάκη και το Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα της Μάιρας. Ε, ομολογώ ότι η Βιογραφία μιας σκύλας προστέθηκε δίπλα σε αυτές τις γαργαλιστικές αναμνήσεις, με ένα ατού όμως, το βιβλίο ξυπνά συναισθήματα, σε κάνει να πάσχεις με την ηρωίδα. Στην αρχή την κοροϊδεύεις ή τη ζηλεύεις, μετά τη μουντζώνεις (λόγω του γελοίου της κατάστασης ή πάλι από ζήλια). Ε, κάπου μετά τη μέση, που έχεις την ιστορία μπροστά σου, αρχίζεις και ψιθυρίζεις: καημενούλα μου....
Το βιβλίο μου άρεσε. Κλασική, τετριμμένη ιστορία, όπου το βιβλίο Ο διάβολος φοράει Prada ανακατεύεται με το κλασικό στόρι "θέλω αυτόν τον άντρα τώρα" που μας το έχουν πει χιλιάδες γυναίκες της Ιστορίας, από την Εύα και την Ωραία Ελένη μέχρι τη Σάντρα της Λάμψης και τη Σίλα των Ατίθασων Νιάτων (πού το πήγα ε!). Ξεδιπλώνεται με υπερβολικό τρόπο, έχουμε μια ιστορία τραβηγμένη από τα μαλλιά, ένα σκηνικό που δεν το ζει παρά μόνο το 0.1 τοις εκατό στην Ελλάδα κι όμως η ηρωίδα τα καταφέρνει! Γιατί ολοκλήρωσα την ανάγνωση του βιβλίου; Γιατί η Σίσυ έγινε από καρικατούρα αληθινή γυναίκα, γιατί από Betty la fea (Μαρία η άσχημη στα καθ' ημάς) πήρε τη ζωή στα χέρια της, ήρθε αντιμέτωπη με πράγματα που την ωρίμασαν και στο τέλος κατάλαβε ότι δε χρειάζεται να φτάσει στα άκρα και να εκδικηθεί, οπότε έχουμε μια σκύλα demi pansion!
Η Σίσυ δεν ξέρει τι έχει λοιπόν, ούτε από λεφτά, ούτε από γονείς ή μάλλον ξέρει τη μάνα και τη γιαγιά που δε σταματούν να την κατηγορούν για τα πάντα και για το πόσο ντροπιάζει την κοινωνία και το περιβάλλον τους αλλά δεν ξέρει τον πατέρα της σχεδόν καθόλου, τον θεωρεί άγνωστο και ανταλλάσσουν τυπικούς χαιρετισμούς σε υποχρεωτικές συνευρέσεις κοινωνικής βαρεμάρας. Ε, λοιπόν, σε άλλη μια βραδιά καταβύθισης στη μοναξιά και την κατάθλιψη (20.000 λεύγες υπό το λίπος) η Σίσυ βλέπει στην τηλεόραση τον Πέτρο Νάνο και τον ερωτεύεται και κάνει τα πάντα για να ζήσει δίπλα του.
Όλα εύκολα λοιπόν μιας και υπάρχουν άφθονες κοινωνικές γνωριμίες. Η Σίσυ γίνεται γραμματέας του πανίσχυρου ιδιοκτήτη σημαντικών ελληνικών περιοδικών και ζει το απόλυτο χάος, τρέχει από δω, τρέχει από κει, ένα όρθιο ράκος, με αστείες σκηνές και περιστατικά, στρες χωρίς ανταμοιβή και ευκαιριακά πηδηματάκια! Da Capo, Κολωνάκι, βόρεια προάστια, κοκτέιλ πάρτι, σελέμπριτις που αυτοπροβάλλονται και αυτοβραβεύονται, γκαλά και δεξιώσεις, όλα εδώ στο έπακρον! Όλα αυτά κρυφά από γιαγιά και μάνα που τρέμουν και μόνο στην ιδέα του λαϊκού επαγγέλματος "γραμματεύς"!Με τον καιρό η Σίσυ του γίνεται απαραίτητη και φτάνουν μέχρι το γάμο. Εκεί αρχίζει το βιβλίο να γίνεται ανθρώπινο.
Η Σίσυ αρχίζει να καταλαβαίνει τις πραγματικές διαστάσεις της ζωής, να αναθεωρεί απόψεις, να έρχεται αντιμέτωπη με το "μετά" του έρωτα, την καθημερινότητα ενός γάμου και δυστυχώς μια απρόσμενη εγκυμοσύνη. Τι θα κάνει ο Πέτρος; Πώς θα αντιδράσει; Γιατί χώρισε την πρώην γυναίκα του για να τα έχει δημοσίως με μια...γουρουνίτσα; Γιατί εξαφανίζεται χωρίς ίχνη σε τακτά διαστήματα; Και τι θα γίνει η Σίσυ όταν μάθει την αλήθεια; Σκύλα ή κουτάβι;
Μου έκανε εντύπωση που κάτω από τις υπερβολικές γραμμές που διάβαζα με χτύπαγαν εικόνες πολλών σύγχρονων κοριτσιών που πάσχουν από κατάθλιψη και καταφεύγουν στη βουλιμία, κοριτσιών (και παιδιών γενικότερα) που οι γονείς τα παρατούν στις νταντάδες και νομίζουν ότι έπραξαν το σωστό (όπως λέει και η Ντένη Μαρκορά: γιατί βγήκε έτσι το παιδί μου, μήπως δε διάλεξα τη σωστή Φιλιππινέζα;). Και νομίζω ότι από την πρόταση γάμου και μετά η Σίσυ γίνεται γυναίκα και ο συγγραφέας την παρουσιάζει με ευαίσθητη γραφή, τελείως διαφορετική από ό,τι ξεκίνησε. Στο κείμενο αντικαθρεφτίζονται σε γελοιογραφικό βαθμό οι ανέσεις και το κενό που ζουν αυτοί που δεν έχουν ανάγκη να δουλέψουν αλλά στο σωστό βαθμό βαθιά και αιώνια συναισθήματα: μοναξιά, εκμετάλλευση, έρωτας σε υπερβολικό βαθμό κλπ.
Ομολογώ ότι στην αρχή ψιλο-βαρέθηκα, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι έπιαναν πάρα πολλές σελίδες τα προβλήματα που ζούσε η Σίσυ ως γραμματέας του Νάνου: πήγαινε από δω, πήγαινε από κει, φτιάξε αυτό κι εκείνο, οργάνωσέ τα όλα σωστά αλλιώς θα ακούσεις σκατοψύχια κλπ. Too much! Ευτυχώς όμως όπως προείπα το πράγμα έστρωσε στην πορεία και καταλαβαίνεις τι θέλει να πει ο συγγραφέας και του δίνεις μια συγχώρεση.
Σε γενικές γραμμές το συστήνω γιατί είναι αξιοπρεπέστερο από πολλά γυναικεία μυθιστορήματα που ξεπετιούνται κάθε καλοκαιίρι κι είμαι σίγουρος ότι θα το κρατήσετε για συντροφιά και το φθινόπωρο!
