Περί θανάτου

by Arthur Schopenhauer, Λεωνίδας Καρατζάς (Translator)

Ao contrário do animal, que só conhece a morte quando está diante dela, o homem sempre carrega consigo a certeza de seu fim. A morte encontra-se inexoravelmente em segundo plano e pode aparecer a qualquer momento. Embora seja o mestre-pensador do pessimismo, Arthur Schopenhauer tem a convicção de que o "cerne de nossa essência" permanece intacto na morte. É a consciência individual a ser por ela afetada. No entanto, de todo modo, essa consciência é apenas aparência. "No momento da morte, damo-nos conta de que uma mera ilusão limitara nossa existência à nossa pessoa."  

    Editora ‏ : ‎ WMF Martins Fontes; 2ª edição (9 março 2020)
    Idioma ‏ : ‎ Português
    Capa comum ‏ : ‎ 112 páginas
    ISBN-10 ‏ : ‎ 8546903255
    ISBN-13 ‏ : ‎ 978-8546903252
    Dimensões ‏ : ‎ 19.8 x 13.2 x 1.2 cm

Genres: Philosophy, Nonfiction, German Literature

112 pages, Paperback

First published January 1, 1788

About the author

Arthur Schopenhauer was born in the city of Danzig (then part of the Polish–Lithuanian Commonwealth; present day Gdańsk, Poland) and was a German philosopher best known for his work The World as Will and Representation. Schopenhauer attempted to make his career as an academic by correcting and expanding Immanuel Kant's philosophy concerning the way in which we experience the world.

He was the son of author Johanna Schopenhauer and the older brother of Adele Schopenhauer.

Reviews

[Luciana · Rating 4 out of 5]

Schopenhauer, foi um interessante filósofo alemão, que tinha como marca singular, o ceticismo quanto às questões ligadas à vida e a morte, apesar de por vezes ter se situado na incompreensão, sua obra e pensamento galgaram lugar dentre os grandes. Sendo possível, assim, traçar paralelos com os ensinamentos de Platão, Kant, Freud e até mesmo de Sêneca.

Schopenhauer tinha como máxima o fato de que “é a consciência da morte, e, com ela, a consideração do sofrimento e da miséria da vida o que dá o mais forte impulso à reflexão filosófica do mundo”, de maneira que na referida obra, ele busca demonstrar o lado positivo da compreensão da morte, tanto que pregava que quando o conhecimento combate o medo da morte e o vence, o homem a enfrenta com coragem e serenidade.

Pregando que por mais temida que ela é, por mais incompreensível que se encontra para alguns homens, a morte não se trata propriamente de um mal, podendo até mesmo apresentar-se como um bem, uma amiga.
Assim, aliando seu pensamento com ‘a vontade’ intrínseca ao ser humano, Schopenhauer conduz o leitor a temáticas como: necessidade da morte; medo da morte; a boa morte; perduração após a morte e demais temáticas.

Assim, se for do interesse do leitor conhecer mais de Schopenhauer e de si próprio, ficando a recomendação.

[Waltteri · Rating 3 out of 5]

Katsoin erään Stephen Fryn haastattelun, jossa Larry King kysyi häneltä, kenen historiallisen hahmon haluaisi tavata. Itselle tuli välittömästi mieleen Arthur Schopenhauer, joka olisi varmasti ollut mielenkiintoinen tuttavuus. Ja tajusin, etten ollut vieläkään lukenut häneltä varsinaisesti mitään, ainoastaan hänestä. Joten nyt tuli tämäkin erhe korjattua. Hänen tekstinsä on juuri niin omalaatuista kuin saattaisi odottaa, mutta kuitenkin yllättävän valoisaa, sillä ainakin jälkeenpäin häntä on leimattu pessimistiseksi. Fryn vastaus oli Oscar Wilde.

[Nedim Kaya · Rating 4 out of 5]

Nezle olursun, başın ağırır, ayağın sehpanın ucuna çarpar, yağmur yağar ıslanırsın, üşürsün, ağlarsın, gülersin, bir gün de ölürsün. Ölüm hayatın bir parçası. Gerçeklik.

