What do you think?
La noche de los feos
Parte de la colección de cuentos de autores latinoamericanos llamada ebooks Patagonia Singles. Uno de los cuentos más notables del genial escritor uruguayo Mario Benedetti. En "La noche de los feos" Benedetti desarrolla los personajes y nos entrega una historia feroz, un ejemplo para los cultores del relato breve.
Unknown Binding
First published January 1, 2012
About the author
Mario Benedetti
298 books2,681 followersMario Benedetti (full name: Mario Orlando Hamlet Hardy Brenno Benedetti Farugia) was a Uruguayan journalist, novelist, and poet. Despite publishing more than 80 books and being published in twenty languages he was not well known in the English-speaking world. He is considered one of Latin America's most important 20th-century writers.
Benedetti was a member of the 'Generation of 45', a Uruguayan intellectual and literary movement and also wrote in the famous weekly Uruguayan newspaper Marcha from 1945 until it was forcibly closed by the military government in 1973, and was its literary director from 1954. From 1973 to 1985 he lived in exile, and returned to Uruguay in March 1983 following the restoration of democracy.
Benedetti was a member of the 'Generation of 45', a Uruguayan intellectual and literary movement and also wrote in the famous weekly Uruguayan newspaper Marcha from 1945 until it was forcibly closed by the military government in 1973, and was its literary director from 1954. From 1973 to 1985 he lived in exile, and returned to Uruguay in March 1983 following the restoration of democracy.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 67 reviews
January 3, 2015
No tengo palabras para lo que me hizo sentir este cuento. Como en tan poco, se puede hacer tanto. Excelente cuento, excelente lectura. Me enamoré de como escribe y de lo que escribe Benedetti. Quiero leer más del autor!!!
May 7, 2022
Se me hizo corto y el final un poco brusco pero está muy bellamente escrito.
May 5, 2020
"Tanto los de ella, como los míos son ojos de resentimiento que solo reflejan la poca o ninguna resignación con que enfrentemos nuestro infortunio, quizá eso nos haya unido, tal vez unido no sea la palabra indicada"
Dicen que siempre hay un roto para un descocido y Mario Benedetti con este relato nos deja claro que si aquello de aceptar el amor que creemos merecer no es más que miedo a abrirse y justificar el quedarse con una persona que no te oye, que no te mira... O que no quiere hacerlo por completo para no ser visto, no ser escuchado.
Dicen que siempre hay un roto para un descocido y Mario Benedetti con este relato nos deja claro que si aquello de aceptar el amor que creemos merecer no es más que miedo a abrirse y justificar el quedarse con una persona que no te oye, que no te mira... O que no quiere hacerlo por completo para no ser visto, no ser escuchado.
July 1, 2021
ليلة القبيحين.
هي قصة يتم سردها من وجهة نظر رجل يكشف العديد من المشاعر السلبية العاطفية التي تتأرجح من الغضب إلى الازدراء والسخرية وعدم التعاطف والإحباط.
يمكن الاستنتاج على أنه لا يمثل أحدا ما فحسب ، بل يمثل فئة كاملة. ويستند هذا الاستنتاج إلى حقيقة أنه في أفكاره لا يعبر عن مشاعره ، بل أيضًا عن مشاعر رفيقته المرأة . يعرّف نفسه والسيدة التي يهتم بها ، والتي لديها أيضًا تشوه في الوجه ، بأنهما قبيحين للغاية.
(كلانا قبيح. لسنا قبيحين بالمعنى الخلقي العادي للقبح.فهي لديها وجنة غائرة. مذ كانت في الثامنة من عمرها، حين أجروا لها العملية الجراحية. أما ندبتي الواسعة المقرفة إلى جانب الفم فسببها حرق فظيع، حدث مع بداية مراهقتي..)
هذه القصة البسيطة ذات الكلمات القليلة تكشف كفاح الأشخاص الذين يعانون من تشوهات الوجه المكتسبة. إنهم يميلون إلى الحساسية المفرطة لما يمكن تفسيره أو ما يمكن تفسيره على أنه علامات على عدم الراحة أو الإحراج أو الرفض من قبل المجتمع..
( فعيناها مثلما هما عيناي إنما هي عيون ضغينة وغيظ، لا تعكس سوى القليل، أو لا شيء، من الاذعان الذي نواجه به سوء حظنا. ربما هذا هو ما جمع بيننا ووحَّدنا. ربما لا تكون كلمة «وحَّدنا» هي الدقيقة والمناسبة. فأنا أعني الضغينة المتمادية التي يشعر بها كلٌ منا بسبب وجهه).