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
"...το να έχεις αδέρφια είναι κάτι το λαϊκό, το ασυγχώρητο, το αποκρουστικό...Ούτε συζήτηση. Αυτά τα κάνουν οι φτωχοί, που δεν έχουν άλλο τρόπο διασκέδασης...έλεγε ότι τα παιδιά εν γένει είναι η αρρώστια που σε πιάνει άμα έχεις συνέχεια τα σκέλια σου ανοιχτά" (σελ. 25).
"Θέλει απλώς να τινάζει απ' το πορτοφόλι της μερικά κολλαριστά χαρτονομίσματα με βδελυγμία, σαν κόκκους πιτυρίδας, και να εκτοξεύεται πάραυτα απ' το όποιο μαγαζί, εστιατόριο ή άλλη επιχείρηση, προτού χρειαστεί να έρθει σε περαιτέρω επαφές με τους υπαλλήλους για το "λαϊκό" ζήτημα ρέστα" (σελ. 35).
"...η Ελλάδα, τουλάχιστον όπως τη θυμόμουν, ήταν μια χώρα που ζει για τη νύχτα της. Όπου η μέρα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ηλιόλουστο χάσιμο χρόνου, με τον καταναγκασμό της δουλειάς, που όμως οφείλει να γίνεται όσο πιο μεσοβέζικα κι ανώδυνα μπορούμε, αφού η μόνη χρησιμότητά της είναι να μας προμηθεύει με λεφτά, τα οποία θα ξοδέψουμε γλεντοκοπώντας τη νύχτα" (σελ. 40).
"Αν και, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, κάτι είχε αλλάξει στην τηλεόραση. Ή όχι, όχι στην τηλεόραση, όσο στη σχέση των συνανθρώπων μου με τη νέα τηλεοτπική πραγματικότητα...παρατηρούσα για πρώτη φορά την τηλεόραση σε ρόλο κοινωνικού παντοκράτορα. Με κάποιον τρόπο, η πραγματικότητα που παρουσίαζε είχε απλώσει σε τέτοιο βάθος τα πλοκάμια της, ώστε είχε εισχωρήσει σχεδόν παρανοϊκά στις ψυχές των τηλεθεατών...δεν γοητεύονταν απλώς από τα τσακίρικα μάτια και τη γατίσια φωνή της Έλλης Στάη...η τηλεόραση πλέον όριζε τόσο απόλυτα τις επιθυμίες, τις φιλοδοξίες και τα απωθημένα τους, ώστε ο Χατζηνικολάου και η Στάη ήταν ενσωματωμένοι στο ψυχικό τους γονιδίωμα ως υπεράνθρωποι, με αγιότητα ιερού λειψάνου ή προτομής ηρώων του 21. Και τα συνομήλικά μου κορίτσια -πανομοιότυπα, χωρίς να το συνειδητοποιούν...κινούνταν, μιλούσαν στο κινητό και συμπεριφέρονταν σαν να βρίσκονταν μονίμως στο οπτικό πεδίο ενός αόρατου τηλεοπτικού φακού...Οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί και, αντί τα κανάλια να είναι ο (έστω και παραμορφωτικός) καθρέφτης της, η Ελλάδα του 21ου αιώνα έτρεχε απελπισμένα για να προφτάσει την εικόνα που τα κανάλια της απαιτούσαν από δαύτη" (σελ. 44-45).
"Κι έτσι, κατατρεγμένη από θεούς κι ανθρώπους, με τον ίδιο τον έρωτα της ζωής μου να καταφέρνει απανωτές λαβωματιές στην τρυφερή -και τροφαντή- καρδούλα μου, προκειμένου να πνίξω τον πόνο, τον καημό μου και την ηχώ απ' τα χάχανα του μοχθηρού και βάσκανου ντουνιά, τα βράδια, μόλις επέστρεφα στη Φωκυλίδου...έμπαινα σαν τον κλέφτη στην κουζίνα, έφερνα μια καρέκλα μπροστά στο ψυυγείο (αθλιότητα) και, σκύβοντας μες στα παραφορτωμένα ράφια, εξαφανισμένη ανάμεσα σε μπρι και καμαμπέρ και πατέ και σαλάμια κι αυγοτάραχα σαν ταξιδιώτης χωμένος ως τη μέση σε μια άλλη, μαγική διάσταση (τον μακρινό πλανήτη Θερμιδώρ), έψαχνα τη λησμονιά, μασώντας και καταπίνοντας με βουβό κλάμα" (σελ. 219).
"Η Αθήνα γέμιζε σιγά-σιγά με εθελοντές ντυμένους με τη στολή της Ολυμπιάδας, που θύμιζε διασταύρωση φάνκι νοσηλευτή και παγωτατζή των αμερικανικών προαστίων" (σελ. 239).
"...οι άντρες είναι το ανυποψίαστο κοπάδι των ψαριών που κολυμπά κι ελίσσεται πανικόβλητο, προσπαθώντας να αποφύγει τα δίχτυα του έγγαμου βίου, κι η γυναίκα είναι ο αδίστακτος ψαράς που την έχει στημένη μες στη σκούνα, περιμένοντας να δει ποιο από τα διερχόμενα μπαρμπούνια ανταποκρίνεται καλύτερα στο πρότυπο του ιδανικού συζύγου" (σελ. 335).
"......είχα την υποστήριξη μιας από τις πιο στέρφες κοινωνίες του κόσμου, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι υπερβολικά απορροφημένοι στη σπατάλη του δανεικού και αγύριστου ευρωπαϊκού χρήματος για να τους το φάνε τα παιδιά τους. Κι η μεγαλύτερη οικονομική άνεση δεν αρκεί για να ξορκίσει αυτό τον πανικό -ειδάλλως τα βόρεια προάστια θα μπορούσαν από μόν ατους να λύσουν το δημογραφικό πρόβλημα" (σελ. 363).
Το βιβλίο μου άρεσε. Κλασική, τετριμμένη ιστορία, όπου το βιβλίο Ο διάβολος φοράει Prada ανακατεύεται με το κλασικό στόρι "θέλω αυτόν τον άντρα τώρα" που μας το έχουν πει χιλιάδες γυναίκες της Ιστορίας, από την Εύα και την Ωραία Ελένη μέχρι τη Σάντρα της Λάμψης και τη Σίλα των Ατίθασων Νιάτων (πού το πήγα ε!). Ξεδιπλώνεται με υπερβολικό τρόπο, έχουμε μια ιστορία τραβηγμένη από τα μαλλιά, ένα σκηνικό που δεν το ζει παρά μόνο το 0.1 τοις εκατό στην Ελλάδα κι όμως η ηρωίδα τα καταφέρνει! Γιατί ολοκλήρωσα την ανάγνωση του βιβλίου; Γιατί η Σίσυ έγινε από καρικατούρα αληθινή γυναίκα, γιατί από Betty la fea (Μαρία η άσχημη στα καθ' ημάς) πήρε τη ζωή στα χέρια της, ήρθε αντιμέτωπη με πράγματα που την ωρίμασαν και στο τέλος κατάλαβε ότι δε χρειάζεται να φτάσει στα άκρα και να εκδικηθεί, οπότε έχουμε μια σκύλα demi pansion!
