دستور زبان عشق

by قیصر امین‌پور

مجموعه‌ای از شعرهای سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۵

Genres: Poetry

100 pages, Paperback

First published April 1, 2007

Reviews

[Sara Kamjou]

شعرهای قیصر و جمع سادگی و زیبایی برام پر از حس خوب و نوستالژیه. اولین کتاب شعری بود که ازش می‌خوندم. لذت بردم...
----------
بخش‌های ماندگار:
و من چه‌قدر ساده‌ام
که سال‌های سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده‌ام
و همچنان
به نرده‌های ایستگاه رفته
تکیه داده‌ام!
...
این منم در آینه، یا تویی برابرم؟
ای ضمیر مشترک، ای خود فراترم!
...
قوم و خویش من همه از قبله غمند
عشق خواهر من است، درد هم برادرم
...
سال‌ها دویده‌ام از پی خودم، ولی
تا با خود رسیده‌ام، دیده‌ام که دیگرم
...
با خودم چه کرده‌ام؟ من چگونه گم شدم؟
باز می‌رسم به خود، از خودم که بگذرم؟
...
دوست‌ترت دارم از هر چه دوست
ای تو به من از خود من خویش‌تر
...
اگر که چون و چرا با خدا خطاست، چرا
چرا سوال و جواب است روز بازپسین
...
زندگی بی‌عشق اگر باشد، همان جان کندن است
دم به دم جان کندن ای دل کار دشواری است، نیست؟
...
دور از همه مردم شده‌ام در خودم امشب
پیدا شده‌ام، گم شده‌ام در خودم امشب
...
تمام عبادات ما عادت است
به بی‌عادتی کاش عادت کنیم
...
کار جهان جز بر مدار آرزو نیست
با این همه دل‌های ناکام رسیدن
...
از آن کبوترهای بی‌پروا که رفتند
یک مشت پر جا مانده بر بام رسیدن

[Mohammad Hanifeh]

می‌خواستم بگویم:
«گفتن نمی‌توانم»

آیا همین که گفتم
یعنی
همین که
گفتم؟

[Mohadese]

با عرض سلام و احترام خدمت همه "نیمایی دوستان و مشتاقات" :دی 

بنده اصولا با شعر نیمایی و مشتقاتش ارتباط برقرار نمیکنم. نه این که دوست نداشته باشمشون اما از نظر من شعر باید آهنگین باشه، باید روح آدمو به پرواز در بیاره والا چه توفیری با نثر داره.

اوایل کتاب به نظرم خیلی مایوسانه بود  خیلی دوسش نداشتم. اما به نظرم از غزل ها به بعد اون حال مایوسانه کمتر شد شاید آهنگ شعر یه جورایی اون حال و هوا رو مخفی کرد و اشعار دوست داشتنی تر شد تا چند صفحه آخر که رباعیات بودند و صرفا به نظرم چهارتا مصرع بودن!

"چیستان" رو از همه بیشتر دوست داشتم، "فوت و فن عشق" و "دستور زبان عشق" هم غزل های دوست داشتنی ای بودند.

ب نظرم کتاب 3.5 بود

[Saman]

نه!
کاری به کار عشق ندارم!
من هیچ چیز و هیچ کسی را
دیگر
در این زمانه دوست ندارم

انگار
این روزگار چشم ندارد من و تو را
یک روز
خوشحال و بی‌ملال ببیند

زیرا
هر چیز و هر کسی را
که دوستر بداری
حتی اگر که یک نخ سیگار
یا زهر مار باشد
از تو دریغ می‌کند...

پس
من با همه وجودم
خودم را زدم به مُردن
تا روزگار، دیگر
کاری به من نداشته باشد
این شعر تازه را هم
ناگفته می‌گذارم...
تا روزگار بو نبرد...

گفتم که
کاری به کار عشق ندارم!

[Mohammad Javad]

این روزها که می گذرد
شادم
این روزها که می گذرد
شادم
که می گذرد
این روزها
شادم
که می گذرد...


چقدر درد رنج تنهایی خستگی سادگی بی آلایشی فروتنی اندوه غم


پیش بیا! پیش بیا! پیشتر!
تا که بگویم غم دل بیشتر

دوست ترت دارم از هر چه دوست
ای تو به من از خود من خویشتر

دوست تراز آنکه بگویم چقدر
بیشتر از بیشتر از بیشتر

داغ تو را از همه داراترم
درد تو را از همه درویشتر

هیچ نریزد به جز از نام تو
بر رگِ من گر بزنی نیشتر

فوت و فن عشق به شعرم ببخش
تا نشود قافیه اندیشتر

[Amin Dorosti]

شعرهای این مجموعه هم مانند سایر آثار قیصر پر بود از درد دل‌های صادقانه و بی‌ریا، از تصویرهایی زلال که گویی در آب دیده می‌شوند. از میان اشعار این مجموعه چند شعر مرا جذب کرد، که یکی از آن‌ها همان شاهکار معروف قیصر است:
این روزها که می‌گذرد
شادم
این روزها که می‌گذرد
شادم
که می‌گذرد
این روزها
شادم
که می‌گذرد...ا

