Mindland

by Γιώργος Γιαντάς

«Αφήστε να σας αφηγηθώ πώς έγιναν όλα. Χώρισαν την κοινωνία σε δύο όχθες, μία για την ελίτ και μία για τους φτωχούς και εξαθλιωμένους. Το όπιο αυτού του λαού υπήρξε η Mindland, μια απέραντη διαδικτυακή πολιτεία. Όχι σαν εκείνες που γνωρίζετε εσείς. Ξεχάστε το Facebook και τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Σ’ αυτήν, καθένας από μας, κρυμμένος πίσω από ένα προφίλ, μπορούσε με τον εξοπλισμό του να τρέξει, να περπατήσει, να συναναστραφεί, να διασκεδάσει, να συνευρεθεί μέσα στον εικονικό της παράδεισο, ανάμεσα σε άλλα προφίλ χρηστών, που ποτέ δεν αντίκρισε τα πραγματικά τους πρόσωπα. Κλεισμένος καθένας στην κατοικία του, δίχως ανάγκη για μετακίνηση, μπορούσε να ζήσει όπως παλιά, να συνάψει εικονικές σχέσεις, εικονικούς γάμους, να νοικιάσει φίλους, να αμπαρωθεί ολότελα στην ιδιωτική μοναξιά της προσομοίωσης. Η γενιά μου, δυστυχώς, μεγάλωσε αγνοώντας τη ζεστασιά της αγάπης, της ευαισθησίας, της αληθινής φιλίας, μιας ζεστής χειρονομίας, της απλής αγκαλιάς! Δε φταίξαμε εμείς όμως. Αφήσαμε να μας οδηγήσουν σ’ αυτό. Εκείνοι που με την απληστία και την απανθρωπιά τους έφτασαν τον πλανήτη στον πυρηνικό όλεθρο και στις “πόλεις-γυάλες”. Εξακολουθούν να παρακολουθούν, να ελέγχουν, συνεχίζουν τα κρυφά πειράματα. Κρύβουν ασύλληπτο σχέδιο για τη σωτηρία της ανθρωπότητας, Πιθανόν ανάμεσά σας να υπάρχουν ήδη κάμποσοι από αυτούς. Μην επαναπαύεστε. Εσείς προλαβαίνετε. Έχετε τουλάχιστον ακόμη ουρανό! Η εποχή μου ίσως είναι μακριά από τη δική σας. Ίσως και όχι…»
Μπρεντ

302 pages, Paperback

First published January 1, 2012

About the author

English transliteration of the author's name is George Giantas

Reviews

[Kostas Papadatos · Rating 5 out of 5]

Το Μindland φαντάζει με όαση μπροστά στις πολυδιαφημισμένες <<πατάτες>> που έχω διαβάσει τις τελευταίες εβδομάδες. Θέμα του είναι μια παρηκμασμένη κοινωνία (η οποία δε διαφέρει και πολύ απο την πραγματικότητα) όπου οι άνθρωποι λόγω μιας οικολογικής καταστροφής, ζούν σε γυάλινες πολιτείες έχοντας βρεί διέξοδο απο την μουντή πραγματικότητα σε εναν εικονικό τρισδιάστατο κόσμο.
Ένα βιβλίο που θέτει ερωτήματα και προβληματίζει μέσα απο ένα επίκαιρο όσο ποτε θέμα! Στα συν του η όμορφη γραφή του συγγραφέα, ο προσεγμένος με κάθε λεπτομέρεια κόσμος που έχει πλάσει, οι αγοραφοβικοί ήρωες και το ανατρεπτικό φινάλε.
Απο τα καλύτερα βιβλία που διάβασα φέτος.

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 3 out of 5]

Ο Γιώργος Γιαντάς συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό μέσω του βιβλίου του, "Ως Την Τελευταία Πνοή", που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη. Ένα βιβλίο που ταξίδεψε τους αναγνώστες στα χρόνια της Μικρασιατικής Καταστροφής και όσα την ακολούθησαν. Πριν λίγο καιρό, κυκλοφόρησε το δεύτερό του βιβλίο με τίτλο, "Mindland", το οποίο, τόσο ως προς το ύφος όσο και ως προς την θεματολογία του, είναι πολύ διαφορετικό. Γιατί αυτή τη φορά, ο Γιώργος Γιαντάς επιχειρεί να προσεγγίσει ένα διαφορετικό λογοτεχνικό μονοπάτι, αυτό της δυστοπικής αφήγησης, μεταφέροντάς μας σε έναν κόσμο του μέλλοντος όπου κανένας μας δεν θα ήθελε να ζήσει ο οποίος ωστόσο, δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να αποτελέσει μια ζοφερή πραγματικότητα.

