Δύσκολα καταλαβαίνει κάποιος ότι είναι το πρώτο βιβλίο ενός συγγραφέα. Πιο εύκολα θα μάντευε πως είναι το πολλοστό λογοτεχνικό έργο ενός δημιουργού με εμπειρία στα αστυνομικά μυθιστορήματα.
Βέβαια τυγχάνοντας να γνωρίσω την Σίβυλλα Αργυροπούλου, ξέρω πως είναι συστηματική αναγνώστρια αυτού του είδους και το πάθος της γι'αυτό, δεν θα της επέτρεπε να γράψει σε καμία άλλη λογοτεχνική μορφή.
Η αλήθεια είναι ότι είναι το πρώτο ολοκληρωμένο αστυνομικό μυθιστόρημα που έχω διαβάσει (αν αφαιρέσουμε το νυχτερινό δελτίου του Πέτρου Μάρκαρη, το οποίο σε κάθε κεφάλαιο που διάβαζα, παρακολουθούσα το αντίστοιχο επεισόδιο στο youtube).
Η πρώτη ερώτηση είναι εάν δικαιώνεται ο αναγνώστης, με το αποτέλεσμα. Για μένα δικαιώνεται. Οι ανατροπές πολυάριθμες: Υπάρχει προδότης μέσα στην παρέα ή όχι; Θα αντέξουν οι δεσμοί φιλίας και αγάπης ή θα σπάσουν;
Παρόλο που είναι αστυνομικό μυθιστόρημα είχε πολλές συγκινητικές στιγμές, χωρίς να χάνεται ο εύθυμος τόνος, που το χαρακτηρίζει, κάτι που το έκανε ανθρώπινο και άφηνε τον αναγνώστη να ταυτιστεί με τον κάθε ήρωα.
Είναι βιβλίο με πολλά κωμικά στοιχεία. Ο Νάσος είναι ένας λαϊκός άνθρωπος της διπλανής πόρτας, με τις αδυναμίες που μπορεί να έχει ο καθένας μας. Έτσι είναι και όλοι οι ήρωες του βιβλίου. Δεν υπάρχει ούτε υπερήρωας ούτε κάποιος άτρωτος από πάθη.
Είναι ιδανικό για αρχάριο αναγνώστη του είδους, γιατί παρόλο που είναι 400 σελίδες, το βιβλίο είναι χωρισμένο σε κεφάλαια μικρής έκτασης και μαζί με το χιούμορ που πλημμυρίζει το βιβλίο, μπορεί να διαβαστεί μέσα σε λίγες μέρες.
Επίσης, είναι ιδανικό για όσους Αθηναίους ζουν στο εξωτερικό, γιατί είναι μια ευκαιρία να νιώσουν ότι περπατούν στα στενά της Αθήνας. Τουλάχιστον εγώ το ένιωσα.
Το ότι είναι αστυνομικό και το χω διαβάσει σημαίνει πως τώρα πια ξέρω το τέλος, αλλά άνετα θα το ξαναδιάβαζα.
Put it in your list!!