{2021} k.a
هي قصة يتم سردها من وجهة نظر رجل يكشف العديد من المشاعر السلبية العاطفية التي تتأرجح من الغضب إلى الازدراء والسخرية وعدم التعاطف والإحباط.
يمكن الاستنتاج على أنه لا يمثل أحدا ما فحسب ، بل يمثل فئة كاملة. ويستند هذا الاستنتاج إلى حقيقة أنه في أفكاره لا يعبر عن مشاعره ، بل أيضًا عن مشاعر رفيقته المرأة . يعرّف نفسه والسيدة التي يهتم بها ، والتي لديها أيضًا تشوه في الوجه ، بأنهما قبيحين للغاية.
(كلانا قبيح. لسنا قبيحين بالمعنى الخلقي العادي للقبح.فهي لديها وجنة غائرة. مذ كانت في الثامنة من عمرها، حين أجروا لها العملية الجراحية. أما ندبتي الواسعة المقرفة إلى جانب الفم فسببها حرق فظيع، حدث مع بداية مراهقتي..)
هذه القصة البسيطة ذات الكلمات القليلة تكشف كفاح الأشخاص الذين يعانون من تشوهات الوجه المكتسبة. إنهم يميلون إلى الحساسية المفرطة لما يمكن تفسيره أو ما يمكن تفسيره على أنه علامات على عدم الراحة أو الإحراج أو الرفض من قبل المجتمع..
( فعيناها مثلما هما عيناي إنما هي عيون ضغينة وغيظ، لا تعكس سوى القليل، أو لا شيء، من الاذعان الذي نواجه به سوء حظنا. ربما هذا هو ما جمع بيننا ووحَّدنا. ربما لا تكون كلمة «وحَّدنا» هي الدقيقة والمناسبة. فأنا أعني الضغينة المتمادية التي يشعر بها كلٌ منا بسبب وجهه).
{2021} k.a
May 7, 2013
Cada vez que leo a Benedetti me enamoro más de él. :)
October 14, 2014
Un cuento corto maravilloso.
Mi favorito de los pocos cuentos que le he leído al abuelito de todos.
Mi favorito de los pocos cuentos que le he leído al abuelito de todos.
September 19, 2015
Maravilloso cuento vale la pena leerlo, y es que a veces ser feo no es una desventura es una posibilidad de encontrar un feo, que nos haga la vida hermosa!
October 15, 2021
Un día cualquiera dos seres se encuentran..
January 14, 2025
Un corto pero maravilloso cuento, crudo y realista a la vez; sin duda con la marca de Benedetti.
May 1, 2020
Muy acertado, muy justo.
December 24, 2023
¿cómo en tan poco se puede hacer tanto? pregúntale a Benedetti y te contestará con esto. con este cuento aprendes dos cosas: amar al prójimo aún con sus defectos y amarte a ti mismo pese a todo y repito TODO lo que tengas. Benedetti reafirma que no importa tu pasado, como te ves, como te sientas, eres merecedor de sobre todo dignidad y de la mano, amor.
por eso 5 estrellas, great read
por eso 5 estrellas, great read
March 27, 2026
Το διήγημα "La noche de los feos" του Mario Benedetti συνιστά μια λεπταίσθητη και ταυτόχρονα αμείλικτη τομή στο τραύμα της ανθρώπινης αυτοεικόνας, εκεί όπου το βλέμμα του Άλλου καθίσταται καθρέφτης μιας εσωτερικευμένης απόρριψης. Μέσα από μια φαινομενικά απλή αφήγηση, ο Benedetti οικοδομεί ένα πυκνό ψυχολογικό τοπίο, όπου η ασχήμια δεν λειτουργεί ως εξωτερικό γνώρισμα, αλλά ως βαθιά ριζωμένο σύμπτωμα ενός ψυχικού μηχανισμού που έχει μάθει να απορρίπτει τον εαυτό του πριν ακόμη προλάβει να τον απορρίψει ο κόσμος.