"Hayatımız zamanda, ölümsüzlüğümüz ise sonsuzluktadır."

"Düşünülecek olursa bu kısacık zaman dilimi üzerine bu kadar çok kaygılanmak, kendimizin veya başkasının hayatı tehlikeye düştüğünde böylesine titremek ve korkunç veçhesi belkemiğini oluşturan ölüm korkusundan ibaret olan tragedyalar yazmak hatta gülünç bile görünür. Dolayısıyla hayata bu sınırsız bağlılık akıl dışı ve kördür ve ancak bütün varlığımızın kendi başına yaşama iradesinden ibaret olmasıyla açıklanabilir."

"Demek ki her şey bir müddet oyalanıyor sonra ölümün kollarına atılıyor. Bitki ve böcekler yaz sonunda; hayvan ve insan bir kaç yıl sonra ölüyor; ölüm bıkıp usanmaz hasadı kaldırır. Fakat bütün bunlara rağmen aslında durum hiç böyle değilmiş, her şey her zaman var ve yerli yerindeymiş, sanki hiçbir şey yok olmazmış gibi görünür. Bitki daima serpilir ve tomurcuklanır, böcekler vızıl vızıl çalışır, hayvan ve insan her dem taze ve gençtir ve daha önce binlerce kez tattığımız kirazları her yaz tekrar önümüzde buluruz. Her ne kadar zaman zaman adlarını değiştirseler de milletler de ölümsüz bireyler gibi var olurlar. … … … Oluş ve bozuluş diye bir şey yoktur, bütün sağlam ve sabit durur."

[Efe · Rating 3 out of 5]

Hayatın Anlamı ne kadar derinse, ne yazık ki Ölümün Anlamı o kadar sığ bir kitaptı. Aslında sığ demek belki de haksızlık olur, bugün değerlendirildiğinde ya da doğu felsefesi bilindiğinde sığ diyebiliriz. Doğu felsefesine çok meraklı olduğunu zaten iyi bildiğimiz Schopenhauer, ölümün anlamını bu kaynaktan beslenerek yorumlamış. Tasavvuf felsefesi ya da Budizm hakkında yeterli fikre sahipseniz -ki muhtemelen sahipsinizdir- sizin için bilinenlerin tekrarından ibaret olması muhtemel.

Kısaca söylemek gerekirse, yaşamı ve ölümü birel olarak değil, türün ve hatta evrenin yaşamı üzerinden değerlendirmek gerekir. Çünkü insan yoktan var edilmediği gibi yok olması da söz konusu olamaz. Ölüm yalnızca bir şekil değişikliğinden ibarettir, insan evrenin düzeni içinde kendi yerini yeniden bulur. Böyle düşünüldüğünde, ölüm, korkulacak değil, bilakis istendik bir edimdir. Ölüm korkusunun sebebi ise korkunun iradeden kaynaklanması, iradenin ise akıldan bağımsız oluşu hasebiyle bilgiden yoksunluğudur.

Bunları biliyor muydunuz? Elbette biliyordunuz. Sevgiler.

[Leni · Rating 3 out of 5]

Gut aufgebaute Zusammenfassung von Schopenhauers Gedanken zum Tod, den er als natürlichen Bestandteil des Lebenszyklus betrachtet. Alles Lebendige vergeht, damit Neues entstehen kann. Das einzelne Ich stirbt, doch der Wille (das zugrunde liegende Prinzip des Seins) bleibt bestehen. Die Angst vor dem Tod sieht er als Ausdruck unseres Egoismus, des Festhaltens am eigenen Dasein. Der Tod kann, ähnlich wie in buddhistischen und hinduistischen Vorstellungen, als Befreiung vom unaufhörlichen Wollen und vom damit verbundenen Leiden verstanden werden.

[Zafer Avran · Rating 4 out of 5]

''Birey için ölümsüzlüğü istemek aslında bir hatanın ilelebet sürüp gitmesini istemekle aynı şeydir.''