Η Σίσυ δεν ξέρει τι έχει λοιπόν, ούτε από λεφτά, ούτε από γονείς ή μάλλον ξέρει τη μάνα και τη γιαγιά που δε σταματούν να την κατηγορούν για τα πάντα και για το πόσο ντροπιάζει την κοινωνία και το περιβάλλον τους αλλά δεν ξέρει τον πατέρα της σχεδόν καθόλου, τον θεωρεί άγνωστο και ανταλλάσσουν τυπικούς χαιρετισμούς σε υποχρεωτικές συνευρέσεις κοινωνικής βαρεμάρας. Ε, λοιπόν, σε άλλη μια βραδιά καταβύθισης στη μοναξιά και την κατάθλιψη (20.000 λεύγες υπό το λίπος) η Σίσυ βλέπει στην τηλεόραση τον Πέτρο Νάνο και τον ερωτεύεται και κάνει τα πάντα για να ζήσει δίπλα του.
Όλα εύκολα λοιπόν μιας και υπάρχουν άφθονες κοινωνικές γνωριμίες. Η Σίσυ γίνεται γραμματέας του πανίσχυρου ιδιοκτήτη σημαντικών ελληνικών περιοδικών και ζει το απόλυτο χάος, τρέχει από δω, τρέχει από κει, ένα όρθιο ράκος, με αστείες σκηνές και περιστατικά, στρες χωρίς ανταμοιβή και ευκαιριακά πηδηματάκια! Da Capo, Κολωνάκι, βόρεια προάστια, κοκτέιλ πάρτι, σελέμπριτις που αυτοπροβάλλονται και αυτοβραβεύονται, γκαλά και δεξιώσεις, όλα εδώ στο έπακρον! Όλα αυτά κρυφά από γιαγιά και μάνα που τρέμουν και μόνο στην ιδέα του λαϊκού επαγγέλματος "γραμματεύς"!Με τον καιρό η Σίσυ του γίνεται απαραίτητη και φτάνουν μέχρι το γάμο. Εκεί αρχίζει το βιβλίο να γίνεται ανθρώπινο.
Η Σίσυ αρχίζει να καταλαβαίνει τις πραγματικές διαστάσεις της ζωής, να αναθεωρεί απόψεις, να έρχεται αντιμέτωπη με το "μετά" του έρωτα, την καθημερινότητα ενός γάμου και δυστυχώς μια απρόσμενη εγκυμοσύνη. Τι θα κάνει ο Πέτρος; Πώς θα αντιδράσει; Γιατί χώρισε την πρώην γυναίκα του για να τα έχει δημοσίως με μια...γουρουνίτσα; Γιατί εξαφανίζεται χωρίς ίχνη σε τακτά διαστήματα; Και τι θα γίνει η Σίσυ όταν μάθει την αλήθεια; Σκύλα ή κουτάβι;
Μου έκανε εντύπωση που κάτω από τις υπερβολικές γραμμές που διάβαζα με χτύπαγαν εικόνες πολλών σύγχρονων κοριτσιών που πάσχουν από κατάθλιψη και καταφεύγουν στη βουλιμία, κοριτσιών (και παιδιών γενικότερα) που οι γονείς τα παρατούν στις νταντάδες και νομίζουν ότι έπραξαν το σωστό (όπως λέει και η Ντένη Μαρκορά: γιατί βγήκε έτσι το παιδί μου, μήπως δε διάλεξα τη σωστή Φιλιππινέζα;). Και νομίζω ότι από την πρόταση γάμου και μετά η Σίσυ γίνεται γυναίκα και ο συγγραφέας την παρουσιάζει με ευαίσθητη γραφή, τελείως διαφορετική από ό,τι ξεκίνησε. Στο κείμενο αντικαθρεφτίζονται σε γελοιογραφικό βαθμό οι ανέσεις και το κενό που ζουν αυτοί που δεν έχουν ανάγκη να δουλέψουν αλλά στο σωστό βαθμό βαθιά και αιώνια συναισθήματα: μοναξιά, εκμετάλλευση, έρωτας σε υπερβολικό βαθμό κλπ.
Ομολογώ ότι στην αρχή ψιλο-βαρέθηκα, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι έπιαναν πάρα πολλές σελίδες τα προβλήματα που ζούσε η Σίσυ ως γραμματέας του Νάνου: πήγαινε από δω, πήγαινε από κει, φτιάξε αυτό κι εκείνο, οργάνωσέ τα όλα σωστά αλλιώς θα ακούσεις σκατοψύχια κλπ. Too much! Ευτυχώς όμως όπως προείπα το πράγμα έστρωσε στην πορεία και καταλαβαίνεις τι θέλει να πει ο συγγραφέας και του δίνεις μια συγχώρεση.
Σε γενικές γραμμές το συστήνω γιατί είναι αξιοπρεπέστερο από πολλά γυναικεία μυθιστορήματα που ξεπετιούνται κάθε καλοκαιίρι κι είμαι σίγουρος ότι θα το κρατήσετε για συντροφιά και το φθινόπωρο!
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
"...το να έχεις αδέρφια είναι κάτι το λαϊκό, το ασυγχώρητο, το αποκρουστικό...Ούτε συζήτηση. Αυτά τα κάνουν οι φτωχοί, που δεν έχουν άλλο τρόπο διασκέδασης...έλεγε ότι τα παιδιά εν γένει είναι η αρρώστια που σε πιάνει άμα έχεις συνέχεια τα σκέλια σου ανοιχτά" (σελ. 25).
"Θέλει απλώς να τινάζει απ' το πορτοφόλι της μερικά κολλαριστά χαρτονομίσματα με βδελυγμία, σαν κόκκους πιτυρίδας, και να εκτοξεύεται πάραυτα απ' το όποιο μαγαζί, εστιατόριο ή άλλη επιχείρηση, προτού χρειαστεί να έρθει σε περαιτέρω επαφές με τους υπαλλήλους για το "λαϊκό" ζήτημα ρέστα" (σελ. 35).
"...η Ελλάδα, τουλάχιστον όπως τη θυμόμουν, ήταν μια χώρα που ζει για τη νύχτα της. Όπου η μέρα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ηλιόλουστο χάσιμο χρόνου, με τον καταναγκασμό της δουλειάς, που όμως οφείλει να γίνεται όσο πιο μεσοβέζικα κι ανώδυνα μπορούμε, αφού η μόνη χρησιμότητά της είναι να μας προμηθεύει με λεφτά, τα οποία θα ξοδέψουμε γλεντοκοπώντας τη νύχτα" (σελ. 40).