Οι δύο πρωταγωνιστές δεν είναι απλώς φορείς σωματικών «ελλείψεων», αλλά υποκείμενα που έχουν εσωτερικεύσει το βλέμμα της κοινωνίας ως ένα αυστηρό, σχεδόν τιμωρητικό Υπερεγώ. Η ουλή του άντρα και η παραμόρφωση της γυναίκας δεν είναι παρά τα ορατά ίχνη ενός αόρατου τραύματος, της επαναλαμβανόμενης εμπειρίας της απόρριψης. Το σώμα γίνεται εδώ το πεδίο όπου εγγράφεται η κοινωνική βία, ενώ η επιθυμία για επαφή σκοντάφτει στην αδυναμία αυτοαποδοχής. Η φράση «δεν είμαστε ωραίοι» (ή, σε βαθύτερο επίπεδο, «δεν είμαστε άξιοι να αγαπηθούμε») λειτουργεί ως ασυνείδητο αξίωμα που καθορίζει τη συμπεριφορά τους.
Η συνάντησή τους στον κινηματογράφο εγγράφεται, από ρεαλιστική άποψη, σε ένα αστικό περιβάλλον που δεν συγχωρεί την απόκλιση από τα κυρίαρχα πρότυπα ομορφιάς. Τα πρότυπα αυτά, προϊόντα μιας κοινωνίας που επενδύει στην επιφάνεια, λειτουργούν ως μηχανισμοί αποκλεισμού. Ο Benedetti δεν τα καταγγέλλει ρητά· τα αφήνει να αναδυθούν μέσα από τη σιωπή και την αμηχανία των ηρώων του. Η «ασχήμια» τους δεν είναι παρά η αντανάκλαση μιας συλλογικής εμμονής με την κανονικότητα, η οποία μετατρέπεται σε προσωπική καταδίκη.
Ωστόσο, το διήγημα δεν περιορίζεται σε μια κοινωνιολογική καταγραφή. Εκεί όπου η ρεαλιστική παρατήρηση συναντά την ψυχαναλυτική διείσδυση, αναδύεται το τραγικό παράδοξο• ακόμα και όταν οι δύο ήρωες βρίσκουν έναν άνθρωπο που καθρεφτίζει τον πόνο τους, αδυνατούν να υπερβούν το εσωτερικό τους εμπόδιο. Η επιθυμία για ένωση συνυπάρχει με μια εξίσου ισχυρή παρόρμηση αποφυγής. Η στιγμή που η γυναίκα ζητά να σβήσει το φως δεν είναι μόνο μια πρακτική επιλογή· είναι μια συμβολική πράξη απόκρυψης, μια επιστροφή στο σκοτάδι όπου το βλέμμα, και άρα η κρίση, παύει να υφίσταται.
Εδώ αποκαλύπτεται η βαθύτερη δυσκολία του ανθρώπου να αγαπήσει και να αγαπηθεί, όχι εξαιτίας της εξωτερικής του μορφής, αλλά λόγω της εσωτερικευμένης πεποίθησης ότι δεν αξίζει την αγάπη.
Η οικειότητα απαιτεί έκθεση, και η έκθεση ενέχει τον κίνδυνο του τραυματισμού. Οι ήρωες επιλέγουν, εν μέρει ασυνείδητα, να κρατήσουν τον άλλον σε απόσταση, γιατί «η επαφή έχει κόστος»· απαιτεί την αναμέτρηση με το ίδιο το τραύμα. Έτσι, η εγγύτητα μετατρέπεται σε απειλή, και η επιθυμία για σύνδεση σε πηγή άγχους.
Και όμως, παρά αυτή την άμυνα, η ανθρώπινη ανάγκη για επαφή παραμένει ακατάλυτη.
Το διήγημα διαπερνάται από μια σιωπηλή, επίμονη αναζήτηση του Άλλου. Οι χαρακτήρες, ακόμα και μέσα στην αμηχανία και την αποτυχία τους να ενωθούν ουσιαστικά, επιβεβαιώνουν ότι ο άνθρωπος είναι ον σχέσης. Το τραγικό δεν έγκειται στο ότι δεν επιθυμούν τη σύνδεση, αλλά στο ότι δεν μπορούν να την αντέξουν.
Η φράση-κλειδί του διηγήματος «δεν είναι εύκολο να συνηθίσεις την ιδέα ότι κάποιος μπορεί να σε κοιτάξει χωρίς να σε απορρίψει», συμπυκνώνει αυτή τη διττή κίνηση, την επιθυμία και τον φόβο. Είναι η στιγμή όπου το βλέμμα του Άλλου παύει να είναι καταδικαστικό, αλλά το υποκείμενο δεν είναι ακόμα έτοιμο να το πιστέψει.