Η Mindland είναι ένας κόσμος ο οποίος, σε αρκετά πράγματα, θυμίζει την σημερινή κοινωνία. Υπάρχουν όμως μεγάλες και ουσιαστικές διαφορές. Ο κόσμος, δεν υφίσταται πλέον όπως τον γνωρίζουμε σήμερα αλλά, έχει οδηγηθεί σε μια καταστροφή του περιβάλλοντος που έχει οδηγήσει τους ανθρώπους να ζουν σε γυάλινες πολιτείες, όπου ο αέρας φιλτράρεται για να τους επιτρέπει να συνεχίσουν να ζουν και που η τεχνολογία, δεν αποτελεί απλά αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας αλλά, έναν αρρωστημένο θα λέγαμε, τρόπο ζωής. Η Mindland, είναι ένας εικονικός κόσμος όπου οι χρήστες επισκέπτονται και έχουν την δυνατότητα να ζήσουν, όσα δεν μπορούν στον έξω κόσμο. Παράλληλα, ο κάθε χρήστης, έχει τη δυνατότητα να διαμορφώσει το προφίλ του κατά πως εκείνος επιθυμεί, δημιουργώντας αν το θέλει, μια εικόνα του εαυτού του πολύ διαφορετική από αυτήν που ισχύει στην πραγματικότητα, να ενοικιάσει φίλους, ακόμα και να χτίσει μια οικογενειακή ζωή. Τι όμως είναι αυτό που κρύβεται πραγματικά πίσω από την Mindland και τους σκοπούς που αυτή εξυπηρετεί.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω διαβάσει το προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα, παρά μονάχα έχω ακούσει ιδιαίτερα θετικά σχόλια γι' αυτό, από γνωστούς και φίλους. Έτσι, δεν είμαι σε θέση να μιλήσω για την εξελικτική πορεία της γραφής του. Αυτό όμως που διαπιστώνω διαβάζοντας το "Mindland" είναι πως, ο Γιώργος Γιαντάς, έχει έναν πολύ όμορφο τρόπο να αποτυπώνει τις λέξεις στο χαρτί. Ο γλωσσικός πλούτος του κειμένου, φανερώνει έναν άνθρωπο με γνώσεις και που παράλληλα, έχει την ικανότητα να τις αναπτύξει. Η ροή του κειμένου είναι στρωτή, ακολουθεί μια γραμμική πορεία και σ' όλη την διάρκεια της ανάγνωσης, δεν παραλείπει να μας δώσει ικανοποιητικές ως προς την ποσότητα και την ποιότητα, πληροφορίες οι οποίες και αφορούν τον κόσμο που εκείνος έχτισε. Έτσι, ακόμα κι αν κάποιος δεν είναι εξοικειωμένος με την τεχνολογία, μπορεί να κατανοήσει την πορεία της μέσα στον χρόνο και το πως αυτή οδηγήθηκε σε μια εικονική, μελλοντική πραγματικότητα η οποία, με πλαστό τρόπο, εγκλώβισε την ανθρωπότητα.

Βασικός πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Μπρεντ ο οποίος, αν και ζει σύμφωνα με τα πρότυπα της υπάρχουσας κοινωνίας που περιγράφεται στο μυθιστόρημα αυτό, που αν και η Mindland αποτελεί ένα πραγματικό κομμάτι της καθημερινότητάς του, καλείται κάποια στιγμή να αντιμετωπίσει τους φόβους του, τον ίδιο του τον εαυτό αλλά και την αλήθεια πίσω από την εικόνα, που εγκλώβισε τον κόσμο και τον διαμόρφωσε ώστε να φτάσει σε μια συγκεκριμένη κατάσταση η οποία, δεν αποκλείεται να συνεχίσει έτσι ώστε να καταδυναστεύσει ακόμα περισσότερο τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη δυνατότητα επιλογής, αντίστασης. Και τελικά αναρωτιέσαι, είναι καλύτερα να ζεις σε έναν θεωρητικά ασφαλή κόσμο χωρίς να ξεχωρίζεις ή να κάνεις το βήμα εκείνο που μπορεί να αλλάξει, τόσο εσένα όσο και τον κόσμο μέσα στον οποίο υπάρχεις; Όλα αυτά που είναι πραγματικά, μπορούν να αντικατασταθούν από κάτι τόσο ψεύτικο;