[Isabella de Liz · Rating 4 out of 5]

"A morte é, então, o fim temporal do fenômeno temporal: mas tão logo eliminamos o tempo, já não há fim, e essa palavra perde todo o significado.

[...]

Enquanto existo, a morte não existe, e, quando a morte existe, eu não existo: o que há a temer?"

[Kai Mustakoski · Rating 5 out of 5]

It is easy for me to like Schopenhauer because I think alike.

This book was extremely well written with sound arguments; this is not your average gobbledygook philosophical text that tries to make its arguments as hard to understand as possible.

I highly recommend this book for everybody out there; you might learn that you do not matter, and that does not really matter either.

6/5

[Zemre · Rating 2 out of 5]

Rezalet çeviri. Say yayinlari benim için bitmiştir.

[Eksded · Rating 4 out of 5]

Great for those fearing death

[Roubini Pavlea · Rating 4 out of 5]

της Ανθούλας Δανιήλ



Ο μικρός τόμος με τον τίτλο Άρθουρ Σοπενχάουερ, Περί θανάτου, αν και μας χωρίζουν εκατό χρόνια από τη δημιουργία του, μας εκπλήσσει με τη δύναμη της επικαιρότητάς του.

Το βιβλίο περιλαμβάνει κατατοπιστικό «Πρόλογο για τη ζωή και το έργο» του μεγάλου φιλοσόφου, «Εισαγωγή του Ερνστ Τσίγκλερ» με αναφορές στο θέμα και παράλληλες απόψεις άλλων στοχαστών από την αρχαιότητα μέχρι την εποχή που γράφεται, καθώς και πλούσιο «Ανθολόγιο» αποσπασμάτων από όλα τα έργα του Σοπενχάουερ. Ειδικά αυτό το μέρος του βιβλίου, που είναι το μισό του όλου, σχεδόν 60 σελίδες, συνιστά μια πλήρη μελέτη πάνω στο επίμαχο θέμα του θανάτου, θέσεις και αντιθέσεις, επιθυμίες και ανθρώπινες αυταπάτες για τη ζωή μετά θάνατον κυρίως.

Διαβάζουμε στον Πρόλογο ότι ο μεγάλος φιλόσοφος θεωρούσε τον κόσμο μας παράλογο, αναγνώριζε τη δύναμη του ενστίκτου και υποστήριζε πως πρέπει να αντιδράσουμε στον κόσμο της ανελέητης ανταγωνιστικότητας, καταπολεμώντας τις φυσικές μας ροπές για να πετύχουμε την ψυχική μας γαλήνη. Η δίψα για επιστημονική και πρακτική γνώση δημιουργεί έναν κόσμο που τρώει τον εαυτό του. Αυτού του κόσμου είμαστε τα δυστυχή προϊόντα, που διαρκώς ζητάμε περισσότερα και γι’ αυτό βρισκόμαστε σε συνεχή και αναπόφευκτη σύγκρουση με τα άλλα άτομα. Έτσι, η καθημερινή ζωή είναι ένα μαρτύριο σαν αυτό του Σίσυφου. Από απόψεις σαν αυτές είναι που πηγάζει και ο χαρακτηρισμός του ως απαισιόδοξου. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Σοπενχάουερ ήταν παρατηρητής της ζωής και η απαισιοδοξία δεν ήταν στη σκέψη του, αλλά προερχόταν από τον περιβάλλοντα κόσμο. Γι’ αυτό και ζητούσετρόπους αντίστασης σ’ αυτή τη σκληρή κοινωνία, να θεραπεύει την απογοήτευση και να απωθεί την αθλιότητα της καθημερινής ζωής μέσα από καλλιτεχνικές, ηθικές και ασκητικές μεθοδεύσεις.