Οι δύο χαρακτήρες, ως λογοτεχνικές μορφές, δε διαθέτουν εκτενή βιογραφία· και όμως, η ψυχική τους πυκνότητα είναι αξιοσημείωτη. Ο άντρας εμφανίζεται ελαφρώς πιο συμφιλιωμένος, με μια ειρωνική αυτοσυνείδηση που λειτουργεί ως άμυνα. Η γυναίκα, αντιθέτως, ενσαρκώνει μια πιο ευάλωτη και άμεση σχέση με το τραύμα της. Εκείνος επιχειρεί να γεφυρώσει την απόσταση μέσω του λόγου και της παρατήρησης· εκείνη αντιδρά μέσω της απόσυρσης και της σιωπής. Μαζί συγκροτούν ένα δίπολο που αποτυπώνει τις διαφορετικές όψεις της ίδιας πληγής.
Εντέλει, το διήγημα του Benedetti δεν είναι απλώς μια ιστορία για την ασχήμια. Είναι μια στοχαστική διερεύνηση της ανθρώπινης αδυναμίας να αποδεχτεί τον εαυτό του, ακόμη και όταν του προσφέρεται η δυνατότητα της κατανόησης. Και μέσα σε αυτή τη λεπτή, σχεδόν αδιόρατη τραγικότητα, αναδύεται μια βαθιά αλήθεια• ότι η μεγαλύτερη απόσταση δεν είναι εκείνη που μας χωρίζει από τους άλλους, αλλά εκείνη που μας χωρίζει από την ίδια τη δυνατότητα να αγαπηθούμε.
The short story "La noche de los feos" by Mario Benedetti constitutes a work of rare delicacy and quiet severity, an unflinching incision into the wound of human self-image, where the gaze of the Other becomes the mirror of an internalised rejection. Beneath its ostensibly simple narrative, Benedetti constructs a dense psychological landscape in which "ugliness" does not operate as a mere external attribute, but as the deeply embedded symptom of a psychic mechanism that has learned to reject itself before the world has the chance to do so.
The two protagonists are not simply bearers of physical "defects", but subjects who have internalised the social gaze as a harsh, almost punitive Superego. The man’s scar and the woman’s facial disfigurement are nothing more than the visible traces of an invisible trauma; the repeated experience of exclusion. The body becomes the site upon which social violence is inscribed, while the desire for connection falters against the impossibility of self-acceptance. The phrase "we are not beautiful" (or, at a deeper level, "we are not worthy of being loved") functions as an unconscious axiom governing their conduct.
Their encounter in the cinema is situated, from a realist perspective, within an urban environment that does not forgive deviation from dominant standards of beauty. These standards, products of a society invested in surfaces, operate as mechanisms of exclusion. Benedetti does not denounce them overtly; rather, he allows them to emerge through the silences and hesitations of his characters. Their "ugliness" thus becomes the reflection of a collective obsession with normality, one that is internalised as personal condemnation.
Yet the story exceeds mere social observation. At the point where realist attentiveness converges with psychoanalytic insight, a tragic paradox emerges, even when the protagonists encounter someone who mirrors their own suffering, they remain unable to transcend their internal barrier. The longing for union coexists with an equally powerful impulse towards withdrawal. When the woman asks for the light to be turned off, the gesture is not merely practical; it is profoundly symbolic, a retreat into darkness where the gaze, and thus judgement itself, is suspended.
Here, the deeper difficulty of loving and being loved is revealed, not as a consequence of outward appearance, but as the effect of an internalised conviction of unworthiness. Intimacy requires exposure, and exposure entails the risk of injury. The protagonists, partly unconsciously, choose to hold one another at a distance because "contact comes at a cost". It demands confrontation with the very core of their wound. Thus proximity becomes a threat, and the desire for connection a source of anxiety.
And yet, despite these defensive gestures, the human need for connection remains irreducible. The narrative is permeated by a silent, persistent search for the Other. Even within their awkwardness and their failure to achieve genuine union, the characters affirm the fundamentally relational nature of human existence. The tragedy lies not in their lack of desire for connection, but in their incapacity to sustain it.