Σίγουρα είναι μεγάλο τόλμημα για έναν Έλληνα συγγραφέα να προσεγγίσει τα μονοπάτια της δυστοπικής λογοτεχνίας όμως ο Γιώργος Γιαντάς, τα καταφέρνει αρκετά καλά, δίνοντάς μας ένα μυθιστόρημα που, για τα ελληνικά ειδικά δεδομένα, διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από όλα εκείνα που έχουμε συνηθίσει. Και δεν μπορούμε παρά να του πούμε μπράβο γι' αυτή του την προσπάθεια, που αποτελεί μια παράτολμη επιλογή, ειδικά σε ένα σήμερα που φοβάται να αντικρίσει το μέλλον που φαίνεται να πλησιάζει απειλητικά αλλά, και σε ένα λογοτεχνικό παρόν όπου η ξένη δυστοπική λογοτεχνία, έχει κερδίσει μεγάλο έδαφος και φανατικούς θαυμαστές. Για τους αμύητους ειδικά, στο είδος αναγνώστες, το "Mindland" είναι μια ευχάριστη, με δομή και σταθερή ροή πληροφοριών, έκπληξη, που ίσως θα τον ενδιέφερε.

[Des · Rating 1 out of 5]

Ήθελα πολύ να το ευχαριστηθώ αυτό το βιβλίο. Πραγματικά το ήθελα, πόσο μάλλον αφού μου το δάνεισε μια φίλη μου και φάνηκε να περιμένει μια θετική ανταπόκριση σ' αυτό. Δυστυχώς ή ευτυχώς, απογοητευτήκαμε και οι δυο φαίνεται.

(Σπόιλερς επερχόμενα.)

Αρχικά θέλω να πω ότι ο συγγραφέας είναι προφανώς διαβασμένος σε θέματα τεχνολογίας, και τα χρησιμοποιεί με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο έτσι ώστε να χτίσει έναν κόσμο διαφορετικό και πρωτότυπο, αν και όχι αδύνατο να τον χωρέσει ο νους- πολιτείες κλεισμένες μέσα σε γυάλες που χτίστηκαν έτσι ώστε να ξεφύγουν από την τοξική ατμόσφαιρα που δημιούργησαν οι ίδιοι οι άνθρωποι καταστρέφοντας το περιβάλλον με τον τραγικό τους "Τελευταίο Πόλεμο", όπως αναγράφεται στις σελίδες του βιβλίου. Μέσα σ' αυτές τις απομονωμένες γυάλες, οι άνθρωποι αποστασιοποιούνται ακόμα πιο πολύ ο ένας απ' τον άλλο, ζώντας αντ' αυτού στη λεγόμενη "Mindland", έναν υπερσύγχρονο ψηφιακό κόσμο που λειτουργεί μέσω του συστήματος Odysseas, με αισθητήρες για χέρια και πόδια, γυαλιά και ακουστικά.

Μέσα στον κόσμο αυτό του Mindland, ο πρωταγωνιστής (Μπρεντ) γνωρίζει την Κέιτι, μια κοπέλα που αργότερα μαθαίνουμε ότι είναι μέρος των Απόμακρων, μιας συμμορίας που προσπαθεί να πάει ενάντια στη Pharmatechs, μια τεράστια εταιρία φαρμάκων στην οποία δούλευε παλαιότερα ο πατέρας του Μπρεντ πριν αυτοκτονήσει. Η αυτοκτονία αυτή φαίνεται να είναι μια απ' τις πολλές για τις οποίες η Κέιτι ισχυρίζεται ότι ευθύνεται η Pharmatechs με κάποιο τρόπο, και ωθεί τον Μπρεντ να γίνει μέλος της εταιρίας με βάση το ότι είναι γιος ενός πρώην υπαλλήλου της. Ο Μπρεντ καταφέρνει να διεισδύσει στην εταιρία, και σύντομα προάγεται, αλλά δεν αναφέρει τίποτα στην Κέιτι, αφού έχει γίνει πλέον μέλος ενός προγράμματος/πειράματος που του επιτρέπει να περνάει χρόνο με τον νεκρό πατέρα του μέσα σε προσομοιώσεις.