Ο Σοπενχάουερ ήταν μοναχικός άνθρωπος, δύσκολος στην επικοινωνία και ειδικά με τις γυναίκες. Θεωρούσε τσαρλατάνους τους κυριότερους Γερμανούς ιδεαλιστές φιλοσόφους και, ανάμεσά τους, τον Φίχτε, τον Σέλιγκ και τον Χέγκελ.Ο Χέγκελ μάλιστα, με το πολυπληθές ακροατήριό του, υπήρξε ο μεγάλος ανταγωνιστής του Σοπενχάουερ με τους μετρημένους στα δάχτυλα φοιτητές. Παρά τη συνεχήσυγγραφική του δραστηριότητα, με μεγάλη δυσκολία κατάφερε να καθιερωθεί. Από τα έργα του ξεχωρίζει Ο κόσμος ως βούληση και ως παράσταση.

Η εισαγωγική μελέτη του Τσίγκλερ μας φέρνει σε επαφή με συγγραφείς και κείμενα σχετικά με τον θάνατο. Όπως πληροφορούμαστε, τα περισσότερα από αυτά δεν είναι προσιτά στον μέσο αναγνώστη. Σταχυολογούμε ερανίσματα: «Φυσικά υπάρχει το αμείλικτο ρολόι του χρόνου, η ανελέητη βιολογική παρακμή, η unusdiesparomni: δηλαδή η μέρα που εντελώς δημοκρατικά είναι ίδια για όλους».Όσο είμαστε νέοι δεν βλέπουμε τον θάνατο, διότι βρίσκεται από την άλλη πλευρά του βουνού. Όταν φτάσουμε στην κορυφή, τότε τον βλέπουμε. Καταλαβαίνουμε ότι μας πλησιάζει, όταν νιώθουμε τις δυνάμεις μας να μας εγκαταλείπουν. Είναι καλύτερα να έχεις τη ζωή πίσω σου παρά μπροστά σου. Το μεγα��ύτερο κέρδος είναι η ευθανασία. «Η μέρα του θανάτου είναι καλύτερη απ’ τη μέρα της γέννησης». «Πρέπει ο άνθρωπος να γερνάει όμορφα, εκεί είναι το μυστικό».

Η μελέτη του Σοπενχάουερ «Σχετικά με τον θάνατο και τη σχέση του με την αφθαρσία της ύπαρξης αυτής καθαυτήν» είναι μια συγκλονιστική μαρτυρία εποχής. Το κείμενο αυτό υποτίθεται ότι το μοίρασαν στους στρατιώτες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για στήριξη και παρηγοριά. Όπως σχολιάζει ο Τσίγκλερ, ο καθηγητής του στο πανεπιστήμιο μνημόνευσε στη νεκρολογία ενός φοιτητή τη φράση «Φιλοσοφώ σημαίνει εξοικειώνομαι με τον θάνατο», μια φράση την οποία ποτέ του έκτοτε δεν μπόρεσε να ξεχάσει. Μετά, στα πανεπιστημιακά μαθήματα πάντα, ασχολήθηκαν με τον Φαίδωνα του Πλάτωνα, όπου μια άλλη φράση σημειώνεται: «Με τον θάνατο η ψυχή απελευθερώνεται χωρίς να πάρει μαζί της κανένα στοιχείο του σώματος». Ο Κικέρων στον Τούσκουλο αναφέρει ότι η ζωή των φιλοσόφων είναι «ηεξονυχιστική μελέτη του θανάτου», ενώ στο Περί της βραχύτητας του βίου (Debrevitatevitae) λέει ότι «ο άνθρωπος σε όλη του τη ζωή μαθαίνει πώςνα πεθάνει» (θυμίζω τον ΓιώργοΣεφέρη: φιλοσοφώ ίσον μαθαίνω να πεθαίνω). Ακολουθεί ο Μοντέν, ο οποίος τιτλοφόρησε ένα δοκίμιό του: «Φιλοσοφώ σημαίνει συμφιλιώνομαι με τον θάνατο». Ο Γιανκέλεβιτς έλεγε ότι «με τον θάνατο δεν συμφιλιώνεσαι ποτέ» (θυμίζω τον δικό μας τον Καζαντζάκη στον Ζορμπά: «Δεν υπογράφω»), και «όση προετοιμασία και να κάνεις, τον αιφνιδιασμό δεν τον αποφεύγεις – ο εχθρός έρχεται πάντα όταν δεν τον περιμένειςκαι κατά κανόνα πιο νωρίς απ’ ό,τι θα ήθελες» (Θυμίζω, Οδυσσέας Ελύτης: «Όλα τα κόβει ο θάνατος στη μέση»).