The story’s key phrase "it is not easy to grow accustomed to the idea that someone might look at you without rejecting you", encapsulates this dual movement of desire and fear. It marks the moment when the Other’s gaze ceases to be condemnatory, yet the subject is not prepared to believe in its gentleness.
As literary figures, the two characters are sparingly drawn, yet endowed with remarkable psychological density. The man appears somewhat more reconciled, his ironic self-awareness functioning as a defensive strategy. The woman, by contrast, embodies a more immediate and vulnerable relation to her trauma.
He attempts to bridge the distance through language and observation; she responds through withdrawal and silence. Together, they form a dyad that reflects the differing articulations of the same wound.
Ultimately, Benedetti’s story is not merely about ugliness. It is a contemplative exploration of the human inability to accept oneself, even when the possibility of recognition is offered. Within its subtle, almost imperceptible tragic register, a profound truth emerges; that the greatest distance is not that which separates us from others, but that which estranges us from our own capacity to be loved.
Οι δύο πρωταγωνιστές δεν είναι απλώς φορείς σωματικών «ελλείψεων», αλλά υποκείμενα που έχουν εσωτερικεύσει το βλέμμα της κοινωνίας ως ένα αυστηρό, σχεδόν τιμωρητικό Υπερεγώ. Η ουλή του άντρα και η παραμόρφωση της γυναίκας δεν είναι παρά τα ορατά ίχνη ενός αόρατου τραύματος, της επαναλαμβανόμενης εμπειρίας της απόρριψης. Το σώμα γίνεται εδώ το πεδίο όπου εγγράφεται η κοινωνική βία, ενώ η επιθυμία για επαφή σκοντάφτει στην αδυναμία αυτοαποδοχής. Η φράση «δεν είμαστε ωραίοι» (ή, σε βαθύτερο επίπεδο, «δεν είμαστε άξιοι να αγαπηθούμε») λειτουργεί ως ασυνείδητο αξίωμα που καθορίζει τη συμπεριφορά τους.
Η συνάντησή τους στον κινηματογράφο εγγράφεται, από ρεαλιστική άποψη, σε ένα αστικό περιβάλλον που δεν συγχωρεί την απόκλιση από τα κυρίαρχα πρότυπα ομορφιάς. Τα πρότυπα αυτά, προϊόντα μιας κοινωνίας που επενδύει στην επιφάνεια, λειτουργούν ως μηχανισμοί αποκλεισμού. Ο Benedetti δεν τα καταγγέλλει ρητά· τα αφήνει να αναδυθούν μέσα από τη σιωπή και την αμηχανία των ηρώων του. Η «ασχήμια» τους δεν είναι παρά η αντανάκλαση μιας συλλογικής εμμονής με την κανονικότητα, η οποία μετατρέπεται σε προσωπική καταδίκη.
Ωστόσο, το διήγημα δεν περιορίζεται σε μια κοινωνιολογική καταγραφή. Εκεί όπου η ρεαλιστική παρατήρηση συναντά την ψυχαναλυτική διείσδυση, αναδύεται το τραγικό παράδοξο• ακόμα και όταν οι δύο ήρωες βρίσκουν έναν άνθρωπο που καθρεφτίζει τον πόνο τους, αδυνατούν να υπερβούν το εσωτερικό τους εμπόδιο. Η επιθυμία για ένωση συνυπάρχει με μια εξίσου ισχυρή παρόρμηση αποφυγής. Η στιγμή που η γυναίκα ζητά να σβήσει το φως δεν είναι μόνο μια πρακτική επιλογή· είναι μια συμβολική πράξη απόκρυψης, μια επιστροφή στο σκοτάδι όπου το βλέμμα, και άρα η κρίση, παύει να υφίσταται.
Εδώ αποκαλύπτεται η βαθύτερη δυσκολία του ανθρώπου να αγαπήσει και να αγαπηθεί, όχι εξαιτίας της εξωτερικής του μορφής, αλλά λόγω της εσωτερικευμένης πεποίθησης ότι δεν αξίζει την αγάπη.
Η οικειότητα απαιτεί έκθεση, και η έκθεση ενέχει τον κίνδυνο του τραυματισμού. Οι ήρωες επιλέγουν, εν μέρει ασυνείδητα, να κρατήσουν τον άλλον σε απόσταση, γιατί «η επαφή έχει κόστος»· απαιτεί την αναμέτρηση με το ίδιο το τραύμα. Έτσι, η εγγύτητα μετατρέπεται σε απειλή, και η επιθυμία για σύνδεση σε πηγή άγχους.