Αργότερα, και μετά από μια επίθεση που αφήνει τους Απόμακρους μισούς, την Κέιτι να μην θέλει να εμπιστευτεί τον Μπρεντ και τον ίδιο τραυματισμένο στο πίσω μέρος του κεφαλιού του, ο διευθυντής της Pharmatechs προσπαθεί να μυήσει τον Μπρεντ στους Μυσταπιόντι, μια αίρεση που είναι βουτηγμένη στο μυστήριο, στις προφητείες και τους θρύλους, και η οποία σχετίζεται με τα σύμβολα τα οποία βλέπει παντού ο Μπρεντ κατά τη διάρκεια αυτής του της περιπέτειας. Αρνείται την τελευταία στιγμή αφού έχει μάθει πιο είναι το σχέδιο των Μυσταπιόντι (να φτιάξουνε μια κιβωτό για τους "λίγους εκλεκτούς" και, κλείνοντας τους αεραγωγούς που φιλτράρουν τον αέρα για τις γυάλες, να αφήσουν τους κοινούς πολίτες να πεθάνουν), φεύγει καταδιωκόμενος μαζί με την Κέιτι, και οι δυο τους, χρησιμοποιώντας ένα σύστημα υπονόμων καταφέρνουν να βγουν έξω από τη γυάλα.

Εν τέλει μαθαίνουμε ότι ο κόσμος έξω από τις γυάλες είναι κατοικήσιμος, καθώς φυτά και ζώα ζουν ελεύθερα έξω, ο αέρας είναι καθαρός και μπορούν να τον αναπνεύσουν, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο πόσο καιρό τώρα ισχύει αυτό, και αν οι Μυσταπιόντι γνώριζαν και απλά το έκρυβαν από τους πολίτες ή δεν το γνώριζαν ούτε αυτοί. Ο Μπρεντ καταλαβαίνει ότι χτυπήθηκε από τα πυρά των διωκτών τους, και με μια τελευταία ατάκα που θα περίμενες από τον πρωταγωνιστή μιας gritty ταινίας δράσης που νομίζει ότι ξεψυχά, χάνει τις αισθήσεις του στα χέρια της Κέιτι.

Ακόμα κι αν σ΄αυτό το σημείο ήθελα απλά να τελειώνω με το βιβλίο (για λόγους στους οποίους θα αναφερθώ παρακ��τω), το ενδιαφέρον μου κινήθηκε για μια ακόμη φορά: θα επιβίωνε ο Μπρεντ με κάποιο τρόπο; αν ναι, πώς θα κατάφερναν αυτός και η Κέιτι, και ό,τι είχε απομείνει απ' τους Απόμακρους, να σταματήσουν τους Μυσταπιόντι; πόσα άλλαζε αυτή η αποκάλυψη, και πόσοι θα τους πίστευαν; Οι λιγοστές σελίδες που απέμεναν δεν μου άφηναν και πολλές ελπίδες για ένα ικανοποιητικό τέλος, αλλά το όποιο resolution θα ήταν τουλάχιστον ενδιαφέρον, σωστά;

Μακάρι να μπορούσα να το πω αυτό.

