Het is tijd voor een kleine ode aan John Fante. Wine of Youth was het zevende boek wat ik van deze vergeten schrijver las en zoals ik bij alle eerdere boeken dacht: hij verdient meer lezers.
Fante moet zijn geweest zoals zijn hoofdpersonen: de underdog, de niet-begrepene, de mislukkeling met grootste dromen die nooit uitkomen. Pas op latere leeftijd, vlak voor zijn dood, werd zijn werk (mede dankzij aanbidder Bukowski) op waarde geschat.
The Wine of Youth is een verhalenbundel. Hoofdpersoon in bijna alle verhalen is de zoon van een Italiaanse immigrant, een metselaar. Dat kennen we van de Bandini reeks. Dat kennen we uit het leven van de schrijver en dat voel je overal. De pijn, de schoonheid, het is allemaal zo dichtbij en ook al zien we veel vergelijkbare personages, het verveelt nooit. Geen moment. Juist omdat het zo dichtbij is, omdat het soms zo akelig mooi, zo akelig herkenbaar is.
Even inzoomend op de bundel. Het eerste deel is een verzameling van vroege verhalen. Hoofdpersoon is een Italiaanse jongen, met een aantal broers, een tirannieke vader en een hardwerkende, eenzame moeder. In 'A Wife for Dino Rossi', een schrijnend verhaal waarin vader een vrouw zoekt voor zijn vriend, maar met wie hij eigenlijk zelf een verhouding lijkt te hebben, zien de kleine jongen en zijn broers hun moeder voor het eerst zoals ze werkelijk is. "Then from behind us we felt it, each of us at the same time, and before we turned and looked at her we knew that agony coming from behind us, flowing into us, and we all turned at once, and she stood there looking at us, and she seemed a million years old, Mamma, our mother, and we her children had felt her broken heart, she there in the kitchen door, an apron hiding the tumbled misery of her churning hands, little rivers of vanished beauty wandering vainly doen the wasteland of her cheeks."
Of het prachtige 'Home Sweet Home' waarin een jongeman er naar uitkijkt om terug te gaan naar huis. Fantaserend over hoe geweldig hij ontvangen zal worden door zijn ouders en broers, ontstaan er tijdens het verhaal steeds meer scheurtjes, korte flashbacks naar eerdere, nare gebeurtenissen thuis. Tegen het einde, als er nog steeds in de toekomende tijd wordt geschreven heeft de hoofdpersoon al mijmerend al genoeg van het idee van een terugkomst "in this goddamned, godforsaken, one-horse town".
En, om af te sluiten, het laatste verhaal. Symbolisch bijna voor het schrijven van John Fante. Julio Sal, een Spaanse immigrant wordt verliefd op Helen, een meisje met wie hij, tegen betaling, danst. Hij krijgt een idee. Hij geeft geen onnodig geld meer uit, laat allerlei mooie dingen aan zich voorbij gaan, omdat hij haar tijdens een laatste, lange, ultieme dans, in de mooiste kleding die hij zich kan veroorloven, ten huwelijk wil vragen. O, het is zo pijnlijk mooi. Het is als Roy Orbison horen zingen over zijn 'careless heart'.
Het is als John Fante die schrijft over zichzelf.