Και όμως, παρά αυτή την άμυνα, η ανθρώπινη ανάγκη για επαφή παραμένει ακατάλυτη.
Το διήγημα διαπερνάται από μια σιωπηλή, επίμονη αναζήτηση του Άλλου. Οι χαρακτήρες, ακόμα και μέσα στην αμηχανία και την αποτυχία τους να ενωθούν ουσιαστικά, επιβεβαιώνουν ότι ο άνθρωπος είναι ον σχέσης. Το τραγικό δεν έγκειται στο ότι δεν επιθυμούν τη σύνδεση, αλλά στο ότι δεν μπορούν να την αντέξουν.
Η φράση-κλειδί του διηγήματος «δεν είναι εύκολο να συνηθίσεις την ιδέα ότι κάποιος μπορεί να σε κοιτάξει χωρίς να σε απορρίψει», συμπυκνώνει αυτή τη διττή κίνηση, την επιθυμία και τον φόβο. Είναι η στιγμή όπου το βλέμμα του Άλλου παύει να είναι καταδικαστικό, αλλά το υποκείμενο δεν είναι ακόμα έτοιμο να το πιστέψει.
Οι δύο χαρακτήρες, ως λογοτεχνικές μορφές, δε διαθέτουν εκτενή βιογραφία· και όμως, η ψυχική τους πυκνότητα είναι αξιοσημείωτη. Ο άντρας εμφανίζεται ελαφρώς πιο συμφιλιωμένος, με μια ειρωνική αυτοσυνείδηση που λειτουργεί ως άμυνα. Η γυναίκα, αντιθέτως, ενσαρκώνει μια πιο ευάλωτη και άμεση σχέση με το τραύμα της. Εκείνος επιχειρεί να γεφυρώσει την απόσταση μέσω του λόγου και της παρατήρησης· εκείνη αντιδρά μέσω της απόσυρσης και της σιωπής. Μαζί συγκροτούν ένα δίπολο που αποτυπώνει τις διαφορετικές όψεις της ίδιας πληγής.
Εντέλει, το διήγημα του Benedetti δεν είναι απλώς μια ιστορία για την ασχήμια. Είναι μια στοχαστική διερεύνηση της ανθρώπινης αδυναμίας να αποδεχτεί τον εαυτό του, ακόμη και όταν του προσφέρεται η δυνατότητα της κατανόησης. Και μέσα σε αυτή τη λεπτή, σχεδόν αδιόρατη τραγικότητα, αναδύεται μια βαθιά αλήθεια• ότι η μεγαλύτερη απόσταση δεν είναι εκείνη που μας χωρίζει από τους άλλους, αλλά εκείνη που μας χωρίζει από την ίδια τη δυνατότητα να αγαπηθούμε.
The short story "La noche de los feos" by Mario Benedetti constitutes a work of rare delicacy and quiet severity, an unflinching incision into the wound of human self-image, where the gaze of the Other becomes the mirror of an internalised rejection. Beneath its ostensibly simple narrative, Benedetti constructs a dense psychological landscape in which "ugliness" does not operate as a mere external attribute, but as the deeply embedded symptom of a psychic mechanism that has learned to reject itself before the world has the chance to do so.
The two protagonists are not simply bearers of physical "defects", but subjects who have internalised the social gaze as a harsh, almost punitive Superego. The man’s scar and the woman’s facial disfigurement are nothing more than the visible traces of an invisible trauma; the repeated experience of exclusion. The body becomes the site upon which social violence is inscribed, while the desire for connection falters against the impossibility of self-acceptance. The phrase "we are not beautiful" (or, at a deeper level, "we are not worthy of being loved") functions as an unconscious axiom governing their conduct.
Their encounter in the cinema is situated, from a realist perspective, within an urban environment that does not forgive deviation from dominant standards of beauty. These standards, products of a society invested in surfaces, operate as mechanisms of exclusion. Benedetti does not denounce them overtly; rather, he allows them to emerge through the silences and hesitations of his characters. Their "ugliness" thus becomes the reflection of a collective obsession with normality, one that is internalised as personal condemnation.
Yet the story exceeds mere social observation. At the point where realist attentiveness converges with psychoanalytic insight, a tragic paradox emerges, even when the protagonists encounter someone who mirrors their own suffering, they remain unable to transcend their internal barrier. The longing for union coexists with an equally powerful impulse towards withdrawal. When the woman asks for the light to be turned off, the gesture is not merely practical; it is profoundly symbolic, a retreat into darkness where the gaze, and thus judgement itself, is suspended.
