Goed om hier te zijn begint in Italië, tijdens de zomervakantie. Een mooie jonge vrouw gaat hardlopen, maar komt niet terug. Net als de andere verhalen in deze bundel gaat dit openingsverhaal over mensen die hun plek in de zon proberen te vinden, maar aan de schaduwzijde terechtkomen. ‘Hier en nu’ blijkt voor de meeste vertellers – zoekende twintigers, getrouwde dertigers met kinderen, verlaten veertigers en vijftigers met ouders die zelf weer kinderen worden – minder bestendig dan gehoopt: niets blijft, alles verandert. De vraag is steeds weer: hoe goed is het om hier te zijn?
Philip Huff (1984) is schrijver en regisseur. Hij schrijft onder meer voor NRC Handelsblad, De Groene Amsterdammer, Hollands Maandblad, The New York Review of Books en The Paris Review. Hij publiceerde de romans Dagen van gras (genomineerd voor de Academica Debutantenprijs), Niemand in de stad (winnaar Dioraphte Prijs, verfilmd door Michiel van Erp) en Boek van de doden (keuze van het jaar 2014 van HUMO), de verhalenbundel Goed om hier te zijn en de essaybundel Het verdriet van anderen.
Citaat : Stef Bos opende die avond met 'Goed om hier te zijn', het lievelingslied van mijn vriendin. Ik heb niet altijd evenveelmer hem, maar voor dat moment ben ik hem nog altijd dankbaar. Review : Philip Huff (1984) studeerde filosofie en geschiedenis in Amsterdam. Tijdens zijn studententijd reed hij Martin Bril rond door het land. Hij publiceerde verhalen in onder andere De Gids, Hollands Maandblad en Hollands Diep. Zijn debuut Dagen van gras verscheen in 2009, gevolgd door de roman Niemand in de stad (2012), bekroond met de Dioraphte Jongerenliteratuur. Nu deze auteur gelonglist werd voor de Fintro lietatuur vond ik wel goed om eerder werk te lezen voor ik aan het genomineerde werk begin.
Wat mij meteen opviel bij Philip Huff is zijn schrijfstijl die mij persoonlijk erg aansprak, maar waar ik me kan van voorstellen dat die anderen juist afstoot omdat hij misschien niet empatisch genoeg overkomt. Hij brengt pijnlijke thema's aan maar bekijkt en behandelt ze nogal afstandelijk. In vijfentwintig korte verhalen, sommigen zijn meer lange gedichten, maken we kennis met uiteenlopende hoofdpersonen van alle leeftijden die op hun manier allemaal wel wat zonderlijk.
Toch heb ik vande meerderheid van deze verhalen erg genoten. Vooral zijn verhalen over 'gekte' van depressie tor dementie vond ik sterk. Het sterkste vond ik het titelverhaal 'Goed om hier te zijn' waarin een jong koppel wordt geconfronteerd met een levensbedreigende ziekte en hoe daar mee omgaan. Bijzonder knap is hoe hij beschrijft hoe op het moment van een diagnosestelling, het leven van zowel de zieke als de partner compleet verandert. De auteur beschrijft in al zijn verhalen het lot van mensen die zich verliezen in machteloosheid, waardoor sommige personages komen tot absurde wanhoopsdaden of een of ander surrogaat. Het levens volgens Philip Huff is geen pretje maar het baadt wel in een knappe woordenstroom!