"Αν και, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, κάτι είχε αλλάξει στην τηλεόραση. Ή όχι, όχι στην τηλεόραση, όσο στη σχέση των συνανθρώπων μου με τη νέα τηλεοτπική πραγματικότητα...παρατηρούσα για πρώτη φορά την τηλεόραση σε ρόλο κοινωνικού παντοκράτορα. Με κάποιον τρόπο, η πραγματικότητα που παρουσίαζε είχε απλώσει σε τέτοιο βάθος τα πλοκάμια της, ώστε είχε εισχωρήσει σχεδόν παρανοϊκά στις ψυχές των τηλεθεατών...δεν γοητεύονταν απλώς από τα τσακίρικα μάτια και τη γατίσια φωνή της Έλλης Στάη...η τηλεόραση πλέον όριζε τόσο απόλυτα τις επιθυμίες, τις φιλοδοξίες και τα απωθημένα τους, ώστε ο Χατζηνικολάου και η Στάη ήταν ενσωματωμένοι στο ψυχικό τους γονιδίωμα ως υπεράνθρωποι, με αγιότητα ιερού λειψάνου ή προτομής ηρώων του 21. Και τα συνομήλικά μου κορίτσια -πανομοιότυπα, χωρίς να το συνειδητοποιούν...κινούνταν, μιλούσαν στο κινητό και συμπεριφέρονταν σαν να βρίσκονταν μονίμως στο οπτικό πεδίο ενός αόρατου τηλεοπτικού φακού...Οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί και, αντί τα κανάλια να είναι ο (έστω και παραμορφωτικός) καθρέφτης της, η Ελλάδα του 21ου αιώνα έτρεχε απελπισμένα για να προφτάσει την εικόνα που τα κανάλια της απαιτούσαν από δαύτη" (σελ. 44-45).
"Κι έτσι, κατατρεγμένη από θεούς κι ανθρώπους, με τον ίδιο τον έρωτα της ζωής μου να καταφέρνει απανωτές λαβωματιές στην τρυφερή -και τροφαντή- καρδούλα μου, προκειμένου να πνίξω τον πόνο, τον καημό μου και την ηχώ απ' τα χάχανα του μοχθηρού και βάσκανου ντουνιά, τα βράδια, μόλις επέστρεφα στη Φωκυλίδου...έμπαινα σαν τον κλέφτη στην κουζίνα, έφερνα μια καρέκλα μπροστά στο ψυυγείο (αθλιότητα) και, σκύβοντας μες στα παραφορτωμένα ράφια, εξαφανισμένη ανάμεσα σε μπρι και καμαμπέρ και πατέ και σαλάμια κι αυγοτάραχα σαν ταξιδιώτης χωμένος ως τη μέση σε μια άλλη, μαγική διάσταση (τον μακρινό πλανήτη Θερμιδώρ), έψαχνα τη λησμονιά, μασώντας και καταπίνοντας με βουβό κλάμα" (σελ. 219).
"Η Αθήνα γέμιζε σιγά-σιγά με εθελοντές ντυμένους με τη στολή της Ολυμπιάδας, που θύμιζε διασταύρωση φάνκι νοσηλευτή και παγωτατζή των αμερικανικών προαστίων" (σελ. 239).
"...οι άντρες είναι το ανυποψίαστο κοπάδι των ψαριών που κολυμπά κι ελίσσεται πανικόβλητο, προσπαθώντας να αποφύγει τα δίχτυα του έγγαμου βίου, κι η γυναίκα είναι ο αδίστακτος ψαράς που την έχει στημένη μες στη σκούνα, περιμένοντας να δει ποιο από τα διερχόμενα μπαρμπούνια ανταποκρίνεται καλύτερα στο πρότυπο του ιδανικού συζύγου" (σελ. 335).
"......είχα την υποστήριξη μιας από τις πιο στέρφες κοινωνίες του κόσμου, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι υπερβολικά απορροφημένοι στη σπατάλη του δανεικού και αγύριστου ευρωπαϊκού χρήματος για να τους το φάνε τα παιδιά τους. Κι η μεγαλύτερη οικονομική άνεση δεν αρκεί για να ξορκίσει αυτό τον πανικό -ειδάλλως τα βόρεια προάστια θα μπορούσαν από μόν ατους να λύσουν το δημογραφικό πρόβλημα" (σελ. 363).
August 22, 2013
Ανάγνωσμα καλοκαιριού όταν οι απαιτήσεις για σκέψη είναι περίπου μηδενικές. Ιδανικό για διακοπές, για παραλία, για μεσημεριανές σιέστες σε καταπράσινα ή κατάλευκα νησιά. Στο τέλος σταυροκοπιέσαι και φτύνεις καλού κακού τον κόρφο σου ....
Είχα την αίσθηση ότι διάβαζα ένα από εκείνα τα πονήματα των νεαρών κυριών που αρθρογραφούν στα free press και ασχολούνται με γκομενικά και λοιπά συναφή μεταξύ των οποίων και συμβουλές για κάθε πικραμένο.
Η έκπληξη ήταν ότι το έγραψε άντρας και δη ο Αύγουστος Κορτώ. Το λάθος όμως ήταν μάλλον δικό μου διότι μετά το άπλωμα των ρούχων τοποθέτησα και τον πήχυ αλλού γι αλλού, δηλαδή ψηλότερα από το σκοινί της μπουγάδας.
Πάντως είναι ωραίο στην εποχή της κρίσης να διαβάζεις για την τύπισσα - σκύλα η οποία πλέει στο χρήμα και κάνει δώρο στον γκόμενο - σκύλο πορτοφόλι Hermes σχεδόν 4000 ευρώ!
Επίσης αισθάνθηκα έναν τρόμο μήπως αυτό το ον ξεπηδήσει από τις σελίδες του βιβλίου και με καταβροχθίσει ... Εννοώ το σκύλο, βέβαια.
Τι τυχερή που είμαι, αναφώνησα κλείνοντας το βιβλίο στο τέλος, που δεν κοιμάται πλάι μου μια τέτοια ψυχοπροβληματική και ψυχοπαθητική προσωπικότητα! Ή μήπως κοιμάται;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Είχα την αίσθηση ότι διάβαζα ένα από εκείνα τα πονήματα των νεαρών κυριών που αρθρογραφούν στα free press και ασχολούνται με γκομενικά και λοιπά συναφή μεταξύ των οποίων και συμβουλές για κάθε πικραμένο.
Η έκπληξη ήταν ότι το έγραψε άντρας και δη ο Αύγουστος Κορτώ. Το λάθος όμως ήταν μάλλον δικό μου διότι μετά το άπλωμα των ρούχων τοποθέτησα και τον πήχυ αλλού γι αλλού, δηλαδή ψηλότερα από το σκοινί της μπουγάδας.
Πάντως είναι ωραίο στην εποχή της κρίσης να διαβάζεις για την τύπισσα - σκύλα η οποία πλέει στο χρήμα και κάνει δώρο στον γκόμενο - σκύλο πορτοφόλι Hermes σχεδόν 4000 ευρώ!
Επίσης αισθάνθηκα έναν τρόμο μήπως αυτό το ον ξεπηδήσει από τις σελίδες του βιβλίου και με καταβροχθίσει ... Εννοώ το σκύλο, βέβαια.