Here, the deeper difficulty of loving and being loved is revealed, not as a consequence of outward appearance, but as the effect of an internalised conviction of unworthiness. Intimacy requires exposure, and exposure entails the risk of injury. The protagonists, partly unconsciously, choose to hold one another at a distance because "contact comes at a cost". It demands confrontation with the very core of their wound. Thus proximity becomes a threat, and the desire for connection a source of anxiety.
And yet, despite these defensive gestures, the human need for connection remains irreducible. The narrative is permeated by a silent, persistent search for the Other. Even within their awkwardness and their failure to achieve genuine union, the characters affirm the fundamentally relational nature of human existence. The tragedy lies not in their lack of desire for connection, but in their incapacity to sustain it.
The story’s key phrase "it is not easy to grow accustomed to the idea that someone might look at you without rejecting you", encapsulates this dual movement of desire and fear. It marks the moment when the Other’s gaze ceases to be condemnatory, yet the subject is not prepared to believe in its gentleness.
As literary figures, the two characters are sparingly drawn, yet endowed with remarkable psychological density. The man appears somewhat more reconciled, his ironic self-awareness functioning as a defensive strategy. The woman, by contrast, embodies a more immediate and vulnerable relation to her trauma.
He attempts to bridge the distance through language and observation; she responds through withdrawal and silence. Together, they form a dyad that reflects the differing articulations of the same wound.
Ultimately, Benedetti’s story is not merely about ugliness. It is a contemplative exploration of the human inability to accept oneself, even when the possibility of recognition is offered. Within its subtle, almost imperceptible tragic register, a profound truth emerges; that the greatest distance is not that which separates us from others, but that which estranges us from our own capacity to be loved.
January 19, 2019
“Un rostro horrible y aislado tiene evidentemente su interés; pero dos fealdades juntas constituyen en sí mismas un espectáculos mayor, poco menos que coordinado; algo que se debe mirar en compañía, junto a uno (o una) de esos bien parecidos con quienes merece compartirse el mundo.”
March 1, 2014
No tengo palabras para describir lo hermoso y perfecto que es este cuento. ¡MARIO TE AMO!
August 29, 2015
Mmm rico, sabroso, apretadito para llenarlo de leche.
March 31, 2016
Increíble como en tan pocas palabras se pueden expresar tantas cosas.
Introducción a Benedetti. Seguro habrá más.
Introducción a Benedetti. Seguro habrá más.
January 7, 2017
Esto sí se corresponde a mis expectativas, aunque esperaba un final un poco más redondo, merece mucho la pena.
November 3, 2014
Chulos♥♥
December 28, 2025
En el mundo siempre hay distintos tipos de personas, pues la diversidad siempre va a brindar enriquecimiento, así mismo hay grupos, los cuales son conformados por seres que tienen cosas en común, PERO también están los llamados "marginados", personas que son diferentes de una manera extrema y traen consigo cualidades, modos de actuar y hasta puntos específicos de su físico.
Es así como tenemos la historia de dos chicos que tienen física y energeticamente algo "espacial", una pareja que termina aceptandose mediante el respeto pero con mucha emocionalidad de por medio, donde se ríen y cuentan historias que han tenido que vivir a causa de su gran diferencia, todo esto a ojos no solo de si mismos si no de gente que atribuye una diferencia exagerada a particularidades que deberían convertirse en paisaje y no ser señaladas por su "rareza".
Es así como tenemos la historia de dos chicos que tienen física y energeticamente algo "espacial", una pareja que termina aceptandose mediante el respeto pero con mucha emocionalidad de por medio, donde se ríen y cuentan historias que han tenido que vivir a causa de su gran diferencia, todo esto a ojos no solo de si mismos si no de gente que atribuye una diferencia exagerada a particularidades que deberían convertirse en paisaje y no ser señaladas por su "rareza".
October 13, 2023
El cuento es bastante ameno de leer, sin embargo la reflexión que tiene es bonita. Ya que da a entender que en la mayoría de las veces las personas podemos llegar a ser tan superficiales que no nos damos la oportunidad de conocer a las personas por lo que realmente son.