Η "ανατροπή" αυτή του φινάλε έχει όλη την φαντασία και δημιουργικότητα ενός cartoon theorist που προσπαθεί να αποδείξει ότι όλες οι αγαπημένες ιστορίες της παιδικής μας ηλικίας (αυτές που μας ταξίδευαν σε νέους, φανταστικούς κόσμους και μας μάθαιναν, μεταξύ άλλων, ότι όλοι μπορούμε να ήμαστε οι ήρωες της δικής μας ιστορίας) ήταν απλά προϊόν ενός ονείρου, ή ενός κόμματος, ή ενός παραληρήματος κάποιου ψυχάκια ή druggie- με το οποίο θέλω να πω ότι είναι ό,τι πιο απογοητευτικό μπορεί να κάνει κάποιος με τον κόσμο που έχει μέσα σε τόσες σελίδες χτίσει. Ως αναγνώστης, αφιερώνεις τόσο χρόνο ακολουθώντας τον πρωταγωνιστή, περιμένοντας για τη μεγάλη στιγμή που αποφασίζει να τα δώσει όλα και νικάει, περιμένεις για το τελευταίο αντίο που θα πεις στους χαρακτήρες όταν πλέον όλα είναι στη θέση τους (ή, έστω, όταν υπάρχει μια ελπίδα για κάτι καλύτερο στο μέλλον τους), και την τελευταία στιγμή γυρνάει ο συγγραφέας και σου λέει "Α μπα; Νόμιζες ότι θα μπορούσε πραγματικά ένας τέτοιος κόσμος, μια τέτοια ιστορία να υπάρξει; Να γραφτεί χωρίς ίχνος ειρωνείας και να τελειώσει έστω και κάπως ευχάριστα για τους χαρακτήρες με τους οποίους έχεις δεθεί; Να γίνει μια νέα, ελπιδοφόρα αρχή στον κόσμο μιας δυστοπίας; Άσχημα τα νέα για σένα, αλλά ήταν όλα στη φαντασία των ψυχασθενών ενός ιδρύματος!"

Το οποίο είναι αυτό ακριβώς που συμβαίνει στον επίλογο αυτού του βιβλίου.

Κατά τη δική μου προσωπική γνώμη είναι απλά μια κίνηση δειλίας που δείχνει στον αναγνώστη ότι δεν ήξερες κάποιον άλλο δημιουργικό τρόπο να τελειώσεις την ιστορία σου. Χτίζεις, χτίζεις, χτίζεις και στο τέλος φοβάσαι απ' αυτό που έχεις χτίσει και το γκρεμίζεις την τελευταία στιγμή. Όσες συνδέσεις κι αν κάνεις μεταξύ του "αληθινού κόσμου" και του κόσμου που έχτιζες για 280 σελίδες, δεν παύει να είναι ένας τρόπος με τον οποίο έκανες πίσω επειδή φοβόσουν να βγεις από το στοιχείο σου και τον κόσμο στον οποίο ζούμε και να δεσμευτείς μ' έναν καινούριο και πρωτότυπο κόσμο.

Όχι μόνο αυτό, αλλά συμβάλλεις επίσης μ΄αυτό τον τρόπο στο στίγμα ενάντια στους ψυχασθενείς, συγκεκριμένα σ' αυτούς με ψυχωτικές διαταραχές. Η ιδέα του "Ουουουουου, ψύχωση, τρομαχτικό, ουουουουου" δεν είναι κάτι καινούριο ή δημιουργικό (ή κοινωνικά ευαισθητοποιημένο).

Να μιλήσω τελικά για τον τρόπο γραφής του συγγραφέα:

Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο ποτέ δεν με συγκινούσε ιδιαίτερα, αλλά ούτε και με σταμάτησε από το να συνεχίσω ένα βιβλίο γραμμένο μ' αυτή εφόσον με ενδιέφερε η πλοκή. Και μ'ενδιέφερε η πλοκή, αλλά συχνά δυσκολευόμουν να την ακολουθήσω. Απ' τη μια αυτό βγάζει κάποιο νόημα, μάλλον, αφού "ουουουου, ψύχωση", αλλά απ' την άλλη έχεις χαρακτήρες να μιλάνε μεταξύ τους λες και διαβάζουν εγκυκλοπαίδεια (συγκεκριμένα σκέφτομαι τις σκηνές στο σπίτι του θείου Όλιβερ και τη διαδρομή προς την κατοικία με το Σκότι) κάτι που θα καταλάβαινα αν ήταν όλοι λάτρεις της ιστορίας και της πολιτικής αλλά αμφιβάλλω ότι είναι. Έχεις επίσης σκηνές στις οποίες δίνεται λεπτομέρεια που δεν είναι απαραίτητη (χρειαζόμασταν πραγματικά, ειλικρινά, τόσες πολλές πληροφορίες για το καινούριο αυτοκίνητο του Μπρεντ;), και στο άλλο άκρο σκηνές στις οποίες δεν δίνεται η απαραίτητη βαρύτητα έτσι ώστε να μείνουν στο νου ως κάτι σημαντικό, αν και αυτές είναι που κινούν την πλοκή.