Τι τυχερή που είμαι, αναφώνησα κλείνοντας το βιβλίο στο τέλος, που δεν κοιμάται πλάι μου μια τέτοια ψυχοπροβληματική και ψυχοπαθητική προσωπικότητα! Ή μήπως κοιμάται;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
April 24, 2020
Μην το πάρετε θα ξενερώσετε τελείως με το τελος.Γράφει τα πάντα με λεπτομέρειες και όντως είναι εύκολο να το διαβάσεις και έχει ωραίες ατάκες και πλούσιο λεξιλόγιο ξεπετάει το τέλος όσο πιο "τσαπατσουλικα" γίνεται στις τελευταίες 20 σελίδες (ενώ είναι 430 σελίδες δηλαδή ελεος ακόμα και τι βρακι φορούσε μας έλεγε).Μεγάλη βλακεια μετανιώνω τις ώρες που πέρασα για να το διαβάσω.Εκτός από αυτό είναι και μη ρεαλιστικό το τέλος.Ότι να 'ναι πραγματικά.
July 28, 2020
Μια χαρά την κάνει την δουλειά του το βιβλίο, ευχάριστο, αστείο και εύκολο για ήλιο και θάλασσα, για να χαλαρώνεις με λίγη χαζομαρουλα, γιατί όχι? εδώ άλλες έχτισαν καριέρα χαλαρώνοντας τον στρεσαρισμενο εγκέφαλο μας τα μεσημέρια...όταν αγαπάς Κορτώ καταρχάς δεν τον παρεξηγείς. Ξέρει τι γράφει και γιατί, δεν έχει κανένα κόμπλεξ να αποδείξει ότι είναι σκεπτόμενος. Ας το πάρει οποίος μπορεί να χαλαρώσει.
July 23, 2013
Κακογραμμένο και ακαλαίσθητο, επαναλαμβάνει ανοησίες και κακοήθειες σε βαθμό τέτοιο που γίνεται αδιάβαστο. Πλοκή ανύπαρκτη, απωθητικοί καρικατούρες χαρακτήρες. Ένα πραγματικά άθλιο βιβλίο από πολλές απόψεις. Συνιστάτε μόνο σε κατίνες με χαμηλό iq.
August 19, 2013
Shockingly bad and devoid of any artistry. It's embarrassing that such rubbish even gets published.
April 25, 2021
Πέρασα καλά όσο διάβαζα, απογοητεύτηκα με την ηρωίδα.
Ουσιαστικά γύρισε από κει που ξεκίνησε, απλά λίγο πιο "περπατημένα"
Ουσιαστικά γύρισε από κει που ξεκίνησε, απλά λίγο πιο "περπατημένα"
April 26, 2022
Τα συναισθήματά μου γι'αυτό το βιβλίο είναι..ανάμεικτα. Για να δώσω και λίγο context, αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Κορτώ που ολοκλήρωσα (έχω διαβάσει και κάποιες σελίδες του "Δέσποινα"). Έχω στην κατοχή μου άλλα 5 βιβλία του, τα οποία σκοπεύω να διαβάσω με χρονολογική σειρά για να μπορέσω να δω την (πιθανή) συγγραφική εξέλιξη του.
Ένα συναίσθημα το οποίο οριακά σιχαίνομαι είναι αυτό της λύπησης. Δεν νιώθω εντάξει με τον εαυτό μου εάν συνειδητοποιήσω πως λυπάμαι έναν άλλον άνθρωπο για τον οποιονδήποτε λόγο (και εννοείται πως δεν μου αρέσει καθόλου η ιδέα ότι κάποιος άλλος άνθρωπος μπορεί να λυπάται εμένα για οτιδήποτε). Λέγοντας αυτά, δεν υπάρχει άτομο μέχρι στιγμής στη ζωή μου που δεν έχω λυπηθεί περισσότερο ��πό την πρωταγωνίστρια του βιβλίου του Κορτώ, τη Σίσυ Νοταρά.
Η Σίσυ Νοταρά είναι μια ηλίθια και αφάνταστα δυστυχισμένη γυναίκα, αυτοαποκαλούμενη "σκύλα", η οποία ουσιαστικά ζει για να υπηρετεί τον Πέτρο Νάνο, έναν νάρκισσο, εγωκεντρικό άνθρωπο. Καθ'όλη τη διάρκεια του βιβλίου, μάς αφηγείται τις περιπέτειές της, ξεκινώντας από τα παιδικά της χρόνια, φτάνοντας μέχρι - φαινομενικά - το σήμερα, με ένα τέλος το οποίο χρειάστηκε να διαβάσω 2-3 φορές για να αφουγκραστώ τον τρόπο με τον οποίο αποφάσισε να κλείσει ο Κορτώ την ιστορίας της.
Ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν αυτό το βιβλίο μου άρεσε ή όχι. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως η φράση "η εξομολόγηση της Σίσυ διαβάζεται μονορούφι" η οποία είναι γραμμένη στο οπισθόφυλλο ισχύει στο έπακρο, καθώς δεν μπορούσα πολλές φορές να σταματήσω να διαβάζω. Ο λόγος του Κορτώ είναι ολοζώντανος, καυστικός και διασκεδαστικός. Χάρηκα πολύ επίσης που όσο προχωρούσα το βιβλίο, δεν έβλεπα τον Κορτώ να αφηγείται την ιστορία της Σίσυ αλλά την ίδια τη Σίσυ να διηγείται την ιστορία της. Θεώρησα τέλος, κατόρθωμα που ο Κορτώ κατάφερε να με κάνει να νιώσω το οποιοδήποτε συναίσθημα (ακόμα κι αν ήταν αρνητικό, όπως ανέφερα παραπάνω) για έναν άνθρωπο που είναι σχεδόν σε όλα - εμφάνιση, κοινωνική τάξη, οικογενειακή κατάσταση, συμπεριφορά κλπ- το άκρως αντίθετο από εμένα.
Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει το βιβλίο ως "χαλαρό ανάγνωσμα για παραλία" και οφείλω να ομολογήσω πως διαφωνώ. Το ότι είναι χαλαρό ισχύει (αν δεν ήταν θα είχα κάνει τον διπλάσιο χρόνο να το τελειώσω) αλλά το "ανάγνωσμα για παραλία" υποδεικνύει πως δεν έχει βάθος και είναι επιφανειακό, το οποίο δεν πιστεύω. Νιώθω πως μπορείς να κάνεις ολόκληρο character study για τη Σίσυ και την όλη κοσμοθεωρία της για τη ζωή και τον έρωτα, το οποίο εκτιμώ πολύ. Επιπλέον, υπήρξαν πολλοί που έχουν κατηγορίσει τον Κορτώ για σεξισμό, fatphobia και ό,τι άλλο αντίστοιχο, χωρίς να λάβουν υπόψην ότι δεν τα λέει ο Κορτώ αυτά αλλά ο χαρακτήρας που δημιούργησε. Είναι καλό γενικά να υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ του δημιουργού και του δημιουργήματος, ειδικά όταν είναι εμφανές ότι διαφέρουν μεταξύ τους.