Στη συνέχεια, ο Γκβίνερ λέει ότι «η πιο επικίνδυνη περίοδος του γήρατος για τον Σοπενχάουερ είναι η αρχή των εβδομήντα» (θυμίζω ότι ο Δάντης θεωρεί όριο προς τα πάνω τα εβδομήντα, αφού στο «μεσοστράτι της ζωής» ήταν στα τριάντα πέντε του).Η ζωή είναι «δάνειο που έχουμε πάρει απ’ τον θάνατο» (θυμίζω, Ελύτης: «απ’ ό,τι, ζώντας, αφαιρούσα του θανάτου»).

Δεν πρέπει να νοιαζόμαστε για τον χρόνο μετά θάνατον, συμβουλεύει ο φιλόσοφος, όπως δεν ερευνούμε τον προ της γέννησης. Πρέπει να ασχολούμαστε με το παρόν, το οποίο δεν μπορεί να δραπετεύσει από τη ζωή, ούτεη ζωή από το παρόν. Ο μελετητής κάνει λόγο για τη σχέση του Σοπενχάουερ με τον βουδισμό και τον βραχμανισμό. Θεωρεί τη μετεμψύχωση ή την παλιγγενεσία μεταφυσική επιβίωση της βούλησης. Κάθε θνητός έχει μέσα του τον σπόρο ενός νέου όντος, οπότεόλοι οι μέλλοντες είναιως έναν βαθμό παρόντες μέσα μας.

Μια συμβουλή προς εκείνους που θέλουν να πάρουν πληροφορίες για την άλλη ζωή είναι να περιμένουν, διότι έτσι κι αλλιώς εκεί θα πάνε και θα δουν με τα δικά τους μάτια. Το σίγουρο είναι ότι στη ζωή όλα διαρκούν μια ανάσα και αυτό αφορά όλους, όμως ο καθένας αντικρίζει τον δικό του θάνατο σαν το τέλος του κόσμου.

Σύμφωνα με τον Σοπενχάουερ, η ζωή δεν είναι απλώς ένας αγώνας αλλά μια διαρκής δοκιμασία. Κι όποιος νοιάζεται μόνο για την καλοπέρασή του, gaudeamusigitur –ας χαρούμε λοιπόν– έχει μηδενική εγρήγορση (θυμίζω, Μπέρτολτ Μπρεχτ, «όποιος γελάει δεν το έμαθε το μυστικό ακόμα»).

Τι είμαστε εμείς, τέλος πάντων; αναρωτιέται ο Σοπενχάουερ καιαπαντά: Είμαστε τα πάντα και τίποτε. «Η εσωτερική μου ουσία καθαυτήν» υπάρχει και ζει και σε κάποιες άλλες υπάρξεις, εν αγνοία μου. Ο άνθρωπος είναι ένα φαινόμενο που ξεχωρίζει από τα άλλα, αλλά και πράγμακαθεαυτό, βούληση, κι εδώ είναι που ο Σοπενχάουερ συναντάται με τον βραχμανισμό και τον ινδουισμό. Ο θάνατος είναι η άρση της αυταπάτης, της πλάνης: «Μόνο κατά την ώρα του θανάτου θα αντιληφθούμε, τελικά, ότι μια ψευδαίσθηση είχε στριμώξει την ύπαρξή μας μέσα στο άτομό μας» (Διονύσιος Σολωμός, την ώρα του θανάτου «άστραψε φως και γνώρισε ο νιος τον εαυτό του»).

Ο θάνατος είναι ο μουσηγέτης της φιλοσοφίας, γι’ αυτό και ο Σωκράτης την όρισε ως μελέτη θανάτου. Ο άνθρωπος μόνο επειδή έχει τη λογική έχει και «την τρομακτική βεβαιότητα του θανάτου». Όλες οι θρησκείες και τα φιλοσοφικά συστήματα είναι τα αντίδοτα στον θάνατο.