Στους διαλόγους, οι χαρακτήρες φαίνεται να έχουν τρία και μόνο σύμβολα με τα οποία μπορούν να τελειώσουν ό,τι έχουν να πουν: εκτός από ερωτηματικά το οποίο καταλαβαίνω, μόνο αποσιωπητικά και θαυμαστικά- ακόμα κι όταν δεν ταιριάζουν σ' αυτό που ο χαρακτήρας έχει να πει. Καταλήγεις με διαλόγους στους οποίους οι χαρακτήρες είτε φαίνεται να φωνάζουν από την παράχρηση θαυμαστικών, είτε καταλήγουν στο τέλος των προτάσεών τους σιωπηλά και σκεπτικά. Κι αυτό συμβαίνει μόνο στο τέλος τέλος αυτών που έχουν να πουν οι χαρακτήρες, αφού όταν απαγγέλλουν μόνοι τους μονολόγους σελίδες ολόκληρες δεν έχουν πρόβλημα με τη χρήση τελειών.

Ένα άλλο, ίσως μικρό αλλά που με ενόχλησε, είναι οι αστερίσκοι: εγώ δεν είμαι συγγραφέας, αλλά νόμιζα ότι αστερίσκους με παραρτήματα στο κάτω μέρος της σελίδας βάζεις όταν θέλεις να ξεκαθαρίσεις κάτι που αναφέρεται σε εκτός βιβλίου θέματα, αλλά εδώ οι αστερίσκοι μας στέλνουν στα παραρτήματα για να μας πουν για τον ίδιο τον κόσμο του βιβλίου- κάτι που θα μπορούσε να γίνει μέσα στο ίδιο το κείμενο (και κάτι που γίνεται μέσα στο κείμενο έτσι κι αλλιώς με άλλες πληροφορίες), αντί με αστερίσκους που διακόπτουν τη ροή της ιστορίας και αποσπούν από αυτή.

Αρχικά εκτιμούσα έστω κι έτσι τις casual αναφορές σε ομόφυλα ζευγάρια και την αποφυγή των χαρακτήρων να υποθέσουν οτιδήποτε για τον σεξουαλικό προσανατολισμό των γύρω τους, πόσο μάλλον με το πόσο σπάνιο και αναζωογονητικό είναι κάτι τέτοιο στην ελληνική λογοτεχνία. Μετά την ανατροπή του επιλόγου, ωστόσο, δεν ξέρω πόσο απ' αυτό ήταν απλά ένας ακόμα τρόπος να δείξει ο συγγραφέας πόσο αδύνατο θα ήταν να υπάρχει μια πολιτεία στην οποία το ποιον αγαπάει κάποιος δεν είναι ένας λόγος διάκρισης. Θέλω να πιστεύω τα καλύτερα, αλλά σ΄αυτό το σημείο δυσκολεύομαι δυστυχώς (πόσο μάλλον μετά την τρανσφοβική καρικατούρα που πλάστηκε ως, ίσως, ένα μάθημα στο να μην εμπιστευόμαστε όσα μας λένε μέσω διαδικτύου, υποθέτω).

Στην τελική, δεν το ευχαριστήθηκα το βιβλίο όσο θα ήθελα. Από ένα σημείο και μετά βρέθηκα να θέλω απλά να το τελειώσω μόνο και μόνο για να πω ότι το τέλειωσα, και να βρω κάτι άλλο που πραγματικά θα χαιρόμουν να διαβάζω.

tl;dr: Λυπάμαι, αλλά δεν θα το πρότεινα.

[Theofilos · Rating 2 out of 5]

Δύο αστεράκια για κάποιες καλές ιδέες για τον κόσμο που έχει πλάσει ο συγγραφέας αλλά δυστυχώς κατά τ' αλλά δεν το λες επιστημονική φαντασία. Πιο πολύ πολιτική ανάλυση της σύγχρονης εποχής και ένα κατηγορώ στον καπιταλισμό.