Εν κατακλείδι, το βιβλίο δεν θα μπορούσα ποτέ να το χαρακτηρίσω υψηλής ποιότητας λογοτεχνία, όμως αυτό δεν το σταματάει από το να είναι ευχάριστο και διασκεδαστικό ως επί των πλείστων. Ίσως απλά να ήταν κάτι αρκετά διαφορετικό απ'αυτά που συνηθίζω να διαβάζω και να μην με άγγιξε στο μέγιστο. Από την άλλη, δεν μετανιώνω καθόλου που το διάβασα και σκοπεύω πολύ σύντομα να πιάσω τα υπόλοιπα του Κορτώ με περιέργεια και ολίγον ενθουσιασμό.
Ένα συναίσθημα το οποίο οριακά σιχαίνομαι είναι αυτό της λύπησης. Δεν νιώθω εντάξει με τον εαυτό μου εάν συνειδητοποιήσω πως λυπάμαι έναν άλλον άνθρωπο για τον οποιονδήποτε λόγο (και εννοείται πως δεν μου αρέσει καθόλου η ιδέα ότι κάποιος άλλος άνθρωπος μπορεί να λυπάται εμένα για οτιδήποτε). Λέγοντας αυτά, δεν υπάρχει άτομο μέχρι στιγμής στη ζωή μου που δεν έχω λυπηθεί περισσότερο ��πό την πρωταγωνίστρια του βιβλίου του Κορτώ, τη Σίσυ Νοταρά.
Η Σίσυ Νοταρά είναι μια ηλίθια και αφάνταστα δυστυχισμένη γυναίκα, αυτοαποκαλούμενη "σκύλα", η οποία ουσιαστικά ζει για να υπηρετεί τον Πέτρο Νάνο, έναν νάρκισσο, εγωκεντρικό άνθρωπο. Καθ'όλη τη διάρκεια του βιβλίου, μάς αφηγείται τις περιπέτειές της, ξεκινώντας από τα παιδικά της χρόνια, φτάνοντας μέχρι - φαινομενικά - το σήμερα, με ένα τέλος το οποίο χρειάστηκε να διαβάσω 2-3 φορές για να αφουγκραστώ τον τρόπο με τον οποίο αποφάσισε να κλείσει ο Κορτώ την ιστορίας της.
Ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν αυτό το βιβλίο μου άρεσε ή όχι. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως η φράση "η εξομολόγηση της Σίσυ διαβάζεται μονορούφι" η οποία είναι γραμμένη στο οπισθόφυλλο ισχύει στο έπακρο, καθώς δεν μπορούσα πολλές φορές να σταματήσω να διαβάζω. Ο λόγος του Κορτώ είναι ολοζώντανος, καυστικός και διασκεδαστικός. Χάρηκα πολύ επίσης που όσο προχωρούσα το βιβλίο, δεν έβλεπα τον Κορτώ να αφηγείται την ιστορία της Σίσυ αλλά την ίδια τη Σίσυ να διηγείται την ιστορία της. Θεώρησα τέλος, κατόρθωμα που ο Κορτώ κατάφερε να με κάνει να νιώσω το οποιοδήποτε συναίσθημα (ακόμα κι αν ήταν αρνητικό, όπως ανέφερα παραπάνω) για έναν άνθρωπο που είναι σχεδόν σε όλα - εμφάνιση, κοινωνική τάξη, οικογενειακή κατάσταση, συμπεριφορά κλπ- το άκρως αντίθετο από εμένα.
Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει το βιβλίο ως "χαλαρό ανάγνωσμα για παραλία" και οφείλω να ομολογήσω πως διαφωνώ. Το ότι είναι χαλαρό ισχύει (αν δεν ήταν θα είχα κάνει τον διπλάσιο χρόνο να το τελειώσω) αλλά το "ανάγνωσμα για παραλία" υποδεικνύει πως δεν έχει βάθος και είναι επιφανειακό, το οποίο δεν πιστεύω. Νιώθω πως μπορείς να κάνεις ολόκληρο character study για τη Σίσυ και την όλη κοσμοθεωρία της για τη ζωή και τον έρωτα, το οποίο εκτιμώ πολύ. Επιπλέον, υπήρξαν πολλοί που έχουν κατηγορίσει τον Κορτώ για σεξισμό, fatphobia και ό,τι άλλο αντίστοιχο, χωρίς να λάβουν υπόψην ότι δεν τα λέει ο Κορτώ αυτά αλλά ο χαρακτήρας που δημιούργησε. Είναι καλό γενικά να υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ του δημιουργού και του δημιουργήματος, ειδικά όταν είναι εμφανές ότι διαφέρουν μεταξύ τους.
Εν κατακλείδι, το βιβλίο δεν θα μπορούσα ποτέ να το χαρακτηρίσω υψηλής ποιότητας λογοτεχνία, όμως αυτό δεν το σταματάει από το να είναι ευχάριστο και διασκεδαστικό ως επί των πλείστων. Ίσως απλά να ήταν κάτι αρκετά διαφορετικό απ'αυτά που συνηθίζω να διαβάζω και να μην με άγγιξε στο μέγιστο. Από την άλλη, δεν μετανιώνω καθόλου που το διάβασα και σκοπεύω πολύ σύντομα να πιάσω τα υπόλοιπα του Κορτώ με περιέργεια και ολίγον ενθουσιασμό.
November 30, 2021
Άλλο ένα βιβλίο του αγαπημένου μου Αυγούστου, έφτασε στο τέλος του. Το συγκεκριμένο δεν είναι ένα από τα συνηθισμένα βιβλία του και δικά μου αγαπημένα ( βιογραφικά - στενάχωρα ), θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κάνεις ως "βιβλίο παραλίας". Ξέρετε, αυτό το ελαφρύ είσαι για να περάσεις την ώρα σου.
Η ιστορία μας μιλάει για τον έρωτα της Σίσσυς με έναν καταξιωμένο δημοσιογράφο. Μία σχέση ξεκάθαρα προβληματική και τοξική ( και ποια δεν έχει υπάρξει άλλωστε σε μία τέτοια ) όπου παρόλα τα προβλήματα που δημιουργούνται ο έρωτας καλά κρατεί.
Ναι οκ, δεν είναι ότι καλύτερο θα έχετε διαβάσει στη ζωή σας, αλλά είναι τόσο ανάλαφρο που θα φύγει νεράκι.
Η ιστορία μας μιλάει για τον έρωτα της Σίσσυς με έναν καταξιωμένο δημοσιογράφο. Μία σχέση ξεκάθαρα προβληματική και τοξική ( και ποια δεν έχει υπάρξει άλλωστε σε μία τέτοια ) όπου παρόλα τα προβλήματα που δημιουργούνται ο έρωτας καλά κρατεί.
Ναι οκ, δεν είναι ότι καλύτερο θα έχετε διαβάσει στη ζωή σας, αλλά είναι τόσο ανάλαφρο που θα φύγει νεράκι.