Στα πολλά αποσπάσματα από τα έργα του Σοπενχάουερ που συμπληρώνουν αυτό το βιβλίο διαβάζουμε και μια σκέψη του, η οποία προέρχεται από τον αρχαίο μας Επίκουρο: «Όσο εγώ υπάρχω δεν υπάρχει ο θάνατος, κι όταν υπάρξει ο θάνατος, δεν θα υπάρχω εγώ».

Το βιβλίο είναι μια ευσύνοπτη και απολαυστική περιήγηση στις σκέψεις του μεγάλου φιλοσόφου, καθώς και στις σκέψεις των πνευματικών προγόνων του, γραμμένο με σαφήνεια και οπωσδήποτε γοητευτικό, διότι το θέμα ήταν, είναι και θα είναι πάντα επίκαιρο.

[Jellie · Rating 3 out of 5]

Arthur Schopenhauer ist ein Mensch, mit dem ich wahnsinnig gerne einmal diskutiert hätte.

Seine Theorien zum Leben und Sterben, zu Wille und Intellekt, zu Religion und Metempsychose waren interessant zu lesen, auch wenn ich selten seiner Meinung war. Kurz zusammengefasst vertritt Schopenhauer folgendes Weltbild:
Die Wurzel des Menschen, der (Ur-)Wille, besteht nach dessen Tod fort, genauso, wie er vor der Geburt bereits existiert hat. Der Tod beendet nur das Physische, die ephemere Erscheinungsform des Willens. Was also das „Ich“ ausmacht, ist lediglich der Intellekt. Dem Willen steht eine unendliche Anzahl von Existenzen – von „Ichs“ – zu, von denen jedes ein gesondertes Bewusstsein hat.
Das Sterben ist demnach nichts Tragisches, sondern eine Befreiung der Einseitigkeit einer einzelnen Individualität, welche nicht unseren innersten Kern ausmacht, sondern nur eine Verirrung dessen ist.

So weit, so gut. Schopenhauer hebt dabei einige Male hervor, wie er diese Theorien „empirisch“ herleitet. Seiner Ansicht nach müsste jeder, der mit einem Funken Intelligenz ausgestattet ist, seine Thesen nachvollziehen und ihnen zustimmen müssen. Diese Aussagen fand ich immer ganz lustig, da ich unter empirisch eindeutig etwas anderes verstehe als er.