[sæm]

در اين زمانه هيچ‌كس خودش نيست
كسي براي يك نفس خودش نيست
همين دمي كه رفت و بازدم شد
نفس ـ نفس، نفس ـ نفس خودش نيست
همين هوا كه عين عشق پاك است
گره كه خورد با هوس خودش نيست
خداي ما اگر كه در خود ماست
كسي كه بي‌خداست، پس خودش نيست
دلي كه گرد خويش مي‌تند تار،
اگرچه قدر يك مگس، خودش نيست
مگس، به هركجا، به‌جز مگس نيست
ولي عقاب در قفس، خودش نيست
تو اي من، اي عقاب ِ بسته‌بالم
اگرچه بر تو راه ِ پيش و پس نيست
تو دست‌كم كمي شبيه خود باش
در اين جهان كه هيچ‌كس خودش نيست
تمام درد ِ ما همين خود ِ ماست
تمام شد، همين و بس: خودش نيست

[Fatemeh Molana]

ما گنهکاریم  ̜ آری ̜ جرم ما هم عاشقی است

آری اما آنکه آدم هست و عاشق نیست ̜ کیست؟

زندگی بی عشق ̜ اگر باشد ̜ همان جان کندن است

دم به دم جان کندن ای دل کار دشواری است ̜ نیست ؟

زندگی بی عشق  ̜ اگر باشد ̜ لبی بی خنده است

بر لب بی خنده باید جای خندیدن گریست

زنگی بی عشق ̜ اگر باشد ̜ هبوطی دائم است

آنکه عاشق نیست، هم اینجا هم آنجا دوزخی است

عشق عین آب ماهی یا هوای آدم است

می توان ای دوست بی آب و هوا یک عمر زیست؟

تا ابد در پاسخ این چیستان بی جواب

بر در و دیوار می پیچد طنین چیست؟ چیست؟ ...

[SA®A]

قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود
و من چقدر ساده ام
که سالهای سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان
به نرده های ایستگاه رفته
تکیه داده ام

---------



من
سالهاي سال مُردم
تااينكه يك دم زندگي كردم
تو مي تواني
يك ذره
يك مثقال
مثل من بميري؟

[Arezoo Amanzadeh Salute]

صبح روز 2 آبان 86 خریدمش و از کتابفروشی تا خونه تمومش کردم و کلی هم غر زدم که چرا توی این مدت کم که از چاپش گذشته، باید چاپ دومش بهم برسه. صبح روز 3 شنبه 8 آبان بازش کردم دوباره و با خوندن شعرهاش زار زار گریه کردم

[مجید اسطیری]

چه هیاهوی احمقانه ای میخواستند سر این کتاب راه بندازن که قیصر دیگه اون آدم آرمانگرای 20 سال پیش نیست. همه ش به خاطر دو سه تا شعر کوچولو درباره صلح و این حرفا.
یکیش اشتباه نکنم این بود:

پرنده
نشسته روی دیوار
گرفته یک قفس به منقار

[Tayebe Ej]

پیش بیا! پیش بیا! پیشتر
تا که بگویم غم دل بیشتر

دوست ترت دارم از هرچه دوست
ای تو به من از خود من خویشتر

دوست تر از آنکه بگویم چقدر
بیشتر از بیشتر از بیشتر

[Hesam]

یه نکته ای که به نظرم در خواندن شعر شعرا خیلی لازم و کمک کننده است به فهم و درک کامل شعر و حس و حال شاعر در زمان سرودن آن ، شرایط و اتفاقاتی است که منتهی به سرایش شعر شده که در این کتاب به شدت با این پرسش روبرو می شی که چرا؟کی؟کی و کجا؟
البته از زیبایی های شعر هم یکی از ظن خود یار شعر شدن و تطبیق حال و هوای آن با احوالات خود است اگرچه خلاف حال و هوای شاعر باشد.


این حنجره این باغ صدا را نفروشید
این پنجره این خاطره‌ها را نفروشید

در شهر شما باری اگر عشق فروشی است
هم غیرت آبادی ما را نفروشید

تنها، به‌خدا، دلخوشی ما به دل ماست
صندوقچه راز خدا را نفروشید

سرمایه دل نیست بجز آه و بجز اشک
پس دست‌کم این آب و هوا را نفروشید

در دست خدا آیینه ای جز دل ما نیست
آیینه شمایید شما را نفروشید

در پیله پرواز بجز کرم نلولد
پروانهء پرواز رها را نفروشید

یک عمر دویدیم و لب چشمه رسیدیم
این هروله سعی و صفا را نفروشید

دور از نظر ماست اگر منزل این راه
این منظره دورنما را نفروشید

[M.rmt]

قطار میرود

تو میروی

تمام ایستگاه میرود

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال

در انتظار تو

کنار این قطار ایستاده ام

و همچنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام.


♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥

[Mojtaba]

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند

از همان لحظه که از چشم یقین افتادند
چشم های نگران آینه ی تردیدند

نشد از سایه ی خود هم بگریزند دمی 
هر چه بیهوده به گرد خودشان چرخیدند

چون به جز سایه ندیدند کسی در پی خود
همه از دیدن تنهایی خود ترسیدند

غرق دریای تو بودند ولی ماهی وار
باز هم نام و نشان تو زِ هم پرسیدند

در پی دوست همه جای جهان را گشتند
کس ندیدند در آیینه به خود خندیدند

سیر تقویم جلالی به جمال تو خوش است
فصل ها را همه با فاصله ات سنجیدند

تو بیایی همه ساعت، همه ثانیه ها
از همین روز، همین لحظه، همین دم عیدند

[sara]

شعر پایانش... شعر رفتنش بود... شعر داغ ما
تو رفته ای
تمام ایستگاه رفته است
و من هنوز
.
.
.
.
روحش همیشه شاد

[Zahra-T]

تو بیایی همه ساعت ها و ثانیه ها
از همین روز،همین لحظه،همین دم عیدند

[Marzieh Khoddam Hosseini]

در زلف تو بند بود داد دل ما
در بند کمند بود داد دل ما

ای داد به داد دل ما کس نرسید
از بس که بلند بود داد دل ما

[Rana Heshmati]

من جز برای تو نمیخواهم خودم را
ای از همه من‌های من بهتر، منِ تو

---------------

اگرچه پرسش بی‌پاسخی است، می‌پرسم :
چرا همیشه چنان و چرا همیشه چنین ؟
---------------

چه غربتی است، عزیزان من کجا رفتند ؟
تمام دوروبرم پر ز جای خالی‌ها

---------------

چون به جز سایه ندیدند کسی در پی خود
همه از دیدن تنهایی خود ترسیدند

---------------

در پی دوست همه جای جهان را گشتند
کس ندیدند پر آیینه به خود خندیدند

---------------

پیش بیا! پیش بیا! پیش‌تر!
تا که بگویم غم دل بیش‌تر!

[ضهرا درعلی]

خیلی خیلی به ندرت پیش میاد به جز درشرایط اجبار مدرسه شعر حفظ کنم و قطعا هم علاقه ای نداشتم به این کار،ولی وقتی داشتم میخوندم این مجموعه رو، دوست داشتم تک تک شعرا و ابیاتش رو حفظ کنم،دوس داشتم همیشه همراه خودم داشته باشم اونارو.دوسشون داشتم.

_ من هیچ چیز و هیچ کس را
دیگر
دراین زمانه دوست ندارم
انگار
این زمانه چشم ندارد من و تورا
یک روز
خوشحال و بی ملال ببیند

[Maryam]

این روزها که میگذرد شادم..
شادم..
که میگذرد این روزها...

[K.A]

نه چندان بزرگم
که کوچک بیابم خودم را
نه آنقدر کوچک
که خود را بزرگ...
گریز از میانمایگی
آرزویی بزرگ است؟
قیصر

[Mohammad Javad Dandesh]

قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود
و من چقدر ساده ام
که سال های سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان
به نرده های ایستگاه رفته
تکیه داده ام!

[Fateme H.]

دست عشق از دامن دل دور باد
می توان آیا به دل دستور داد؟

نمی دونم چه طور بعضی ها می تونن قیصر رو دوست نداشته باشن، واقعا خیلی سخته.

[bookgalsad]

مگس به هر کجا به جز مگس نیست
اما عقاب در قفس خودش نیست

تو ای من ، ای عقاب بسته بالم
گر چه بر تو راه پیش و پس نیست

تو دست کم کمی شبیه خود باش
در این جهان هیچ کس خودش نیست

[Komail]

نه چندان بزرگم
که کوچک بیابم خودم را
نه آنقدر کوچک
که خود را بزرگ ...
گریز از میانمایگی
آرزویی بزرگ است ؟

_______________________________________________________________________
آخرین برگ درخت افتاد
در حیاط خلوت پاییز
شادی شمشاد !!!
_____________________________________

از رفتنت دهان همه باز ...
انگار گفته بودند:
پرواز !
پر واز !

[Mahshad]

دیشب باران قرار با پنجره داشت
روبوسی آبدار با پنجره داشت
یکریز به گوش پنجره پچ پچ کرد
چک چک، چک چک... چکار با پنچره داشت؟

_____________________________________

....
سیر تقویم جلالی به جمال تو خوش است
فصلها را همه با فاصله ات سنجیدند
تو بیایی همه ساعتها و ثانیه ها
از همین روز، همین لحظه، همین دم عیدند

[Mahdiye A.S]

قطار می رود/ تو می روی/ تمام ایستگاه می رود/ و من چقدر ساده ام/ که سالهای سال/ در انتظار تو/ کنار این قطار رفته ایستاده ام/ و همچنان/ به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام

[Kebrit !!!]

من
سالهای سال مردم
تا اینکه یک دم زندگی کردم

تو می‌توانی
یک ذره
یک مثقال
مثل من بمیری؟

[Fatishaah]

قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام
که سال های سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
وهمچنان
به نرده های ایستگاه رفته
تکیه داده ام!