August 15, 2021
Ο μοναδικός λόγος που δεν πέφτει στο ράφι kill it with fire είναι γιατί, γουελ, λατρεύω το πως γράφει ο Κορτώ. Δυστυχώς, όχι το τι γράφει. Στο συγκεκριμένο δεν υπάρχει σκύλα, υπάρχει κωστοπουλική 90ίλα και ένα κακόμοιρο κοριτσάκι που όσο διαβάζεις, τόσο το βιβλίο θυμίζει τροχαίο ή ατύχημα πριονοκορδέλας σε εργοστάσιο που, ενώ δεν θες, δεν θές με τίποτα, δεν μπορείς να ξεκολλήσεις το βλέμα σου από τη φρίκη. Μακριά, μακριά. Κάντε follow τον Κορτώ στο φμπ καλύτερα.
September 25, 2019
Διαβάζοντας τα σχόλια για το συγκεκριμένο βιβλίο, θα έπρεπε να είμαι αρνητικά προϊδεασμένη. Παρόλαυτα επειδή έχω ιδιαίτερη αδυναμία στην γραφή του Κορτώ το αγόρασα χωρίς να έχω προαποφασίσει οτι δεν αξίζει. Το βιβλίο αυτό δεν είναι καθόλου για παραλία κατά την άποψή μου. Πιθανόν οι τόσες κακές κριτικές να είναι ακριβώς επειδή κάποιοι το διάβασαν πολύ "στα γρήγορα".
Όντας μια σχετικά νέα γυναίκα απο μια μέση αστική οικογένεια, θυμήθηκα πολλές στιγμές της ζωής μου διαβάζοντας το. Μπορεί να μην εργάστηκα ποτέ σε περιοδικό αλλά και στον δικό μου τομέα όταν πρωτοπήγα με έτρεχαν και μάλιστα χωρίς να είμαι ερωτευμένη με κάποιον απο την εταιρεία ώστε να δικαιολογήται οτι δεν παραπονιόμουν.
Ποιός δεν έχει κάνει χαζομάρες όταν υπήρξε ερωτευμένος? ποιός δεν έχει συγχωρήσει συμπεριφορές που αν τις έβλεπε σε άλλο άνθρωπο θα κατακεραύνωνε?
Σίγουρα χρησιμοποιεί έντονα το στοιχείο της υπερβολής, όμως δεν ένιωσα σε καμία περίπτωση οτι υποτιμά τις γυναίκες ή πως βρίζει όπως διάβασα σε κάποιο σχόλιο. Ίσα ίσα που θεωρώ οτι είναι απο τους ελάχιστους που δεν χρησιμοποιούν βρισιές και εύκολο χιούμορ για να σε κρατήσουν στο βιβλίο.
Αντιθέτως, κρατάω σημειώσεις απο τις εξαιρετικές παρομοιώσεις του και τον εκπληκτικό του λόγο. λίγοι της γενιάς του κατά την άποψή μου, χειρίζονται τόσο καλά την γλώσσα.
Όντας μια σχετικά νέα γυναίκα απο μια μέση αστική οικογένεια, θυμήθηκα πολλές στιγμές της ζωής μου διαβάζοντας το. Μπορεί να μην εργάστηκα ποτέ σε περιοδικό αλλά και στον δικό μου τομέα όταν πρωτοπήγα με έτρεχαν και μάλιστα χωρίς να είμαι ερωτευμένη με κάποιον απο την εταιρεία ώστε να δικαιολογήται οτι δεν παραπονιόμουν.
Ποιός δεν έχει κάνει χαζομάρες όταν υπήρξε ερωτευμένος? ποιός δεν έχει συγχωρήσει συμπεριφορές που αν τις έβλεπε σε άλλο άνθρωπο θα κατακεραύνωνε?
Σίγουρα χρησιμοποιεί έντονα το στοιχείο της υπερβολής, όμως δεν ένιωσα σε καμία περίπτωση οτι υποτιμά τις γυναίκες ή πως βρίζει όπως διάβασα σε κάποιο σχόλιο. Ίσα ίσα που θεωρώ οτι είναι απο τους ελάχιστους που δεν χρησιμοποιούν βρισιές και εύκολο χιούμορ για να σε κρατήσουν στο βιβλίο.
Αντιθέτως, κρατάω σημειώσεις απο τις εξαιρετικές παρομοιώσεις του και τον εκπληκτικό του λόγο. λίγοι της γενιάς του κατά την άποψή μου, χειρίζονται τόσο καλά την γλώσσα.
February 24, 2018
Με απογοήτευσε το συγκεκριμένο βιβλίο.
Είχα διαβάσει κάτι μήνες πριν, Το Βιβλίο Της Κατερίνας, και ήμουν σίγουρη από τη στιγμή που το τελείωσα ότι ήθελα να διαβάσω και άλλα βιβλία του συγκεκριμένου συγγραφέα.
Ίσως να ήταν απλά μια άτυχη στιγμή, ένα απλά κακό βιβλίο.
Σίγουρα έπαιξε ρόλο και το τέλος του συγκεκριμένου βιβλίου.
Όσο για τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, δεν θυμάμαι να έχω θυμώσει τόσο με πρωταγωνίστρια. Όχι επειδή ήταν "κακός" άνθρωπος αλλά επειδή ήταν ηλίθιος.
( Τώρα που το σκέφτομαι δεν γίνεται απλά και μόνο να θυμώνεις με τους ηλίθιους ανθρώπους, και ποια είμαι εγώ για να θεωρήσω κάποιον ηλίθιο).
Αλλά ήταν ηλίθια, εντάξει;
Είχα διαβάσει κάτι μήνες πριν, Το Βιβλίο Της Κατερίνας, και ήμουν σίγουρη από τη στιγμή που το τελείωσα ότι ήθελα να διαβάσω και άλλα βιβλία του συγκεκριμένου συγγραφέα.
Ίσως να ήταν απλά μια άτυχη στιγμή, ένα απλά κακό βιβλίο.
Σίγουρα έπαιξε ρόλο και το τέλος του συγκεκριμένου βιβλίου.
Όσο για τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, δεν θυμάμαι να έχω θυμώσει τόσο με πρωταγωνίστρια. Όχι επειδή ήταν "κακός" άνθρωπος αλλά επειδή ήταν ηλίθιος.
( Τώρα που το σκέφτομαι δεν γίνεται απλά και μόνο να θυμώνεις με τους ηλίθιους ανθρώπους, και ποια είμαι εγώ για να θεωρήσω κάποιον ηλίθιο).
Αλλά ήταν ηλίθια, εντάξει;
July 13, 2016
το διαλεξα συνειδητά θέλοντας κάτι ανάλαφρο για τη παραλία και από αυτήν την άποψη ήταν σίγουρα αναλαφρο-με πανηλιθια πρωταγωνίστρια και κανένα ενδιαφέρον.με απογοήτευσε λίγο ο Κορτω αλλά σίγουρα θα διαβάσω κ αλλα δικά του πριν βγαλω την τελική μου γνώμη.
July 30, 2013
Σα κακό drug show με ηρωίδα τραβεστί. Κακόγουστο και κακογραμμένο. Avoid.