Verfolgt man diese Gedankenspiele nämlich weiter, verstrickt man sich schnell in offensichtliche logische Widersprüche. Manche davon werden an späterer Stelle sogar kurz angesprochen: Sterbefälle und Geburten müssen sich immer perfekt ausgleichen, wovon Schopenhauer auch fest überzeugt war.
Somit berichtet er, dass nach Seuchen immer Perioden mit großer Fruchtbarkeit folgten. Die Kinder kamen dabei nie mit allen Zähnen zur Welt – ein Zeichen, dass die Natur aus Anstrengung von der Welle an Geburten beim Individuum geizte.

~~~

Während des Lesens war ich sehr fasziniert von all diesen Ideen, die ich aber eher als Gedankenspiele einordnen würde und nicht als unumstößliche Tatsachen, wie Schopenhauer sie teilweise gerne darstellt. Sie liefern auf jeden Fall viel Gesprächsstoff :)

[Oğuzhan Bahar · Rating 3 out of 5]

Ölümün Anlamı, Hayatın Anlamı birbirlerine ayrılmaz şekilde bağlanmış iki arayış. Ölmüyor olsaydı insan, hiç doğmazdı. Hiç doğmasaydı, ölmekten korkmazdı. Ölmekten korkmasaydı, hayatı anlamlı yaşamaya çalışmazdı.
Sokrates'ten sonra uzun bir süre felsefe ölümü konuşmayı bıraktı. Ahiret inancı elbette ki bunda etkilidir. Çünkü öyle bir inanç varsa zaten hiç ölmeyeceksin demektir. Yakın tarihte bilimsel gelişmelerin de artmasıyla ahiret inancı ikna etmemeye başladı bizi. Varoluş fikri ve varoluş felsefesi ortaya çıktı. İşte Schopenhauer bunlardan önce bu konuyu incelemiş biri.
Schopenhauer'a göre bir isteme (bu kitapta irade) vardır. Zamandan, mekandan, bilinçten bağımsız. Fenomen olmayan, kendinde şey. Bu isteme yaşamı devam ettirir. Bu isteme bizi kandırır farklı şekillere girer ve ürememizi sağlar. Zaten ürememizi tamamladıktan sonra da onun işine yaramayız ve artık yavaşça tükenerek (yaşlanarak) ölürüz.
Biz ölürüz ama irade devam eder. İrade için önemli olan türdür, bir insan çok önemsizdir zaten. Hem ömrü kısadır, hem hayatı acıdır. Acıya duyarlı olması için evrimleşmiştir zaten. Her şeyi sağlıklı olur fark etmez ama bir dişi çürür bütünüyle onun acısını hisseder. Güzel bir gün geçirir, çok kimse ona iyilik eder unutur, biri bir gün kötülük yapar ömür boyu unutamaz. Ölmesi yalnızca acısını dindirir. Bu yüzden, insan kendisini birey olarak değil türünün bir parçası olarak görmelidir.
Daha fazlası için...

https://youtu.be/w0UOkmhNnpM?si=H2gYA...

[Jonathan Keren-Klaris · Rating 4 out of 5]

Great pocket-sized book if one ever finds himself facing a death sentence or stands before an execution squad. There is a story of how the author Arthur Koestler, while imprisoned in Seville during the Spanish Civil War, remembers and finds spirituel comfort in a certain passage from Thomas Manns book 'Buddenbrooks' where the Consul reads this particular work by Schopenhauer. Indeed it provides a moment (and merely a moment) of overcoming the tormenting fear of death.

[Munta · Rating 2 out of 5]

Ölüm ve birey olma ilişkisi üzerine bir eser. Schopenhauer Kant'tan giriyor, Buddha'dan çıkıyor. Anlatım çok zorlayıcı olmasa da çeviri okuma güçlüğü verecek şekilde. Hayatın Anlamı daha derin bir analiz içerse de Ölümün Anlamı'nın ele aldığı felsefe evreni çok daha geniş ve daha net bir sonuca varıyor. Şahsen çok beğenmedim ama okuduğuma pişman değilim.

[Afra · Rating 4 out of 5]

"Eğer mezarların kapısı çalınsa ve ölülere tekrar dirilmek isteyip istemedikleri sorulsa başlarını sallayacaklardır."

[Laura Gasperi · Rating 5 out of 5]

“E o fato de a vida, como todos sabem, não ser brincadeira, permite concluir que a morte é coisa séria. Pode-se dizer que merecemos nada melhor do que ambas.”

[Argiris Fakkas · Rating 4 out of 5]

A book about the subject of death, displaying most Schopenhauer views on the issue. It contains whole chapters from Schopenhauer essays, in which he tries to explains the mystery of death and other correlated topics like sleep, life after death, senility, birth, etc. There are also some smaller excerpts, paragraphs and quotes. It's a nice edition with an informative introduction, some footnotes where needed and -despite the subject dealing- a funny book cover.

[Adil · Rating 4 out of 5]

"Böceğin bir kavuğu, bir deliği veya yuvayı hazırlarken, baharda çıkacak larvalar için yiyecekle birlikte buraya yumurtalarını bırakırken gösterdiği dikkat ve ihtimam ve ardından sükünet içinde ölüşü insanın ertesi sabah için giyeceklerini ve kahvaltısını hazır hale getirirken gösterdiği özene ve ardından da sükünet içinde yatağına gitmesine benzer."

[Fabio Luiz · Rating 5 out of 5]

Se Friedrich Nietzsche matou deus, Arthur Schopenhauer deu as armas.