Nos dejamos llevar tanto por los estándares que la sociedad y los medios nos han impuesto que cuando vemos a alguien que no cumple con esas normas lo señalamos y despreciamos.
Da a reflexionar que si en algún momento dejáramos de guiarnos tanto por los malos comentarios y empezáramos a vivir la vida a nuestra manera sin juzgar ni dañar a los demás sería más tranquila nuestra vida.
Nos dejamos llevar tanto por los estándares que la sociedad y los medios nos han impuesto que cuando vemos a alguien que no cumple con esas normas lo señalamos y despreciamos.
Da a reflexionar que si en algún momento dejáramos de guiarnos tanto por los malos comentarios y empezáramos a vivir la vida a nuestra manera sin juzgar ni dañar a los demás sería más tranquila nuestra vida.
July 14, 2024
Relato corto de Mario Benedetti, gran escritor Uruguayo.
De forma sencilla y estilo suelto, relajado, se adentra en las profundidades de la psicología de sus personajes.
La noche de los feos trata sobre la importancia de las apariencias. Es cierto que la dificultad en la aceptación de una imagen fuera de lo corriente empieza por la persona que la tiene, y continúa por los demás. Y es cierto que lo que se vé no siempre, casi nunca se condice con lo que es realmente cada persona.
Ser capaz de sobreponerse a esa valla y descubrir lo que hay detrás, es lo que el autor trata en esta historia urbana.
De forma sencilla y estilo suelto, relajado, se adentra en las profundidades de la psicología de sus personajes.
La noche de los feos trata sobre la importancia de las apariencias. Es cierto que la dificultad en la aceptación de una imagen fuera de lo corriente empieza por la persona que la tiene, y continúa por los demás. Y es cierto que lo que se vé no siempre, casi nunca se condice con lo que es realmente cada persona.
Ser capaz de sobreponerse a esa valla y descubrir lo que hay detrás, es lo que el autor trata en esta historia urbana.
December 2, 2016
«Usted admira a los hermosos, a los normales. Usted quisiera tener un rostro tan equilibrado como esa muchachita que está a su derecha, a pesar de que usted es inteligente, y ella, a juzgar por su risa, irremisiblemente estúpida.» ❤️
June 2, 2017
Es un excelente cuento corto, que toma como tema, algo tan cotidiano como la belleza humana. Retratada en dos feos y su sentir en desconsuelo, ante la inminente vanidad que todos tenemos y que bien siendo feos o lindos, logramos superar.
January 15, 2021
Tuve tantas ganas de leer mi primer cuento de Benedetti. Lo leí para un club de conversación que se reúne hacia el final del mes. Según lo que he leído sobre el autor, este cuento no puede ser representativo de su obra. Pues, me aburrió por completo. No le veo ninguna gracia.
August 12, 2021
Esta historia es el vivo recuerdo de que estamos vivos… sentir es una prueba irrefutable de que vivimos, todos sentimos, y en tan pocas páginas se dijo todo, en tan pocas páginas se describió todo, en tan pocas páginas se sintió todo.
December 5, 2021
Pues...
Sinceramente Benedetti simplemente no es para mi. No me termina de atraer la actitud franca, lanzada y pushy de sus personajes, casi al final me empieza a gustar pero rápidamente acaba.
Así con todas sus obras.
Simplemente not my cup of tea.
Sinceramente Benedetti simplemente no es para mi. No me termina de atraer la actitud franca, lanzada y pushy de sus personajes, casi al final me empieza a gustar pero rápidamente acaba.
Así con todas sus obras.
Simplemente not my cup of tea.
March 18, 2024
Es un cuentito más que nada para reflexionar de aquellas cosas que pasamos por alto.
No hace referencia a las personas que son feas, sino mayormente a las que por un accidente no son agradecidas, y las personas hacemos a un lado.
No hace referencia a las personas que son feas, sino mayormente a las que por un accidente no son agradecidas, y las personas hacemos a un lado.
March 20, 2024
Cuento corto sobre dos personas que se conocen en el cine, luego charlan en una cafetería para luego tener sexo casual. Lo particular es que ellos se identifican de "feos" por tener cicatrices en sus rostros. Cosa que los lleva a las miradas de la gente al pasar.
January 3, 2019
Es un relato muy corto pero bellísimo. Sin duda, Benedetti es un grande.
January 15, 2019
Solo un genio te puede hacer sentir tanto con tan poco.
Displaying 1 - 30 of 67 reviews