August 23, 2013
Χάλια απο όλες τις πλευρές. Κακογραμμένο μέχρι κακόγουστο.
July 25, 2017
1,5 ⭐ γιατί είναι εύκολο ανάγνωσμα, "για παραλία" που λέμε. Μου θύμισε την κατάσταση στα 90'ς με την υπερβολή στην γκλαμουριά. θα προτιμούσα ένα διαφορετικό τέλος.
July 21, 2016
Every author has his/her bad moments I guess. This attempt was nothing more than a beach book. Very shallow reading.....
June 25, 2018
Δεν άντεξα να το τελειώσω
June 29, 2024
Αν και προσεξα πολλες κριτικες που καταδικαζαν το συγκεκριμενο βιβλιο, διαφωνω μαζι τους. Αρχικα, διασκεδασα τρομερα με τον χιουμοριστικες του αφηγησεις και περιγραφες, καθως και με την ολη κωμικοτραγικη κατασταση που επικρατουσε καθολη τη διαρκεια του. Επισης, εκτιμησα το γεγονος οτι μεσω των εντονων, θεατρικων και τουλαχιστον υπερβολικων χαρακτηρων, ο συγγραφεας καυτηριασε με ευστοχια την μιζερια των ανωτερων κοινωνικων στρωματων, των ναρκισσων και τοξικων ανθρωπων με god complex, των ανθρωπων με χαμηλη αυτοεκτιμηση λογω των αποντων γονεων, των κοινωνικων στερεοτυπων και της showbizz. Μεχρι τις πρωτες 300 σελιδες τολμω να πω οτι το κλιμα παρεμενε αναλαφρο παρα τις ασχημες καταστασεις που περιφραγονταν, ενω στις τελευταιες 130 δοδηθε ιδιαιτερη προσοχη και βαση στη σημασια και την ενταση των τοξικων σχεσεων, τη γυναικεια ψυχοσυνθεση σε ζητηματα που αφορουν τον γαμο, τη μητροτητα και την συναισθηματικη επαφη μεταξυ του ζευγαριου, γεγονος που δε μπορει να περνα αδιαφορο στα ματια των αναγνωστων. Προσωπικα,το τελος με σοκαρε και αν και δεν με ικανοποιησε πληρως, βγαζει απολυτο νοημα. Ακομη, μου αρε��ε που "ειδα" την Αθηνα των 00s και τα γεγονοτα αυτων των λιγων χρονων απο αυτη τη ματια. Τελος, "η βιογραφια μιας σκυλας" θα επρεπε να λεγεται "η βιογραφια μιας βαθια δυστυχισμενης γυναικας καταδικασμενη να ζει για παντα μεσα της"
July 24, 2021
Ευχάριστο βιβλίο και αρκετά ανάλαφρο. Μπορεί να συνοδεύσει ευχάριστα τις καλοκαιρινές διακοπές. Η βαθμολογία προκύπτει ξεκάθαρα από το τέλος που δεν με άφησε ικανοποιημένη και όχι από τον λόγο, που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας στο συγκεκριμένο βιβλίο. Δεν μπορώ να τον κατηγορήσω για τον καθημερινό του λόγο, πρώτον γιατί δεν με ενοχλεί και δεύτερον γιατί πρόκειται για ροή συνείδησης, δηλαδή για την παράθεση των σκέψεων του αφηγητή-ήρωα. Το θεωρώ αυτονόητο, ότι δεν συνηθίζουμε να σκεφτόμαστε σε λόγιο ύφος στην καθημερινότητα μας. Επομένως ως προς αυτό είναι αρκετα ρεαλιστικό. Διάβασα σε κριτικές για το body shaming, που διαχέεται στο βιβλίο. Ωστόσο δεν συμφωνώ με αυτό κυρίως γιατί καλώς ή κακώς πολύ άνθρωποι που δεν είναι ευχαριστημένοι με την εικόνα τους και το σώμα τους κατακεραυνώνουν τον εαυτό τους. Αν ήταν σε τρίτο πρόσωπο η αφήγηση ή έδειχνε να ευνοεί τέτοιου είδους αντιμετώπιση θα συμφωνούσα απόλυτα. Δεν πρόκειται όμως για κάτι τέτοιο. Είναι οι σκέψεις μιας νεαρής κοπέλας, που δεν αποδέχεται επουδενί τον εαυτό της και δεν τον σέβεται μέχρι το τέλος,όπου είχα μια μικρή ελπίδα ότι έστω και την ύστατη στιγμή θα κάνει την υπέρβαση, αλλά τελικά όχι.
December 25, 2019
Μεγάλο μέρος του διαβάζεται εύκολα αλλά και αγχωτικά για να μάθεις το παρακάτω.
Ο Κουρτώ χρησιμοποιεί το ταλέντο που έχει στο να αποδίδει διαλόγους με αμεσότητα και ρεαλισμό, ενώ οι παρομοιώσεις που χρησιμοποιεί κάποιες φορές είναι τόσο εύστοχες που τις θυμάσαι και αφού κλείσεις το βιβλίο.
Βέβαια συχνά πυκνά ενοχλεί η γλωσσική επιδειξιομανία του, και κάποιες φορές μοιάζει να τον συνεπαίρνει η ίδια του η γραφή, και να ξεχνάει ότι το έργο το "γράφει" η Σίσυ Νοταρά.
Ο Κουρτώ χρησιμοποιεί το ταλέντο που έχει στο να αποδίδει διαλόγους με αμεσότητα και ρεαλισμό, ενώ οι παρομοιώσεις που χρησιμοποιεί κάποιες φορές είναι τόσο εύστοχες που τις θυμάσαι και αφού κλείσεις το βιβλίο.
Βέβαια συχνά πυκνά ενοχλεί η γλωσσική επιδειξιομανία του, και κάποιες φορές μοιάζει να τον συνεπαίρνει η ίδια του η γραφή, και να ξεχνάει ότι το έργο το "γράφει" η Σίσυ Νοταρά.
March 23, 2021
Εξαιρετικό στυλ γραφής, πολύ κοντά στα δικά μου γούστα. Πολύ εύκολο στην ανάγνωση και πολύ δύσκολο στο να το αφήσεις από τα χέρια σου! Είναι πραγματικά φοβερό το πώς ο Κορτώ γράφει τόσο καλά ένα μυθιστόρημα που ουσιαστικά βασίζεται στο ψυχογράφημα της γυναικείας προσωπικότητας.
Ομολογώ πως το τέλος με απογοήτευσε αρκετά, αν και αναγνωρίζω το ότι η έκβαση ήταν ανατρεπτική σε σχέση με αυτό που ο αναγνώστης προσδοκεί.
Σίγουρα θα ξαναδιαβάσω Κορτώ!
Ομολογώ πως το τέλος με απογοήτευσε αρκετά, αν και αναγνωρίζω το ότι η έκβαση ήταν ανατρεπτική σε σχέση με αυτό που ο αναγνώστης προσδοκεί.
Σίγουρα θα ξαναδιαβάσω Κορτώ!
Displaying 1 - 30 of 51 reviews